Terdapat hubungan logik yang jelas antara semua konsep ilaah yang telah dinyatakan di atas. Sesiapa yang menganggap mana-mana insan atau makhluk lain sebagai penolong atau pelindungnya dalam erti kata yang ghaib, atau mampu menyelesaikan masalahnya dan memenuhi keperluannya, mendengar dan mengabulkan doanya, atau mendatangkan mudarat atau manfaat kepadanya, dia berbuat demikian hanya kerana dia percaya bahawa 'insan' atau 'makhluk' itu memiliki sejumlah kuasa dalam pengurusan alam semesta.

There is a clear logical inter-connection between all the different concepts of ilaah set out above. Whosoever regards any other person or being to be his helper or patron in the supernatural sense, or capable of solving his problems or fulfilling his needs, of hearing and granting his prayers, or of doing him harm or good, does so only because he believes that ‘person’ or ‘being’ to enjoy some measure of authority in the management of the universe.

Demikian juga, jika seseorang menahan diri daripada sesuatu perbuatan atau melakukan perbuatan lain kerana harapan atau ketakutan bahawa perbuatan itu akan memperoleh keredaan atau kemurkaan seseorang lain atau sesuatu makhluk lain, maka dia melakukannya jelas kerana kepercayaan bahawa orang atau makhluk itu memiliki sejenis kuasa luar biasa dalam membentuk urusan manusia. Adapun orang yang beriman kepada God tetapi tetap berpaling kepada selain-Nya untuk memenuhi keperluannya, dia juga hanya boleh berbuat demikian kerana dia percaya bahawa mereka itu mempunyai sebahagian daripada kuasa God.

Similarly, if a person’s avoidance of certain actions or performance of others is governed by the hope or fear that they would win him the pleasure or displeasure of some other person or being, he does so obviously because of belief that that person or being possesses some kind of supernatural authority in shaping the affairs of men. As for him who believes in God and yet turns to others for the fulfilment of his needs, he too can do so only because he believes them to have some share in God’s authority.

Dan, akhirnya, tidak berbeza keadaannya dengan orang yang memberikan status hukum kepada perintah-perintah selain daripada Tuhan, dan mengikat dirinya untuk taat kepada suruhan atau larangan orang tersebut, kerana pada hakikatnya dia telah memberikan kuasa tertinggi kepadanya.

And, lastly, no different is the case of the person who accords the status of law to the commandments of someone other than God, and binds himself to obey the injunctions or prohibitions of that someone, for he in effect thereby accords him supreme authority.

Oleh itu, kita boleh membuat kesimpulan dengan selamat bahawa intipati ketuhanan ialah 'kuasa berautoriti', sama ada ia difahami sebagai kedaulatan bersifat ghaib ke atas seluruh alam semesta, atau atas dasar bahawa manusia terikat dengan hukum Tuhan dalam kehidupan duniawinya dan bahawa semua perintah-Nya wajib dipatuhi kerana ia berpunca daripada-Nya.

We can therefore safely conclude that the essence of godhood is ‘authority’, whether it is conceived as sovereignty of a supernatural kind over the whole universe, or on the basis that man is bound by God’s law in his worldly life and that all of His injunctions are to be complied with because they emanate from Him.