Gerçekte sorun yalnızca toplumun temel unsurlarına verilen zarar ve yaşanan bozulmayla sınırlı kalsaydı bu bile yeterince ciddi olurdu. Ancak mesele bununla kalmamış, temel hastalıklar kadar tehlikeli ve ciddi olmayan başka yan hastalıklara da yayılmıştır. Çünkü bu yan hastalıklar ortadan kaldırılmadan asıl tedaviye ulaşmak mümkün değildir. Zira bunlar, sorunun özüne ve çekirdeğine ulaşmanın önünde bir engel teşkil etmektedir. Bu hastalıkların birikmesine iki etken yol açmıştır: Birincisi, ümmetin çöküşünün yaşandığı dönemden kalan etkiler; ikincisi ise İslam Devleti'nin ortadan kaldırılması, batılı devletlerin tüm İslam dünyamız üzerindeki denetimi ve bizler üzerindeki doğrudan ya da dolaylı hâkimiyetidir. Bu iki etken durmamış, hayatımızın yalnızca bir yönüyle sınırlı kalmamış, aksine toplumumuzun temel unsurları üzerinde en büyük etkiyi, hatta tam bir etkiyi yapmıştır.

Indeed had the issue only remained with the damage and disruption caused to the fundamental elements of the components of the society it would have been serious enough. However the issue extended beyond this, to additional side diseases that were no less dangerous and serious compared to the fundamental diseases. This is because it is not possible to achieve the fundamental treatment unless these side diseases are removed first. This is because they represent a preventative barrier in the face of reaching the core and essence of the problem. Two factors have led to the accumulation of these diseases: The first relates to the leftover affects from the period in which the downfall of the Ummah took place and the second factor is the removal of the Islamic State, the control of the western states over our entire Islamic world and its direct or indirect ruling over us. These two factors did not stop and they were not restricted to one aspect of our lives but rather they had the greatest impact and indeed a complete affect upon the fundamental components of our society.

Bu iki temel etken yüzünden Müslümanlar, devletlerinin ortadan kaldırılmasına, toplumlarının parçalanmasına ve birliklerinin sona ermesine sessiz kaldılar. Yine bu iki etken yüzünden toplumun içine bazı bozuk düşünceler girdi ve toplum içinde milliyetçi, bölgeci ve vatanperver duygular kendini gösterdi. Bu iki etken yüzünden Batı, aydınların Kâbesi haline getirildi ve onların bakışlarının odağı oldu; öyle ki kültürüyle yoğrulup inancını benimsediler ya da Rabbimizin rahmetiyle benimsemeye yakın hale geldiler. Ayrıca bu iki etken, İslam dünyasının küfür sistemlerine ve bunların ajanlarına boyun eğmesine yol açtı; bu ajanları halkın boynuna musallat edip emirlerini uygulatmak, çıkarlarını beslemek ve hedeflerine ulaştırmak için kullandılar. Bu nedenle, bu yan hastalıkları tam olarak kuşatmak, bütünüyle kavramak ve sonra bunları ortadan kaldırmak için çalışmak gerekir ki sorunun özüne ulaşabilelim. Bu, temel asli hastalıkları tedavi etmek için çaba harcanırken aynı anda yapılmalıdır.

Due to these two main factors the Muslims were silent over the removal of their State, the tearing apart of their society and the end to their unity. And due to these two factors some corrupt thoughts entered into the society and some nationalistic, regional and patriotic sentiments manifested themselves within it. And due to these two factors the West was made the Ka’bah of the educated and the focus of their vision so that they became imprinted with its culture and adopted their belief or nearly adopted it due to our Lord’s mercy. In addition these two factors led to the Islamic world becoming subservient to the systems of Kufr (disbelief) and their agents who they established upon the necks of the people to continue to implement their commands, foster their interests and fulfil their objectives. For this reason it is necessary to fully encompass these side diseases, completely comprehend them and then work to remove them so that we are able to arrive at the core of the problem. This is done at the same time as efforts are expended to treat the main fundamental diseases.

Birinci etken: Çöküş döneminden kalan artıklar – Çöküş döneminin, toplumun üzerine kurulduğu düşünceler üzerindeki etkisi.

The first factor: The leftovers from the time of downfall – The effect of the time of downfall upon the thoughts upon which the society is established.

İslam toplumu, oğulları Birinci Dünya Savaşı'nda kâfirlerin devletlerini ortadan kaldırmalarına ve toplumlarını parçalamalarına yardım etmeye başladığında en alt düzeydeki gerilemeye düştü. Bundan önce ise gerileme, Moğol fetihlerinin ardından hızla başlamıştı. Topluma yönelik çok sayıda hareket ve pek çok değişim, onu canlandıramadı, hatta gerilemesini durduramadı; bunun nedeni, dirilişin anlamını kavrayamamaları ve düşüncelerin insanların hayatındaki etkisini anlayamamalarıydı. Nitekim, Arapça dilinin gücünü İslam'ın gücünden ayırdıklarında ve İctihad kapılarının kapandığını ilan ettiklerinde daha da kısıtlandılar. Böylece akıllar donakaldı, sağlam ve sabit bir ilkeye dayalı düşünme yetisi elinden alındı ve sonuç olarak Ümmet bir bütün olarak taklit ve tabiiyet zihniyetinin egemenliğine girdi.

The Islamic society fell to the lowest depths of decline when its sons began to help the disbelievers to remove their State and to tear apart their society in the First World War. And before this their decline had begun to take place quickly following the Mogul conquests. The numerous movements and many changes that happened to the society were not able to revive it or even halt its decline and this is because they did not comprehend the meaning of revival and did not understand the effect of the thoughts within the life of the people. Indeed they became even more stuck when they separated the power or potency of the Arabic language from the power of Islaam and they declared the closing of the doors of Ijtihaad. So the minds froze and thinking based upon a firm fixed principle was taken away and as a result the Ummah as a whole became dominated by a mentality of imitation and following.

Avrupa'da yaşanan sanayi devrimi insanların gözlerini kamaştırdı; oysa Devlet ve yetkilileri, halkın hayatındaki entelektüel ve kültürel boyutla ilgilenmedi. Onlar, askeri gücün ve iktidarın dirilişi ve ilerlemenin anahtarı olduğuna inandılar. Bu yüzden Devlet bütün dikkatini askeri alana yöneltti; ancak Avrupa'nın ortasındaki fetihler durduğunda, Devlet kendisinin avlanan bir hedef ve av haline geldiğini gördü. Bunun sebebi, askeri gücünün zirvesindeyken, onu içeriden yıkan iç hastalıklara dikkat etmemesiydi. Entelektüel gerilemenin ve taklit zihniyetinin boyutunu gösteren en basit örnek ise, Ümmet içinde düşünce önderleri olarak kabul edilen Mescidlerin Hatiplerinden alınabilir. Kamuoyunun siyasi yönlendiricisi sayılan Cuma Hutbesinde, Hatipler yıl içindeki hafta sayısına ve bu yılda yaşanan vesilelere göre İbn Nebatah'ın bir kitabından hutbeler okuyorlardı. Ramazan ayının vesilesini, orucun faziletlerini, Ramazan'ın sonlarına doğru yetim Cuma'sı için bir hutbeyi, Leyletü'l-Kadr hutbesini, Hac aylarını ve faziletini, Aşure'yi, Hicret'i, Nebi ﷺ'in doğumunu, Şaban'ın ortasını ve bunun gibi, yıl boyunca bu şekilde devam eden konuları işlerlerdi. Ümmet içindeki sözde düşünürler ve Ümmeti yönlendirmekle sorumlu olanların durumu böyleyse, bu şekilde yönlendirilen ve idare edilen Ümmetin durumu nasıl olacaktır? Eğer bu İmamlara bu konuların dışında bir mesele sorulsaydı, yalnızca cevap vermekten kaçınıp konuyu saptırırlardı.

The eyes of the people were dazzled by the industrial revolution that occurred in Europe whilst the State and its officials did not take care of the intellectual or cultural dimension within the life of the people. They believed that the strength of the military and its power represented revival and the key to advancement. So the State poured all of its attention into the military aspect and when the conquests halted in the midst of Europe the state found that it had become a target and prey that is hunted. This was because it did pay attention at the time of its military strength to the internal diseases that were destroying it from the inside. And the simplest of examples to illustrate the extent of the intellectual decline and the mentality of imitation is the example that we can take from the Khutabaa’ (Khateebs) of the Masaajid whilst considering them to be leaders of thought within the Ummah. In the Jumu’ah Khutbah which is considered to be the political director of public opinion, the Khutabaa’ would read Khutbahs from a book of Ibn Nabaatah in accordance to the number of weeks in the year and the occasions that occur in it. So they would address the occasion of the month of Ramadhaan, the merits of fasting, a Khutbah for the Jumu’ah of the orphan near the end of Ramadhaan, the Khutbah of Laylat ul Qadr, the months of Hajj and its merits, ‘Aashoraa’, Hijrah, the birth of the Nabi (saw) and the middle of Sha’baan and so forth continuing in this manner for the entirety of the year. So if this is the case in regards to the supposed thinkers in the Ummah and those who are responsible for directing the Ummah, then what will the case be in regards to the Ummah that is directed and led in this way? And if these Imaams were to be asked about a matter outside of these matters then they would only deflect it and divert from answering it.

Ümmetin çöküş döneminin duyguları ve hislerine etkisine gelince, Akîde'den hareketle sorunlarını ele alıp çözen canlı düşüncelerin yokluğu nedeniyle ümmet çoğu zaman, Akîde'sine ters düşen ve onunla çelişen çok sayıda duygu ve his tarafından egemen kılındı. Bunların arasında, salih Evliyâ ve A'immah (Büyük İmamlar) sayılan kimselerin türbe ve mezarlarının kutsallaştırılması vardı; bu kişilere Enbiyâ ve Mürselîn'in de üzerine çıkan vasıf ve nitelikler yüklendi. Bazıları, Nebi'nin yüksek mertebesine kendi gayretiyle değil, Allah tarafından gönderilmiş olması sayesinde ulaştığını, vahyedilmiş olmasının onun değerini azalttığını, buna karşılık diğerlerinin (Evliyâ'nın) ise kendi çabaları ve amelleri sayesinde yüksek makamlara eriştiğini bile söyledi. İnsanları bu İmamların, Evliyâ'nın, öğrencilerinin ve hocalarının türbelerine gitmeye güçlü biçimde teşvik eden çeşitli sözler söylendi. Ayrıca Dünyâ'dan el etek çekmeyi ve ruhlarının göklere yükselebilmesi için bedenlerine işkence etmeyi çağıran, Hint felsefesinden gelen bazı tasavvufî duygularla etkilenildi. Bu dönemde Meşâyıh ve Dervişler (Derviş) zümresi ortaya çıktı ve Şeyhi olmayan kimse için, Şeytan onun Şeyhidir denildi! Bunlara benzer, insanların duygularının körelmesine (zayıflamasına) yol açan, sonunda İslâm'ın izzet ve şerefine, onunla yaşamaya, onun uğruna ve onu ilerletmek ve otoritesini güçlendirmek uğruna duydukları hassasiyeti yitirmelerine kadar varan birçok başka duygu da vardı. En az olarak, değişim yapma yükümlülüğüne ilişkin duygularını yitirdiler; bunun yanında görünmeyen Kaderiyye (kadere rıza) duyguları korkunç biçimde yaygınlaştı. Başlarına gelen her şeyi ve çektikleri her acıyı kendi kaderleri sayıyorlar ve Allah'ın kendileri için takdir ettiğiyle yetinmeleri gerektiğine inanıyorlardı. Bunun yanında, değişimle ilgili işleri yürütmekle görevlendirilip yetkilendirilmiş olan İmam Mehdi'nin ortaya çıkmasını beklemek fikri de yayıldı. Onun ortaya çıkışını hızlandıracağı gerekçesiyle, yeryüzünün kötülük ve zulümle dolmasının gerekli olduğunu söylediler. Bütün bunlara ek olarak, bazı vatanseverlik, milliyetçilik, mezhepçilik ve fırkacılık duyguları da belirmeye başladı.

As for the effect of the time of the Ummah’s downfall upon their feelings and sentiments, then due to the absence of the live thoughts addressing and treating their problems from the basis of their Aqeeda, the Ummah became dominated a lot of the time by a large number of feelings and sentiments that were contradictory and in opposition to their Aqeedah. This included matters like the sanctification of shrines and the burial sites of those considered to be from the righteous Awliyaa and A’immah (Great Imaams) in which they bestowed upon them attributes and descriptions that even exceeded those of the Anbiyaa and Mursaleen. Some would even say that the Nabi did not reach his high status due to his own efforts but was rather sent by Allah and that his merit was diminished as he was revealed to, whilst these others (Awliyaa) have reached their heights due to their own efforts and what they did in terms of acts. They made various statements which strongly encouraged the people to go to the shrines of these Imaams or Awliyaa or their students and their teachers. In addition they were affected by some Sufi feelings from the Hindu philosophy which called to detachment from the Dunyaa and the torturing of their bodies so that their souls could ascend to the heavens. In this era the group or category of Mashaayikh and Daraaweesh (Dervishes) appeared and it was said in regards to the person who did not have a Sheikh, that Shaytaan then was his Sheikh! There were many other feelings like this that led to the dulling (weakening) of the sensations of the people until they lost their sentiments related to the might and honour of Islaam and living by it, for its sake and for the sake of advancing it and the strength of its authority. Or in the very least they lost the sensation related to the obligation of making change whilst the feelings of the unseen Qadariyah (acceptance of fate) became terribly widespread and they would consider all that happened to them and what they suffered from as their Qadar (fate) and that they should be content with what Allah had decided for them. This was accompanied by the spread of the idea of waiting for Imaam Mahdi who had been entrusted and delegated to deal with matters of change. They said that it was necessary for the land to be filled with evil and oppression as this would speed up his appearance. In addition to all of this some patriotic, nationalistic, Madhabi and sectarian feelings also began to appear.

Ümmetin bu düşüş döneminin sistem ve onun başında bulunanlar üzerindeki etkisine gelince: birçok asır boyunca düzende ya da sistemde dikkate değer bir değişiklik olmadı. Bazı temel ilkelerin değişmeye başlaması ve onlardan alınmış bazı Batılı kavramların içeri girmeye başlaması ise söz konusu oldu. Bunun sebebi, Müslümanların zihinlerini İslam'ı anlama konusunda ele geçiren ciddi zayıflık ve İslam'ın dili olan, İslam'ın ancak onunla anlaşılabileceği Arapça'ya gösterilen ihmaldi. Buna ek olarak içtihadın kapısının kapatılması, sistemin hükümlerinin katı metinler gibi kabul edilmesine yol açtı; bu hükümler de zamanın sorunlarını takip etme ve bu sorunları ele alıp çözme konusunda yetersiz kaldı. Bu durum, yönetimde bulunan ve sistemden sorumlu olanları, zamanın sorunlarını tedavi etmek ve onlarla başa çıkmak için ilkelere ya da kanunlara ihtiyaç duyduklarına inandırdı. Bu hissi, "İslam'a aykırı olmayan şey İslam'dandır" diyen Şeyhülislam'ın fetvası teşvik etti ve destekledi. Bu da, İslam'a aykırı değildir ve dolayısıyla İslam'dandır iddiası ve bahanesiyle, Roma ya da Fransız hukukundan bir takım ilke ve kanunların Müslümanların sistemlerine dahil edilmesine yol açtı.

As for the effect of this period of the Ummah’s downfall upon the system and those who were in authority over it, then for many centuries there were no notable changes in the regime or system and even if it some of the fundamental principles began to change and some western concepts that had been taken from them began to be included. The reason for this was the severe weakness that had overtaken the minds of the Muslims in regards to understanding Islaam and the negligence in respect to the Arabic language, which is the language of Islaam and the language that Islaam cannot be understood except by it. In addition closing the door to the performance of Ijtihaad led to the rulings of the system being taken as rigid texts which fell short in respect to following up the problems of the time and in terms of the system being able to deal with them and treat them. This in turn made the people who were in authority and responsible for the system feel like they were in need of principles or laws to treat the problems of the time and deal with them. This feeling was encouraged and helped by the Fatwaa of the Sheikh of Islaam that stated: ‘That which does not oppose Islaam is from Islaam’, which led to the inclusion of a number of principles and legislations from Roman or French jurisprudence into the systems of the Muslims with the argument and under the pretext that it does not oppose Islaam and as such is from Islaam.

Bu durumun yaşanmasına rağmen, İslâm Muhammed (ﷺ)'in Allah (SWT) tarafından bir vahiy olarak getirdiği şeydir. Bu vahiy ya lafız ve mana olarak gelmiştir ki bu Kur'ân'dır, ya da Resûlullah (ﷺ)'ın sözlerinde, fiillerinde veya sükûtunda ifade edilen bir mana olarak gelmiştir. Bu nasslardan (Kur'ân ve Hadîsler) doğan ve onlardan türetilen sistemler ve hükümler bakımından ortaya çıkan şey İslâm'dır; oysa İslâm, İslâm'a aykırı olmayan veya onunla çelişmeyen şey değildir. Dolayısıyla belirleyici ve tek önemli etken, meselenin kaynağıdır; onunla uyuşup uyuşmaması değildir. Bu nedenle kapitalist sistemde özel mülkiyetin caiz olması, bunun İslâm'dan olduğu anlamına gelmez; çünkü onunla çelişmiyor diye İslâm'dan sayılmaz. Bunun sebebi, kapitalist sistemde mülkiyet özgürlüğünün mülkiyeti caiz kılmasıdır; bu ise küfrî bir hüküm ve akıl ürünüdür. Oysa İslâm'da mülkiyetin caiz olması bir Hükm-i Şer'î (İslâmî şer'î hüküm)dir ve bunun delili, vahyin getirdiği nastır. Bu yüzden belirleyici olan şeyin kaynağıdır; ifade edilen lafzında, kastedilen manasında, doğurduğu sonuçta ya da onunla uyuşup uyuşmamasında değildir.

This was despite Islam being that which Muhammad (saw) came with as a revelation from Allah (swt). It either came in wording and meaning which is the Qur’aan or it came in a meaning that was expressed in the words, acts or silence of the Messenger (saw). What emanates from these texts (the Qur’aan and Ahaadeeth) in terms of systems and the rulings that are derived from them is Islaam whereas Islaam is not that which does not oppose or contradict Islaam. The deciding and only important factor therefore is the source of the matter and not its agreement or disagreement with it. So the permissibility of private ownership in the capitalist system does not mean that this is from Islaam because it does not oppose it. This is because freedom of ownership has made ownership permissible in the capitalist system which is a ruling of disbelief and product of the mind. However in Islaam the permissibility of ownership is a Hukm Shar’iy (Islamic legislative ruling) and the evidence for it is the text that the revelation has come with. Therefore the decisive factor is the source of the thing or matter and it does not lie in its expressed wording, indicated meaning, the result that it leads to or its agreement or disagreement to it.

Yukarıdaki, sistemin üzerindeki etkiyi anlatıyordu; aşağıdaki ise rejimden sorumlu olan ve yönetici ve hükmedici konumlarda bulunanlar üzerindeki etkiyi ele alacaktır. Bu etki, onların davranışlarından ve sistemin uygulanışından açıkça anlaşılmaktadır. Çünkü onlar aynı toplumdandırlar ve onun içerdiği hastalıkları ve rahatsızlıkları onlar da paylaşmaktadır. Bu nedenle sorumluluğun anlaşılması, farkında olunması ve kavranması bakımından halktan daha iyi durumda değillerdi; bunun içinde onlar arasındaki mümin ve takvalılar da dahildi. En iyi durumda bile dikkatlerini askeri boyuta ve maddi güce yönelttiler, ancak her askeri gücün arkasında olması gereken şeyden, yani gerçeklik üzerine fikri canlanma ve farkındalıktan habersizdiler; öyle ki Ümmet bütünüyle her askeri gücün arkasında yer alsın. Bu sebeple Devlet ve sistem toplumdan yalıtılmış hale geldi; sistem, onu yöneten kişiler ve onların temsilcileri Ümmetin gözünde bir şeyi temsil ederken, Ümmet ise başka bir şeyi temsil etti. Bu yalıtılmışlık giderek arttı ve karşılıklı düşmanlığa ve nefrete dönüştü; her biri diğerine bu bakışa dayanarak davranmaya başladı. Böylece yöneticiler ve temsilcileri, saygılarının, takdirlerinin ve emirlerinin uygulanmasının çelik bir güçle, her türlü baskı ve korkutma araçlarıyla zorlanmasını istediler. Bu yüzden sistemin genel ilkelerini ve kısmi hükümlerini yanlış uyguladılar ve vergilendirme konusunda Ümmeti istediklerince fazlasıyla yüklediler. Bunun sonucunda Ümmet, yöneticilerinden o kadar korkarak yaşadı ki bir kişi arkadaşına şöyle derdi: "Sa'd'ı kurtarın, çünkü Sa'îd helak oldu."

The above relates to the effect upon the system and the following will deal with the effect upon those who were responsible for the regime and in the positions of authority and ruling. The effect upon them is clear from their behaviours and the implementation of the system. This is because they are from the same society and share what it contains of diseases and ailments. Therefore they were not better off than the masses in regards to their understanding, awareness and comprehension of the responsibility and this included even the believers and pious from amongst them. They directed their focus towards the military dimension and material power in the best of cases but they were ignorant of what must lie behind every military force in terms of the intellectual revival and awareness upon the reality so that the Ummah as a whole would be behind every military force. For this reason the State and System were isolated from the society and the system and those responsible for it and their agents became to represent one thing in the Ummah’s view whilst the Ummah represented another thing. This isolation increased until it transformed into mutual animosity and hatred, and each of them began to behave with the other based upon this view. So the rulers and their agents wanted to enforce their respect, appreciation and the implementation of their orders by the force of steel using every means of pressure and terrorising. As such they misapplied the generalities of the system and its partialities and they over burdened the Ummah with whatever they wished in terms of taxation. The Ummah therefore lived in terror of their rulers to the point where a person would say to his companion: ‘Save Sa’d because Sa’eed had perished’.

Bu sistemdeki sorumluların üzerine uygulanmaya başlayan bu gerçeklik, bu varlığı yıkmak isteyenlerin bunu yapmasını kolaylaştırdı. Ayrıca Ümmeti, bu varlığı yıkmak için etrafında toplanabilecekleri kişileri aramaya yöneltti; bunu kurtuluşun yolu ve selamete giden bir yol olarak görerek. Bu nedenle, Londra ve Paris'te eğitim görmüş o grubun yardımıyla ve yönetim sahibi olmak, bir makam kazanmak ya da bir çıkar sağlamak arzusu yüzünden kendilerini Şeytan'a satmış olanların da yardımıyla Batı, Ümmeti onlar aracılığıyla harekete geçirebildi, Hilafet'i yıktı, Ümmeti parçalayıp böldü ve Müslüman topraklarını işgal etti; kendilerini halkın kurtarıcıları olarak gösterirken. Onları Türklerin zulmünden ve despotizminden kurtarıyor görünüyorlardı; oysa topraklarının uzuvlarını parçalayarak, yerlerine Batı'nın ajanlarının ve yapay ürünlerinin yönetici olarak atanacağı, onlar için istediklerinin tümünü uygulayacak ve arzu ettiklerinin tümünü yerine getirecek acınası devletler kuruyorlardı.

This reality that came to apply upon those responsible over the system made it easier for those who wanted to bring down this entity to do so. It also led the Ummah to search for those whom they can gather around to bring down the entity considering this to be the way of being saved and the path towards salvation. For this reason and with the help of that group who had received their education in London and Paris in addition to those who had sold themselves to Shaytaan due to their desire to attain the rule, gain a position or secure an interest, the West was able to move the Ummah by them, destroy the Khilafah, tear up and divide the Ummah and occupy the Muslim lands whilst portraying themselves as the saviours to the people. They were saving them from the oppression of the Turks and their despotism whilst carving the limbs of the lands to establish in their place pitiful states in which the West’s agents and manufactured productions would be appointed as the rulers who would implement for them all that they wanted and fulfil for them all that they desired.