Bu İslam Ümmetidir ve bunun delili, Peygamber Muhammed ﷺ Mekke'den Medine'ye hicret ettiğinde, insanların imzaladığı ilk yazılı anayasada Ali İbn Ebi Talib (ra)'in yazdığı ve Allah'ın Resulü ﷺ'nün kendisine yazdırdığı metindir. Anayasanın birinci maddesi bu Ümmetin tanımını şöyle vermiştir: <<Muhammed Allah'ın Resulü ﷺ ve onunla birlikte olan mü'min Müslümanlar, diğer herkesi dışarıda bırakarak tek bir Ümmettir.>> Allah (swt)'ın "Ummatan Wasatan" (en hayırlı/adil ümmet) kıldığı Ümmet budur; yani insanlık için ortaya çıkarılmış en hayırlı ümmet. Bu Ümmet, insanlık üzerine şahitlik etme görevi ile yükümlü olduğu misyonu yerine getirebilmesi için dünya sahnesinin merkezinde yer alır; bu misyon, tam olarak Allah'ın Resulü ﷺ'nün üstlendiği misyondur. O, bu Ümmetin merkezinde bulundu, mesajı tebliğ etti, emanetini yerine getirdi, Ümmete karşı samimi oldu ve Allah yolunda cihad etti, bütün gücünü ortaya koydu ﷺ.

It is the Islamic Ummah and the evidence for this is what ‘Ali Ibn Abi Taalib (ra) wrote and was dictated to him by Muhammad the Messenger of Allah (saw) in the very first written constitution which the people signed upon when the Messenger of Allah (saw) made Hijrah from Makkah to Al-Madinah. The first article in the constitution provided the definition of this Ummah when it stated: <<Muhammad the Messenger of Allah and those believing Muslims with him are one Ummah to the exclusion of all others>>. This is the Ummah that Allah (swt) has made the Ummatan Wasatan (The best/just Ummah) meaning the best Ummah raised up for mankind. It occupies the centre stage in the world so that it can fulfil the mission that it has be entrusted with to bear witness over mankind which is exactly the same mission that the Messenger of Allah (saw) undertook. He was at the centre stage of this Ummah, he conveyed the message, fulfilled the trust, was sincere to the Ummah and performed Al-Jihaad in the way of Allah and gave it his all (saw).

O, bu ümmete kaybolmaya ve sapmaya karşı koruyucu bir güvence bırakmıştır; nitekim ﷺ şöyle buyurmuştur:

He (saw) left in this Ummah a security to protect it from loss and misguidance as he (saw) said:

"Aranızda, ona sımsıkı sarıldığınız takdirde asla sapmayacağınız bir şey bıraktım: Allah'ın Kitabı ve benim Sünnetim." (Sahih; el-Hakim, Ebu Hureyre'den (ra) rivayet etmiştir.)

<<I have left amongst you that which if you hold on to it firmly, you will never ever go astray: The Book of Allah and my Sunnah>> (Saheeh related by Al-Haakim from Abu Hurairah (ra)).

Bu, Allah'ın Resulü'nün (saw) ümmeti üzerindeki şehadeti ve onlara karşı delilidir; peki ümmetinin diğer insanlar üzerindeki şahitliği nerededir? Gerçekten de Allah'ın Resulü (saw), Allah'ın (swt) şu sözünü işittiğinde ağlamıştır: Note: The Prophet's honorific rule applies only to "Allah'ın Resulü" mentions; the "(saw)" abbreviations are kept as they appear in the source per the instruction to keep them as written.

This is the witness (Shahaadah) of the Messenger of Allah (saw) upon his Ummah and his argument against them, so where is the witness of his Ummah over the rest of the people? Indeed the Messenger of Allah (saw) cried when he heard the statement of Allah (swt):

Peki, her ümmetten bir şahit getirdiğimizde ve seni, [ey Muhammed ﷺ], bu insanlara karşı şahit olarak getirdiğimizde durum nasıl olacak? (en-Nisa 41)

So how [will it be] when We bring from every nation a witness and we bring you, [O Muhammad] against these [people] as a witness (An-Nisaa 41).

Sonra okuyana şöyle dedi: "Bu yeter."

And then he said to the one who was reciting: ‘That is sufficient’.

Elçi (sav) hayatı boyunca bu işi üstlendi ve yönetti; sonunda en yüce refik-i a'laya kavuşturuldu. Bu iş bunun ardından ümmetine emanet edildi ve bırakıldı. Onlar da bu sorumluluğa ayağa kalktılar. Nebi (sav)'den sonra bu işte önderliği ilk üstlenen Ebu Bekir es-Sıddık (ra) oldu. Pers ve Rumlar üzerinde şahitliği tesis etti; ardından Ömer İbnü'l-Hattab (ra) onu izledi. Onun ardından da o dönemin insanları üzerinde şahitliği sağlam bir biçimde kuran halifeler ve liderler geldi. Onlar Ümmet-i Vasat'tı, dünyanın birinci devleti idi ve dünya sahnesinin merkezinde yer alıyorlardı; insanlık üzerinde delili kurdular ve Elçi (sav)'in başlattığını aktarmaya devam ettiler.

The Messenger (saw) assumed and took charge of this matter throughout his life until he was raised to the best company and this matter was then entrusted and left to his Ummah. So they rose up to this responsibility and Abu Bakr As-Siddeeq (ra) was the first to assume the leadership in this (after the Nabi (saw)). So he established the witness over the Persians and Romans and then he was followed in this by ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) who in turn was followed by Khulafaa’ and leaders who firmly established the witness over the people of that time. They were the Ummah Wasat, the number one State and occupied the central stage in the world; they established the proof upon mankind and continued to convey that which the Messenger (saw) had started.

Ve Seni insanlığın tümüne müjdeleyici ve uyarıcı olarak göndermekten başka bir şey yapmadık; ancak insanların çoğu bunu bilmez (Sebe', 28).

And we have not sent you except to the entirety of mankind as a bringer of glad tidings and a warner however most of the people do not know (Saba’ 28).

Ümmet, İslam'ın Da'vetini taşıdı ve doğudaki Çin sınırlarından batıdaki Atlas Okyanusu'na kadar, Türkistan, Semerkant ve Azerbaycan'dan Orta Asya üzerinden Avrupa'nın ortasındaki Viyana kapılarına kadar ve Cebelitarık'tan Paris'e yakın Fransa'daki Poitiers'e kadar dünyanın bütün milletlerine ulaştırdı. Bu durum, Allah'ın (SWT) kendilerine emrettiği özelliklerle nitelendikleri sürece devam etti; marufu emredip münkerden sakındırmak. Ancak bundan sonra bu emirden yüz çevirdiler, zayıflık içlerine sızdı ve emrettikleri şeylerden uzaklaşıp yasakladıkları şeylere yaklaştılar. İmanın alevi göğüslerinde söndü, hayattaki gayelerini ve Müslüman olmanın anlamını yanlış anlamaya başladılar, İslam anlayışları zayıfladı, düşünceleri geriledi ve gerçekten pek çok alanda gerilediler. Bu yüzden bölünmüşlük, geri kalmışlık ve çöküş hastalıkları aralarında yayıldı; milliyetçilik, kabilecilik, vatanseverlik, bölgecilik ve klancılık gibi. Böylece devletleri ellerinden alındı, güçleri kırıldı ve devletleri dağıtıldı. Nitekim devletlerini kendileri yıktılar, şanlarının sancağını parçaladılar ve kendilerini diğer milletlerin sofralarına sundular, işlerini düzelteceğini düşündükleri her şeyi onlardan aldılar.

So the Ummah carried the Da’wah of Islaam and conveyed it to all of the nations of the world from the borders of China in the East to the Atlantic Ocean in the west, from Turkistan, Samarqand and Azerbaijan through central Asia until it reached the gates of Vienna in the middle of Europe and from Gibraltar to Poitiers in France not far from Paris. This reality continued for as long as they were characterised with what Allah (swt) had commanded them with; ordering the Ma’rouf (good) and forbidding the Munkar (wrong). However after that they turned away from this, weakness crept in and they became distanced from that which they had been ordering and became closer to that which they had been forbidding. The flame of Imaan weakened within their breasts, they began to misunderstand their purpose in life and the meaning of being Muslims, their understanding of Islaam weakened and their thinking declined and indeed they declined in many areas. Therefore the diseases of division, backwardness and decline spread amongst them like those of nationalism, tribalism, patriotism, regionalism and clannism and so their State passed by them, their might was broken and their State was dismantled. Indeed they brought down their State and tore up the banner of their glory and presented themselves at the tables of the other nations taking from them anything they thought would mend their affairs.

Ve bugün bunun sonuçlarını miras aldık; oysa bizden beklenen, insanlık üzerine Şuhedâü'n-Nâs (insanlık üzerine şahitler) olmamızdır. Peki İslâm'ı hayatın gerçekliğinde yeniden tesis etmeden insanlık üzerine şahit olmamız mümkün müdür? İslâmî yaşam tarzını yeniden ihya etmeden, hudûdu uygulayan, sınırları koruyan, halkın işlerine bakan, İslâm'ı iç işlerinde uygulayan ve İslâm'ı dünya milletlerine taşıyarak onların üzerine delil ve kanıtı kurup böylece onlara karşı şahit olmayı sağlayan bir Devlet olmadan insanlık üzerine şahit olmak mümkün müdür? Bu durum, İslâm'ın Da'vetinin bütün milletlere ulaştığı, İslâm'ın otoritesinin yeryüzüne yayıldığı, hükümlerinin ortaya çıktığı ve inanç ve düşüncelerinin açıkça sunulduğu, böylece Allah'ın huzurunda kimsenin bir mazereti kalmadığı bir durumdur; şahitlik etmenin anlamı da budur.

And today we have inherited the results of this whilst what is required is for us to be Shuhadaa’ ‘Ala-n-Naas (To be witnesses over mankind). So is it possible for us to witness over mankind without first establishing Islaam in the reality of life? Is it possible to be witnesses over mankind without us first resuming the Islamic way of life or without a State that implements the Hudood, protects the boundaries, looks after the people’s affairs, implements Islaam internally and carries Islaam to the nations of the earth so as to establish the proof and evidence over and upon them and as such becoming witnesses over them? This is the situation where the Da’wah of Islaam has reached all nations, the authority of Islam has spread over the earth, its rules have manifested and its beliefs and thoughts have been presented clearly, so that no one will have any argument in front of Allah and this is the meaning of bearing witness.

Bu çıkmaza mirasçı olduk; bugün elli küsur devlette bir milyardan fazla Müslüman var, ama bu devletlerin hiçbirinde İslam'ın bir otoritesi yok. Hatta insanların genel hayatında bile İslam'ın bir varlığı yoktur. Müminlerin bir kısmı İslam'ı, Allah'ın rahmet ettiği kimselerin dışında, yalnızca ibadetler ve ahlakla sınırlandırmıştır. Toplumlar ise kapitalist ve sosyalist düşüncelerin egemenliği altındadır; yenilmiş, ikiyüzlü ve kayıtsız görüşler hâkimdir. İnsanlar vatanperverlik, milliyetçilik ve maneviyatçılık duygu ve duyguların pençesinde ve esiri durumdadır. Devletler ise kapitalist ve yamalı kapitalist sistemlerle yönetilmektedir. Bundan da büyük bir felaket şudur: Bu devletlerin hiçbiri istisnasız, kâfirin ve onun ajanlarının emirleri doğrultusunda hareket etmektedir.

We have inherited this predicament and we are more than a billion Muslims in more than fifty states and Islaam has no authority in any of them. Indeed it does not even have a presence in the general life of the people as the believers from amongst the individuals have restricted Islaam to the ‘Ibaadaat and Akhlaaq (except for the one whom Allah has been merciful upon) and the societies are dominated by capitalist and socialist thoughts and defeated, hypocritical and apathetic opinions. They are plagued by and under the grip of patriotic, nationalistic and spiritualistic feelings and sentiments whilst the States are governed by capitalist and patchwork capitalist systems. An even greater calamity than this though is that all of these states without exception proceed in line with the commands of the disbeliever and his agents.

Ayrıca, farklı yönelimlere sahip siyasetçiler ve siyasi parti blokları, devrimin ne olduğunu temelden bilmeden ve onu gerçekleştirmenin yolunu netleştirmeye çalışmadan, ucuz siyasi kazanımlar elde etmek ve geçici, bencil hedeflere ulaşmak için birbiriyle yarışıyor ve mücadele ediyorlar. Toplumun ihyası üzerine belirli bir fikirleri olmayan genel slogan ötesinde bir şey sunmadılar; toplumun nereye doğru hareket etmesini ve onun temeli üzerinde neyi ihya etmesini istediklerini en azından açıklayacak bir yöntem ortaya koymadılar. Bu çalışma için bir metodoloji de belirlemediler; yalnızca protestolar, slogan atmalar ve yöneticilere yaklaşıp onlara dalkavukluk etmeleri ya da durumun gerektirdiği zaman onlara karşı çıkıp düşmanca davranmaları üzerine ilerlediler. Bunu bir çıkar elde etmek ya da belli bir anda sokağın görüşünü hoşnut etmek, yatıştırmak ve tatmin etmek için yaptılar. Bu şekilde halka, siyasetin aldatmak, yanıltmak, ikiyüzlülük ve dalkavukluk anlamına geldiğini öğrettiler; amaçlara ulaşmak ve umutlarını gerçekleştirmek için böyle yaptılar. Bundan da kötüsü, hedeflerine ve amaçlarına ulaşmak için kâfirin yardımını ve desteğini aramanın vacip olduğu görüşündeydiler; en azından bunda bir sakınca görmediler, bunun siyasi intihar anlamına geldiğini bilmeden.

In addition, the politicians and political party blocs with their different directions compete and battle to attain cheap political gains and to realise temporary and selfish goals without fundamentally knowing anything about the revival and without seeking to clarify a path towards achieving it. They did not possess more than slogans for general unspecific thoughts and they did not present or put forward a method that would in the very least explain what they wanted the society to move towards and to revive upon its basis. Just as they did not clarify a methodology for this work and merely proceeded upon protests, the raising of slogans and inclining towards the rulers and fawning them or opposing them and being hostile to them whenever the situation dictated that, whether this was to secure an interest or to please, appease and satisfy the opinion of street at a given time. In doing so they taught the people that politics meant deception, misleading, hypocrisy and fawning in order to arrive at the goals and realise there hopes and aspirations. And even worse than this, was their view that it was obligatory to seek the help and assistance of the disbeliever to realise their ends and aims and arrive at the purposes or in the very least they did not see anything wrong in doing that and without knowing that this meant political suicide.

Bu nedenle bu, miras aldığımız şeydir ve onu canlandırmak için çalışmak istediğimiz Ümmetin gerçeğidir.

This therefore is what we have inherited and this is the reality of the Ummah that we desire to work with in order to revive her.