Contoh-contoh di atas dengan jelas menonjolkan makna perkataan rabb, dan kini kita boleh meneruskan dengan meneliti tanggapan-tanggapan salah yang wujud di kalangan kaum dan bangsa yang sesat mengenai rububiyyah (iaitu sifat-sifat dan ciri-ciri orang yang menjadi rabb) yang cuba dibantah oleh Al-Qur'an, serta kepercayaan-kepercayaan yang dianjurkan oleh Al-Qur'an. Hal ini mungkin paling baik dilakukan dengan mengambil satu demi satu kes kaum atau bangsa tertentu yang disebut dalam Al-Qur'an, dengan itu mendapat gambaran yang lebih jelas tentang tanggapan-tanggapan salah yang mereka pegang.

The above examples clearly bring out the meanings of the word rabb, and we may now proceed to look at those false notions which existed among the misguided tribes and people about rubūbiyyah (that is, the qualities and attributes of one who is a rabb) which the Qur'ān sought to refute, and what are the beliefs that the Qur'ān advocates. This can perhaps best be done by taking up, one by one, the cases of those particular nations or people who find mention in the Qur'ān, and thus get a clearer idea of the wrong notions which they entertained.

Orang-orang yang paling awal dibicarakan dalam Al-Qur'an ialah kaum yang di tengah-tengah mereka Hazrat Nuh (Nuh, alaihis salam) diutus sebagai Nabi. Jelas dari Al-Qur'an bahawa kaum ini tidak menafikan kewujudan Tuhan, sebagaimana kenyataan berikut tentang beliau oleh pemimpin-pemimpin mereka:

The earliest of such people dealt with in the Qur'ān were those among whom Hazrat Nuh (Noah, peace be upon him) was raised as Prophet. It is clear from the Qur'ān that these people did not deny the existence of God, cf. the following comment about him by their leaders:

Dia hanyalah seorang manusia seperti kamu, yang hanya mahu menegakkan kuasanya ke atas kamu. Sekiranya Tuhan benar-benar mahu (mengutus mana-mana utusan), tentulah Dia akan memilih malaikat sebaliknya…. (al-Mu'minun 23:24)

…He is but a man like any of you, who only wants to establish his own hold over you. If God had really wanted (to send any messenger) He would surely have chosen angels instead…. (al-Mu’minoon 23:24)

Mereka juga tidak menafikan bahawa Allah ialah Pencipta alam semesta dan Rabb dalam erti kata pertama dan kedua. Antara nasihat-nasihat yang disampaikan kepada mereka oleh Hazrat Nuh ialah:

Nor did they deny that Allah was the Creator of the universe and the Rabb in the first and second senses of the word. Among the exhortations to them by Hazrat Nuh were:

Dia adalah Tuhanmu, dan kepada-Nya kamu akan dikembalikan. (al-Hud 11:34)

…He is your Rabb, and unto Him shall you be returned. (al-Hud 11:34)

Mohonlah ampunan Tuhanmu, sesungguhnya Dia Maha Pengampun.

Seek the forgiveness of your Rabb, (for) verily He is Oft-Forgiving.

(an-Nuh 71:10)

(an-Nuh 71:10)

Tidakkah kamu melihat bagaimana Allah telah menciptakan tujuh langit berlapis-lapis, dan menjadikan bulan di antara langit-langit itu sebagai cahaya, dan menjadikan matahari sebagai pelita yang gemilang? Dan (adalah)

Do you not see how Allah has made the seven heavens one above the other, and made the moon a light in their midst, and the sun a (glorious) lamp? And (it was)

Seterusnya ialah kaum 'Aad. Mereka juga tidak menafikan kewujudan Tuhan, atau keesaan-Nya sebagai Ilah, tetapi pada masa yang sama mereka juga mempercayai-Nya sebagai Rabb, sama seperti kaum Nabi Nuh, dan dengan makna serta sejauh yang sama. Oleh itu, titik perselisihan antara mereka dan Rasul yang diutus kepada mereka, Nabi Hud, juga sama: {Dan kepada kaum 'Aad (Kami utuskan) saudara mereka, Hud, yang berkata kepada mereka:}

The next in line were the ’Aad. They too did not deny the existence of God, or His being the Ilah but at the same time they too believed in Him as the Rabb to the same extent and in the same sense as had Hazrat Nuh’s people. And so the points of disagreement between them, and the Prophet sent to them, Hazrat Hud, were the same too: And to the Aad (We sent) their brother (that Is kinsman) Hud, who said to them:

"Wahai kaumku, sembahlah Allah (kerana) tiada tuhan selain Dia; tidakkah kamu mahu bertakwa kepada-Nya?" (Lalu) mereka berkata: "Adakah engkau datang kepada kami untuk menyuruh kami menyembah Allah sahaja, dengan mengkhususkan-Nya, dan meninggalkan apa yang disembah oleh nenek moyang kami?" (al-A'raaf 7:65-70)

‘O’ my people, give your ’ibadah to Allah (because) there is no ilaah but He; will you not fear Him?” (And) they said: ‘Have you come to us to make us give all of our ’ibadah to Allah alone, exclusively, and give up those to whom our ancestors used to give theirs?’ (al-A’raaf 7:65-70)

Mereka berkata: ‘Jika Rabb kami menghendaki, nescaya Dia akan menurunkan malaikat (bukan kamu, seorang manusia seperti kami)....' (al-Fussilat 41:14)

…They said: ‘If our Rabb had wanted, He would have sent down angels (instead of you, a human like us).... (al-Fussilat 41:14)

Itulah kaum 'Aad, yang mengingkari ayat-ayat Tuhan mereka, yang mengabaikan rasul-rasul-Nya, dan yang menuruti setiap penguasa yang sewenang-wenang lagi menentang kebenaran (al-Hud 11:59)

These then were the ’Aad, who refused to obey the commands of their Rabb, who did not obey His messengers, and who (instead) obeyed every despotic transgressor (against Truth) (al-Hud 11:59)

Kemudian ada kaum Thamūd, yang merupakan pelampau paling teruk selepas kaum ’Aad. Pada asasnya, penyimpangan mereka sama dengan penyimpangan kaum Hazrat Nuh dan kaum ’Aad. Mereka juga percaya akan wujudnya Allah serta bahawa Dia adalah Ilaah dan Rabb, tetapi mereka tidak mengakui bahawa Dia adalah satu-satunya ilaah, bahawa hanya Dia yang layak menerima segala ’ibadah, dan bahawa Dia adalah Rabb dalam segala erti kata itu. Mereka berkeras bahawa terdapat selain Allah yang juga dapat menerima doa, mengurniakan nikmat, dan menghilangkan kesusahan; dan dalam perkara akhlak serta budaya, mereka mengambil undang-undang daripada ketua dan paderi mereka, bukannya mengikuti petunjuk Ilahi. Inilah yang menjadikan mereka kaum yang tersesat secara menyedihkan dan mendatangkan azab Allah ke atas mereka:

Then there were the Thamūd, the worst transgressors after the ’Aad. Basically, their deviation was the same as that of the people of Hazrat Nuh and the ’Aad. They also believed in the existence of Allah and His being the Ilaah and the Rabb but they did not agree that He was the only ilaah, that He alone was worthy of all ’ibadah, and that He was Rabb in all the senses of the word. They insisted that there were others, besides Allah, who too could accept prayers, grant favours, and remove distress, and in moral and cultural matters they took their law from their chiefs and priests instead of following Divine guidance. It was this which made them into a tragically misled people and brought down on them Allah’s punishment:

Dan (wahai Muhammad) jika mereka berpaling (dan tidak mendengar apa yang kamu katakan), maka katakanlah kepada mereka: Aku memperingatkan kamu tentang azab seperti yang menimpa kaum ‘Aad dan Thamud, yang kepadanya para Nabi datang berulang kali menyuruh mereka supaya tidak menyembah sesiapa pun selain Allah, dan jawapan mereka hanyalah: “Sekiranya Rabb kami mahu, nescaya Dia tentu telah menurunkan malaikat, (tetapi oleh kerana Dia tidak berbuat demikian), kami menolak risalah yang kamu bawa.” {(al-Fussilat 41:13-14)}

And (O’ Muhammad) if they turn away (and do not listen to what you say) then say to them: I am warning you of a punishment the like of that which visited the ’Aad and the Thamud, to whom Prophets came repeatedly telling them not to give their ’ibadah to any but Allah, and whose only reply was:‘If our Rabb had wanted, He would surely have sent down angels, (but since He did not), we reject the message which you bring’. (al-Fussilat 41:13-14)

Dan kepada kaum Thamud (Kami utuskan) saudara mereka Saleh, yang berkata kepada mereka: "Wahai kaumku, sembahlah Allah; kamu tidak mempunyai ilah selain Dia."... Mereka menjawab: "Wahai Saleh, dahulu kami mempunyai harapan besar terhadapmu (tetapi kini engkau berkata dengan cara yang aneh); adakah engkau hendak melarang kami menyembah apa yang disembah oleh nenek moyang kami?"....

Seterusnya dari segi kepentingan ialah kaum Nabi Ibrahim (Abraham, sejahtera ke atasnya), dan kepentingan kes mereka ialah bahawa lazimnya dipercayai bahawa raja mereka, Namrud (Nimrod), tidak beriman kepada Tuhan tetapi mendakwa dirinya sebagai Tuhan. Namun hakikatnya, dia memang beriman kepada Tuhan, dan turut percaya bahawa Tuhan ialah Pencipta dan Pengatur urusan alam semesta, dan dakwaannya sendiri sebagai rabb hanyalah dalam makna ketiga, keempat dan kelima istilah tersebut.

Next in importance are the people of Hazrat Ibrahim (Abraham, may peace be upon him), and the significance of their case is that it is commonly thought that their King, Namrud (Nimrod), did not believe in God but claimed himself to be God instead. The fact, however, is that he did believe in God, and also believed Him to be the Creator and the Regulator of the affairs of the universe, and his own claim to be a rabb was only in the third, fourth, and fifth senses of the term.

Kesalahfahaman lain yang biasa berlaku ialah anggapan bahawa orang-orang ini tidak beriman kepada Tuhan mahupun kepada-Nya sebagai Ilaah dan Rabb, padahal pada hakikatnya kepercayaan mereka dalam perkara-perkara ini tidak banyak berbeza daripada kepercayaan kaum Hazrat Nuh dan kaum Thamūd. Mereka memang percaya kepada kewujudan Tuhan, dan juga mengenali-Nya sebagai Rabb, Pencipta langit dan bumi, serta Penguasa Tertinggi alam semesta. Malah, mereka tidak menafikan hak-Nya untuk disembah oleh manusia. Kesilapan mereka ialah menganggap jasad-jasad samawi sebagai sekutu bagi-Nya dalam rubūbiyyah mengikut erti pertama dan kedua istilah itu, lalu mempersekutukan-Nya dengan jasad-jasad tersebut setakat itu. Adapun erti ketiga, keempat dan kelima istilah itu, di sini raja-raja merekalah yang mereka perlakukan sebagai rabb.

Another common misconception is that these people had no belief in God nor in his being the Ilaah and the Rabb, although in fact their beliefs on these points were little different from those of the people of Hazrat Nuh and the Thamūd. They did believe in the existence of God, and also knew Him as the Rabb, the Creator of the heavens and the earth, and the Supreme Ruler of the universe. Nor, for that matter, did they deny His right to man’s worship. Where they were mistaken was in regarding the heavenly bodies as partners with him in rubūbiyyah in the first and second senses of the term and hence in associating them with God to that extent. As for the third, fourth, and fifth meanings of the term, here it was their kings whom they treated as the rabbs.

Al-Qur'an sangat jelas mengenai perkara-perkara ini, maka amat mengejutkan bagaimana salah faham yang baru disebutkan itu bermula dan menjadi begitu meluas diterima. Ambil contoh kisah pencarian kebenaran oleh Hazrat Ibrahim sebagaimana diceritakan dalam Al-Qur'an:

The Holy Qur'ān is so clear on these points that it is surprising how the misconceptions just mentioned originated and came to be so widely accepted. Take for example the story of Hazrat Ibrahim’s search for the truth as told in the Qur'ān:

Seterusnya dalam susunan sejarah ialah kaum Sodom, yang tugas memperbaiki mereka telah diamanahkan kepada anak saudara Hazrat Ibrahim, iaitu Lut (semoga kesejahteraan dilimpahkan ke atas kedua-duanya). Daripada al-Quran, kita juga mengetahui tentang kaum ini bahawa, sementara mereka tidak menafikan kewujudan Tuhan mahupun bahawa Dia ialah Pencipta dan Rabb dalam erti kata pertama dan kedua, mereka enggan mengakui-Nya sebagai sedemikian dalam erti kata ketiga, keempat dan kelima, dan juga menolak kuasa Nabi Lut sebagai wakil-Nya yang diamanahkan untuk menetapkan hukum bagi tingkah laku mereka. Apa yang mereka mahu ialah dibiarkan melakukan sesuka hati mereka, dan inilah jenayah sebenar mereka serta sebab mereka mendatangkan murka Tuhan ke atas kepala mereka. Inilah yang dikatakan al-Quran mengenai mereka: Ketika saudara mereka Lut berkata kepada mereka, 'Tidakkah kamu takut kepada Tuhan? Lihatlah! Aku ini utusan yang amanah kepada kamu (daripada Tuhan). Oleh itu (percayalah apa yang aku katakan dan) cubalah selamatkan diri kamu daripada murka Ilahi, dan lakukanlah apa yang aku katakan kepada kamu; aku tidak meminta sebarang balasan untuk diriku, kerana ganjaranku terletak di sisi Tuhan. Adakah kamu, tidak seperti seluruh umat manusia yang lain, mendatangi anak-anak lelaki (untuk pemuasan nafsu seksual kamu) dan meninggalkan isteri-isteri yang dijadikan Rabb kamu untuk tujuan itu? Sesungguhnya kamu ini ialah orang-orang yang paling zalim.' (Asy-Syu'ara' 26:161-166)

The next in historical order are the people of Sodom, the task of whose reformation was entrusted to Hazrat Ibrahim’s nephew, Lot (may peace be upon both). From the Qur'ān we know about these people too that while they neither denied the existence of God nor His being the Creator and the Rabb in the first and the second senses of the word, they refused to acknowledge Him as such in the third, fourth, and fifth senses, and also repudiated the authority of the Prophet Lot as His trusted representative to lay down the law for their conduct. What they wanted was to be left to do as they pleased, and this was their real crime and the reason for their bringing God’s wrath upon their heads. This is what the Qur'ān says about them: When their kinsman Lot said to them,‘Will you not fear God? Look! I am a trusted messenger to you (from God). Therefore (believe what I say and) try to save yourselves from Divine wrath, and do as 1 tell you, I ask no regard for myself, because my reward lies with God. Do you, unlike the whole of the rest of humanity, turn to boys (for your Sexual satisfaction) and leave aside the wives your Rabb has created for you for this purpose? Surely, you are the worst of wrongdoers.’ (Ash-Shu’araa’ 26:161-166)

Jelas sekali, kata-kata ini hanya boleh ditujukan kepada kaum yang tidak menafikan kewujudan Tuhan atau hakikat-Nya sebagai Pencipta dan Pemberi rezeki. Sebab itulah mereka tidak membalas dengan bertanya siapakah Tuhan, bagaimana Dia boleh mendakwa sebagai Pencipta, atau bagaimana Dia menjadi Rabb mereka. Sebaliknya, mereka berkata, '{Wahai Lut, jika engkau tidak berhenti daripada dakwahmu, engkau pasti akan diusir dari negeri ini.}' (asy-Syu'ara' 26:167)

Seterusnya datanglah kaum Madyan dan kaum Aikah (nama purba bagi Tabuk), yang kepada mereka Hazrat Shu'aib صلى الله عليه وسلم diutus sebagai nabi. Kita tahu bahawa kaum ini adalah keturunan Hazrat Ibrahim (semoga sejahtera ke atasnya), maka tidak timbul persoalan bahawa mereka tidak mengenal Tuhan atau tidak beriman kepada-Nya sebagai Ilaah dan Rabb. Sebenarnya, mereka adalah kaum yang pada asalnya beragama Islam, tetapi akidah serta tingkah laku mereka telah rosak akibat peredaran masa. Malah, daripada Al-Qur'an nampaknya mereka mendakwa diri mereka sebagai orang beriman, kerana Hazrat Shu'aib berulang kali berkata kepada mereka: "Jika kamu benar-benar beriman"; "Jika kamu benar-benar orang-orang yang beriman." Penelitian terhadap ucapan beliau serta jawapan mereka dengan jelas menunjukkan bahawa mereka sama-sama beriman kepada Allah dan mengakui-Nya sebagai Ilaah dan Rabb, tetapi mereka tersasar pada dua perkara. Pertama, dari segi kuasa ghaib, mereka menyekutukan-Nya dengan yang lain sebagai ilaah dan rabb juga, lalu mereka tidak mempersembahkan ibadah mereka kepada-Nya secara eksklusif. Kedua, mereka berpegang bahawa sifat-Nya sebagai Rabb tidak meliputi hak-Nya untuk menetapkan hukum bagi mengatur tingkah laku moral, sosial, ekonomi dan budaya, atau mereka menuntut kebebasan bertindak bagi diri sendiri dalam bidang-bidang tersebut:

Next come the people of Madyan and of Aikah (the ancient name of Tabuk), to whom Hazrat Shu’aib صلى الله عليه وسلمwas sent as prophet. We know that these people were descendants of Hazrat Ibrahim (on whom be peace) and so there can be no question of their not knowing God or not believing in him to be the Ilaah and the Rabb. They were in fact a people who had originally been Muslims but whose beliefs as also conduct had become corrupted through the passage of time. It would even appear from the Qur'ān, that they claimed to be believers, because Hazrat Shu’aib repeatedly says to them; “If you truly believe”; “If you truly are believers.” An examination of his discourses and of their answers clearly shows that they both believed in Allah and acknowledged Him as the Ilaah and the Rabb, but went wrong on two points. Firstly, in the supernatural sense they associated others with Him as also being ilaahs and rabbs and so did not give Him their ’ibadah exclusively and, secondly, they held that His being the Rabb did not extend to His having authority to lay down the law for regulating moral, social, economic and cultural behaviour, or they claimed freedom of action for themselves so far as these spheres were concerned:

Dan kepada (penduduk) Madyan, Kami utus saudara mereka Syu'aib (yang berkata kepada mereka): "Wahai kaumku, sembahlah Allah (sahaja), tidak ada tuhan bagi kamu selain Dia. Sesungguhnya telah datang kepada kamu bukti yang nyata dari Tuhanmu, maka sempurnakanlah sukatan dan timbangan, dan janganlah kamu merugikan manusia pada hak-hak mereka, dan janganlah kamu membuat kerusakan di muka bumi sesudah diperbaiki. Yang demikian itu lebih baik bagi kamu jika kamu orang-orang yang beriman... Dan jika ada segolongan dari kalian beriman kepada apa yang aku diutus dengannya, dan segolongan lain tidak beriman, maka bersabarlah sehingga Allah memutuskan antara kami dan kamu, dan Dialah Hakim yang terbaik."

Seterusnya, kita sampai kepada Firaun dan kaumnya, yang mana terdapat salah faham yang lebih besar berbanding dalam kes Namrud dan kaumnya. Pandangan yang lazimnya dipegang ialah Firaun bukan sahaja menafikan kewujudan Tuhan, malah dia sendiri mendakwa dirinya sebagai Tuhan, iaitu bahawa dia telah menjadi begitu sesat sehingga berani mengaku dirinya sebagai pencipta langit dan bumi, dan bahawa kaumnya juga begitu tiada akal sehingga menerima dakwaan tersebut tanpa sebarang soalan.

Next, we come to the Pharaoh and his people, regarding whom there are even greater misconceptions than in the case of Namrud and his people. The view generally held is that the Pharaoh not only denied the existence of God but himself claimed to be God, that is, that he had become so misled as to presume to be the creator of the heavens and the earth, and that his people too were so bereft of reason as to unquestioningly subscribe to such claim.

Al-Qur'an yang mulia dan sejarah, sebaliknya, sama-sama menunjukkan bahawa tiada banyak perbezaan antara kaum baginda dengan kaum Namrud dalam hal kepercayaan mereka terhadap God sebagai Ilaah dan Rabb. Satu-satunya perbezaan ialah wujudnya prasangka perkauman terhadap Bani Israel, yang mendorong orang Mesir enggan mengakui secara terbuka God sebagai Ilaah dan Rabb, walaupun mereka tahu bahawa Dia wujud, sebagaimana juga ramai penganut ateis yang mengaku di zaman kita sekarang.

The Holy Qur'ān and history both show, on the contrary, that there was little difference between his people and those of Namrud in regard to their beliefs about God as both the Ilaah and the Rabb. The only difference was the existence of a racial bias against the Bani-Israel which prompted the Egyptians to refuse, to openly acknowledge God as the Ilaah and the Rabb, although they knew that He existed, as do also many a professing atheist in our own day.

Faktanya ialah, setelah diberi kuasa tinggi oleh raja, Hazrat Yousuf (semoga salawat dan salam tercurah ke atasnya) telah berusaha bersungguh-sungguh untuk membawa rakyat ke jalan Islam, dan kesan usahanya itu berterusan sehingga ke zaman Hazrat Musa (semoga salawat dan salam tercurah ke atasnya). Walaupun tidak semua orang menerima agama yang benar, selepas zaman Hazrat Yousuf tiada seorang pun yang benar-benar jahil tentang kewujudan Tuhan atau tentang-Nya sebagai satu-satunya Pencipta langit dan bumi. Bukan itu sahaja, ajaran Hazrat Yousuf juga telah menanamkan dalam diri setiap orang tanggapan bahawa Dia ialah Ilaah dan Rabb dalam erti kata yang luar biasa, sehingga tiada seorang pun yang menafikan kewujudan-Nya. Adapun mereka yang berpegang pada kepercayaan mereka, kesesatan mereka hanyalah pada mensyirikkan yang lain dengan-Nya. Dan kesan ajaran ini belum pun lenyap sepenuhnya hingga ke zaman Hazrat Musa (Musa, semoga salawat dan salam tercurah ke atasnya). [Jika seseorang mempercayai apa yang tercatat dalam Perjanjian Lama, nampaknya kira-kira satu perlima daripada penduduk Mesir telah menerima, dari masa ke masa, agama Hazrat Yousuf (semoga salawat dan salam tercurah ke atasnya). Jumlah orang Israel yang keluar dari Mesir bersama Hazrat Musa (semoga salawat dan salam tercurah ke atasnya) dikatakan kira-kira dua juta orang, sedangkan jumlah keseluruhan penduduk Mesir ketika itu dikatakan lebih daripada seratus juta orang.]

Selepas kaum Firaun, golongan yang seterusnya mengikut urutan sejarah ialah Bani Israel dan orang-orang yang menganut agama Yahudi atau Kristian. Dalam hal mereka, jelas sekali tidak timbul persoalan sama ada mereka tidak mengakui kewujudan Tuhan atau tidak beriman bahawa Dia ialah al-Ilaah dan al-Rabb. Al-Qur'an sendiri menegaskan kepercayaan mereka kepada-Nya dalam perkara ini, dan persoalan yang timbul oleh itu ialah tentang kesesatan tertentu yang menyebabkan mereka digelar dalam al-Qur'an sebagai "mereka yang sesat". (al-Fātihah 1:7)

After Pharaoh’s people, the next in historical order are the Israelites and those people who adopted the Jewish religion or Christianity. In their case, there can obviously be no question about their either not acknowledging the existence of God or not believing in His being the Ilaah and the Rabb. The Qur'ān itself affirms their belief in Him on the point and the question which therefore arises is of the particular error for which they were characterised in the Qur'ān as “those who went astray”. (al-Fātihah 1:7)

Jawapan ringkas ialah:

A brief answer is:

Katakanlah (wahai Muhammad): "Wahai Ahli Kitab! Janganlah kamu melampaui batas dalam agama kamu secara yang tidak benar, dan janganlah kamu mengikuti hawa nafsu kaum yang telah sesat sebelum ini, yang telah menyesatkan ramai orang dan mereka sendiri juga tersesat dari jalan yang lurus."

Say (O Muhammed): ‘O people of the Book: Do not exaggerate concerning your faith, and adopt not the wrong notions of those who have gone astray before you, who misled many others, and themselves too strayed from the straight path.’(al-Ma’idah 5:77)

Daripada ini, seseorang boleh menyimpulkan bahawa, pada hakikatnya, orang Yahudi dan Kristian juga telah melakukan kesilapan yang sama seperti yang telah menimpa pihak lain sebelum mereka, dan bahawa dalam kes mereka, ini timbul daripada sikap keagamaan yang berlebihan. Mari kita tinjau perkara ini secara terperinci, dengan bantuan al-Qur'an:

From this, one may conclude that, in essence, the Jews and Christians too were guilty of the same error into which others had fallen earlier, and that in their case this arose out of exaggerated piety. Let us go into the matter in some detail, with the help of the Qur'ān:

(i) Dan orang-orang Yahudi berkata: "’Uzair (Ezra) ialah anak Tuhan", manakala orang-orang Nasrani berkata: "Isa (Jesus) ialah anak Tuhan." (at-Tawbah 9:30)

Akhir sekali, kita sampai kepada penduduk Makkah, yang kepadanya Nabi Muhammad ﷺ diutus sebagai Rasul Allah dan yang oleh itu mesej al-Qur'an ditujukan kepada mereka secara langsung.

Last of all, we come to the Meccans, to whom Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم, was sent as God’s Messenger and to whom therefore the Qur'ān’s message was immediately addressed.

Apakah sifat kesalahan mereka? Adakah mereka jahil tentang Tuhan, atau adakah mereka menafikan kewujudan-Nya, dan adakah Nabi Muhammad ﷺ diutus sebagai Utusan Tuhan untuk membuat mereka mengakui kewujudan-Nya? Atau adakah mereka menafikan bahawa Dia ialah al-Ilaah dan ar-Rabb, dan adakah oleh itu tujuan al-Quran al-Karim ialah untuk meyakinkan mereka tentang ketuhanan-Nya dan Rububiyyah-Nya? Adakah mereka berpendapat bahawa Dia tidak layak disembah dan dipuja, atau adakah mereka tidak percaya bahawa Dia mampu mendengar doa mereka dan memakbulkan permohonan mereka? Adakah mereka menyangka bahawa al-Lat, al-Manat, al-Uzza, Hubal dan tuhan-tuhan lain yang mereka dakwa itu ialah pencipta sebenar, pemilik, perancang, penyusun dan pentadbir alam semesta serta pemberi rezeki bagi semua makhluk di dalamnya? Menurut anggapan mereka, adakah tuhan-tuhan mereka itu sumber segala hukum serta kod moral dan sosial? Apabila kita meneliti al-Quran, kita dapati semua persoalan sebegini dijawab dengan tidak.

What was the nature of their error? Were they ignorant of God, or did they deny His existence, and was the Holy Prophet صلى الله عليه وسلم sent as God’s Messenger to make them acknowledge His existence? Or did they deny His being the Ilaah and the Rabb, and was it therefore the purpose of the Holy Qur'ān to persuade them of His godhood and Rububiyyah? Did they hold that He was not worthy of worship and adoration, or did they disbelieve His being able to listen to their prayers and grant their supplications? Did they think that Lat, Manat, and Uzza and Hubal and their other supposed gods were the real creators, masters, planners and organisers and administrators of the universe and the providers for all the creatures in it? Were their gods, according to them, the sources of all law and moral and social codes? When we study the Qur'ān, we find all such questions answered in the negative.

Kaum musyrik di Semenanjung Arab bukan sahaja mengakui kewujudan Tuhan, malah mereka percaya bahawa Dialah Pencipta dan Tuan seluruh alam semesta serta tuhan-tuhan mereka sendiri, dan juga al-Ilaah serta al-Rabb. Kepada-Nyalah mereka menujukan segala doa mereka sebagai pilihan terakhir, apabila segala yang lain gagal, dan mereka mengakui hak-Nya untuk disembah dan dipuja. Adapun tuhan-tuhan mereka, mereka tidak percaya bahawa tuhan-tuhan itu mencipta mereka sendiri mahupun alam semesta, dan tidak mampu memberi panduan dalam urusan sosial dan moral kehidupan, lihat rujukan.

Penjelasan terperinci yang telah dikemukakan di atas mengenai tanggapan-tanggapan yang keliru dari pelbagai kaum sebelum Islam menjadikan jelas sekali bahawa sejak zaman awal hingga turunnya al-Qur'an, tiada seorang pun daripada mereka yang disebut oleh al-Qur'an sebagai orang yang melampaui batas, sesat, dan tersesat yang benar-benar menafikan kewujudan God, mahupun menafikan bahawa Dialah Rabb dan Ilaah. Namun, mereka semua tersilap dengan cara yang hampir sama dalam membahagikan sifat-sifat rubūbiyyah, dalam lima makna yang berbeza, kepada dua bahagian yang terpisah.

The foregoing detailed exposition of the misguided conceptions of various pre-Islamic people make it patently clear that from earliest times to the revelation of the Qur'ān, none of those whom it mentions as the transgressors, the misguided, and the astray, actually denied the existence of God, or His being the Rabb and the Ilaah. All, however, went wrong in much the same ways in dividing the attributes of rubūbiyyah, in its five different senses, into two separate compartments.

Sejauh mana sifat-sifat Allah seperti Dia sebagai Rabb yang memelihara, Pemberi rezeki, serta Pelindung dan Penolong makhluk dalam pengertian transendental, orang ramai menganggapnya sebagai sesuatu yang terpisah daripada yang lain. Dan walaupun dalam bidang ini mereka mengakui Allah sebagai Rabb yang Maha Tinggi, mereka juga percaya bahawa malaikat dan pelbagai tuhan, jin, kuasa-kuasa ghaib, bintang-bintang serta jasad-jasad samawi yang lain, para Nabi ﷺ dan wali-wali serta orang-orang suci yang lain, turut memiliki bahagian-bahagian yang berbeza dalam rububiyyah ini.

Insofar as such attributes of Allah as His being the Cherisher, the Provider, and the Protector and Helper of the creatures in the transcendental sense were concerned, the people regarded them as something apart from the rest. And, although in this sphere they did regard Allah as the Supreme Rabb, they also believed that the angels and various gods, the genii, and invisible forces, the stars, and other heavenly bodies, the Prophets and saints and other holy men, also had different shares in this rubūbiyyah.

Adapun sifat-sifat yang lain, iaitu bahawa Allah ialah Penguasa Tertinggi, Sumber segala kuasa, Pembuat Hukum Yang Maha Tinggi, dan Tuhan Yang Maha Tinggi bagi seluruh ciptaan, dan seterusnya, manusia sama ada memberikan peranan-peranan ini sepenuhnya kepada individu-individu tertentu, atau, walaupun secara teori mengakui peranan-peranan itu milik Allah, dalam amalan mereka menganggap keseluruhan rubūbiyyah dalam bidang moral, budaya, dan politik sebagai terletak pada individu-individu tersebut.

As for the remaining attributes, namely, Allah’s being the Supreme Sovereign, the Fountainhead of authority, the Supreme Law-giver, and the Supreme Lord of all creation etc., the people either assigned these roles wholly to particular human beings or, while assigning them to God in theory, in practice treated the entire rubūbiyyah in moral, cultural, and political spheres as vesting in these beings.