Yaşamı ihya etmenin, insanın bu hayatın anlamını veya amacını, yani varoluşunun gayesini anlayıp bu hayat içindeki konumuna dair doğru kavramlar oluşturabilmesinden önce mümkün olmadığını belirttik. Başka bir deyişle: İlişkilerini düzenleyene, davranışlarını belirleyene ve açlıklarını ile dürtülerini (organik ihtiyaçları ve içgüdüleri) karşılayana kadar. Bu zorunlu olarak, insanın hayatta ihtiyaç duyduğu, kendisi dışındaki insanlar, diğer canlılar ve maddi şeylerle gerçekleşmek zorundadır. Çünkü o, bu geniş evrende, yeryüzündeki farklı yaratılmışlar arasında, diğer insanlar ve milletlerle birlikte yaşayan bir insandır. Peki, yaşadığı bu hayata dair bir bakış açısına sahip değilse ve bu hayatı ve bu hayattaki yerini anlamıyorsa, ihtiyaçlarını gidermek ve isteklerini karşılamak için insanlarla, diğer canlılarla ya da maddi şeylerle nasıl etkileşime girebilir?

We have stated: It is not possible to bring the revival except after the human has understood the meaning or purpose of his existence within the life so that he is able to form the correct concepts about it. In other words: Until he is able to organise his relationships, define his conduct and satisfy his hungers and urges (organic needs and instincts). This must inevitably take place with other than him from amongst the people, other living creatures and the material things that he requires in life. This is because he is a human who lives amongst other people and other nations from amongst the different creations upon this earth within this vast universe. So how can he interact with the people or with other living creatures or material things to fulfil his needs and satisfy his wants if he does not possess a viewpoint for this life that he is living and if he doesn’t understand this life and his position within it?

Bu nedenle, hayattaki varlık anlamına dair cevabının, tüm bu şeylerin gerçek bir bilgi ve anlayışla birlikte önceden bilinmesi gerekir. Dolayısıyla insan, canlılar ve evren hakkında temel bir düşünceye sahip olmalıdır; yani bütün bunların hepsi için birlikte temel ve kapsamlı bir düşünceye sahip olmalıdır. Bu temel düşünce, onun düşüncesinin dayanağı (veya esası) olacak ve bu hayatla ilgili her kavramın kaynaklandığı yer olacak, her davranış ve ilişkinin düzenleyicisi ve organizatörü olacaktır. Eğer gerçekten dirilmek ve Allah'ın (c.c.) ona lütfettiği konuma ve seviyeye, yani insan seviyesine yükselmek istiyorsa, bunu elde etmelidir. Zihni açısından Allah'ın (c.c.) ona bahşettiği ve bedeninin, maddi ve unsurî yapısı bakımından diğer mevcut varlıklarla ortak paylaştığı diğer hayati bileşenlerden farklı olan, ona özgü bu nimetle yükselir. Ancak eğer toprağa sonsuza dek bağlı kalmak, ona sıkıca tutunmak ve örneğin sığır gibi diğer canlılarla aynı şekilde yaşamak isterse, duyduklarına karşı kulaklarını sağır, gördüklerine karşı gözlerini kapalı kılmış olur ve Allah'ın (c.c.) onun için belirlediği nimet ve lütfu terk etmiş olur.

For this reason it is necessary for his answer to the meaning of his existence in the life to be preceded by a true knowledge and understanding of all of these things together. So he must have a fundamental thought about the human, the living creatures and the universe which means that he must have a fundamental and comprehensive thought for all of these things together. This fundamental thought will be the principle (or basis) of his thought and the place from which every concept about this life springs from, and it will be the regulator and organiser of every conduct and relationship. If he truly wants to revive and elevate to the status and level that Allah (swt) has honoured him with, to the level of the human being, he must possess this. This is where he elevates with that which Allah (swt) has bestowed upon him in terms of his mind, that is unique to him and differs from the other life components of his body that he shares in common with other existing things in regards to their material and elemental composition. However if he wishes to remain forever attached to the earth, stick firmly to it and live in the same way as other living creatures like cattle for example, then he would be making his ears deaf to what he hears and his eyes closed to what he sees and he would have abandoned the blessing and favour that Allah (swt) had specified for him.

Allah (SWT) bu tür insanı şöyle tarif etmiştir:

This type of person has been described by Allah (swt):

Onların kalpleri vardır, onlarla anlamazlar; gözleri vardır, onlarla görmezler; kulakları vardır, onlarla duymazlar. Bunlar hayvanlar gibidir, hatta daha da sapkındırlar. İşte gafil olanlar bunlardır. (A'raf, 179)

They have hearts with which they do not understand, they have eyes with which they do not see, and they have ears with which they do not hear. Those are like livestock; rather, they are more astray. It is they who are the heedless (Al-A’araaf 179).

Veya Onun (swt) şu sözü:

Or His statement (swt):

Ve onlara, ey Muhammed, kendisine ayetlerimizi verdiğimiz, fakat onlardan sıyrılan kişinin haberini oku; şeytan onu peşine taktı ve sapıklardan biri oldu.

And recite to them, [O Muhammad], the news of him to whom we gave [knowledge of] Our signs, but he detached himself from them; so Satan pursued him, and he became of the deviators.

Eğer dileseydik, onunla onu yükseltirdik; ancak o yere meyletti ve nefsinin arzusuna uydu. Onun durumu köpeğe benzer: onu kovalarsan dilini sarkıtır, bırakırsan yine dilini sarkıtır. İşte âyetlerimizi yalanlayan kavmin durumu budur. Öyleyse kıssaları anlat, belki düşünürler.

And if We had willed, we could have elevated him thereby, but he adhered [instead] to the earth and followed his own desire. So his example is like that of the dog: if you chase him, he pants, or if you leave him, he [still] pants. That is the example of the people who denied Our signs. So relate the stories that perhaps they will give thought (AL-A’araaf 175-176).

Bu nedenle canlandırmayı arzulayan kişi, evren, insan ve hayat hakkında kapsamlı bir fikre sahip olmalı; bu dünya hayatından önce olanlar ile dünya hayatından sonra olanlar ve bunların hepsinin birbiriyle ilişkisi hakkında da bilgi sahibi olmalıdır. Dolayısıyla düşüncesinin temelini oluşturan, tüm sistem ve kanunlarının kaynaklandığı akli bir akide'ye sahip olmalıdır. Bu akide, hayat içinde karşılaştığı insanlara ve şeylere hangi temel üzerinde davranması ve muamele etmesi gerektiği yönünden hayata bakışını da belirleyecektir. Bu kapsamlı düşünce, bir yandan bu sistem ve kanunların nasıl uygulanacağını açıklayan esasları içermeli; diğer yandan da onun hayatın gerçekliği içinde nasıl hayata geçirileceğini ve tüm insanlara nasıl ulaştırılacağını açıklayan yöntemi kapsamalıdır. Özetle, kendisiyle yönlendirilen, kendisiyle önderlik eden ve insanlığın içinden başkalarını da onunla yönlendiren bir mabda' (ideoloji) sahibi olmalıdır. Bu da, toplulukları içinde, sanki ideoloji insanların içinde dolaşan canlı bir ideolojiymiş gibi bulunmalarını gerektirir. Çünkü onlar, kültürleri, davranışları ve tavırlarıyla taşıdıkları ideolojinin suretinin aynasıdır ve çağırdıkları düşünce onların üzerinde nakşolsun diye böyledir. Aynı şekilde, çalışmaları ümmeti diriltmeyi ve toplumu daha iyi bir hal ve duruma ilerletmeyi amaçlarken, içinde çalıştıkları gerçekliği bilmek de onların görevidir. Ümmetin bedenini kemiren, toplumu parçalayan ve havayı zehirleyen temel hastalıklardan ya da yan hastalıklardan her meseleye, olaya ve gerçekliğe uygun bir tedavi veya uygun bir reçete sunabilmelerini sağlayacak bilgiye ihtiyaçları vardır. Bu nedenle, bilginin ya da çağrılan şeyin yalnızca akide ile onun düşünce ve hükümlerinin anlaşılmasıyla sınırlı kalması yeterli değildir.

For this reason the one who desires revival must possess a comprehensive idea about the universe, the human and the life, and about what is before the life of this world and about their relationship altogether with what is after the life of the Dunyaa (world). Therefore they must possess an intellectual (rational) Aqeedah that forms the basis of their thinking and from which all of their systems and laws emanate. It will also define their viewpoint in life which means that it specifies for them the basis upon which they must interact and behave with the people and things that they come across within life. This is from one angle and from another angle this comprehensive thought must include bases that explain the manner of implementing these systems and laws, just as this comprehensive thought must include the method that explains the manner of bringing it into existence within life’s reality and make it reach all people. In summary they must have an ideology (Mabda’) that they are led by, lead with and lead others from mankind with. This therefore dictates that they should be in their collective, as if they are the live ideology that runs through the people. This is because they, their culture and conduct and behaviour represent the mirror of the image of the ideology that they carry and so that the thought that they are calling for is imprinted upon them. Similarly it is a duty upon them, whilst their work is aimed at reviving the Ummah and moving the society towards a better state and condition, to be knowledgeable of the reality that they are working in. They need the knowledge that will enable them to present a fitting treatment or a suitable prescription for every issue, incident or reality from the fundamental diseases or the side diseases which eat away at the Ummah’s body, tear apart the society and poison the atmospheres. Therefore it is not sufficient for the knowledge or what is being called for to be restricted to the Aqeedah and the understanding of its thoughts and rulings.

Bunu açıklamak için onlardan şunların yapılması gerekir:

In regards to providing details of this we will say that the following is required from them:

İslam davetini taşımanın her Müslüman'a farz olduğu iyi bilinmektedir; çünkü bu, insanlara ulaştırılıp yayılması emanet edilmiş bir mesajdır: <<Allah'ın bir kişiyi senin elinle hidayete erdirmesi, güneşin doğup battığı her şeyden senin için daha hayırlıdır>> (Es-Suyûtî, El-Câmiu's-Sağîr, Hadis Hasen) ve başka bir rivayette: <<Güneşin doğduğu her şeyden senin için daha hayırlıdır>> diye, Et-Taberânî'nin İbn Râfi'den rivayet ettiği şekliyle.

It is well known that carrying the Islamic Da’wah is Fard (an obligation) upon every Muslim as it is a message that has been entrusted to be conveyed and spread amongst the people: <<For Allah to guide one man by your hands is better for you than all that the sun has risen and set over>> (As-Suyooti Al-Jaami’ As-Sighaar Hadeth Hasan) and in another narration: <<Better for you than what the sun has risen upon>> as reported by At-Tabaraani from Ibn Raafi’.

Ve Allah (SWT) buyurdu:

And Allah (swt) said:

Rabbinin yoluna hikmetle ve güzel öğütle davet et ve onlarla en güzel şekilde tartış. Şüphesiz Rabbin, yolundan sapanı en iyi bilendir ve doğru yola erenleri de en iyi bilendir. {Nahl 125}

Invite to the way of your Lord with wisdom and good instruction, and argue with them in a way that is best. Indeed, your Lord is most knowing of who has strayed from His way, and He is most knowing of who is [rightly] guided (An-Nahl 125).

Ancak mesele yalnızca tek başına bir Da'vet taşımak değildir; mesele, belirli bir amaç için Da'vet taşımaktır. Bu amaç, Ümmeti belirli bir temel üzerine inşa edip yeniden diriltmek ve İslam'ı hayatın gerçekliğinde var kılacak bir Devlet kurmaktır. Başka bir ifadeyle mesele, Müslümanları, askıya alınmış bir Şer'i hükmü uygulayabilmeleri için bilinçlendirmektir; bu hüküm de Halife'ye bey'at verilmesidir.

However the issue is not one of just carrying a Da’wah alone but rather it is the issue of carrying a Da’wah for the sake of a specific objective which is to build an Ummah and revive her upon a specific basis and to establish a State that will make Islaam present in the reality of life. With another expression it means the issue of making the Muslims aware so that they can implement a Shar’iy ruling which has been suspended, which is the giving of the pledge of allegiance to the Khaleefah.

Resulullah ﷺ şöyle buyurdu:

The Messenger (saw) said:

"Kim ki boynunda bir biat olmaksızın ölürse, Cahiliyye ölümü ile ölmüş olur" (Müslim).

<<And whosoever dies without having a Bay’ah upon his neck, he dies a death of Jahilliyah (Muslim)>>.

Bu nedenle Da'vet belirli bir amaç doğrultusunda yürütülmelidir ve bu amaca ulaşmak bireysel çalışmayla, vaaz ve öğütle mümkün değildir. Dolayısıyla bu çalışmanın bir parti, blok ya da yapı (Kutle) içinde yürütülmesi zorunludur ve bireysel çalışma insanların zihinlerinden uzaklaştırılmalıdır. Bu da onun bu hayattaki varlığının anlamı olur; yaşamını bunun uğruna sürdürür, mesajı iletmek ve insanlara ulaştırmak, onu hayatın gerçeğine dönüştürmek için yaşar.

Therefore the Da’wah must be carried for a specific aim and the achievement of this aim is not possible by the individual work and by preaching and exhortation. As such it is essential for this work to be performed within a party bloc or structure (Kutlah) and the individual work must be distanced from the minds of the people. This therefore becomes the meaning of his existence in this life where he lives for the sake of this and for the sake of delivering the message and conveying it to the people and bringing it to the reality of life.

Kendisiyle ümmeti diriltmek isteyen kişi, fikri ve metoduyla birlikte ideolojiyi kavramalıdır. Akide, yakîn (kesin bilgi) esasına dayanarak alınmalı ve akıl üzerine inşa edilmelidir. Bu kişi, akidenin ahkâm ve çözümler bakımından neleri doğurduğunu anlamalı, bu ahkâmı yaymaya ve insanlara ulaştırmaya götüren araçları ve yolları da kavramalıdır. Bunun yanında, bu akidenin neyle geldiğini ve ideolojinin kendisini koruma veya muhafaza etme biçimini açıklayan hükümlerin neleri doğurduğunu da anlamalıdır. Ayrıca, ideolojinin getirdiklerini uygulama kurallarını ve ideolojinin yayılmasının özel yolunu da kavramalıdır; böylece ideoloji bütün insanlara yayılsın ve İslami otoritenin (ideolojinin) insanlar üzerinde genişlemesiyle baskın hale gelsin, böylece insanlar ona iman etsin.

The one who wants to revive the Ummah must have an understanding of the ideology with its thought (Fikrah) and method (Tareeqah), where the Aqeedah (belief) is taken based on rational certainty (Yaqeen) and built upon the mind. He must understand that which emanates from the Aqeedah in terms of Ahkaam and solutions and have an understanding of the means and styles that lead to spreading it and conveying it to the people. This also includes understanding what this Aqeedah has come with and what emanates from it in terms of the rulings that explain the manner of safeguarding or protecting the ideology itself. He must also understand the rules that explain the manner of implementing what the ideology has come with, in addition to understanding the specific manner of spreading the ideology itself, so that it spreads to all people and becomes dominant through the expansion of the Islamic authority (the ideology) upon the people and thus enabling them to believe in it.

Fikrin yaşam içinde ideolojinin kurulmasını sağlayan yöntem veya Tarîka (metod) bilinmelidir. Bu bilgi, fikrin bir kişide ya da birkaç kişide ilk kez var olmaya başladığı andan başlar; bu fikir üzerine kurulan bir parti blokunun (Tekettül) oluşturulmasıyla devam eder. Bu Tekettül dolayısıyla fikrî olarak, yani düşünce yoluyla inşa edilir. Bu ideolojinin taşıyıcıları ve bu parti blokunun (Tekettül) üyeleri, her bir ferdin ideolojinin temsilcisi olması için belirli ve birleştirici bir kültürle yetiştirilir. Bununla birlikte insanlarla temas kurulup onları ideolojiye çağırmak gerekir; böylece güvenleri ve itimatları ideoloji yoluyla kazanılır. Ardından ideoloji, etkileşim yoluyla taşınır ki hükümler ve çözümler uygulanır duruma getirilebilsin, yani yönetime ve otoriteye ulaşılabilsin. Bu şekilde ideoloji, Allah'ın Elçisi ﷺ'in yaptığı gibi hayatın gerçekliğinde kurulmuş olur. Bu nedenle ideolojiyi hayata, yani yönetime taşıma yöntemi ile ideolojiyi uygulama ve yayma yöntemi arasında ayrım yapmak gerekir; yani ideolojiyi korumak, çözümleri uygulamak, insanların işlerini yönetip gözetmek ve Cihad yoluyla ideolojiyi dünyaya taşımak bakımından, yönetmenin bütün Ahkâmıyla birlikte yönetim eylemlerini yürütmek.

The manner or Tareeqah (method) which enables the establishment of the ideology within the life must be known. This knowledge starts from the point (in time) when the thought first begins to exist within a person or a number of people which is followed by the establishment of a party bloc (Takattul) that is established upon this thought. This Takattul is therefore built intellectually or by the thought. The carriers of this ideology and the members of this party bloc (Takattul) are cultured with a specific unified culture so that each individual becomes a representation of the ideology. This is coupled with making contact with the people and calling them to the ideology, so that their trust and confidence is taken by way of the ideology. The ideology is then carried through interaction in order to reach the possibility of placing the rulings and solutions in the position of being implemented i.e. the reaching of the rule and authority. In this way the ideology is established in the reality of the life just as the Messenger of Allah (saw) did it. It is therefore necessary to differentiate between the manner of delivering the ideology to life i.e. to the rule, and between the manner of implementing the ideology and spreading it i.e. undertaking the actions of ruling with all of its Ahkaam in terms of safeguarding the ideology, implementing the solutions, fostering and caretaking the affairs of the people and carrying the ideology to the world by way of Al-Jihaad.

Allah'ın Elçisi ﷺ, vahyin iniş zamanından başlayarak Hicret'e ve ideolojiyi hayatın gerçeğine dönüştüren Devlet'in kuruluşuna kadar uzanan birinci yöntem doğrultusunda ilerledi. Ardından yöntemin pratik yönünü temsil eden ikinci bölüme geçti. Bu ideolojinin Ahkâm'ını (hükümlerini) uygulamaya koyuldu ve sonuç olarak tarihin bildiği en yüce toplumu inşa etti ve dünyanın eşini hiç görmediği bir diriliş gerçekleştirdi. Bu nedenle, Allah'ın Elçisi ﷺ'nin Tarikası'nı (yöntemini) her iki bölümüyle birlikte, bugün Da'vet'in yürütüldüğü yöntemle aynı kılmak farz olup, her bölümün doğru yerine ve bağlamına yerleştirilebilmesi için aralarındaki farkın açıklığını korumak gerekir.

The Messenger of Allah (saw) proceeded in accordance to the first manner (or method) beginning from the time of the descent of the Wahi (revelation) until the performance of the Hijrah and the establishment of the State which brought the ideology into the reality of life. He then moved on to the second part represented in the practical aspect of the method (Tareeqah). So he undertook the implementation of the Ahkaam (rulings) of this ideology and as a result he built the most elevated society that history has known and established a revival that the world has never witnessed an equal to. Therefore it is obligatory to make the Tareeqah (method) of the Messenger of Allah (saw) with both of its parts the same method by which the Da’wah is carried today, whilst maintaining clarity in regards to the difference between them, so that each part is placed in its right place and context.

Messenger of Allah'ın (sallallahu aleyhi ve sellem) yönteminini (metodunu) incelediğimizde, onun fikri, yani tek bir akide ve düşünce üzerine kurulu siyasi bir blok (Takattül) oluşturduğunu görürüz. Bu, Ömer İbnü'l-Hattâb'ın (radıyallahu anh) şu sözlerinde açıkça görülür: <Cemaat olmadan İslam yoktur, önder ve yönetim olmadan cemaat yoktur, itaat olmadan önderlik ve yönetim yoktur>. Bu, belirli bir amacı gerçekleştirmeye yönelik bireysel çalışmayı reddeder; bu da İslam'a aykırıdır. Peki amaç ideoloji tarafından belirlenmişken ve işin doğası bir önderliği olan bir cemaatin varlığını gerektirirken, bu nasıl bireysel bir çalışma olabilir? Ancak bu, herhangi bir önderliği olan herhangi bir grup anlamına gelmez; siyasi bir önderliğe ek olarak siyasi bir grup anlamına gelir.

By examining the Tareeqah (method) of the Messenger of Allah (saw) we find that he established a political bloc (Takattul) that was established upon the ideology i.e. upon a single Aqeedah and thought. This can clearly be seen in the words of ‘Umar Ibn ul-Khattaab (ra) when he said: <There is no Islaam without the Jamaa’ah (collective), and there is no Jamaa’ah without Imaarah (leadership and authority), and there is no Imaarah without obedience>. This negates the individual work which is contradictory to Islaam in regards to realising a specific aim. So how can it be individual work, when the aim has been defined by the ideology and when the nature of the work dictates the existence of a Jamaa’ah (collective group) with a leadership? This does not however mean any group with any kind of leadership but rather it means a political group, in addition to a political leadership.

Cemaatin (Camaah) siyasi olmasının şartına gelince, bunun nedenleri şunlardır:

As for the requirement of the group (Jamaa’ah) to be political, then it is for the following reasons:

a) Partinin (kutlenin) var oluş amacı ve varlığını zorunlu kılan farz, toplumu değiştirmek ve onu daha iyi bir duruma taşımaktır; yani toplumu diriltmektir. Toplum, genel veya kamusal âdetlerle ve işlerini düzenleyen bir sistemle birbirine bağlanmış insanların ortak bir topluluğudur. Ancak bugünkü gerçeklikte bu âdetler ve sistem, uygun düzeyin çok altındadır; bu nedenle amaç, bu insanların düzeyini yükseltmektir. Dolayısıyla bu durumda, âdetlerini, düşüncelerini ve duygularını yükseltmek ve onları düzenleyen bozuk sistemi değiştirmek gerekir. Bunun yerine, işlerini düzene koyacak, taşıdıkları akide ve düşüncelere uygun bir sistem konulması gerekir. Bu, bozuk siyasi yapının değiştirilmesi ve sistemin dayandığı düşünce ve duyguların yanı sıra, onun yerini alacak uygun bir siyasi yapının kurulması anlamına gelir. Bunun sonucu olarak, diriliş için çalışan bu parti topluluğunun (kutlenin) hem fikri hem de siyasi bir yapı olması gerekir ki amacına ulaşabilsin ve hedefine varabilsin. Bu da şu ilkeye dayanır: "Bir şeye sahip olmayan, onu başkasına veremez" (Faaqid Ash-Shay’ Laa Yu’teeh).

a) The aim which the party block came into existence for its sake and the Fard (obligation) that made its existence obligatory is the changing of the society and to move it to a better situation i.e. to revive the society. The society is comprised of a collective grouping of people who are joined together by general or public customs and a system that regulates there affairs however these customs and system in our current reality are far below the appropriate level and as such the objective is to raise the level of these people. Therefore in this situation it is necessary to raise the level of their customs, their thoughts and sentiments and to change the corrupt system that they are regulated by. And it is necessary to replace this with a system that will rectify their affair which agrees with the Aqeedah and thoughts that they carry. It means changing the corrupt political entity, in addition to the thoughts and sentiments that the system is built upon and to then to put down a political entity that is fitting to take its place. Due to this it is necessary for this party bloc (Kutlah) that is working for revival, to be an intellectual and political entity, so that it is capable of achieving its aim and arrive at its goal. And this is due to the principle: ‘The one who does not possess something cannot give it to others’ (Faaqid Ash-Shay’ Laa Yu’teeh).

b) Bu parti blokunun (Kutla) değişim ve diriliş sürecinde yerine getirmesi gereken eylemlere gelince, bunların hepsi siyasi eylemlerdir. İnsanlar arasındaki ilişkilerde hâkim olan âdetlerin, geleneklerin ve düşüncelerin değiştirilmesi süreci, üzerine toplumun inşa edilmesi istenen tüm düşünceleri ve Ahkâm'ı (hükümleri) kapsayan bir siyasi kültürle halkın yetiştirilmesini gerektirir. Bu, insan topluluğunu seçkin bir toplum hâline getiren kalıcı ilişkileri hedef almak anlamına gelir; bu ilişkiler yönetim düşüncesi, ekonomi, sosyal sistem, güvenlik, eğitim ya da bunların dışındaki konularla ilgili olsun. Bu da entelektüel önderlik, yani Akîde aracılığıyla yapılır. Bu, Ümmetin inandığı Akîdeyi, hayatın tüm işlerini ve iç ve dış ilişkilerini ele alan siyasi bir Akîde hâline getirmek anlamına gelir.

b) As for the actions that this party bloc (Kutlah) has to undertake in the process of bringing change and revival, then all of them are political actions. The process of changing the customs, traditions and thoughts that are dominant in the relationships between the people demands culturing the people with a political culture that encompasses all of the thoughts and Ahkaam (rulings) upon the basis of which the society is desired to be built. This means that the work targets the permanent relationships that have made the collective grouping of people a distinguished society whether these relate to the thoughts of ruling, economics, the social system, security, education or other than these and this is done via its intellectual leadership i.e. the Aqeedah. This means making the Aqeedah that the Ummah has believed in, a political Aqeedah, that deals with all of life’s affairs and its internal and external relationships.

c) Kutle (parti blok), Ümmeti yeniden diriltmek için çalışırken, ilişkilerin bozulmasına ve bu ilişkileri düzenleyen sistemlere ve yasalara karşı çıkar. Bu, bu sistemlerin ve yasaların uygulanmasından sorumlu olan yürütme organına karşı durmak anlamına gelir. Sonuç olarak Devletin bu parti bloğunu karşılamak ve ona karşı koymak için karşısına çıkması kaçınılmazdır ve bu da siyasi mücadeleyi (El-Kifâhu's-Siyâsî) temsil eder.

c) The Kutlah (party bloc) whilst it works to revive the Ummah is in opposition to the corruption of the relationships and the systems and laws that regulate these relationships. This means opposing the executive body that is responsible for the implementation of these systems and laws. As a result it is inevitable that the State will stand in the face of this party bloc to counter it and as such this represents the political struggle (Al-Kifaah As-Siyaasiy).

d) Kütle, ümmeti diriltmek için çalışırken, toplumda kendi savunduklarına aykırı düşen düşüncelere karşı çıkar. Kütlenin benimsediği düşünce ve kavramlarla çelişen örf, âdet, kavram ve diğer parti blokları ile partilere karşı durur. Bu, Kütle ile yanlış düşüncelere ve bozuk görüşlere sahip olan insanlar arasındaki fikrî mücadeleyi (As-Siraa’ Al-Fikriy) temsil eder. Bu nedenle bu da siyasi bir çalışmadır.

d) The Kutlah whilst it is working to revive the Ummah opposes the thoughts in the society that are in opposition to what it holds. It stands against the norms, traditions, concepts and other party blocs and parties that are in opposition to what the Kutlah holds of thoughts and concepts. This represents the intellectual struggle (As-Siraa’ Al-Fikriy) between the Kutlah and others from amongst the people who carry the erroneous thoughts and corrupt opinions. This therefore is also political work.

e) Onun (saw) sözü: Note: Per the rules, the honorific "(saw)" is an abbreviation, so it should be replaced with ﷺ after the Prophet's mention. e) Onun ﷺ sözü:

e) His statement (saw):

"Kim sabahlayın kalkar da Müslümanların işlerini önemsemezse, o onlardan değildir."

<<Whoever awakens and he has not concerned himself with the affair of the Muslims is not from them>>.

(Al-Haakim, İbn Mes'ud (ra)'dan; Al-Beyhaqi, At-Tabarani ve Ebu Nuaym.)

(Al-Haakim from Ibn Mas’ood (ra), Al-Bayhaqi, At-Tabaraani and Abu Na’eem).

Veya onun şu sözü (saw):

Or his statement (saw):

"Kim, zalimce bir yönetimin Allah'ın haramlarını helal kıldığını, Allah'a verilen ahitleri bozduğunu ve insanları Allah'ın indirdiğinden başka bir şeyle yönettiğini görür de bir sözle ya da fiille onu değiştirmek için çalışmazsa, onu girecek olduğu yere, yani Cehennem'e koymak Allah'a aittir."

<<Whoever sees an oppressive ruling making the prohibitions of Allah Halaal, breaking the covenants to Allah, ruling over the people by other than what Allah has revealed, and he does not work to change him by a statement or act then it is for Allah to make him enter his place of entry (i.e. Jahannaum)>>.

(Et-Taberânî, "Et-Târîh"'te; İbnü'l-Esîr, "El-Kâmil"'de ve başkaları, İmam Hüseyin bin Ali (r.a.)'den rivayet etmişlerdir.)

(At-Tabaraani in ‘At-Tareekh’, Ibn ul-Atheer in ‘Al-Kaamil’ and others from Al-Imaam Al-Hussein Bin ‘Ali (rah)).

Bunun yanı sıra, Müslümanı Ma'ruf'u emretmeye (Şeriat'ta açıkça emredilen şeyler) ve Munker'den nehyetmeye (Şeriat'ta açıkça yasaklanan şeyler) yükümlü kılan onlarca hadis vardır. Ma'ruf'u emretmek ve Munker'den nehyetmek olan bu eylemler aynı zamanda siyasi eylemlerdir.

This is in addition to tens of Ahaadeeth that have made it obligatory upon the Muslim to engage in the ordering of the Ma’roof (the clear commands that have come in the Shar’a) and to forbid the Munkar (The clear prohibitions that have come in the Shar’a). These actions of ordering the Ma’roof and forbidding the Munkar are also political actions.

Ayrıca Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Also Allah (swt) said:

Ve sizden, hayra (yani İslam'a) çağıran, marufu emreden ve münkerden nehyeden bir topluluk olsun; işte kurtuluşa erenler onlardır. (Âl-i İmrân, 104)

And let there arise from amongst you an Ummah that calls to the Khair (good i.e. Islaam) and orders the Ma’roof and forbids the Munkar and those are they who are successful (Aali ‘Imraan 104).

Ma'rufu emredilmesi ve münkerden nehyedilmesi gerekenlerin ilk ve en önemlisi, işlerle yükümlü tutulanlar, yani yöneticilerdir. Bu aynı zamanda siyasi çalışmanın zirvesini de yansıtmaktadır.

The first and foremost of those who need to be ordered with the Ma’roof and forbidden from the Munkar are those entrusted with the affairs i.e. the rulers. This also reflects the peak of the political work.

Bunlar, toplumu ve Ümmeti diriltmeye çalışan Kutla'nın (parti bloğu) bir siyasi parti bloğu olmasını ve bütün eylemlerinin ve düşüncelerinin siyasi eylem ve düşünceler olmasını gerektiren etkenlerden bazılarıdır.

These are some of the obligating factors that require the Kutlah (party bloc), that is working to revive the society and Ummah, to be a political party bloc and for all of its actions and thoughts to be political actions and thoughts.

Kütle, düşüncesini ve amaçlarını her türlü belirsizlikten arındıracak ve her muğlaklığı giderecek biçimde tanımlamak zorundadır. Ayrıca düşüncesinin berraklığını ve saflığını korumaya azami özen göstermelidir; bunu da her düşünceyi, hükmü ve görüşü Kitap'tan, Sünnet'ten veya ikisinin delalet ettiği hususlardan bir Delil'e bağlayarak yapar. Böylece gözlemleyenler için bu düşüncelerin, hükümlerin ve görüşlerin Vahiy'in getirdiklerinden istinbat edildiği açıkça ortaya çıkar. Aynı şekilde, Kitap ve Sünnet'ten kaynaklanmayan hiçbir düşünce, hüküm ve görüşten uzak durarak saflığını korumaya büyük önem verir. Dolayısıyla gerileme döneminde veya başka bir zamanda bunlara eklenmiş, Kitap ve Sünnet ile bağlantısı olmayan ya da onlarla hayali ve asılsız bir bağlantısı bulunan hükümler, görüşler, düşünceler, ilkeler ve inançları ayıklar.

The Kutlah has to define its thought and objectives in a manner that gets rid of every obscurity and removes any vagueness. Additionally is must take extreme care to maintain the clarity of its thought and its purity and this is done by binding every thought, ruling or opinion to a Daleel (evidence) from the Kitaab, the Sunnah or what they both guide to in terms of evidence. This makes it apparent to those observing, that these thoughts, rulings and opinions are deduced from that which the Wahi (divine revelation) has come with. Similarly is pays extreme attention upon maintaining its purity by distancing any thought, ruling or opinion that does not emanate from the Kitaab and the Sunnah. So it removes that which has been attached to them in the period of decline or at any other time, in terms of rulings, opinions, thoughts, principles and beliefs that have no linkage to the Kitaab and the Sunnah or have an imaginary and falsely attributed linkage to them.

Bütün bunlar, berraklık ve arılık açısından geçerlidir. Kütle'nin (Kutlah) amaçlarını ve hedeflerini belirlemek ve tanımlamak, düşünceleri, hükümleri ve görüşleriyle birlikte, eylemlerinin gerekenlere uygun olarak hangi biçimde ilerlemesi gerektiğini de tanımlamayı zorunlu kılar. Bu da ona şöyle bir pratik ilke benimsemesini gerektirir: "Her eylemden önce düşünce gelmeli ve eylem belirli bir hedef için, bir İman ortamında yapılmalıdır." Yani önce düşünce gelir, ardından belirli bir hedef için ve İman ortamında yapılan eylem gelir; buradaki İman ortamı, Kütle'nin benimsediği düşünceleri ifade eder. Bu düşünceler pratiktir, hayali, kurgusal ya da teorik değildir. Çünkü eylemden kopuk düşünce hayalî, teorik ve felsefîdir ve gerçek bir değeri veya ağırlığı yoktur. Nitekim Müslüman kütüphaneleri bu tür kitaplarla doludur; İslam kütüphanesi yeryüzündeki en zengin kütüphanedir. Bu nedenle Kütle'nin düşünceleri pratik düşüncelar olmalı, üzerinde çalışılan ve harekete geçirilen düşünceler olmalıdır. Ayrıca düşünceyi eyleme bağlarken eylem için bir amaç ya da hedef belirlememek, boş bir daire içinde dönüp durmak anlamına gelir ve ümmet bu gerçekle zaten karşılaşmıştır. Ümmete yüksek sesle Allah'tan korkmaları ve Rableri'ne dönmeleri gerektiğini haykıran pek çok vaiz ve rehber vardır; ama amaçsız çağrıda bulundukları için ümmetin gerçekliğinde hiçbir şeyi değiştirmemişlerdir. Bu yüzden düşünce ve eylem için bir gaye belirlemek şarttır ve bu gayenin temeli Akide'nin kendisi tarafından tanımlanıp belirlenmelidir. Düşüncenin, eylemin ve arzulanan gayenin tamamı İman ortamı (Cevvu'l-İmani) içinde bulunmalıdır. Bu, yolun zorluğu ve engebeliliği ile karşı çıkışın gücünün, Kutlah'ın hareket gücünü zayıflatabilecek olmasından kaynaklanmaktadır. Bu nedenle Kutlah'ın, Hakk'a yardım eden ve destekleyen (An-Naasir Al-Mo'een) olan Allah'a (SWT) dönmesi ve O'na sığınması zorunludur. Bu, Kutlah'ın eli yönlendirilsin ve adımları sağlam kılınsın diye gereklidir. Bu da, bir eylemin dayandığı her düşüncenin Allah'ın emrine bağlanmadıkça, her hükmün de delili ve Akide ile bağlantılı olmadıkça gerçekleşmeyecektir. Bu, Ahkam içeren Ayetler konusunda Kur'an'ın metodolojisiyle uyumludur; Ayet, emri Allah'a (SWT) bağlayarak ve hükmün gerektirdiği bir nitelemeyle sona erer.

All of this applies to the clarity and purity, and in regards to specifying and defining the goals, and objectives of the Kutlah in addition to its thoughts, rulings and opinions, it is necessary to define the manner in which its actions must proceed in accordance to what is required. This means that it must adopt a practical principle for it, like: ‘That every action should be preceded by thought and that it should be for a specific objective and in an atmosphere of Imaan’. This means that the thought is first and is followed by the action that is done for an objective within an atmosphere of Imaan which refers to the thoughts that the Kutlah has adopted. These thoughts are practical and far away from being imaginary, fictitious or theoretical. This is because the thought that is detached from the action is imaginary, theoretical and philosophical and holds no real value or worth. Indeed the Muslim libraries have been filled with the like of these books as the Islamic library is the richest library on the face of the earth. For this reason the Kutlah’s thoughts must be practical thoughts and these thoughts are taken to be worked with and acted upon. In addition, linking the thought to the action, without specifying an aim or objective for the action, means going around in an empty circle and the Ummah has already been exposed to this reality. There are a large number of preachers and guides who shout out loudly to the Ummah that they must fear Allah and return to their Rabb and despite this they have changed nothing from the Ummah’s reality because they are calling without an objective. For this reason it is essential to define an aim for the thought and action and the basis of the objective or aim has to be defined and specified by the Aqeedah itself. All of this, the thought, action and the aim that is sought all need to be within the Jaw Imaani (atmosphere of Imaan). This is because the difficulty and ruggedness of the path and the force of the opposition could weaken the drive of the Kutlah and as such it is essential to return and seek refuge in An-Naasir Al-Mo’een (The supporter and helper) who is Allah (swt). This is so that the Kutlah’s hand can be guided and its foothold made firm and this will not happen unless every thought that an action is based upon is tied to the command of Allah, where every Hukm (ruling) is connected to its Daleel (evidence) and to the Aqeedah. This is in line with the methodology of the Qur’aan in respect to the Aayaat containing Ahkaam and the Aayah ends by connecting the command to Allah (swt) and with a description that the ruling dictates.

Örneğin Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

So for example Allah (swt) stated:

Erkek hırsız ve kadın hırsız, kazandıkları şeyin karşılığı olarak ellerini kesin; bu, Allah'tan bir ceza ve Allah Azîzdir, Hakîmdir (el-Mâide 38).

And the male thief and female thief, cut off their hands as a recompense for what they have earned, a punishment from Allah and Allah is ‘Azeezun Hakeem (Al-Maa’idah 38).

Bu, düşüncenin, eylemin, amacın, buna ulaşma yönteminin ve bunların kaynaklandığı ilkenin, tıpkı bir mühendislik planı ya da proje çizimi gibi ortaya konduğu anlamına gelir. Bu ilke Akîde'dir; mimarın işi gibi binanın şeklini ve nasıl inşa edileceğini belirler. Çünkü mimar bir bina inşa etmeye karar verdiğinde (yani amacını belirlediğinde), inşa etmek istediği arazinin niteliğini kendisine açıklayan bir harita gibi olan bir mühendislik planı hazırlar. Ardından binanın iç ve dış şeklini, içerdiği katları ve kanatları, ayrıca ihtiyaç duyulan malzemeleri ve tüm bunların ne kadara mal olacağını açıkça ortaya koyar.

This means that the thought, the action, the objective, the manner of reaching it and the principle from which they spring from are all put down similar to an engineering plan or blueprint. Its principle is the Aqeedah and it specifies the shape of the building and the manner of how it is established just like the work of the architect. This is because when he decides to build a building (i.e. when he specifies his objective), he lays down an engineering plan which is like a map that makes clear to him the nature of the land that he wants to build upon. It then makes clear the shape of the building internally and externally, the floors and wings that it will contain in addition to what he needs in terms of materials and how much it will all cost.

Dolayısıyla Akide'nin hayat gerçekliği içinde tesis edilmesini zorunlu kıldığı ve Kutla'nın bu hedefi benimsediği durumda, Kutla'nın bu hedefe dair tam bir farkındalığa sahip olması gerekir. Bu sayede bu farkındalığı Ümmet'e aktarabilir, Ümmet bütün olarak yükselebilir, bu hedefi gerçekleştirmek için çalışabilir ve bu çalışmanın yol boyunca ilerleyişini hissedebilir. Kutla'nın bu hedefin açıklığını gözden kaçırması ya da onu yalnızca yönetiminin göğüslerinde hapsetmesi caiz değildir; aksine, hedefin genel ve ayrıntılı yönleriyle Ümmet'in gözleri önüne konulması zorunludur ki buna çalışan, destekleyen ve bütün halk için bu hedef anlaşılır kılınsın. Bunlar, hedefe doğru yönelmesini istediğimiz kişilerdir; hedefi tanıyıp kavramaları gerekir, onların karanlıkta bırakılmaları ya da konunun fazla genel tutulması caiz değildir. Örneğin, hedefin Ümmet'i inşa etmek ve İslami yaşam tarzını yeniden başlatmak olduğu, bunun da kesinlikle İslam Devleti'nin kurulmasından başka bir yolla gerçekleşmeyeceği belirtildiğinde, bu ifade geneldir ve yeterli değildir. Çünkü Kutla'nın ve onunla birlikte Ümmet'in, Ümmet'i inşa etmenin ve onu diriltmenin anlamına dair bir farkındalığa sahip olması gerekir. Bu da bu anlamın açıklanması ve halka izah edilmesiyle gerçekleşir; bu anlam ise Ümmet'in entelektüel bir ilke (ya da temel) ve üretken bir düşünme yöntemine sahip olması olarak özetlenir. "İslami yaşam tarzının yeniden başlatılması" dediğimizde ise bu ifadeyi açıkça izah etmek ve onunla neyi kastettiğimizi belirtmek gerekir; yani bir Ümmet olarak yeniden İslam'ın insanların iç ve dış ilişkileri üzerindeki hükmüne döndüğümüzü. Bu, Hz. Peygamber'in (sav) zamanından Hilafet'in son dönemine kadar uygulandığı şekliyle İslam'ın uygulanmasına ve hayata geçirilmesine dönmek anlamına gelir. Bu sürecin özü, durmuş olan bir hayatı yeniden başlatmaktır; ortaya konulmak istenen yeni bir mesele değil, daha önce yaşanmış ve geçmiş olan bir hayatı yeniden sürdürmektir. Bu söylendiğinde ve İslam Devleti kurulmadan, Halife'ye Bey'at (biat) verilmeden bunun gerçekleşmeyeceği açıklandığında, bu hedefin açıkça ortaya konulması, onun varlığının hayat gerçekliğinde İslam'ın varlığı ve ümmetin diriliği bakımından doğuracağı sonuçların ve neticelerin net biçimde belirtilmesi gerekir. Dolayısıyla bunun Kutlah'ın zihninde olduğu gibi ümmetin zihninde de açıkça tasavvur edilmesi şarttır. Bu durumda İslam Devleti'nin anlamını, üzerine kurulduğu ilkeleri, direklerini, kurumlarını ve onu düzenleyen sistemleri tanımlamak gerekir. Başka bir ifadeyle, geriye yalnızca insanları yerlerine ve görevlerine yerleştirmek kalana kadar eksiksiz bir mühendislik planı ve projesi çizilmelidir. Bu da Devletin anayasasının hem genel hem ayrıntılı hükümlerinin, batmakta olan güneş kadar açık ve net olması gerektiği anlamına gelir.

So when the Aqeedah has specified that it is obligatory for it (the Aqeedah) to be established within the reality of life and the Kutlah then commits to this objective, it becomes necessary for the Kutlah to possess a complete awareness of this objective. This is so that it can transfer this awareness to the Ummah and so that the Ummah can be elevated as a whole, work towards realising this objective and sense the progress of this work along the path. It is not permitted for the Kutlah to overlook its clarity or to confine it within the breasts of its leadership but rather it is essential to present that objective in its generalities and partialities in front of the eyes of the Ummah so it is made feasible to all of those who are working for it, supporting it and the people as a whole. These are those who we want to move towards this objective, so that they can be acquainted with it and understand it whilst it is not allowed for them to be kept in the dark or for it to be over general. So for example, in the case where it is stated that the objective is to build the Ummah and resume the Islamic way of life and that this will absolutely not come except by the establishment of the Islamic State. This statement is general and is not sufficient as it is necessary for the Kutlah and the Ummah along with her to have awareness in regards to the meaning of building the Ummah and reviving her. This occurs by clarifying this meaning and explaining it to the people and this meaning is summed up as the Ummah’s possession of an intellectual principle (or basis) and a productive method of thinking. And when we say: ‘The resumption of the Islamic way of life’ it is necessary to explain this statement clearly and what we mean by it i.e. that we as an Ummah return once again to the ruling by Islaam over the people’s internal and external relationships. It means returning to the implementation and application of Islaam as it was implemented from the time of the Messenger (saw) until the last part of the Khilafah. Its process is one of resuming a life that had halted and it is not a new issue that is sought to be brought but rather the issue is one of resuming a life that has already passed by and been lived. And when this is said to them and it is explained that this will not occur unless the Islamic State is established and by giving the Bay’ah (pledge) to the Khaleefah, then it is necessary to make this objective clear and to make clear the consequences and results of its existence in regards to the existence of Islaam within the reality of life and in relation to the revival of the Ummah. Therefore it is essential for it to be clearly envisioned in the mind of the Kutlah just as it is necessary for it to be clearly perceived in the minds of the Ummah. It would then become necessary to define the meaning of the Islamic State, the principles upon which it is established, its pillars, its institutions and the systems that regulate it. In other words a complete engineers plan and blueprint needs to be drawn out to the point that all that remains is to put the people in their places or positions. This means that the State’s constitution in its generalities and partialities need to be clear and as clear as the sun when it is at its most visual setting.

Ümmeti, bilmediği ya da tanımadığı bir mesele konusunda çağırmak veya kendisinin habersiz olduğu bir gerçekliğe doğru onu yönlendirmeye çalışmak, aynı zamanda ondan güven, itimat ve destek talep etmek, saf bir hayalden ibarettir ve ilave bir cehalet anlamına gelir. Bu tutum, Allah'ın (SWT) şu buyruğuna da aykırıdır:

As for calling the Ummah to a matter that she does not know or recognise, or to seek to move her towards a reality that she is ignorant of whilst seeking confidence, trust and support from her, then this is just pure fantasy and represents additional ignorance. It is also in opposition to the statement of Allah (swt):

De ki: "Bu benim yolumdur. Ben, ben'e uyanlarla birlikte, basiret üzere Allah'a çağırırım. Allah'ı tüm eksikliklerden tenzih ederim (Subhanallah). Ben müşriklerden değilim."

Say this is my way, I call to Allah upon clear sight (awareness), I and those who follow me and Subhaanallah and I am not from the Mushrikeen (Yousuf 108).

Ve açıkça bilinen ve kabul gören bir husustur ki, bir şeye sahip olmayan kimse, o şeyi başkalarına veremez ya da aktaramaz. Başka bir açıdan da bilinmektedir ki, tek bir meselede birçok durumda birden fazla görüş bulunabilir ve bu farklı görüşlerin birbirleriyle çelişecek noktaya varması mümkündür. Bu durum, Usûl (temel ilkeler) ve Kavâ'id (kurallar) alanında olduğu gibi, fer'î meselelerde ve tali konularda da ortaya çıkabilir. Bu nedenle Kutlah, ihtiyaç duyduğu hükümleri, görüşleri ve düşünceleri seçmeli; benimsenen, yürürlüğe konulan ve uygulamaya aktarılan bunları belirlemelidir. Bunu da iki zıt ya da birbiriyle çelişen şeyin bir araya getirilmemesi için yapmalıdır. Düşüncenin tanımlanmamasının, Kutlah üyeleri arasında ihtilaflara ve çelişkilere yol açacağı kesindir. Bu da Kutlah'ın birden fazla parti bloğuna ya da kanada dağılmasına sebep olabilir ve o zaman bloğun adından başka hiçbir şey onları bir arada tutamaz. Çünkü herhangi bir görüşün etrafında toplanmak ve insanların ona çağrı yapması mümkündür; bu da kolektif birliğin parçalanmasına yol açar. Bu sebeple düşüncenin, hedefin ve yolun benimsenmesi ve tanımlanması zorunlu bir husustur; bunun için yeterli bir gerekçe vardır.

And it is an obviously accepted and known matter that the one who does not possess a matter or thing cannot give it or pass it on to others. From another angle it is also known, that in one single issue, there can on many occasions exist more than one opinion and that it is possible for these differing opinions to reach the point of being contradictory to one another. This can occur in the Usool (fundamentals) and Qawaa’id (principles) just as it can occur in the branches and partialities. For this reason the Kutlah must choose what it needs in terms of Ahkaam, opinions and thoughts which are adopted, proceeded with and worked with to see them implemented and this is so that two opposites or contradictory matters are not brought together. It is certain that the lack of defining the thought will lead to differences and contradictions between the members of the Kutlah and as such this could lead to the scattering of the Kutlah into multiple party blocs or wings and then nothing would bring them together apart from the bloc’s name. This is because it is possible for any opinion to be gathered around and for people to call for it and as such this would lead to the fragmentation of the unity of collective grouping. This therefore is enough reason for the adoption and defining of the thought, goal and path to be an obligatory matter.

Örneğin İslam'da, İslam'ın uygulanmasının dayandığı ve hayat gerçekliği içinde var olabilmesi için birinci rükün olan Halife'nin şahsıyla ilgili bir dizi fıkhî (hukuki) görüş vardır. Bunlardan birine göre, aşağıdaki şartları (Şurût) yerine getiren her Müslüman halife olabilir ve Müslümanların işlerini ona emanet etmeleri caizdir. Bu şartlar; Müslüman olmak, erkek olmak, akıl sağlığına sahip olmak, (yaş olarak) olgun olmak, hür olmak ve adil olmaktır; bu şartlardan her birinin Kitap ve Sünnet'ten bir delili vardır, soy, milliyet ve ilmin derecesi ise bunlardan değildir. Bu konuda başka bir görüş daha vardır: Bu altı şarta ek olarak, Halife'nin Kureyş'ten olmasının da vacip olduğu görüşüdür; delili de şudur: <<İmamlar Kureyş'tendir>>. Üçüncü bir görüş ise, altı şarta ek olarak Halife'nin Âl-i Beyt'ten (Ehl-i Beyt / Nebi'nin (ﷺ) ailesinden) olmasını şart koşar ve bunu Allah'ın (SWT) şu sözüne dayandırır:

For example, in Islaam there are a number of Fiqhi (jurisprudential) opinions related to the person of the Khaleefah which is the first pillar which the application of Islaam is established upon and for it to exist within life’s reality. So there is an opinion that states: That any Muslim who fulfils the following Shuroot (conditions) can become a Khaleefah and that it is permissible for the Muslims to entrust him with their affair. These conditions are that he is Muslim, male, of sound mind, mature (in age), free and just and that each of these conditions has an evidence from the Kitaab and the Sunnah, and his lineage, nationality and the extent of his knowledge are not from these. There is another opinion within this issue that states: That it is obligatory for the Khalifah to fulfil these six conditions in addition to the condition that he is from Quraish with the evidence: <<The A’immah (Imaams) are from Quraish>>. There is another third opinion that stipulates in addition to the six conditions that the Khaleefah must be from Aali Bayt (Ahl ul-Bayt/Those of the Nabi’s household (saw)) based on the speech of Allah (swt):

{Allah yalnızca sizden kirliliği gidermek ve sizi tam bir temizlikle arındırmak istiyor, ey Ehl-i Beyt!} (Ahzab 33).

Allah intends only to remove from you the impurity [of sin], O people of the [Prophet's] household, and to purify you with [extensive] purification (Al Ahzaab 33).

Bir dördüncü görüş daha vardır ki bu görüşe göre halifenin müctehid olması vâciptir; böylece o, başka bir müctehidin görüşüne bağlı olmaz ve tam yetki bir kişide toplanmış olmaz. Buna göre, farz edelim ki Kutla bu meselede kendi görüşünü belirlememiş ve sonuç olarak bu dört görüşün tamamı, o hizbin (blokun) mensupları, ona bağlı olanlar ve destekçileri arasında mevcut olmuş; hizbin içindeki düşünürlerin ve liderlerinin büyük bir kısmı bu dört görüş etrafında toplanmış ve her biri kendi görüşünün doğru olduğunu görmüş, başkasının görüşüne uymak için kendi görüşünden vazgeçmesinin caiz olmadığını düşünmüş olsun. O halde bu hizip iktidara ulaşsaydı ve Ahkâmı, kendi düşündükleri ve benimsedikleri fikirleri uygulayabilecek bir konuma gelseydi, hangi görüşü benimseyeceklerdi? Şüphesiz her görüş sahibi, görüşünü dayatmaya ve diğerinin görüşüne karşı direnmeye çalışacaktır. Peki bunun sonucu ne olacaktı? Bu, Kutla'nın bölünmesine ve aralarında (ve destekçilerinin arasında) ihtilafa, hatta çatışmaya yol açardı.

There is also a fourth opinion that states that it is obligatory for the Khaleefah to be a Mujtahid so that he is not subservient to the opinion of another Mujtahid so that the full authority does not rest in him. In light of this, if we were to suppose that the Kutlah had not specified her opinion in this issue and as a result all four opinions existed amongst the members of the party bloc, those attached to it and its supporters, and that a large number of the thinkers in it and its leaders gathered around these four opinions and each of them saw that his opinion was the correct one and that it is not permissible to give it up to follow another’s opinion. Then if this party bloc was to reach the position of ruling and was in a position to implement the Ahkaam, thoughts and opinions that they held, which opinion would they then adopt? It is certain that each possessor of an opinion will attempt to oblige his opinion and resist the opinion of the other. And what will the result of this then be? It would lead to the splitting of this Kutlah and disagreement or even fighting between them (and their supporters).

Bu nedenle ve şu Şer'i Hüküm gereği: "Allah'ın hükmü her bir (kişi) için birdir ve çok değildir", aşağıdaki durum geçerlidir. Kutla (parti bloku), bir insana benzer ve onunla benzeşir; yasal yükümlülük açısından tek bir insanla aynı hükmü alır. Bu yüzden onun birden fazla hükme, görüşe, düşünceye ve inanca sahip olması kesinlikle caiz değildir. Gerekli düşüncelerin, hükümlerin ve inançların zorunlu olarak benimsenmesi, onun gerçek imajını temsil eder, onun ruhu işlevini görür, hayati varlığı buna dayanır; insanların güveni ve itimadı da açık bir anlayış yoluyla ona yöneltilir ve insanların düşünce ve görüşleri ona uygun biçimde değiştirilir. Bu şekilde, bu düşünce, hüküm ve inançları bir kamuoyu olarak üretebilir; böylece bunlar, toplumun yapısını tanımlayan temel direkler niteliğinde olan, insanların benimsediği âdet ve normlar hâline gelir.

For this reason and due to the Hukm Shar’iy that states: ‘The Hukm of Allah is one for each (one) person) and it is not many’ the following applies. The Kutlah (party bloc) is analogous and similar to a person and it takes the same ruling as the single person in terms of legal obligation. Therefore it is absolutely not permitted for it to have multiple rulings, opinions, thoughts and beliefs. The necessary adoption of required thoughts, rulings and beliefs represents its true image, it serves as its spirit, its vital existence rests upon it and the confidence and trust of the people is taken upon it by way of clear understanding and the thoughts and opinions of the people are changed in accordance to it. In this way it is capable of generating these thoughts, rulings and beliefs as a public opinion so that they become the adopted customs and norms of the people which represent the fundamental pillars defining the society’s composition.

Kutle, toplumda var olan bozuk düşüncelere ve kötü uygulamalara da karşı durmalı; onları ortadan kaldırmak ve onlara bir alternatif sunmak için onlarla ilgilenmelidir. Bunun için toplumda var olan bozuk düşüncelerin, yanlış kavramların ve batıl inançların bilinmesi gerekir; böylece bunlar çürütülebilir, bozukluğu ortaya çıkarılabilir ve bâtıllığı ile zayıflığı açığa vurulabilir. Her şeyi genelleyip sadece "Küfür tek bir millettir" demek bu konuda geçerli değildir; bu söz doğru olsa bile, her düşünce, görüş ve inancı akılcı bir biçimde ele almak, hatasını açıkça göstermek ve kusurlarını ortaya koymak esastır. Evet, küfür tek bir millettir; bu, sağlam biçimde yerleşmiş bir gerçektir, çünkü din parçalanamaz: ya İslâm'dır ya da küfür, ikisinin arasında bir şey yoktur. Ancak buradaki mesele yalnızca bir gerçeği teyit etmek değildir; aksine bir bozukluğu, yanlış bir şeyi ve bir yalanı, onları açıklığa kavuşturarak, delil ve kanıtla aleyhlerine hüccet kurarak ortadan kaldırmaktır. Allah (SWT) Kur'ân-ı Kerîm'de şöyle buyurur:

The Kutlah must also engage with the corrupt thoughts and bad practises that are present within the society in order to remove them and to present an alternative to them. This requires knowledge of the corrupted thoughts, incorrect concepts and false beliefs that exist in the society so that they can be refuted, their corruption revealed and their falsity and weakness exposed. It is not valid to over generalise in this and merely state: ‘Kufr (disbelief) is one Millah (religion)’ despite this being correct, but rather it is essential to discuss every thought, opinion or belief in an intellectual manner making clear its error and to reveal its flaws. Yes indeed Kufr is one Millah, this is a firmly established truth and reality as the Deen cannot be partitioned, it is either Islaam or it is Kufr and there is nothing in between. However the issue here is not only about affirming a truth but it is rather about removing a corruption, erroneous matter and falsehood by making them clear, establishing argument against them by way of evidence and proof. Allah (swt) says in Al-Qur’aan Al-Kareem:

{Ona önünden de arkasından da bâtıl yaklaşamaz; (o), Hikmet sahibi, Övgüye layık olan (Rabb) tarafından indirilmiştir.} (Fussilet 42).

Falsehood cannot approach it from before it or from behind it; [it is] a revelation from a [Lord who is] Wise and Praiseworthy (Al-Fussilaat 42).

Kur'an-ı Kerim'in âyetlerini yakından incelediğimizde, küfrün (inkârın) var olan her kategorisini hem bütüncül ve genel bir şekilde, hem de ayrıntılı olarak ele aldığını görürüz. Ayrıca her grubun söylediği ya da iddia ettiği şeyleri ve inandıklarını da ele almıştır. Bu Yüce âyetler, bu söz ve inançların bâtıl olduğunu ortaya koymak için inmiştir. Delil, ortaya konmak istenen gerçeğin üzerine kesin bir kanıtla kurulmuştur; böylece iman edenlerin imanı, akıl ve açık delil yoluyla sağlamlaşsın diye. Kur'an-ı Kerim, İslam akidesini ve onun gerçeklerden ve apaçık delillerden oluşan içeriğini ortaya koymakla yetinmemiş, insanların bunu tek başına düşünmeleri için bırakmamıştır. Bilakis insanların hassas noktalarına dokunmuş, inançlarına saldırmış, hayali iddialarını yıkmış ve onların akılsızlığını ile inat ve katılıklarını açığa çıkarmıştır. Âyetler her grubu, içinde bulundukları gerçeğe, yani sahip oldukları düşünce ve inançlara göre muhatap almıştır. Bu çerçevede Arap müşriklerini, farklı mezhep ve yönelişleri ile putlara tapma konusunda onları izleyenleri de ele almış; putperestliğe ve putlara tapmaya amansızca saldırmış, buna inananları azarlamış, bu konudaki zayıflığı ve akıllarını kullanmamalarını açıkça göstermiştir. Öyle ki bu putların ve taptıkları şeylerin ne zarar ne de fayda verebileceğini anlasınlar. Bu yüzden onlar hayvanlara benzetilmiş, hatta hayvanlardan da daha sapkın oldukları ifade edilmiştir. Demek ki Kur'an, onlara hem tahrik edici bir üslupla, hem de hassas noktalarına dokunarak hitap ediyordu.

By closely examining the Aayaat of the Qur’aan Al-Kareem we find that it dealt with every existing category of Kufr (disbelief) in a holistic general manner and also in detail, in addition to addressing what every group said or claimed and what they believed in. The Noble Aayaat descended to prove the falsehood of these statements and beliefs. The argument was established with definite evidence, upon the reality that was intended to be demonstrated, so that the belief (Imaan) of those who believed would be established by way of the mind and clear proof. The Noble Qur’aan did not find it sufficient alone to demonstrate the Aqeedah of Islaam and explain what it comprised of in terms of truths and glaring proofs merely for the people to be then left to think about that. Rather it struck at the raw nerves of the people and attacked their beliefs, it dispelled their imaginary claims and made clear their foolishness and stubborn rigidity. The Aayaat addressed each grouping according to their reality in terms of the thoughts and beliefs that they held. Therefore it addressed the Arab Mushrikeen (polytheists) according to their different schools of thought and directions in addition to those who followed in them in respect to worshipping idols. It attacked the worship of idols and paganism relentlessly and reproached those who believed in it whilst making clear the feebleness in regards to this and the lack of using their minds, so that they could perceive that these idols and what they worshipped could not bring any harm or benefit. For this reason they were described as being like cattle and indeed even further astray than cattle. They were therefore addressing in a provocative manner and a way that struck at their raw nerves?

Onların kalpleri vardır, onlarla anlamazlar; gözleri vardır, onlarla görmezler; kulakları vardır, onlarla duymazlar. Bunlar hayvanlar gibidir, hatta daha da sapkındırlar. İşte gafil olanlar bunlardır. (A'raf, 179)

They have hearts with which they do not understand, they have eyes with which they do not see, and they have ears with which they do not hear. Those are like livestock; rather, they are more astray. It is they who are the heedless (Al-A’araaf 179).

Benzer şekilde Kur'an, Allah'ın varlığını inkar edenler, arzularını ilahları edinenler veya Allah'a yaklaşmak amacıyla putlara tapanlar olsun, onların her bir düşüncesini ele almıştır. Geçmişte putlara tapıldığını onlara açıklamış; İbrahim (as) kavminin taptığı putları, onun bunları nasıl yok ettiğini ve bunların kendilerini savunacak güce sahip olmadığını anlatmış; tıpkı Nuh (as) kavminin taptığı putları isimleriyle zikrettiği gibi.

Similarly the Qur’aan discussed every one of their thoughts whether it addressed those who denied the existence of Allah, or those who took their desires as their deity, or those who worshiped idols for the purpose of gaining closeness to Allah. It explained to them that idols had been worshipped in times that had passed by and mentioned the idols worshipped by the people of Ibraheem (as), how he destroyed them and how they did not possess the power to defend themselves, just as it mentioned the idols worshipped by the people of Nuh (as) by name:

Ve dediler ki: "Sakın ilahlarınızı bırakmayın, Vedd'i ya da Suva'yı, Yağūs'u, Ya'ūk'u ve Nesr'i bırakmayın." (Nuh, 23)

And they said: 'Never leave your gods and never leave Wadd or Suwa' or Yaghuth and Ya'uq and Nasr’ (An-Nuh 23).

Kureyş'in bazı putlarının adlarının anıldığı gibi:

Just as some of the idols of Quraish were mentioned by name:

Bu nedenle Lat'ı ve Uzza'yı düşündünüz mü? Ve üçüncüsü, öteki olan Menat'ı? {(An-Necm 19-20)}

So have you then considered al-Lat and al-'Uzza? And Manat, the third - the other one? (An-Najm 19-20).

Ayrıca, kendilerinin ilahi ya da tanrısal olduklarına inanan kimseleri de ele almıştır; bunun örnekleri, İbrahim (as) ile Nemrud arasında geçen diyalog ile Musa (as)'ın Firavun ile tartışması gibi olaylarda görülmektedir.

In addition it discussed those who believed that they were divine or Godly as demonstrated in the example of the dialogue that took place between Ibraheem (as) and Nimrood or the discussion of Musaa (as) with Fir’awn:

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says:

Rabbinin kendisine hükümranlık verdiği için İbrahim ile Rabbi hakkında tartışan kişiyi görmedin mi? İbrahim, "Rabbim, dirilten ve öldüren Odur" dediğinde, o da, "Ben de diriltir ve öldürürüm" demişti. İbrahim, "Şüphesiz Allah güneşi doğudan getirir; sen de onu batıdan getir" dedi. Böylece o inkârcı şaşkına döndü. Allah zalim topluluğu doğru yola iletmez. {Bakara, 258}

Have you not considered the one who argued with Abraham about his Lord [merely] because Allah had given him kingship? When Abraham said, "My Lord is the one who gives life and causes death," he said, "I give life and cause death." Abraham said, "Indeed, Allah brings up the sun from the east, so bring it up from the west." So the disbeliever was overwhelmed [by astonishment], and Allah does not guide the wrongdoing people (Al-Baqarah 258).

Bundan da anlaşılacağı üzere Kur'an-ı Kerim, hitabını bir grupla sınırlayıp diğerlerini göz ardı etmemiş, insanları topluca bir araya getirmekle de yetinmemiştir; yalnızca düşüncesini, akidesini ve insanlardan istediklerini açıklamakla da kalmamıştır. Aynı şekilde Kur'an, yalnızca dinleri ve inançları yermekle sınırlı kalmamış, onların söylediklerine, yaptıklarına ve hayatlarını düzenleyen ilişkilere de değinmiştir. Dinlere saldırılan bir dönemde, onların davranışlarına ve huylarına da saldırmıştır. Bütün bunları kapsayan tek bir kısa sûrede bu açıkça görülebilir:

Therefore it can be noticed that the Qur’aan Al-Kareem did not restrict its address to one group whilst ignoring others and it did not group them altogether just as it did not find it enough to merely explain its thought, Aqeedah and what it wants from the people. Similarly the Qur’aan did not restrict itself to attacking religions and beliefs but went beyond this to address what they were saying, what they were doing and the relationships that regulated their lives. So in the time in which the religions were being attacked it also attacked their actions and characteristics which can be demonstrated in just one short Surah that encompasses all of this:

Bu, Allah'ın (SWT) şöyle buyurduğu gibidir:

This is like when Allah (swt) stated:

Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla. Ceza gününü yalanlayanı gördün mü?

In the Name of Allah Ar-Rahmaan Ar-Raheem Have you seen the one who denies the Recompense?

Çünkü yetimi itip kakan odur.

For that is the one who drives away the orphan.

Ve yoksulun doyurulması için teşvik etmez.

And does not urge the feeding of the poor.

Ne yazık ki o namaz kılanlara!

So woe to those who pray.

Namazlarında gafil olanlar.

Those who are heedless in their prayer.

Amellerini gösteriye sokanlar.

Those who make a show of their deeds.

Ve küçük yardımı bile esirgerler (Mâûn Suresi).

And withhold any small assistance (Surah Al-Ma’oon).

Ve O (SWT) şöyle buyurduğunda:

And when He (swt) says:

Eksik ölçüp tartanlara vay!

Woe to those who give less [than due].

İnsanlardan ölçü alırken tam ölçüyle alanlar.

Who when they take a measure from the people they take their full measure.

Ama onlara ölçerek ya da tartarak verdiklerinde, hak ettiklerinden eksik verirler.

But if they give by measure or weigh out to them, they give less (than due).

Onlar yeniden diriltileceklerini düşünmüyorlar mı?

Do they not think that they will be resurrected?

Yüce bir güne (Al-Mutaffifeen).

To a mighty day (Al-Mutaffifeen).

Hepimiz Kur'an-ı Kerim'i okumalıyız ki Mekke'de inen ayetleri ve surelerı, bunların toplumla nasıl muhatap olduklarını, Arap müşrikleri arasında var olan inanç, örf ve davranışlardan neleri ihtiva ettiğini düşünebilelim. Bunun yanında, Kur'an'ın açık delil ve kanıta dayanarak İslam akidesine dikkati ve odağı nasıl çektiğini de. Kur'an, Allah'ın (c.c.) her şeyin Yaratıcısı olduğunu, Kur'an'ı indirenin O olduğunu, kendisinden başka ilah bulunmayan O'nun, Resulü ﷺ'i hidayet ve hak dinle gönderdiğini ve bunun, kâfirlerin istekleri ne olursa olsun, diğer bütün dinlere üstün gelmesi için olduğunu, ve Kıyamet Günü hakkında hiçbir soru ya da şüphe bırakmayan bir kanıtla geldiğini ortaya koyarak gelmiştir.

And we should all read from the Noble Qur’aan so that we can ponder over the Aayaat and Suwar that were revealed in Makkah and how they addressed the society and what it contained of beliefs, norms and actions that existed amongst the Arab Mushrikeen. This is in addition to the manner it grabs the attention and the focus towards the Aqeedah of Islaam based upon clear argument and proof. It came proving that Allah (swt) is the Khaaliq (creator) of everything, that He (swt) caused the Qur’aan to descend, that He whom there is no Ilaaha other than Him sent His Messenger (saw) with the guidance and the Deen of truth, so that it prevails over every other Deen in spite of the wishes of the disbeliefs, and it came with proof leaving no question or doubt, in regards to the Day of Judgement.

Şimdi, Ayetlerin ve Surelerin Ehl-i Kitap'a ilişkin olarak kâfirlerin başka bir kategorisiyle nasıl ilgilendiğini de düşünelim. Gerektiğinde, onları Arap müşriklerle birlikte muhatap alırdı.

Let us now also reflect upon how the Aayaat and the Suwar dealt with another category from amongst the disbelievers in respect to the Ahl ul-Kitaab (people of the book). When it was required it would address them together along with the Arab Mushrikeen.

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says:

Kitap Ehli'nden ve müşriklerden inkâr edenler, kendilerine apaçık delil gelinceye kadar (küfürlerinden) ayrılacak değillerdi.

Those who disbelieved among the People of the Scripture and the polytheists were not to be parted [from disbelief] until there came to them clear evidence.

Allah'ın bir elçisi, arındırılmış sahifeleri okur (Al-Bayyinah 1-2).

A messenger from Allah reciting purified scriptures (Al-Bayyinah 1-2).

Ve O'nun sözü (SWT):

And His speech (swt):

Ve Biz, ateşin bekçilerini meleklerden başkası kılmadık. Onların sayısını da yalnızca inkâr edenler için bir imtihan olarak kıldık; ta ki kitap verilenler yakîn getirsinler, iman edenlerin imanı artsın, kitap verilenler ve mü'minler şüphe etmesinler, kalplerinde nifak bulunanlar ve kâfirler de "Allah bu örnekle ne kastediyor?" desinler. İşte Allah dilediğini böyle saptırır, dilediğini de hidayete erdirir. Rabbinin ordularını Ondan başkası bilmez. Ateşin anlatılması ise insanlar için yalnızca bir öğüttür. (Al-Muddassir 31)

And We have not made the keepers of the Fire except angels. And We have not made their number except as a trial for those who disbelieve - that those who were given the Scripture will be convinced and those who have believed will increase in faith and those who were given the Scripture and the believers will not doubt and that those in whose hearts is hypocrisy and the disbelievers will say, "What does Allah intend by this as an example?" Thus does Allah leave astray whom He wills and guides whom He wills. And none knows the soldiers of your Lord except Him. And mention of the Fire is not but a reminder to humanity (Al-Mudaththir 31).

Kur'an da Ehl-i Kitap'a toplu olarak hitap eder:

The Qur’aan also addresses the Ahl-ul-Kitaab collectively:

De ki: "Ey Kitap Ehli! Aramızda ve sizin aranızda eşit olan bir söze gelin: Allah'tan başkasına kulluk etmeyelim, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve bizden bazılarımız Allah'ı bırakıp bazılarımızı rab edinmesin." Eğer yüz çevirirlerse, deyin ki: "Şahit olun, biz Müslümanlarız [O'na teslim olanlarız]." (Âl-i İmrân)

Say: O People of the Scripture, come to a word that is equitable between us and you - that we will not worship except Allah and not associate anything with Him and not take one another as lords instead of Allah. But if they turn away, then say, "Bear witness that we are Muslims [submitting to Him]. (Aali ‘Imraan).

Ayrıca her bir gruba özgü bir tartışmayla ve bu gruplardan birinin ya da diğerinin ileri sürdüğü ya da iddia ettiği şeylerin batıl olduğuna dair kesin delillerle ele alır. Banu İsrâil'i tartışır ve konu Yahudilerin iddia ve meselelerine bağlandığında onlara "Yâ Benî İsrâîl" hitabıyla seslenir. Onların inançlarını, amellerini, sözlerini, dinlerine uydurdukları şeyleri, kitaplarında yaptıkları tahrifleri, Allah'ın peygamberlerinden azgınlık ve düşmanlıkla öldürdükleri kimseleri, ayrıca onlardan neyi talep ettiklerini ve nasıl imtihan edildiklerini ele alır. Onlardan çeşitli bağlam ve durumlarda yirmi yedi sûrede söz edilmiştir.

And it also addresses each one with a specific discussion and established evidence upon the falsehood of what one or the other of these groups said or claimed. It discusses Banu Isra’eel and addresses them with this title ‘Yaa Bani Isra’eel’ when the matter is connected to the claims and issues related to the Jews. It addresses their beliefs, actions, statements, what they invented to their Deen, what they changed in their books, the Anbiyaa’ of Allah that they killed in transgression and hostility against them, in addition to what they would demand from them and how they were tested. They were mentioned to the point that twenty-seven Suwar (Surahs) made mention to them in a host of different contexts and realities.

Kur'an-ı Kerim, Hristiyanlara özellikle hitap ettiğinde, onların dinlerinde uydurdukları ve icat ettikleri şeyleri ve inançlarında yaptıkları değişiklikleri de zikretmiştir. Allah (SWT) ve İsa (AS) hakkındaki inançlarına dair farklı sözlerine de değinmiştir.

And when the Qur’aan Al-Kareem addressed the Christians specifically, then it also mentioned what they invented and fabricated in their Deen and the changes that they made to their beliefs. It addressed their different statements in regards to their beliefs about Allah (swt) and ‘Isa (as):

Şüphesiz Allah üç kişiden üçüncüsüdür (Al-Ma'ide 73).

Verily Allah is the third of three (Al-Ma’idah 73).

Gerçekten Allah, Meryem oğlu Mesih'tir (el-Maide 17).

Verily Allah is the Messiah son of Maryam (Al-Maa’idah 17).

Ya da Mesih'in (aleyhisselam) Allah'ın oğlu olduğunu söyleyenler. Bu ayetler, onlara onun (aleyhisselam) getirdiklerini hatırlattı, böylece onlara karşı delil ve hüccet tamamlanmış oldu. Âl-i İmrân ve Meryem sûrelerinde İsa'nın (aleyhisselam) doğumunun kıssasını; Zekeriyya, Yahya ve Meryem'in kıssalarını, hepsini bizzat bu olaylara şahit olan kimseden başkasının bilemeyeceği bir ayrıntıyla anlattı; oysa Arapların çoğu, hatta hepsi bunlardan tamamen habersizdi.

Or those who stated that Al-Maseeh (‘Isa (as)) was the son of Allah. The Aayaat therefore reminded them of what he (as) came to them with, so that the proof and argument was established against them. It narrated to them the story of the birth of ‘Isa (as) in Surah Maryam and Surah Aali ‘Imraan along with the stories of Zakariyaa, Yahyah and Maryam in absolute detail that none could know them except the one who witnessed these events, whilst most if not all of the Arabs were completely ignorant of them.

Allah (SWT) şöyle buyurdu:

Allah (swt) said:

Bunlar, sana vahyettiğimiz gayb haberlerindendir. Ne sen ne de kavmin bunları daha önce bilmiyordun. (Hud 49)

These are the news of the unseen we have divinely revealed to you. You did not know of them, neither you nor your people (Hud 49).

Yahudilerin Meryem oğlu İsa (as) hakkındaki sözlerini zikretti ve Yahudilerin Hristiyanlar hakkında ne dediğini ve Hristiyanların Yahudiler hakkında ne dediğini anlattı.

It mentioned the statements of the Jews in respect to ‘Isa (as) the son of Maryam (as) and mentioned what the Jews said about the Christians and what the Christians said about the Jews:

Yahudiler şöyle dedi: "Hristiyanlar hiçbir şey üzerinde değil" ve Hristiyanlar şöyle dedi: "Yahudiler hiçbir şey üzerinde değil". {Ve Yahudiler dedi: "Hristiyanlar hiçbir şey üzerinde değildir" ve Hristiyanlar dedi: "Yahudiler hiçbir şey üzerinde değildir"} (Bakara 113).

And the Jews said: ‘The Christians are not upon anything’ and the Christians said: ‘The Jews are not upon anything’ (Al-Baqarah 113).

Böylece hiçbir meseleyi bırakmadı; her birini onlara açıkça gösterdi, delillerini çürüttü, uydurdukları iddiaları ortadan kaldırdı, ardından her birine tek tek yönelerek, Muhammed'in (sav) Kitap'ta her birinden söz ettiğini onlara bildirdi.

So it did not leave a matter except that it made it evident to them, refuted their arguments, dispelled their imaginary claims and then addressed each of them in turn making them aware that Muhammad (saw) had mentioned each of them in the Kitaab:

Muhammed, Allah'ın Resulüdür ve onunla birlikte olanlar kâfirlere karşı serttir, kendi aralarında merhametlidir. Onları rükû ve secde halinde, Allah'tan lütuf ve rıza dilerken görürsün. Yüzlerindeki işaret, secdenin izidir. Bu, onların Tevrat'taki vasfıdır. İncil'deki vasıfları ise filizini çıkarıp onu güçlendiren, böylece kalınlaşıp kendi gövdesi üzerinde dikilen ve ekenleri sevince boğan bir bitkiye benzer; bununla Allah kâfirleri öfkelendirmek ister. (el-Feth 29)

Muhammad is the Messenger of Allah and those who are with him are severe against the disbelievers, merciful among themselves. You see them bowing and prostrating [in prayer], seeking bounty from Allah and [His] pleasure. Their mark is on their faces from the trace of prostration. That is their description in the Torah. And their description in the Gospel is as a plant which produces its offshoots and strengthens them so they grow firm and stand upon their stalks, delighting the planters - so that Allah may enrage by them the disbelievers (Al-Fath 29).

Kur'an, onların aralarında mevcut olanla yetinmemiş, aksine onların aralarında geçen tartışmalar, söyledikleri sözler, yaptıkları işler ve kurdukları entrikalar konusunda da hüküm bildirmiştir.

The Qur’aan did not stop at what was present amongst them but rather went beyond that to address what took place between them in terms of the discussions they had, the statements they were making, the actions they were undertaking and the conspiracies that they were hatching.

Yahudiler İbrahim'in Yahudi olduğu yönünde yalan bir iddiada bulunduklarında ve Hristiyanlar da onun Hristiyan olduğunu iddia ettiklerinde, söyledikleri şeyin yanlışlığı kısa bir cümleyle ortaya konuldu:

When the Jews made the false claim that Ibraheem was Jewish and the Christians claimed that he (as) was a Christian, the falsity of what they were claiming was exposed in a short sentence:

İbrahim ne Yahudi'ydi ne de Hristiyan, aksine o, hanif bir Müslüman'dı ve müşriklerden değildi (Âli İmrân, 67).

Ibraheem was not a Jew and he was not a Christian but rather he was a Muslim Haneef and he was not of the polytheists (Aali ‘Imraan 67).

Ve Allah (SWT) da şöyle buyurmuştur:

And Allah (swt) also said:

Ey Kitap Ehli! İbrahim hakkında neden tartışıyorsunuz? Oysa Tevrat ve İncil ancak ondan sonra indirildi. Hâlâ akıl erdirmeyecek misiniz?

O people of the Book why do you argue in regards to Ibraheem whilst the Taurah and the Injeel were not revealed except after him. Will you not then reason?

Bu, Yahudilik ve Hristiyanlık dininin İbrahim (as)'tan sonra ortaya çıktığı anlamına gelir; öncekinin sonradan gelenlere nasıl uyabileceği ise imkânsızdır. Bu nedenle âyet, onların bu iddiasını çürütmüştür; zira bu iddia aptallığın had safhasını temsil etmektedir.

This means that the religion of the Jews and the Christians came after Ibraheem (as) and how can it be possible for the one who came before to follow those who came after him. Therefore the Aayah repudiated their argument which represented the heights of foolishness.

Ayetler, onların peygamberleri öldürmeleri, faiz ve haram kazançlar (suht) yemeleri gibi, kendilerine yasaklanmış olan işleri de ortaya koymuştur. Ayrıca Müslümanlara karşı kurdukları entrikaları da açığa çıkarmıştır. Bunun bir örneği, onların içlerinden bir gruba, gün başında İslam'a iman edip gün sonunda tekrar küfre dönmelerini söylemeleriyle yaşanmıştır. Amaçları, Müslümanların Muhammed ﷺ'in peygamberliğinin doğruluğu konusunda şüpheye düşmesini sağlamaktı. Bunun yanında, kurdukları başka entrikalar da açığa çıkarılmıştır.

The Aayaat also mentioned what they had done in terms of killing the Anbiyaa’ (Prophets), eating Ribaa (Usury) and Suht (Haraam sources), which they had been forbidden from. It also exposed their conspiracies against the Muslims. This is like the time when they said to a group from amongst them that they should become believers in Islaam at the beginning of the day and then become disbelievers at the end of the day, in an attempt to create doubt amongst the Muslims in relation to the truthfulness of the Prophethood of Muhammad (saw), in addition to exposing other conspiracies that they hatched.

Ve toplumda daha önce bulunmayan yeni bir grup ya da kategori ortaya çıktığında, Kur'an onlara kalplerinde gizlenenleri açığa çıkararak ve açıklayarak hitap etti. Bu yüzden onlar, "el-Münafikûn" adlı surede ayrıca anıldılar. Kur'an-ı Kerim'in çeşitli yerlerinde ve surelerinde zikredildiler, özellikleri anlatıldı ve içlerinde sakladıkları şeyler ortaya konuldu. Örneğin Bakara suresinin başında mü'minler dört ayette, kâfirler iki ayette anılırken, münafıklar (ikiyüzlüler) on üç ayette zikredilmiştir. Yine Mescid-i Darar'ı (zarar mescidi) inşa etmelerinden ve bu mescitle ilgili planlarından bahsedilmiş, bunun sonucunda Resûlullah ﷺ'in onu yakmasına yol açtıkları belirtilmiştir. Onlardan biri bir söz söylese bile Allah (SWT) bunu açığa çıkarırdı; nitekim Allah (SWT)'ın şu ayetinde olduğu gibi:

And when a new group or category came into being, which had previously not been present within the society, it addressed them by way of revealing and explaining what lay inside of their hearts. So they were singled out in the Surah named after them: ‘Al-Munaafiqoon’. They were mentioned, their characteristics were described and what they concealed within themselves was disclosed in a number of different places and Suwar of the Qur’aan Al-Kareem. So in the beginning of Surah Al-Baqarah for example the believers were mentioned in four Aayaat, the disbelievers were mentioned in two whilst the Munaafiqoon (hypocrites) were mentioned in thirteen Aayaat. It also mentioned their building of Masjid Ad-Daraar (Harm) and what they had conspired to do with it which led to the Messenger (saw) burning it down. Even if one of them was to utter some words Allah (swt) would expose that like the statement of Allah (swt):

Ve onlardan öyle biri vardır ki, "Bana izin ver, beni fitneye düşürme" der. Dikkat edin, zaten fitneye düşmüşlerdir. Şüphesiz cehennem kâfirleri kuşatacaktır. (et-Tevbe, 49)

And among them is he who says, "Permit me [to remain at home] and do not put me to trial." Unquestionably, into trial they have fallen. And indeed, Hell will encompass the disbelievers. (At-Taubah 49).

Veya Onun (swt) şu sözü:

Or His statement (swt):

Peygamberin fısıltı yapmaktan men edilen, sonra kendilerine yasaklanan şeye geri dönüp günah, düşmanlık ve Elçiye karşı gelme üzerine aralarında gizlice konuşanları görmüyor musun? Ve sana geldiklerinde, Allah'ın sana selam vermediği bir sözle selam verirler ve kendi aralarında, "Söylediklerimizden dolayı Allah bizi niçin azablandırmıyor?" derler. Onlara yeter Cehennem; ona yanacaklar. Dönülecek yer ne kötüdür! (Mücadele, 8)

Have you not considered those who were forbidden from private conversation, then they return to that which they were forbidden and converse among themselves about sin and aggression and disobedience to the Messenger? And when they come to you, they greet you with that [word] by which Allah does not greet you and say among themselves, "Why does Allah not punish us for what we say?" Sufficient for them is Hell, which they will [enter to] burn, and wretched is the destination. (Al-Mujaadalah 8).

Bunlar, Kur'an-ı Kerim'in ele aldığı birçok konu arasında yer almaktadır; önceki peygamberlerin yolculuklarını ve davet yollarında karşılaştıkları şeyleri anlattığında, Allah'ın Resulü ﷺ ve mü'minlere cesaret ve güç veren konular gibi.

This is amongst many other matters addressed by the Qur’aan Al-Kareem, like those which gave encouragement and strength to the Messenger of Allah (saw) and the believers when they mentioned the journeys of the previous Prophets and what they encountered on their Da’wah paths.

Yukarıdaki kısa özete dayanarak, Ümmeti diriltmeyi ve konumunu yükseltmeyi amaçladığını iddia eden her grubun, Messenger (saw) in izlediği yolu izlemesi ve toplumda var olan tüm çelişkili düşüncelerle fikri bir mücadeleye girişmesi zorunludur. Bu, ancak bu düşünce ve inançları tam olarak bilip anlamaları, böylece bunların yanlışlığını ve görüşlerin bozukluğunu ispat edebilecek durumda olmaları halinde mümkün olabilir. Ayrıca, sadece kendi savunduklarını ve taşıdıklarını ortaya koymak yeterli değildir; çünkü bu, Allah'ın Elçisi (saw) in yöntemine ve Kur'an'ın delil ve kanıtla karşı argümanlara yanıt vererek fikri mücadeleye girme metoduna aykırıdır.

Based on this short summary above, it follows that it is obligatory upon any group that claims to be working to revive the Ummah and elevate its status, to proceed along the same path that the Messenger (saw) trod and to launch into an intellectual struggle with all the conflicting thoughts existing in the society. This would not be possible at all unless they possessed complete knowledge and understanding of these thoughts and beliefs, so that they are capable of proving their falsehood and corruption of the opinions. And it is not enough to merely present what they hold and carry because this is contradictory to the method of the Messenger of Allah (saw) and the methodology of the Qur’aan of engaging in the intellectual struggle and by countering arguments with proof and evidence.

Kur'an-ı Kerim, Peygamberimiz (sav) üzerine yirmi üç yıl süren bir dönemde, parça parça indirilmiştir. Bir seferde değil, olaylara, gerçeklere ve şartlara göre indirilmiştir. Bu esasa dayanarak, Ümmeti ihya etmeye çalışan her grubun, her mesele, olay veya durum hakkında İslami görüşü sunabilecek bir hale gelmesi için olaylarla, gerçeklerle ve şartlarla iç içe yaşaması farzdır. Gerçekleri ve olayları takip etmek ve izlemek, kişinin, görüşünün veya hükmünün doğru ya da doğruya yakın olabilmesi için, gerçeği veya olayı; içerdiği durumları, şartları ve sebepler ile illetler bakımından kuşatacak bir biçimde bilmesini ve anlamasını gerektirir. Bu da önce toplumumuzu, sonra da içindeki mücadelede yer alan ve kaynaklarını ele geçirmek ve üzerindeki nüfuz ve etkisini yaymak için rekabet eden devletler de dahil olmak üzere, bu toplumdaki güçleri bilmeyi gerektirir. Ebu Bekir'in (ra), Kureyş'in kâfirleriyle, Romalılar ile Farslılar arasında süren savaşın sonucu hakkında bahse girmesi kıssasında ve bu konuda Kur'an'ın zikrettiği hususlarda, gerçekleri ve olayları takip etme farziyetine dair güçlü deliller vardır. Açıktır ki Allah'ın Resulü (sav) ve onunla birlikte olanlar, çevrelerinde olup bitenin tamamını bildikleri gibi, kendi gerçekliklerinin de farkında olan ve toplumlarını iyi bilen siyasi bir Kutle (blok) temsil ediyorlardı. İşte burada Ebu Bekir (ra), o dönemin dünyanın en güçlü iki devleti olan Farslılar ve Romalılar ile ilgili askeri ve siyasi bir mesele üzerine bahse girmektedir. Bu diyalog, Allah'ın (swt) şu ayetiyle desteklenmiştir:

The Qur’aan was revealed and descended upon our Messenger (saw) in parts over a period that lasted twenty-three years. It was not revealed in one go but rather in accordance to circumstances, realities and conditions. Based on this it is obligatory upon any group that works to revive the Ummah to live with the events, realities and conditions so that it is capable of providing the Islamic opinion for every issue, incident or condition. Following and pursuing the realities and events necessitates knowledge and understanding of the reality or incident in a manner that enables the person to encompass what it includes of circumstances, conditions and what is related to it terms of reasons and causes in order for his opinion or judgement to be correct or close to correct. This demands a knowledge of our society firstly and then knowledge about the forces that are involved in the struggle within it, including the states that are competing for its resources and to spread their control and influence over it. We have strong evidence in the story of Abu Bakr (ra) when he wagered the disbelievers of Quraish in regards to the results of the war that was waging between the Romans and Persians in addition to what the Qur’aan mentioned in relation to that, in regards to the obligation of pursuing the realities and events. It is evident that the Messenger of Allah (saw) and those with him represented a political Kutlah (bloc) which was aware of its reality and knowledgeable of its society, just as it was aware of all that surrounded it. So here we have Abu Bakr (ra) wagering upon a military and political matter and in relation to the two most powerful States in the world at that time, the Persians and Romans, a dialogue that was supported by the statement of Allah (swt):

Elif, Lam, Mim.

Alif, Lam, Meem.

Rumlar yenilgiye uğratıldı.

The Romans have been defeated.

En yakın topraklarda. Ancak onlar, yenilgilerinin ardından, galip geleceklerdir (zafer kazanacaklardır).

In the nearest land. But they, after their defeat, will overcome (be victorious).

Üç ila dokuz yıl içinde. Emir, önce de sonra da Allah'ındır. O gün mü'minler sevinecek.

Within three to nine years. To Allah belongs the command before and after. And that day the believers will rejoice.

Allah'ın yardımıyla. Dilediğine yardım eder; O, Aziz'dir, Rahîm'dir.

With the victory of Allah. He gives victory to whom He wills, and He is the Exalted in Might, the Merciful.

(Rum 1-5).

(Ar-Rum 1-5).

Ve iç duruma gelince, Mekkeli müşrikler bir araya gelip aralarında görüşüp pratik planlar çıkarmak için toplandıklarında, Allah (sv) onların her hareketini ve sözünü gözetlerken gerçeğin ne kadar açığa çıktığını görmek gerçekten çarpıcıdır. Bu durum, Mekke'nin ileri gelenlerinin Dârü'n-Nedve'de toplanıp Allah'ın Elçisi ﷺ ve onun davetiyle ilgili istişare ettikleri zaman öne çıktı. Halka onun hakkında ne söyleyecekleri, Arap heyetlerine ve Ukaz pazarındaki ziyaretçilere nasıl karşılık verip cevap vermeleri gerektiği konusunu görüştüler. Toplantıyı, Benî Mahzum'un Seyyidi (Efendisi) ve aynı zamanda Mekke'nin Seyyidi olarak da bilinen Velîd bin el-Muğîre yönetiyordu. Dediler ki: "Ey Ebu'l-Velîd, halka ne diyeceğiz?" O da cevap verdi: "Önerilerinizi söyleyin ki dinleyeyim." Böylece görüşlerini öne sürmeye başladılar, Velîd ise gerçeklikle uyuşmadıkları için hepsini reddediyordu. Önerecek bir şey kalmayınca dediler ki: "Sen söyle o zaman." Bunun üzerine kaşlarını çatıp başını kaşımaya ve aklını zorlamaya başladı; toplantı yerinin içinde ileri geri yürüyerek sonunda aldatıcı sözlerine ulaştı. Dedi ki: "Onun için 'Saahirün Bayyaan' (sözleriyle büyü yapan bir sihirbaz) diyeceğiz ve onun sözüyle kişi kavminden ve ailesinden ayrılır."

As for the internal situation, then how greatly was the reality exposed when the disbelievers of Makkah gathered to discuss and scheme amongst themselves and to draw out practical plans, whilst Allah (swt) was monitoring every move and statement they made. This was highlighted when the chiefs of Makkah gathered in Dar un-Nadwah and consulted one another in regards to the Messenger of Allah (saw) and his Da’wah. They discussed the issue of what they should say about him to the people and how they should respond and provide answers to the Arab delegations and visitors in the marketplace, the market of ‘Ukaazh. The meeting was led by Al-Waleed Bin Al-Mugheerah the Sayyid (Master) of Bani Makhzoum who was also known as the Sayyid of Makkah. So they said: ‘O Abu-l-Waleed what should we say to the people?’ He replied: ‘Make your suggestions so that I can hear them’. So they began to suggest their opinions and Al-Waleed would reject them because they did not fit the reality. When they had run out of suggestions they then said: ‘You tell us then’. So he brought his eyebrows together and he began to scratch his head and pick his brain whilst walking back and forth across the space of the gathering place until he arrived at his words of deception. So he said that we will say that he is Saahir Bayyaan (A sorcerer or magician of words) and that by his speech a person is separated from his people and family.

Bu olay kapalı kapılar ardında gerçekleşir gerçekleşmez, vahiy inerek Allah'ın Elçisi'ne ﷺ onların planlarını bildirdi. Böylece onların hilelerini ve aralarında olup bitenleri hayret verici bir ayrıntıyla açığa çıkaran Kur'an ayetleri indirildi.

As soon as this had taken place behind doors the revelation descended informing the Messenger of Allah (saw) of their scheming. So the Aayaat of the Qur’aan were revealed exposing their conspiracy and what had taken place amongst them in amazing detail.

Allah (SWT) şöyle buyurdu:

Allah (swt) said:

Beni yarattığım kişiyle baş başa bırak.

Leave Me with the one I created alone.

Ve kendisine geniş bir servet verdiğim kimseye.

And to whom I granted extensive wealth.

Ve yanında bulunan çocuklar.

And children present [with him].

Ve her şeyi kendisine açarak, işini kolaylaştır.

And spread out [everything] before him, easing [his life].

Sonra o, daha fazlasını eklememi istiyor.

Then he desires that I should add more.

Hayır! Şüphesiz o, âyetlerimize karşı inatçı davranmıştır.

No! Indeed, he has been toward Our verses obstinate.

Onu zorlu bir azapla kuşatacağım.

I will cover him with arduous torment.

Gerçekten, o düşündü ve taammül etti.

Indeed, he thought and deliberated.

Kahrolsun, nasıl düşünüp taktir ettiyse.

So may he be destroyed [for] how he deliberated.

Sonra (yine) o kahretsin, nasıl da düşündü.

Then (again) may he be destroyed [for] how he deliberated.

Sonra yeniden düşündü.

Then he considered [again].

Sonra kaşlarını çattı ve suratını ekşitti.

Then he frowned and scowled.

Sonra sırt çevirdi ve kibirlendi.

Then he turned back and was arrogant.

Ve şöyle dedi: "Bu, ancak başkalarından taklit edilmiş bir sihirden başka bir şey değildir."

And said: "This is not but magic imitated [from others].

Bu, bir insanın sözünden başka bir şey değildir.

This is not but the word of a human being.

Onu Sakar'a (cehenneme) atacağım.

I will cast him into Saqar (hellfire).

(Al-Mudaththir 11-26).

(Al-Mudaththir 11-26).

Bu seviye, olaylar ve gerçeklikler karşısında, Allah'ın hükmünü bunlara uygulayabilmek veya Ümmet içinde meydana gelen olayları, ona karşı kurulan komploları ya da Davet'in önüne konulan engelleri Ümmet'e açıklayabilmek için gereken Vâî (farkındalık) seviyesidir; bu engeller ister Ümmet'in kendi evlatlarından, ister Ümmet'in düşmanlarından Ümmet'in evlatlarının elleriyle, ya da doğrudan düşmanlarından gelsin.

This is the level of Wa’iy (awareness) that is required in relation to the events and realities so that we are able to provide the ruling of Allah upon it or so that we are able to make clear to the Ummah the incidents that are occurring amongst them, or the conspiracies that are being hatched against them, or the obstacles that are being placed in front of the Da’wah, whether these are coming from the sons of the Ummah themselves, or from the enemies of the Ummah through the hands of the sons of the Ummah or directly from her enemies.

Bu topluma, kamu genel örfü ('Urf 'Aamm) ve sistemden oluşan bir bütün olarak yaklaştığımızı belirttik. Bloğun (Kutlah), bozuk düşünceleri ve yaşanan olayları ele alıp bunların bozukluğunu açıklamak ve yanlışlığını ortaya koymak, onları insanların hayatından ve düşüncelerinden uzaklaştırmak için uğraş vermesi nasıl bir yükümlülükse, aynı şekilde toplumun içinde kendi düşüncesini üretmeye, bu düşünce üzerine bir kamuoyu oluşturmaya ve düşüncenin gerektirdiği doğrultuda kamu genel örfünü ('Urf 'Aamm) şekillendirmeye de çalışması gerekir. Bu, toplumun bileşenleri arasındaki ikinci temel unsur olan, insanlar arasındaki ilişkileri denetleyip düzenleyen ve onların işlerini yürütmekle sorumlu olan mevcut sistem ya da yönetimle de ilgilenmesi gereken bir konudur. Bu yönetimin ve sistemin bozukluğunu, çözüm ve tedavi önerilerinin yanlışlığını, insanların işlerini kötü yönetmesini ve onların akideleri ile bu akideye bağlı hükümlere aykırı davranıp karşı çıkmasını açığa çıkarmak ve ifşa etmek zorunludur. Yönetimin ve sistemin üzerine kurulduğu temeller yıkılmalı, bunun yerine alternatif sunulmalı ve onun doğruluğu ile isabetliliği için deliller ortaya konulmalıdır. Bu çalışma, doğruyu eğriye karşı ortaya koyar; öyle ki insanlar yönetime olan güvenlerini yitirsin ve onu uygulayanlara verdikleri destek elinden alınsın.

We have stated that the society is composed of its public general custom (’Urf ‘Aamm) and the system. Just as it is an obligation for the Kutlah (party bloc) to engage and deal with the corrupt thoughts and the prevailing events in order to explain their corruption and reveal their falsehood, and to distance them from the life of the people and their thinking, it must also work to generate its thought within the society to shape a public opinion upon it and to form the public and general custom (‘Urf ‘Aamm) in accordance to what the thought dictates. This is what is has to engage with just as it has to engage with the second pillar from amongst the components of the society, meaning the standing current system or regime that controls and regulates the relationships amongst the people and is responsible for taking care of their affairs. It is obligatory to reveal and expose its corruption and the falsity of its solutions and treatments, its bad caretaking of the people’s affairs and its contravention and opposition to their Aqeedah and the rulings that accompany it. The bases that the regime and system are established upon need to be demolished whilst presenting the alternative and establishing the evidence for its truthfulness and correctness. The work presents the straight line against the crooked until the people lose their confidence in the regime and their support for those who implement it is taken away.

Bu açıdan bakıldığında, Kutla, kâfirin halkın boynuna, çıkarlarını korumak, sistemini uygulamak ve kültürünü yaymak için yerleştirdiği ajanların gerçek yüzünü ortaya çıkarmak sorumluluğunu üstlenmelidir. Bunun amacı, bu ajanların ümmetlerine ihanetini kanıtlamak ve düşmanlarına olan bağlılıklarını ve kulluklarını ortaya koymaktır. Bu durum, ümmetin onlardan ayrılmasına ve gerçekten de Kutla'nın onlardan kurtulmasına, onları yönetim mevkiinden uzaklaştırmasına yardımcı olmalarına yol açacaktır. İşte bizim "Siyasi Mücadele" (Al-Kifaah As-Siyaasiy) dediğimiz şey budur ve bu, Allah'ın Resulü ﷺ'ın sünnetine ve Kur'an'ın bu alanda kullandığı yönteminin uygulanmasına uygundur. Kur'an, sistemin bozukluğunu açık ve apaçık ortaya koyarken, aynı zamanda yöneticilerin bozukluğunu ve zulümlerini de açık ve apaçık ortaya koymuştur. Bazılarına isimleriyle saldırılmış, bazılarına özelliklerinden bahsedilerek saldırılmış, bazılarına ise yaptıkları bir sözden veya üstlendikleri bir eylemden dolayı saldırılmıştır.

This is one angle and from another angle the Kutlah has to assume the responsibility of exposing the reality of those agents that the Kaafir has established over the necks of the people to protect his interests, implement his system and to spread his culture. This is so that their treachery to their Ummah can be proven and their agency and servitude to their enemy can be established. This would lead to the Ummah separating from them and indeed it would lead to them helping the Kutlah to get rid of them and take them away from the position of ruling. This is what we mean by Al-Kifaah As-Siyaasiy (Political struggle) and this in compliance to the Messenger of Allah (saw) and the application of his method which the Qur’aan utilised in this field and area. At the same time as it was making clear and evident the corruption of the Nizhaam (system) it was also making clear and evident the corruption of the rulers and their tyranny. Some of them were attacked by name, some were attacked by mentioning their characteristics and some were attacked due to a statement they made or an action they undertook.

Allah (SWT) ismiyle şöyle buyurmaktadır:

So Allah (swt) mentioned by name:

Ebu Leheb'in iki eli kurusun (Peygamber'in amcası), kurusun o da! Malı da kazandıkları da ona fayda vermeyecek.

Perish the two hands of Abu Lahab (an uncle of the Prophet), and perish he! His wealth will not benefit him or that which he gained.

Alevli bir ateşe girecek; o, alevlerle yanan bir ateşte yanacaktır.

He will [enter to] burn in a Fire of [blazing] flame.

Ve onun karısı da — odun taşıyıcısı.

And his wife [as well] - the carrier of firewood.

Boynunda bükülmüş liften bir ip var.

Around her neck is a rope of [twisted] fiber.

(El-Mesed).

(Al-Masad).

Bu, Benî Haşim ve Kureyş arasındaki konumu ve onurlu mevkisine rağmen ilan edildi; yukarıda alıntılandığı gibi, Müddessir suresinin 11. ayetinden başlayarak Benî Mahzûm'un Seyyidi (el-Velîd bin el-Mugîre) hakkında da bundan az olmayan şeyler söylendi.

This was declared in spite of his status and the position of honour he held amongst Bani Haashim and the Quraish and no less was said in regards to the Sayyid of Bani Makhzoum (Al-Waleed Bin AL-Mugheerah) as quoted above, beginning from Aayah 11 in Surah Al-Mudaththir :

Beni yarattığım kişiyle baş başa bırak.

Leave Me with the one I created alone.

Ve kendisine geniş bir servet verdiğim kimseye.

And to whom I granted extensive wealth.

"Ayet 26'ya kadar:"

Until Aayah 26:

Onu Sakar'a (cehenneme) atacağım.

I will cast him into Saqar (hellfire).

Ve o, Nun Suresi'nde (Vel Kalemi ve Maa Yesturun) de anılmaktadır:

And he is also mentioned in Surah Nun (Wal Qalami Wa Maa Yasturoon):

Zalim, üstelik meşru olmayan bir iddiacı.

Cruel, moreover an illegitimate pretender.

Çünkü o, mal ve çocuk sahibidir.

Because he is a possessor of wealth and children.

Ayetlerimiz kendisine okunduğunda, "Eskilerin masalları" der. Biz de onu burnunun üzerine damgalayacağız.

When Our verses are recited to him, he says: "Legends of the former peoples." We will brand him upon the snout (nose).

(Kalem 13-16).

(Al-Qalam 13-16).

Bu aynı zamanda Al-Ahnas bin Şurayk'e Al-'Alak suresinde atıfta bulundu:

It also referred to Al-Akhnas Bin Shuraiq in Surah Al-‘Alaq:

"Hayır! Eğer vazgeçmezse, onu mutlaka alnından yakalayıp sürükleyeceğiz."

No! If he does not desist, We will surely drag him by the forelock.

Yalancı ve günahkâr bir perçem (Al-'Alaq 15-16).

A deceitful sinful forelock (Al-‘Alaq 15-16).

Kıyamet Suresi'nde olduğu gibi, başkalarına atıfta bulunurken:

Just as it referred to others like in Surah Al-Qiyaamah:

Vay sana ve vay.

Woe to you and woe.

Sonra yine yazıklar olsun sana, yazıklar olsun! (34-35 Al-Qiyaamah).

Then again woe to you and woe! (34-35 Al-Qiyaamah).

Bu nedenle, Kifaah As-Siyaasiy (siyasi mücadele), sistemin ve rejimin saldırıya uğratılması, yozlaşmasının açıkça ortaya konması, yöneticilere saldırılması ve onların ihanetlerinin teşhir edilmesi, efendilerinin planlarının ve entrikalarının gözler önüne serilmesi olarak temsil edilir. Bu siyasi mücadele, Kutlah'ın üstlenmesi gereken en önemli eylemlerden biridir; çünkü Allah'ın Resulü ﷺ'in izlediği yol budur ve Rabbi Celle ve Ala'nın ona yöneldiği, bizlere de uymayı emrettiği yoldur. Nitekim O (subhanehu ve teala) şöyle buyurmuştur:

This then is the Kifaah As-Siyaasiy (political struggle) represented in attacking the system and regime and making clear its corruption, attacking the rulers and exposing their treachery and revealing the plans and schemes of their masters. This political struggle is one of the most important actions that the Kutlah has to engage in because it is the way that the Messenger of Allah (saw) proceeded with and the path that his Rabb (Lord) Jalla Wa ‘Alaa guided him to and commanded us to follow when He (swt) said:

De ki: "Bu benim yolumdur. Ben, ben'e uyanlarla birlikte, basiret üzere Allah'a çağırırım. Allah'ı tüm eksikliklerden tenzih ederim (Subhanallah). Ben müşriklerden değilim."

Say this is my way, I call to Allah upon clear sight (awareness), I and those who follow me and Subhaanallah and I am not from the Mushrikeen (Yousuf 108).

Bu nedenle, arzu edilen hedeflere ulaşmayı sağlayan yol, inançlarını, düşüncelerini, hükümlerini, sistemlerini ve kanunlarını apaçık ortaya koyan ve netleştiren bir düşünceyle, basiretle (farkındalıkla) Allah'a davet etmektir. Bu yolun her adımının bilindiği ve düşüncenin ve onun hükümlerinin nasıl uygulanacağının bilindiği bir basirete (yolu açık görmeye) sahip olmalıdır. Ayrıca grubun değiştirmek için çalıştığı gerçeklik hakkında da basiret (açık görüş ve farkındalık) bulunmalıdır; öyle ki bu gerçekliğin içinde yer alan inançlar, düşünceler ve sistemlerin yanı sıra örf ve adetlerin tümünü bilsinler. Böylece bunları insanlardan nasıl kaldıracaklarını anlayabilsinler ve yerine geçecek inançları, düşünceleri ve hükümleri sağlam bir biçimde yerleştirip köklendirebilsinler.

Therefore the path that leads to the achievement of the desired objectives is inviting to Allah upon clear sight (awareness) with the thought that makes its beliefs, thoughts, rulings, systems and laws evident and clear. It must possess a clear sight (Baseerah) upon its path where every one of its steps is known and the manner of implementing the thought and its Ahkaam is known. There must also be Baseerah (clear sight and awareness) in regards to the reality that the group is working to change where their knowledge encompasses all that is within this reality in terms of beliefs, thoughts and systems in addition to what it contains of customs and traditions. This is so that they can understand and know how to remove them from the people and so that they can firmly ingrain and implant the alternative beliefs, thoughts and rulings.