De volgende fase in de ontwikkeling van het menselijke embryo is nutfah. Dit woord heeft verschillende betekenissen:

The next stage of the development of the human embryo is nutfah. This word has various meanings:

1. Door naar de Arabische taal te kijken, kan het een druppel, een stroompje, een drup of sperma betekenen33. Nutfah kan ook een enkelvoudige entiteit betekenen die deel uitmaakt van een grotere groep van hetzelfde soort. Daarom zou een nutfah een enkele zaadcel kunnen zijn uit een verzameling van miljoenen zaadcellen die in sperma zijn opgenomen, of een enkele vrouwelijke eicel uit een groep van vele andere eicellen in de eierstokken.34.

1. By looking at the Arabic language, it can mean a dribble, a trickle, a drop or semen33. Nutfah can also mean a singular entity which is a part of a bigger group of its kind. Therefore, a nutfah could be a single sperm from a collection of millions of sperms contained in semen, or a single female egg from a group of many other eggs in the Ovaries.34.

2. Volgens de profetische traditie legde de Profeet Muhammad ﷺ de nutfah uit als een combinatie van vloeistoffen “van een mannelijke nutfah en van een vrouwelijke nutfah”.35

2. According to Prophetic tradition, the Prophet Muhammad ﷺ explained the nutfah as a combination of liquids “from a male nutfah and from a female nutfah”.35

3. In de Qur’an wordt de nutfah beschreven als een combinatie van vermengde (al-amshaj) vloeistoffen: “Wij hebben de mens geschapen uit een druppel (nutfah) van vermengde vloeistof.” 36.

3. In the Qur’an the nutfah is described as a combination of mingled (al-amshaj) fluids: “We created man from a drop (nutfah) of mingled fluid.” 36.

Dit vers schetst, vanuit een grammaticaal perspectief, een beeld van de nutfah als een entiteit die bestaat uit een combinatie van vloeistoffen afkomstig van de moeder en de vader. Het woord al-amshaj (vermengd) is een meervoudig bijvoeglijk naamwoord en het wordt hier gebruikt met het enkelvoudige zelfstandig naamwoord nutfah. Grammaticaal gezien benadrukt dit het concept van het vers dat de nutfah een enkele entiteit of druppel is, voortgebracht door een combinatie van substanties.

This verse, from a grammatical perspective, portrays an image of the nutfah as an entity made up of a combination of fluids coming from the mother and the father. The word al-amshaj (mingled) is a plural adjective and it is used here with the singular noun nutfah. Grammatically, this highlights the verse's concept of nutfah as being a single entity or drop produced by a combination of substances.

De principes die zowel door de Qur'an als door de profetische traditie naar voren zijn gebracht, komen overeen met wat tegenwoordig bekend is in de moderne embryologie. De nutfah-fase impliceert specifiek het proces van bevruchting, wat het ‘vermengen’ vereist van componenten van de moeder en de vader. Deze componenten vormen een enkele cel die bekend staat als de zygote. In dit verband stellen embryologen John Allen en Beverley Kramer:

The principles put forward by both the Qur'an and the Prophetic tradition coincide with what is known today of modern embryology. The nutfah stage specifically implies the process of fertilisation, which requires the ‘mingling’ of components from the mother and the father. These components form a single cell known as the zygote. In regard to this, embryologists John Allen and Beverley Kramer state:

Het menselijk individu ontstaat uit de versmelting van twee minuscule structuren die cellen worden genoemd, één van de moeder (oöcyt) en één van de vader (spermatozoon). Deze worden gameten genoemd. Samen vormen deze gameten een enkele cel, de zygote, waaruit het gehele embryo, inclusief de omringende membranen, groeit. 37

The human individual arises from the conjugation of two minute structures called cells, one from the mother (oocyte) and one from the father (spermatozoon). These are called gametes. Together, these gametes form a single cell, the zygote, from which the entire embryo, including its surrounding membranes, grows. 37

Vanuit een fysiologisch perspectief moet elk van de twee celstructuren van zowel de moeder als de vader worden omsloten door vloeistoffen die noodzakelijk zijn voor de bevruchting. Het spermatozoon bevindt zich in een vloeistof genaamd sperma38, en de oöcyt is bedekt met eileidersecreties die nodig zijn voor de levensvatbaarheid en bevruchtbaarheid ervan. Fysiologen Bruce Koeppen en Bruce Stanton leggen uit:

From a physiological perspective, each one of the two cell structures from both the mother and the father need to be contained in fluids necessary for fertilization. The spermatozoon is contained in fluid called semen38, and the oocyte is coated in oviductal secretions required for its viability and fertilizability. Physiologists Bruce Koeppen and Bruce Stanton explain:

Oviductale afscheidingen bedekken en doordringen het cumulus-oöcytcomplex en kunnen vereist zijn voor de levensvatbaarheid en de bevruchtbaarheid.39

Oviductal secretions coat and infuse the cumulus-oocyte complex and may be required for viability and fertilizability.39

Zo komt de analyse van het woord nutfah als een vermengde entiteit, gevormd als resultaat van enkele cellen van de moeder en de vader (die zich bevinden in vloeistoffen die noodzakelijk zijn voor de bevruchting), overeen met de fysiologische beschrijving van de vorming van de zygote.

Thus, the analysis of the word nutfah as a mingled entity formed as a result of single cells from the mother and the father (which are contained in fluids necessary for fertilization) corresponds with the physiological description of the zygote's formation.

De nutfah-fase: De vorming van de zygote, via de vermenging van twee vloeistoffen van de moeder en de vader, die twee kleine celstructuren bevat (de oöcyt en het spermatozoon).

he nutfah stage: The formation of the zygote, via the mingling of two fluids from the mother and the father, which contains two small cell structures (the oocyte and the spermatozoon).

De stadia van de ontwikkelende menselijke embryo die in de Qur’an worden beschreven, zijn onderzocht door sommige commentatoren. Zij beweren dat het qur’anische discours over de menselijke ontwikkeling is geplagieerd uit de werken van de oude Griekse filosoof en polymath Aristotle, en de filosoof en arts uit de 2e eeuw, Galen. In het licht van de bovenstaande analyse is deze beschuldiging ongegrond, aangezien Aristotle geloofde dat alleen de man de vloeistof produceert die verantwoordelijk is voor de ontwikkeling van de embryo (het genetisch materiaal). Hij veronderstelt dat het mannelijke zaad de actieve vorm is en dat de vrouwelijke eicel slechts het passieve element voor de bevruchting levert; een idee dat in strijd is met de moderne embryologie.

The stages of the developing human embryo described in the Qur’an have been examined by some commentators. They assert that the qur’anic discourse on human development is plagiarised from the works of the ancient Greek philosopher and polymath Aristotle, and the 2nd century philosopher and physician Galen. In light of the above analysis this allegation is baseless, as Aristotle believed only the male produces fluid responsible for the development of the embryo (the genetic material). He supposes the male semen to be the active form and the female ovum as providing only the passive element for fertilization; an idea contradictory to modern embryology.

In feite was Aristoteles van mening dat zaad zich mengt met het menstruatiebloed van de vrouw, waarbij het stolt om het embryo te vormen. Aristoteliaanse beschrijvingen van de menselijke ontwikkeling zijn overduidelijk onverenigbaar met zowel de Qur'an als de moderne embryologie, zoals geïllustreerd in zijn eigen geschriften:

In fact, Aristotle was of the opinion that semen mixed with women’s menstrual blood, coagulating to form the embryo. Aristotelian accounts of human development are evidently incongruous with both the Qur’an and modern embryology, as illustrated in his own writings:

...de vrouw, hoewel zij geen zaad bijdraagt aan de voortplanting... draagt iets bij, namelijk de substantie die de menstruatievloeistof vormt... [A]ls de man de actieve partner is, degene die de beweging initieert, en de vrouw als vrouw de passieve is, dan zal wat de vrouw bijdraagt aan het zaad van de man ongetwijfeld geen zaad zijn, maar materie. En dit is feitelijk wat we gebeuren zien; want de natuurlijke substantie van de menstruatievloeistof moet worden geclassificeerd als oerstof.40.

...the female, though it does not contribute any semen to generation... contributes something, viz., the substance constituting the menstrual fluid… [I]f the male is the active partner, the one which originates the movement, and the female qua female is the passive one, surely what the female contributes to the semen of the male will be not semen but material. And this is in fact what we find happening; for the natural substance of the menstrual fluid is to be classed as prime matter.40.

Klassieke exegeten van de Qur’an brengen de onenigheid in beeld tussen de Aristoteliaanse beschrijvingen van de menselijke ontwikkeling en het qur’anische narratief. Ibn al-Qayyim, de jurist en commentator van de Qur’an uit de 14e eeuw, gebruikt diverse overleveringen van de Profeet ﷺ om te benadrukken dat het mannelijke zaad alleen niet verantwoordelijk is voor het genereren van een kind.41 Bovendien zijn beweringen van plagiaat zinloos, aangezien de woorden die in de Qur’an worden gebruikt verschillen van de woordkeuze van Aristoteles; de Qur’an is wetenschappelijk accuraat en Aristoteles niet. De ontkrachte veronderstelling van Aristoteles (dat menstruatiebloed betrokken is bij het proces van bevruchting) wordt verder gecontrasteerd met de Qur’an en het gebruik van het woord nutfah, wat niet het woord voor menstruatiebloed is in het Arabisch. Het woord voor menstruatiebloed in het Arabisch is haydh.

Classical exegetes of the Qur’an convey the disagreement between Aristotelian accounts of human development and the qur’anic narrative. Ibn al-Qayyim, the 14th century jurist and commentator of the Qur’an, uses various Prophetic traditions to emphasise the fact that male semen alone is not responsible for generating a child.41 Furthermore, assertions of plagiarism are futile as the words used in the Qur’an are unlike Aristotle’s choice of words; the Qur’an is scientifically accurate and Aristotle is not. Aristotle's discredited supposition (of menstrual blood being involved in the process of fertilisation) is further contrasted with the Qur’an and its use of the word nutfah, which is not the word for menstrual blood in Arabic. The word for menstrual blood in Arabic is haydh.

Wat betreft de bewering dat de Qur’an van Galenus heeft geplagiëerd, is dit opnieuw ongefundeerd, aangezien Galenus aan het sperma toeschrijft wat wij aan de bevruchte eicel zouden toeschrijven. Hij schrijft:

As for the assertion that the Qur’an plagiarised from Galen, this is once again insubstantial as Galen attributes to the semen what we should to the fertilised ovum. He writes:

Zo is het met het sperma: de eigenschappen die het vanaf het begin bezat.42

so it is with the semen: its faculties it possessed from the beginning.42

In tegenstelling tot dit wordt de nutfah in de Qur'an beschreven als een gemengde druppel of vloeistof van zowel de man als de vrouw, niet alleen van de man. Het benadrukt ook dat zowel de man als de vrouw verantwoordelijk zijn voor de genetische samenstelling van het kind. Deze redenering wordt verder ondersteund door de Prophetische traditie, waarbij de Profeet ﷺ de verantwoordelijkheid van een vrouw voor de genetische samenstelling van haar kind bevestigt, door de vraag te stellen: “Hoe zouden hun kinderen hen anders lijken?”43 Ibn al-Qayyim theoretiseert dat als vrouwen niet over een soort zaad beschikken, hun kinderen niet op hen zouden lijken. Het mannelijke zaad alleen genereert geen kind, omdat bevruchting alleen plaatsvindt bij de vermenging van mannelijke sperma met een gelijkwaardig ander deel (eicel) van de vrouw. 44

Contrary to this, the Qur’an describes the nutfah as a mingled drop or fluid from both the male and the female, not just the male. It also stresses both the male and female as being responsible for the child’s genetic makeup. This reasoning is further supported by Prophetic tradition with the Prophetﷺ affirming a woman's responsibility for the genetic makeup of her child, as he proposes the question: “How else do their children resemble them?”43 Ibn al-Qayyim theorizes that if women do not have a type of semen, then their children would not look like them. The male semen alone does not generate a child because conception only occurs upon the mixture of male sperm with another equivalent (ovum) from the female. 44

Deze demonstratie, waarbij de Qur'an zowel de man als de vrouw als verantwoordelijk voor de 'faculteiten' beschouwt, maakt de aanname ongeldig dat de Qur'an gebaseerd is op de theorie van Galenus, die de bijdrage van de man overdrijft en die van de vrouw onderschat. Deze contrasten en toelichtingen dragen bij aan het ontmantelen van de plagiaat-thesis, en het wordt noodzakelijk om de volgende vragen te stellen: als de Profeet ﷺ de werken van Galenus en Aristoteles heeft geplagieerd, waarom zijn de woorden die door de Griekse artsen en de Qur'an worden gebruikt om deze fase te beschrijven dan verschillend? En waarom is de Qur'an wetenschappelijk accuraat terwijl Galenus en Aristoteles dat niet zijn?

This demonstration, of the Qur’an perceiving both the male and female as responsible for the ‘faculties’, renders invalid the assumption that the Qur'an is based on Galen's theory, which exaggerates the male contribution and understates that of the female. These contrasts and explications contribute to a dismantling of the plagiarisation thesis, and it becomes necessary to pose the questions: if the Prophet ﷺ plagiarised Galen’s and Aristotle’s works, why are the words used by the Greek physicians and the Qur’an to describe this stage dissimilar? And why is the Qur’an scientifically accurate when Galen and Aristotle are not?