Sebab kepada salah faham yang disinggung di atas wujud secara sejarah. Apabila al-Qur'an pertama kali disampaikan kepada orang Arab, mereka semua memahami apa yang dimaksudkan dengan ilaah atau rabb, kerana kedua-dua perkataan itu sudah lazim dalam bahasa mereka. Ia bukan istilah baharu, dan tiada makna baharu yang dikenakan ke atasnya. Mereka mengetahui sepenuhnya apakah konotasinya. Oleh itu, apabila dinyatakan bahawa Allah sahaja ialah Ilaah dan Rabb, dan tiada seorang pun mempunyai walau sedikit bahagian dalam sifat-sifat dan atribut yang dimaksudkan oleh kedua-dua perkataan itu, mereka serta-merta memahami maksud penuhnya, dan faham sepenuhnya tanpa sebarang keraguan atau ketidakpastian apa yang secara khusus diisytiharkan sebagai milik Allah semata-mata, dan apa yang dengan itu dinafikan daripada selain-Nya. Mereka yang menentang ajaran ini sangat jelas dalam fikiran mereka tentang implikasi menafikan selain Allah جل جلاله sebagai ilaah atau rabb dalam apa jua erti, manakala mereka yang menerimanya juga mengetahui dengan baik apa yang akan mereka tinggalkan dengan penerimaan itu dan apa yang akan mereka lepaskan.

The reason why the misapprehensions hinted at above have come into existence is a historical one. When the Qur'ān was first presented to the Arabs they all knew what was meant by ilaah or rabb as both the words were already current in their language. They were not new terms, nor were any new meanings put upon them. They knew fully well what the connotations were and so, when it was said that Allah alone is the Ilaah, and the Rabb and that no one has the least share in the qualities and attributes which the words denote, they at once comprehended the full import, understood completely without any doubt or uncertainty as to what specifically was being declared to Pertain to Allah exclusively and what was being hence denied to others. Those who opposed the precept were very clear in their minds as to the implications of denying others than Allāh جل جلاله to be ilaahs or rabbs, in any sense, while those who accepted it knew equally well what they would have to give up by their acceptance and what they would forgo.

Demikian pula, perkataan ’ibadah dan deen sudah biasa digunakan, dan orang ramai mengetahui apa yang dimaksudkan dengan ’abd, keadaan apa yang dimaksudkan oleh ’uboodiyyah (keadaan menjadi ’abd), jenis tingkah laku apa yang dirujuk apabila perkataan ’ibadah digunakan, dan apakah maksud istilah deen. Oleh itu, apabila mereka diperintahkan supaya meninggalkan ’ibadah kepada selain Allah dan hanya menyerahkannya khusus kepada Allah, serta meninggalkan segala deen yang lain dan memasuki Deen Allah sahaja, mereka tidak mengalami sebarang kesukaran untuk memahami apa yang tersirat dalam da’wah (seruan) al-Qur'an dan revolusi besar dalam cara hidup yang ingin dicapainya.

Similarly, the words ’ibadah and deen were in common use, and the people knew what was meant by ’abd, what state was implied by ’uboodiyyah (the state of being an ’abd) what kind of conduct was referred to when the word ’ibadah was used, and what was the sense of the term deen. So, when they were told to give up the ’ibadah of all others and reserve it exclusively for Allah, and give up all other deens and enter into the Deen of Allah only, they felt no difficulty in concluding what the Qur'ānic da’wah (message) implied and the drastic revolution in their way of life it sought to bring about.

Tetapi apabila berlalunya berabad-abad, makna sebenar istilah-istilah ini beransur-ansur mengalami perubahan halus, sehingga dari masa ke masa, daripada makna yang penuh, ia hanya membawa maksud yang sangat terhad atau konsep yang sempit dan agak kabur. Salah satu sebabnya ialah kemerosotan minat terhadap bahasa Arab secara beransur-ansur, dan sebab yang lain ialah kata-kata itu tidak lagi membawa makna yang sama bagi generasi Muslim kemudian sebagaimana yang dimilikinya bagi orang Arab asal yang kepada mereka al-Qur'ān diturunkan. Atas dua sebab inilah dalam kamus-kamus dan tafsir-tafsir yang lebih baharu, banyak kata-kata al-Qur'ān mula dijelaskan bukan mengikut makna asalnya, tetapi mengikut apa yang telah menjadi maksudnya ketika itu, contohnya, • Kata 'ilaah', apabila digunakan bagi selain daripada Tuhan, menjadi sinonim dengan berhala atau tuhan-tuhan.

But as centuries passed, the real meanings of these terms gradually underwent subtle changes so that, in course of time, instead of the full connotations, they came to stand for only very limited meanings or restricted and rather vague concepts. One reason was the gradual decline of interest in the Arabic language and the other that the words ceased to have the same meanings for the later generations of Muslims that they had for the original Arabs to whom the Qur'ān had been revealed. It is for these two reasons that in the more recent lexicons and commentaries many of the Qur'ānic words began to be explained not by their original sense but by what they had by then come to stand for, e.g., • The word ‘ilaah’, as used in respect of others than God, came to be synonymous with idols or gods.

Perkataan 'rabb' kemudiannya hanya membawa maksud seseorang yang mendidik, memelihara atau memberi makan kepada orang lain, atau yang menyediakan keperluan duniawinya.

• The word ‘rabb’ came to mean only someone who brings up or rears or feeds another or provides for his worldly needs.

‘Ibadah’ mula difahami sebagai pelaksanaan satu set ritual ibadah.

• ‘Ibadah’ began to be understood as the performance of a set of rituals of worship.

‘Deen’ mula membawa maksud agama, atau kepercayaan terhadap sebahagian prinsip-prinsip.

• ‘Deen’ began to mean a religion, or belief in some precepts.

Dan perkataan ‘Taghoot’ mula diterjemahkan dengan makna berhala atau Syaitan.

• And the word ‘Taghoot’ began to be translated to mean an idol or the Devil.

Akibatnya, menjadi sukar bagi orang ramai untuk memahami mesej sebenar Al-Qur'an. Al-Qur'an meminta manusia supaya tidak menganggap sesiapa pun selain Allah sebagai ilaah. Orang ramai menyangka bahawa oleh kerana mereka sudah meninggalkan penyembahan berhala atau penyembahan mereka yang dianggap sebagai tuhan, maka mereka telah memenuhi syarat-syaratnya, walaupun pada hakikatnya mereka masih terus memperlakukan yang lain sebagai tuhan, tanpa sedikit pun terlintas dalam fikiran mereka bahawa mereka sebenarnya sedang berbuat demikian. Al-Qur'an telah meminta supaya manusia tidak mengakui sesiapa pun selain Allah sebagai rabb. Orang ramai menyangka bahawa oleh kerana mereka tidak mengakui sesiapa pun selain Allah sebagai rabb, mereka telah mematuhi sepenuhnya keperluan konsep Tauhid.

The result obviously was that it became difficult for people to get at the real message of the Qur'ān. The Qur'ān asks people not to regard any other than Allah as an ilaah. People thought that since they had actually given up the worship of idols or of others regarded as gods, they had fulfilled the requirements, although in practice they have in fact gone on treating others as gods, but without the least suspicion crossing their minds that they were actually doing so. The Qur'ān had asked that men should not acknowledge any other than God as rabb. The people thought that since they did not profess anyone else to be a rabb, they had complied with the full requirements of the concept of Tawhid.

Memang benar, pengakuan lisan mereka, malah pemahaman mereka sendiri tentang kepercayaan dan perbuatan mereka, menunjukkan bahawa bagi mereka Allah adalah Rabb yang satu-satunya. Namun mereka kurang menyedari bahawa dengan perbuatan mereka, mereka sebenarnya juga memberikan status rabb kepada ramai yang lain.

True enough, their oral professions or even their own understanding of their beliefs and actions, denoted that for them Allah was the one and only Rabb, but they little realised that by their actions they were instead according to many another too the status of rabb.

Mereka membantah bahawa mereka tidak lagi menyembah berhala, bahawa mereka melaknat Syaitan, dan bahawa mereka sujud kepada Allah sahaja, lalu di sini juga mereka melakukan segala yang dituntut oleh al-Qur'an daripada mereka. Namun, betapa jauhnya mereka daripada hakikat itu! Apa yang mereka lakukan hanyalah meninggalkan berhala yang dibentuk oleh tangan manusia, tetapi bukan mana-mana thaghut yang lain. Adapun ‘ibadah, di sini juga, selain daripada tatacara yang lazimnya dikaitkan dengan ibadah, mereka terus memberikannya kepada ramai selain Allah. Perkara yang sama berlaku terhadap deen. Mengkhususkannya hanya untuk Allah dimaksudkan sebagai mengakui 'agama Islam' sahaja, dan bukan mana-mana agama lain yang dikenali sebagai agama, dan inilah sahaja yang dituntut; sesiapa yang melakukan demikian telah memenuhi kriteria pengkhususan, walaupun apabila dilihat daripada makna 'deen' yang lebih luas, majoriti mereka jauh sekali daripada memenuhi kriteria tersebut.

They protested that they no longer worshipped the idols, that they uttered curses on the Devil, and prostrated themselves before Allah only, and so here too they were doing all that the Qur'ān required of them. And yet, how far they were from that! All they did was to give up the idols shaped by the hands of men, but not any of the other taghoots. And as for ’ibadah, here too, except for the formalities generally associated with worship, they continued giving it to many others besides Allah. The same has been the case with deen. To reserve it exclusively for Allah came to mean to profess only the ‘religion of Islam,’ and not any of the other religions known as such, and this was all that was required and whosoever did this had satisfied the criterion of exclusiveness, although when looked at from the wider connotation of the word ‘deen’, the majority fall far, far short of the criterion.