Het woord khalqan betekent vormen, boetseren en kneden. Het betekent ook maken, creëren en doen ontstaan.91 Het woord akhara betekent een andere of nog een.92 Al-Razi citeert de metgezel van de Profeet ﷺ en Qur'an-exegeet, Ibn Abbas, dat ‘andere vormen’ alle verschillende soorten groei betekenen, inclusief het foetale stadium, de babytijd en de kindertijd.93

The word khalqan means to shape, to form and to mold. It also means to make, to create and to originate.91The word akhara means another or one more.92 Al-Razi quotes the companion of the Prophet ﷺ, and qur’anic exegete, Ibn Abbas that ‘other forms’ signifies all various types of growth including foetal, infancy, and childhood. 93

De termen die in de Qur’an worden gebruikt om het laatste proces te beschrijven, komen overeen met de moderne embryologie. Van de 8e week tot het einde van de zwangerschap vindt de periode van groei en vergroting plaats, waarin de baby begint met het vormen van mensspecifieke esthetische kenmerken. Dit wordt gewoonlijk de foetale fase genoemd. De ‘vorm’ van de baby ontwikkelt zich van ononderscheidbaar naar het ‘gieten’ en ‘eruit laten zien als’ de menselijke ‘vorm’. Barry Mitchell en Ram Sharma beschrijven deze groeifase als volgt:

The terms used in the Qur’an to describe the final process correspond to modern embryology. From the 8th week to the end of pregnancy the period of growth and enlargement occurs, during which time the baby begins to form human-specific aesthetic features. This is usually called the foetal stage. The baby’s ‘shape’ develops from indistinguishable to being ‘molded’ and ‘made to look like’ the human ‘form’. Barry Mitchell and Ram Sharma convey this stage of growth:

De periode van het einde van week 8 tot de volledige termijn (38 weken) is een fase van groei en vergroting (de foetale periode).94

The period of time from the end of week 8 to full term (38 weeks) is a phase of growth and enlargement (the fetal period).94

De khalqan akhara-fase: Het einde van de embryonale fase, en het begin van een nieuwe groeifase.

The khalqan akhara stage: The end of the embryonic stage, and the beginning of a new phase of growth.

De arts al-Harith bin Kalada werd geboren in het midden van de 6e eeuw in de stam van Banu Thaqif in Ta’if. Sommige historici stellen dat hij zijn medische opleiding kreeg aan de medische school van Jundishapur, waar hij de leerstellingen van Aristotle en Galen leerde.95 Volgens deze historici:

The physician al-Harith bin Kalada was born in the middle of the 6th century in the tribe of Banu Thaqif in Ta’if. Some historians maintain that he received his medical education at the Jundishapur medical school where he learnt the teachings of Aristotle and Galen.95 According to these historians:

De belangrijkste schakel tussen de islamitische en de Griekse geneeskunde moet worden gezocht in de laat-Sassanidische geneeskunde, in het bijzonder in de School van Jundishapur, in plaats van die van Alexandrië. Op het moment van de opkomst van de islam was Jundishapur op zijn hoogtepunt. Het was het belangrijkste medische centrum van die tijd, dat de Griekse, Indiase en Iraanse medische tradities combineerde in een kosmopolitische sfeer die de grond voor de islamitische geneeskunde voorbereidde. 96

The major link between Islamic and Greek medicine must be sought in late Sasanian medicine, especially in the School of Jundishapur rather than that of Alexandria. At the time of the rise of Islam Jundishapur was at its prime. It was the most important medical centre of its time, combining the Greek, Indian and Iranian medical traditions in a cosmopolitan atmosphere which prepared the ground for Islamic medicine. 96

Volgens dit narratief geloven sommige historici en commentatoren dat de Profeet Muhammad ﷺ de verslagen van Aristoteles en Galen over de ontwikkeling van het menselijke embryo via Ibn Kalada heeft geplagieerd, en dat hij medisch advies bij hem zocht.97 Dit is om diverse redenen ongegrond.

Following this narrative some historians and commenta tors believe the Prophet Muhammad plagiarised Aristotle’s and Galen’s accounts of the developing human embryo via bin Kalada, and sought medical advice from him.97 This is unfounded for various reasons.

1. Zoals eerder onderzocht: als de Profeet ﷺ inderdaad beïnvloed was door de kennis van bin Kalada over de Griekse artsen, hoe heeft hij dan specifiek het onjuiste verworpen, het juiste verbeterd en nieuwe stadia of onderdelen van de processen toegevoegd, waarvan ze allen worden bevestigd door de moderne embryologie?

1. As previously explored, if the Prophet ﷺ had indeed been influenced by bin Kalada’s knowledge of the Greek physicians, how did he specifically reject what was wrong, improve what was right, and add new stages or parts of the processes, of which all are corroborated by modern embryology?.

2. De bewering dat de Profeet ﷺ medisch advies zocht bij bin Kalada impliceert noch stelt het feit vast dat hij het werk van bin Kalada heeft gekopieerd. De bewijslast ligt bij degene die de bewering maakt. Vanuit een historisch perspectief is er geen direct en expliciet bewijs dat erop wijst dat de Profeet ﷺ zijn opvattingen over embryologie heeft gevormd via bin Kalada.

2. Claiming the Prophet ﷺ sought medical advice from bin Kalada neither implies nor stipulates the fact that he copied bin Kalada’s work. The onus of proof is on the one who is making the claim. From a historical perspective there is no direct and explicit evidence that indicates the Prophet ﷺ manufactured his views on embryology via bin Kalada.

3. Vroege historische bronnen over het leven van de Profeet ﷺ illustreren en benadrukken de integriteit van zijn karakter. Hij was geen leugenaar en het beweren van het tegendeel is onverdedigbaar. De veronderstelling dat hij bin Kalada kopieerde, terwijl men volhoudt dat de Qur'an het woord van God is, is daarom onvoorstelbaar. Zelfs door de vijanden van zijn boodschap stond hij bekend als de "Betrouwbare".98

3. Early historical sources on the Prophet’s ﷺ life illustrate and emphasise the integrity of his character. He was not a liar and to assert as much is indefensible. The presumption that he copied bin Kalada, while maintaining the Qur’an to be the word of God, is therefore inconceivable. He was known even by the enemies to his message as the “Trustworthy”.98

Er heeft zich een invloedrijke mythologie ontwikkeld rond de Nestoriaanse activiteiten in de stad Gondeshapur [Jundishapur] in het zuidwesten van Perzië. Volgens de vaak herhaalde legende maakten de Nestorianen van Gondeshapur tegen de zesde eeuw een belangrijk intellectueel centrum, waarbij zij iets vestigden wat sommige enthousiastelingen een universiteit noemen, waar onderwijs in alle Griekse disciplines kon worden verkregen. Er wordt beweerd dat Gondeshapur een medische school had, met een curriculum gebaseerd op Alexandrijnse tekstboeken, en een ziekenhuis naar model van Byzantijnse ziekenhuizen, die het rijk van artsen voorzagen die getraind waren in de Griekse geneeskunde. Van groot belang is dat men meent dat Gondeshapur een cruciale rol heeft gespeeld in de vertaling van Griekse wetenschap naar Nabij-Oosterse talen en, inderdaad, de belangrijkste enkele kanaal was waardoor de Griekse wetenschap naar de Arabieren overging. Recent onderzoek heeft een aanzienlijk minder dramatische werkelijkheid aan het licht gebracht. We hebben geen overtuigend bewijs voor het bestaan van een medische school of een ziekenhuis in Gondeshapur, hoewel er blijkbaar een theologische school en wellicht een bijbehorende ziekenboeg aanwezig was. Ongetwijfeld was Gondeshapur het toneel van serieuze intellectuele inspanning en een zekere mate van medische praktijk — het leverde vanaf de achtste eeuw een reeks artsen voor het Abbasidische hof in Bagdad — maar het is twijfelachtig of het ooit een belangrijk centrum van medische opleiding of vertaalactiviteit is geworden. Als het verhaal van Gondeshapur onbetrouwbaar is in de details, dan is de les die het beoogde te leren toch geldig. 102.

An influential mythology has developed around Nestorian activity in the city of Gondeshapur [ Jundishapur] in south-western Persia. According to the often-repeated legend, the Nestorians turned Gondeshapur into a major intellectual center by the sixth century, establishing what some enthusiasts have chosen to call a university, where instruction in all of the Greek disciplines could be obtained. It is alleged that Gondeshapur had a medical school, with a curriculum based on Alexandrian textbooks, and a hospital modeled on Byzantine hospitals, which kept the realm supplied with physicians trained in Greek medicine. Of greatest importance, Gondeshapur is held to have played a critical role in the translation of Greek scholarship into Near Eastern languages and, indeed, to have been the single most important channel by which Greek science passed to the Arabs. Recent research has revealed a considerably less dramatic reality. We have no persuasive evidence for the existence of a medical school or a hospital at Gondeshapur, although, there seems to have been a theological school and perhaps an attached infirmary. No doubt Gondeshapur was the scene of serious intellectual endeavour and a certain amount of medical practice —it supplied a string of physicians for the Abbasid court at Baghdad beginning in the eighth century— but it is doubtful that it ever became a major center of medical education or of translating activity. If the story of Gondeshapur is unreliable in its details, the lesson it was meant to teach is nonetheless valid. 102.

5. Historici zoals Manfred Ullman en Franz Rosenthal zijn sceptisch over het materiaal dat verwijst naar bin Kalada. Zij verwijzen naar hem als een legendarisch figuur104, die literaire allusies bevat naar personages van fictieve oorsprong. Professor Gerald Hawting schrijft in zijn essay The Development of the Biography of al-Harith ibn Kalada and the Relationship between Medicine and Islam:

5. Historians such as Manfred Ullman and Franz Rosenthal are skeptical about the material referring to bin Kalada. They refer to him as a legendary figure104, which has literary allusions to characters of fictitious creation. Professor Gerald Hawting, in his essay The Development of the Biography of al-Harith ibn Kalada and the Relationship between Medicine and Islam, writes:

In deze latere bronnen is de informatie over al-Harith gefragmenteerd, zijn verwijzingen naar zijn beroep als arts zijn niet consistent en, waar ze voorkomen, lijken ze incidenteel te zijn, en er lijkt weinig informatie te zijn over de aard van zijn geneeskunde of details over zijn leven.105 Vanuit dit perspectief dient het gebruik van onbetrouwbare of onconcluderende historische verslagen met betrekking tot de "beroep als arts" van bin Kalada om het argument te verzwakken dat de Profeet ﷺ de arts uit de 7e eeuw kopieerde.

In these latter sources the information about al-Harith is fragmentary, references to his profession as a doctor are not consistent and, where they occur, tend to be incidental, and there seems to be little information about the nature of his medicine or detail about his life.105 From this perspective, using unreliable or inconclusive historical narratives concerning bin Kalada’s “profession as a doctor” serve to weaken the argument that the Prophet ﷺ copied the 7th century physician.

6. Er lijkt geen bewijs te zijn van een grote medische school in noch de 6e noch de 7e eeuw. De academisch medicus en historicus Plinio Prioreschi benadrukt in zijn boek A History of Medicine dat er geen Perzische bronnen zijn die de bewering ondersteunen dat Jundishapur een belangrijke rol heeft gespeeld in de geschiedenis van de geneeskunde.106

6. There appears to be no evidence of a major medical school in either the 6th or 7th century. The academic medic and historian Plinio Prioreschi in his book A History of Medicine highlights that there are no Persian sources that substantiate the claim that Jundishapur played a significant role in the history of medicine.106

7. Er zijn historische verslagen die stellen dat bin Kalada zich tot de Islam heeft bekeerd en werd beschouwd als een metgezel van de Profeet ﷺ. De etnograaf en taalkundige William Brice schrijft in zijn boek An Historical Atlas of Islam: Hij bekeerde zich tot de Islam en had de status verworven van een van de Metgezellen van de Profeet ﷺ.107.

Critici beweren dat de Profeet Muhammad ﷺ menselijke en dierlijke embryo's heeft ontleed of onderzocht, en dat dit dient als een verklaring voor zijn wetenschappelijke kennis. Een onmiddellijke weerlegging van deze beschuldiging is dat veel van de stadia die in de Qur'an worden beschreven, niet met het blote oog te zien zijn maar optische hulpmiddelen vereisen, waarvan de nutfah-fase en de `alaqah-fase voorbeelden zijn. Een ander treffend argument dat dit ongeldig maakt, is de onpraktische en contraproductieve aard van het feit dat de Profeet ﷺ zijn tijd zou besteden aan het onderzoeken van embryo's, terwijl zijn verkondigde missie het verspreiden van de boodschap van de Islam was. Deze specifieke verzen (dat wil zeggen; de verzen die de ontwikkeling van het embryo beschrijven) hadden niet, en zouden naar alle waarschijnlijkheid niet, de essentie of de verspreiding van de Islam beïnvloed, vooral niet in een Arabische context van de 7e eeuw waar een dergelijk diepgaand begrip van de embryologie onwaarschijnlijk was. Ten slotte, waarom zijn er geen verslagen van de Profeet ﷺ die dierlijke of menselijke embryo's ontleed? Een dergelijke bewering komt niet overeen met het leven en de missie van de Profeet Muhammad ﷺ.

Critics allege that the Prophet Muhammad ﷺ dissected or examined human and animal embryos, and therefore serves as an explanation of his scientific knowledge. An immediate refutation of this allegation is that many of the stages described in the Qur’an cannot be seen with the naked eye but require optical aids, examples of which include the nutfah stage and the `alaqah stage. Yet another poignant reason invalidating this is the impracticalness and counter-productivity of the Prophet ﷺ spending his time examining embryos, when his proclaimed mission was to spread the message of Islam. These particular verses (that is; the verses detailing the development of the embryo) did not, and would have been unlikely to, affect the essence or propagation of Islam, especially in a 7th century Arabian context where such deep understandings of embryology was improbable. Finally, why aren’t there any records of the Prophet ﷺ dissecting animal or human embryos? Such a claim does not tally with the life and mission of the Prophet Muhammad ﷺ.

Laat de mens dus observeren waaruit hij is geschapen. Hij is geschapen uit een uitgestoten vloeistof, die voortkomt uit tussen de ruggengraat en de ribben.114.

So let man observe from what he was created. He was created from a fluid, ejected, emerging from between the backbone and the ribs.114.

De bovenstaande verzen zijn door diverse critici en commentatoren veroordeeld als wetenschappelijk onjuist, en elke poging om een nauwkeurige betekenis uit deze verzen te redden, is volgens hen gelijkgesteld aan tekstuele acrobatiek. Deze beoordeling komt voort uit een analyse van de woorden (sulb) en (tara’ib), die zijn vertaald als ‘wervelkolom’ en ‘ribben’. Degenen die vasthouden aan de wetenschappelijke onjuistheid van de Qur’an beweren dat de bovenstaande vertaling van de woorden sulb en tara’ib niet te verzoenen is met moderne ontwikkelingen in de fysiologie. Echter, na een lexicale analyse van deze woorden zal worden gebleken dat deze woorden in feite wel overeenstemmen met de moderne fysiologie.

The above verses have been condemned by various critics and commentators as being scientifically inaccurate, and any attempt to salvage an accurate meaning from them has been suggested to be tantamount to textual acrobatics. This evaluation arises from an analysis of the words (sulb) and (tara’ib) which have been translated to mean ‘backbone’ and ‘ribs’. Those who maintain the scientific inaccuracy of the Qur’an claim the above translation for the words sulb and tara’ib cannot be reconciled with modern developments in physiology. However, after a lexical analysis of these words it will be seen that these words do in fact concur with modern physiology.

Het woord (sulb) draagt verschillende betekenissen, waaronder hard, stevig, solide, stijf en rigide. Het betekent ook elk deel van de ruggengraat, in het bijzonder het lumbale deel en de lendenen. Het is specifiek voor mannen115 116. Het woord (tara’ib) betekent het borstbeen, de ribben117 of de bekkenboog118, en dit woord verwijst volgens de meeste auteurs specifiek naar vrouwen.

The word (sulb) carries various meanings including hard, firm, solid, stiff and rigid. It also means any portion of the backbone, particularly the lumbar portion and the loins. It is specific to males115 116. The word (tara’ib) means breastbone, the ribs117 or the pelvic arch118, and this word according to most authors refers specifically to women.

Met dergelijke onderzoeken naar de interpretaties die door de Arabische taal worden aangeboden, kan worden afgeleid dat de Qur’an in overeenstemming is met de moderne fysiologie, aangezien het algemeen bekend is dat de zaadcellen en het sperma afkomstig zijn uit een gebied dat wordt aangeduid als de lendenen, en de eicel afkomstig is uit het gebied van de bekkenboog. Beide zijn vereist voor de schepping van de mens, dat wil zeggen, het menselijke wezen.

Profetische tradities die het Qur'anische standpunt over de ontwikkelende menselijke embryo verduidelijken en toelichten, komen overeen met de moderne embryologie. Er zijn talloze tradities die deze bewering ondersteunen. Bijvoorbeeld, de volgende traditie over geslachtsbepaling benadrukt hoe de Profetische tradities in lijn zijn met wetenschappelijke ontwikkelingen:

Prophetic traditions that clarify and elucidate the qur’anic view on the developing human embryo correspond with modern embryology. There are a myriad of traditions that substantiate this claim. For instance the following tradition on gender determination highlights how the Prophetic traditions are in line with scientific developments:

De engel wordt naar de nutfah gestuurd nadat deze veertig of vijfenveertig nachten in de baarmoeder heeft gezeten en zegt: “Heer! Zal hij ongelukkig of gelukkig worden?” Vervolgens wordt dit opgeschreven. Dan zegt hij: “Heer! Zal hij mannelijk of vrouwelijk worden? 119

The angel is sent to the nutfah after it has settled in the uterus for 40 or 45 nights and says, “Lord! Is it to be wretched or happy?” Then this is inscribed. Then he says, “Lord! Is it to be male or female? 119

Tijdens de 6e week van de ontwikkeling van het embryo zijn de primaire geslachtszwammen vingerachtige uitstulpingen. Op dit moment lijken zowel de mannelijke als de vrouwelijke gonaden identiek. Echter, vlak na de 6e week vindt er een belangrijke gebeurtenis plaats die de fysieke expressie van de genetische samenstelling van het embryo bepaalt. Deze gebeurtenis is de activatie van genen die de productie van mannelijke en vrouwelijke hormonen stimuleert:

During the 6th week of the developing embryo the primary sex cords are finger like projections. At this time both the male and female gonads appear identical. However, just after the 6th week a significant event occurs that determines the physical expression of the embryo’s genetic make up. This event is the activation of genes that stimulates the production of male and female hormones:

Als het Y-chromosoom aanwezig is in de cel van het embryo, zal een gen in de korte arm van het chromosoom genaamd SRY worden geactiveerd, wat een chemische kettingreactie in gang zet die andere genen activeert en de productie van mannelijke hormonen stimuleert. Als het X-chromosoom aanwezig is, of als het SRY-gen ontbreekt op het Y-chromosoom, zal het embryo zich via mechanismen die niet volledig begrepen worden, ontwikkelen tot een vrouw.120

If the Y chromosome is resent in the embryo’s cell, a gene within the short arm of the chromosome called SRY will turn on, initiating a chemical chain reaction that will turn on other genes and stimulate the production of male hormones. If the X chromosome is resent, or if the SRY gene is missing from the Y chromosome, the embryo will develop into a female via mechanisms that are not fully understood.120

Dit toont duidelijk een sterke overeenkomst aan tussen de embryologie en de bovenstaande traditie.

This clearly shows a strong correspondence between embryology and the above tradition.

Er is echter een specifieke overlevering die critici wetenschappelijk onjuist hebben genoemd. De volgende overlevering is geïnterpreteerd als zijnde dat de stadia van nutfah, `alaqah en mudghah plaatsvinden in drie opeenvolgende perioden van 40 dagen, wat neerkomt op een periode van 120 dagen. Deze interpretatie komt niet overeen met de verschijning van het embryo tijdens deze tijd:

However, there is a particular tradition that critics have claimed to be scientifically inaccurate. The following tradition has been interpreted to mean that the nutfah, `alaqah and mudghah stages occur in three 40 day sequences, making it a period of 120 days. This interpretation does not concur with the appearance of the embryo during this time:

Daarnaast gebruikt de betreffende traditie de frase ‘zoals dat’, wat begrepen kan worden als een herhaling van de tijdsperiode. De frase is mujmal, wat in de klassieke wetenschappen algemeen betekent, terwijl de eerder genoemde traditie mubayyan is, wat expliciet betekent. De regel volgens de klassieke wetenschappen is dat het algemene wordt gespecificeerd door het expliciete om een nauwkeurige weergave te geven van de betekenis en de bedoeling van de spreker. Veel geleerden, zoals imam Malik en de geleerde uit de 7e eeuw Ibn Azzamlakani, kwamen tot de conclusie dat de nutfah-, `alaqah- en mudghah-stadia plaatsvinden tijdens de eerste 40 dagen.

Additionally, the tradition in question uses the phrase ‘like that’ which can be understood as a repetition of the time period. The phrase is mujmal, which in the classical sciences means general, whereas the aforementioned tradition is mubayyan, meaning explicit. The rule according to the classical sciences is that the general is specified by the explicit to give an accurate portrayal of the meaning and intention of the speaker. Many scholars such as Imam Malik and the 7th century scholar Ibn Azzamlakani reached the conclusion that the nutfah, `alaqah and mudghah stages occur during the first 40 days.

Verschillende critici die beweren dat de eerder genoemde verzen (d.w.z. over de embryonale ontwikkeling en de oorsprong van sperma) niet in lijn zijn met wetenschappelijke feiten, maken vaak gebruik van de beschikbare Koranvertalingen om te benadrukken hoe bepaalde woorden in de Koran niet verenigbaar zijn met wetenschappelijke waarheden. Deze benadering is gebrekkig. Vertalingsstudies concluderen dat er nooit gelijkwaardigheid tussen talen kan bestaan123, en het beweren hiervan zou onterecht uitgaan van culturele en taalkundige symmetrie tussen twee verschillende talen, wat taalkundig onbereikbaar is. Deze verduidelijking is meer van toepassing op het Arabisch en Europese talen dan op enige andere, aangezien zij beide “taalkundig en cultureel inconsistent” zijn.124 Daarom zal een vertaling nooit een weergave zijn van de oorspronkelijke tekst en is iedereen die streeft naar totale gelijkwaardigheid “aan het jagen op een fata morgana”.125 Daarom is een lexicale analyse, gekoppeld aan een begrip van de Koranexegese en actuele kennis van de moderne wetenschap, vereist om gezonde conclusies te trekken met betrekking tot de wetenschap en de Koran.

Various critics who argue the aforementioned verses (i.e. on embryonic development and the origins of sperm) are not in line with scientific facts, tend to use the available qur’anic translations to express and highlight how certain words in the Qur’an cannot be reconciled with scientific truths. This approach is flawed. Translation studies conclude that there can never be equivalence between languages123, and to assert this would wrongfully presume cultural and linguistic symmetry between two different languages, which is linguistically unattainable. This clarification is applicable more so to Arabic and European languages than any other as they are both “linguistically and culturally incongruous”.124 Therefore, a translation will never be a representation of the original text and anyone who seeks total equivalence “is chasing a mirage”.125 Hence, a lexical analysis, coupled with an understanding of qur’anic exegesis and up-to-date knowledge of modern science, is required to form sound conclusions concerning science and the Qur’an.

In pogingen om de kloof tussen talen te overbruggen, is een gedetailleerde verkenning vereist van de nuances en connotaties van elk afzonderlijk woord. Als gevolg hiervan produceren vertalers talrijke vertalingen van een enkele vers. Daarnaast zijn vertalingen zwaar afhankelijk van exegetische werken en het brede scala aan interpretaties die zij bieden. Het citeren van één specifieke vertaling of het beperken van het bewijs voor de punten van een argument tot een enkele interpretatie staat het niet toe, en kan niet voorzien in, adequate gronden om tot een voorgestelde conclusie te komen. Wat betreft verzen die betrekking hebben op natuurverschijnselen, zullen interpretaties variëren op basis van de achtergrondinformatie die een specifieke exegeet over het onderwerp heeft. Het is evident dat het baseren van conclusies op onnauwkeurige interpretaties en vertalingen een onvoldoende en ineffectief middel is om af te leiden dat de Qur'an onjuist is. Indien alle mogelijke betekenissen van een bepaald vers zouden worden verzoend met de kennis van de natuurlijke wereld, en de resultaten zouden aantonen dat deze onverenigbaar en incompatibel zijn, dan zou de conclusie dat de Qur'an onnauwkeurig is, serieus worden genomen. Tot dusver is dit niet het geval geweest, zoals verlicht, vastgesteld en bevestigd met de analyse die in dit artikel wordt geboden. Op een meer algemene noot geven de taalkundige kenmerken van Qur'anisch Arabisch de Qur'an diepgang. Het gebruik van woorden met meerlagige betekenissen vergemakkelijkt oceanen aan interpretaties, wat de fundamenten en de impuls vormt voor een van de grootste en meest invloedrijke beschavingen ter wereld. Zoals de academisch linguïst Hussein Abdul-Raof schrijft: De rijkdom van de Qur'anische taal en de ontvankelijkheid ervan voor verschillende interpretaties helpen verklaren hoe dit enkele boek vorm heeft kunnen gegeven aan een van de grote beschavingen ter wereld. 126