Akide, evren, insan ve hayat hakkında; hayattan önce neyin olduğu ve hayattan sonra neyin olacağı hakkında; ayrıca bunların öncesindekilerle ve sonrasındakilerle olan ilişkileri hakkında geliştirilmiş kapsamlı bir düşünce (fikir) olarak tanımlanmıştır.

The Aqeedah has been defined as: A comprehensive thought (idea) about the universe, the human and the life, and what was before the life and what was after the life, and about their relationship with what was before them and their relationship with what was after them.

Bu kapsayıcı düşünce, insanın yaşamında karşılaşabileceği bütün düşüncelerin üzerine inşa edildiği bir Kaide-i Fikriyye (düşünsel ilke ya da düşünce temeli) olmaya yeterli midir? Bu düşüncenin hayatın her yönünü kapsayacak şekilde bütünüyle kapsayıcı olması, bir yönünü dışarıda bırakıp diğerini sınırlamadan mümkün müdür? Bu düşünce, hayatın gerçekliği içinde var olmasını ve yer almasını sağlayacak temeller koymuş mudur? Başka bir ifadeyle, bu Akide, onu hayata geçirme yolunu, uygulama ve koruma biçimini içermekte midir; yani onu mevcut gerçeklik içinde yaşatacak bir Tarîkah (yöntem) barındırmakta mıdır, onu korumak, insan sorunlarının nasıl ele alınması gerektiğini açıklamak ve insanlığı onunla nasıl taşıyacağını göstermek için bir yöntem içermekte midir?

However is this comprehensive thought sufficient to act as a Qaa’idah Fikriyah (Intellectual principle or basis for thought) upon which all of the thoughts that the human could possibly face in life are built upon? Is it possible for this thought to be comprehensive in its entirety for every aspect of life and not restricted to one aspect whilst leaving another? Has this thought laid down bases that make it present and existent within the reality of life? In other words, does this Aqeedah include within it the manner to bring it in to existence in life, the manner to implement it and safeguard it i.e. does it include a Tareeqah (method) to bring it to life within the present reality, to safeguard it, to explain how the human problems should be treated and how to carry it mankind?

Eğer bu soruların hepsinin cevabı olumluysa, o zaman bu, Akide'yi gerçekte bütün yaşam tedavilerinin ve çözümlerinin kaynaklandığı, insanın aklına gelebilecek bütün düşüncelerin üzerine inşa edildiği entelektüel bir temel haline getirir. Akide'nin tedavilerini ya da çözümlerini uygulamak, onları korumak ve güvenceye almak ve insanlığa taşımak için belirli bir yöntemi vardır; yani bunları hayata geçirmek için bir Tarîka (yöntem) barındırır. Bu nedenle, bu dünyada yaşayan insan için bir yaşam sistemini ortaya koyan entelektüel bir Akide olacaktır; aynı zamanda bu sistemin uygulanmasına ve her insana ulaştırılmasına yönelik temeller sunar ve bir yönünü önemseyip diğerlerini ihmal ederek sınırlı kalmaz. Hiçbir insan grubunu diğerlerini dışlayarak hedef almaz, çünkü insanı gerçekliği içinde bir insan olarak görür. Belirli bir bölgeyle sınırlı değildir, bu yüzden var olan her şeye dair bütüncül bir bakışa sahiptir. Yalnızca öğüt, yönlendirme ve nasihatle sınırlı kalmaz; aksine insanın Akide'yi hayata geçirmesini ve getirdiği sistemleri ve ondan kaynaklanan tedavi ya da çözümleri uygulamasını sağlayacak belirli bir yöntem benimser.

If the answer to all of these questions is affirmative then this is what would make the Aqeedah an intellectual basis in truth, from which all of the treatments and solutions of life emanate from, and upon which all of the thoughts that the human can possibly come across are built. It has a specific manner for implementing its treatments or solutions, to preserve and safeguard them and to carry them to mankind i.e. it possesses a Tareeqah (method) to bring it into existence within life. Therefore it would be an intellectual Aqeedah from which a system of life emanates for the human being living upon this earth, whilst at the same time it provides bases for the implementation of this system, and to make it reach every human being and it is not restricted to one aspect whilst ignoring others. It does not look to one group of people to the exclusion of others as it views the human in his reality as a human being. It is not restricted to one region to the exclusion of others and as such has a complete view of all that exists. It is not restricted to exhortation, guidance and advice but rather adopts a specific manner to enable the human to bring the Aqeedah into existence in life and implement what it has come with in terms of systems and the treatments or solutions that have emanated from it.

Bu sayede insan onunla yaşayabilir, onun uğruna yaşar ve insanlığın içinden başkalarını onunla yönlendirir. Onunla yönlendirilir, onu yönetir ve onunla başkalarını da yönlendirir; bu bakımdan bu Akîde aynı zamanda bir Kıyâdetü Fikriyye (fikrî önderlik)tir.

In this way the human is able to live by it, for its sake and to lead others from mankind by it. He is led by it, he leads it and leads others by it and as such this Aqeedah is also a Qiyaadah Fikriyah (Intellectual leadership).

Bu nedenle bu, Akîde üzerine şart koşulan şeydir; öyle ki düşüncelerin tamamının üzerine bina edildiği bir Kaide-i Fikriyye (fikrî temel) olabilsin ve gerçek bir İhya'ya (dirilişe) yol açabilsin. Nahdah'ın (dirilişin) doğruluğu da buna dayanır; dolayısıyla bu Akîde (kapsamlı düşünce) doğruysa diriliş de doğru olur, Akîde yanlışsa ondan doğan diriliş de yanlış olur. Bu sebeple bu kapsamlı düşüncenin (Akîde'nin), Fıtrat'a uygun olan, aklı ikna eden, Fikra Yakîniyye (kesin kanaata dayanan düşünce) olması gerekir; öyle ki insanın kalbi huzurla dolsun ve mutluluğu yaşayabilsin (hissedebilsin).

This is therefore what is stipulated upon the Aqeedah so that it can become a Qaa’idah Fikriyah (intellectual basis) upon which all of the thoughts are built upon and so that it can lead to real revival. The correctness of the Nahdah (revival) rests upon it, so if this Aqeedah (comprehensive thought) was correct then the revival would also be correct and if the Aqeedah was incorrect then the revival that arises from it would also be incorrect. For this reason it is necessary for this comprehensive thought (Aqeedah) to be a Fikrah Yaqeeniyah (Thought based on absolute certainty) that agrees with the Fitrah and convinces the mind so that the heart of the human can be filled with tranquillity and so that he experiences (feels) happiness.

Gerçekten de akideler (inançlar), evren, insan ve hayat hakkında kapsamlı bir düşünce sunmalarına rağmen eksik olabilir. Bunlar yalnızca çareleri ortaya koyup bu çarelerin nasıl uygulanacağını açıklamakla sınırlı kalabilir; bu durumda bireysel çözümler ya da felsefi düşünceler olarak kalırlar. Ya da yalnızca belirli bir grup veya halkla sınırlı olup diğerlerini dışarıda bırakabilirler. Böyle akideler, kapsamlı fikirler olsalar bile, insanın insani bakış açısıyla yeniden dirilmesi için uygun değildir ve insanlığa mutluluk sağlamaya da elverişli değildir.

Indeed it is possible for Aqaa’id (beliefs) to be deficient despite representing a comprehensive thought about the universe, the man and the life. They are restricted to presenting treatments without explaining how to implement these treatments, so they remained as individual solutions or philosophical. Or they can be restricted to a specific group or people to the exclusion of others. Aqaa’id (beliefs) like this, even if they are comprehensive ideas, are not suitable for the revival of the human being in his human perspective, or are they suitable to provide humanity with happiness.

Yahudi akidesi, evrene, insana ve hayata dair, hayattan önceki ile ve hayattan sonraki ile olan ilişkisine dair kapsamlı bir düşüncedir. Ancak bu akide, bazı çareleri (çözümleri) kapsarken diğerlerini ihmal ederek sınırlı kalmaktadır. Bir yönden bakıldığında bu inanç, belirli bir kavimle sınırlıdır. İsrailoğulları'na özgü bir inançtır ve bu yönüyle belirli bir kavme ait bir akidedir. Dolayısıyla nerede olursa olsun, her zamanda ve her ırktan insanlar için uygun değildir; çünkü belirli bir kavme ait bir akide olup belirli bir zamanla sınırlıdır. Bu nedenle eksik olup bir diriliş temeli olmaya elverişli değildir.

The Jewish Aqeedah for example is a comprehensive thought about the universe, the man and the life, and about its relationship with what is before the life and the relationship with what is after the life. However it is restricted to some treatments (solutions) whilst neglecting others. This is from one angle and from another, this belief is restricted to a specific people. It is a belief specific to the children of Israel and as such is an Aqeedah for a specific people. It is therefore not suitable for mankind wherever they are, in any time and for any race as it is an Aqeedah for a specific people and restricted to a certain time. It is therefore deficient and not suitable as a basis for revival.

Hıristiyan akîdesine gelince, o da evren, insan ve hayat hakkında kapsamlı bir düşünce sunar; ancak bireylerin hayatlarının yalnızca bazı yönlerine öğüt ve nasihat vermekle sınırlıdır. Bu akîdenin getirdiği öğütleri koruma ve muhafaza etme yöntemini belirtmekte veya bu öğütleri uygulamanın bir yolunu sunmakta da yetersiz kalmıştır. Yalnızca ibadetler, yiyecekler ve evlilikle ilgili bazı hususlarda insanla yaratıcısı arasındaki ilişkiyi ele almakla sınırlıdır. Ayrıca bireylere belli kötü fiillerden kaçınmaları yönünde tavsiyelerde bulunmuş ve bunlar "On Emir" (Çalmayın, zina etmeyin, öldürmeyin vb.) adıyla adlandırılmıştır; buna ek olarak bazı başka temel meseleleri de ele almıştır. Bireyi bu konularda kendi başının çaresine bakmaya bırakmış, bunları uygulamak için belirli bir yöntem ya da tarz sunmamış, ayrıca akîdenin kendisini koruma biçimini de belirtmemiştir. Tam da bu konuda ve mensuplarının iddialarına göre din şöyle der: "Sezar'a ait olanı Sezar'a, Allah'a ait olanı Allah'a verin."

As for the Christian Aqeedah, then it also provides a comprehensive thought about the universe, the human and the life, however it is restricted to providing advice and exhortation to only some aspects of the lives of individuals. It has also fallen short in terms of putting down the manner to preserve and safeguard it or in terms of providing a way to implement these advices that the Aqeedah has come with. It is restricted to the relationship between the human and his creator in terms of addressing worships, foodstuffs and some aspects related to marriage. It has also advised and informed individuals not to engage in certain bad acts and these have been named ‘The ten commandments’ (Do not steal, fornicate, kill etc...) in addition to addressing some other basic matters. It has left the individual to take charge of this and administer these matters himself and it did not provide a specific method or manner for implementing them or a manner of safeguarding the very Aqeedah itself. And specifically in regards to this and in accordance to the claims of its adherents, the religion states: ‘Give what belongs to Caesar to Caesar and give what belongs to Allah to Allah’.

Ayrıca varlığı bütünüyle ele aldıklarını, insanı insanlığı açısından değerlendirdiklerini ve insanın sorunlarını tedavi etmek ve ilişkilerini düzenlemek için çözümler ortaya koyduklarını düşünen birtakım inançlar ve felsefi görüşler vardır. Ancak bu çözüm ve düşüncelerin uygulanmasına yönelik bir yöntem sunma konusunda yetersiz kalmışlardır. Bunların örnekleri arasında 'Eflatun'un Devleti' ve Farabi'nin 'Ütopyası' ile diğerleri sayılabilir. Dolayısıyla bu tür akaid (inançlar) ve genel düşünceler, diriliş (en-Nahda) için bir temel olmaya ya da dirilişe götürecek bir yöntem olmaya elverişli değildir. Çünkü en-Nahda (diriliş), ona ulaşmanın yolu ya da diriliş yolunda ilerleme, aşağıdakileri gerektirir:

There are also a number of beliefs and philosophical thoughts that have in their view comprehensively addressed existence in its entirety, have viewed the human in terms of his humanity and have put down solutions to treat the problems of the human and to regulate his relationships. However they have fallen short in relation to providing a method for the implementation of these solutions and thoughts. Examples of which include ‘Plato’s republic’ and Farabi’s ‘Utopia’ amongst others. As such the like of these Aqaa’id (beliefs) and general thoughts are not suitable to become the basis for revival (An-Nahdah) or as a method that will lead to revival. This is because An-Nahdah (revival), the manner of arriving at it or proceeding upon the path of revival necessitates the following:

Birincisi: Evren, insan ve hayat hakkında; hayattan önce olan şey hakkında, hayattan sonra olan şey hakkında ve bunların dünya hayatıyla olan ilişkisi hakkında kapsamlı bir düşüncenin bulunması gerekir. Bunun amacı, insanın bu hayattaki varoluşunun anlamını belirleyebilmesidir. Bu temel üzerine insan, dünya hayatına dair kavramlarını tanımlar; ardından bu kapsamlı düşünceye dayalı olarak bu dünyadaki davranışını belirler. Bunun yanı sıra, bu düşünce üzerine inşa edilen fikirleri ve ondan doğan anlamları, kavramları ve çözümleri (tedavileri) de ortaya koyar.

First: The presence of a comprehensive thought about the universe, the man and the life, and about what is before the life and about what is after the life, and about their relationship with what is before the life and about their relationship with what is after the life of the Dunyaa. This is so that the human can define the meaning of his existence in this life. Based on this he defines his concepts about the life of the Dunyaa, which then specifies his conduct in the life of this world built upon this comprehensive thought, in addition to specifying what is built upon it in terms of thoughts and what emanates from it in terms of meanings, concepts and solutions (treatments).

İkincisi: Kapsayıcı düşünce, insanın en temel sorununa yönelik çareyi de içermelidir. Bu sorun, hayat içindeki varoluşunun anlamının belirlenmesidir. Aynı şekilde, bütün ilişkilerinin düzenlenmesi için, yani bu hayatta eylem ve davranışlarının düzene sokulması için, onun bütün sorunlarına yönelik tedavileri (çözümleri) de içermelidir. Bu, onun çelişkiler içinde sürekli bir döngüye hapsolmamasını, ya da kendisi, türü veya onuru için korkan, ya da kendini güvende hissetmeyen korkuların, fısıltıların (takıntıların), kaygı ve stresin kurbanı olmamasını sağlamak içindir. Bu da, kapsayıcı düşüncenin, insanın bu yeryüzünde geçireceği süre boyunca, yani dünya hayatı aşamasında karşılaşacağı bütün sorunlara yönelik bütün çözüm ve tedavilerin temellerini ona sunduğu anlamına gelir.

Second: The comprehensive idea needs to include the treatment for the individual’s most fundamental problem. This is the specifying of the meaning of his existence within the life. Similarly it needs to include the treatments (solutions) for all of his problems, so that all of his relationships are regulated for him i.e. his actions and behaviours are regulated in this life. This is so that he is not left in a continual cycle of contradictions or as a victim of fears, whispers (obsessions), worry and stress where he is afraid for himself, or afraid for his kind (species) or his dignity, or he does not feel safe or secure. This means that the comprehensive idea has provided him with the bases for all of the solutions and treatments to all of the problems that he will face within the period of time that he will spend upon this earth i.e. the stage of the life of this world.

Üçüncüsü: Bu akîdenin insanlığa yayılma potansiyeline sahip olması ve belirli bir halkla sınırlı kalmayıp diğerlerini dışlamamasıdır.

Third: That this Aqeedah has the potential to be spread to mankind and it is not restricted to one people to the exclusion of others.

Allah (SWT) şöyle buyurur: "Ey insanlar! Şüphesiz Biz sizi bir erkek ve bir dişiden yarattık ve birbirinizi tanıyasınız diye sizi halklara ve kabilelere ayırdık. Şüphesiz Allah katında sizin en üstününüz, en takvalı olanınızdır. Şüphesiz Allah her şeyi bilendir, her şeyden haberdardır." (Hucurat 13)

Allah (swt) says: O mankind, indeed We have created you from male and female and made you peoples and tribes that you may know one another. Indeed, the most noble of you in the sight of Allah is the most righteous of you. Verily Allah is Aleemun Khabeer (Al-Hujuraat 13).

Bu, her şeyi kapsayan kapsamlı bir düşünce olması ve insanı, kökeninde insan açısından ele almış olması nedeniyledir. Bir düşünce teşkil eder, çünkü duyularının üzerine düştüğü bir bütün (şeyler) hakkında entelektüel bir yargıda bulunarak entelektüel olarak üretilmiştir. Bu nedenle entelektüel (akılcı) olması ve insanların akıllarına hitap etmesi, akıl veya zekâyı sorumluluğun kaynağı kılması (Menâtu't-Teklîf) gerekir.

This is because it is a comprehensive thought that encompasses everything and because it has looked at the human in his human perspective in origin. It represents a thought because it has been produced intellectually by making an intellectual judgement upon a collection (of matters) which his senses have fallen upon. Therefore it is necessary for it to be intellectual (rational) and address the minds of human beings and make the mind or intellect the source of responsibility (Manaat At-Takleef).

Buna dayanarak, onun yayılmasını ve onun için ve onunla çalışmayı da içermesi gerekir. Bu, onun bir Kaa'idah Fikriyye (Fikri Temel) ve bir Qiyaadah Fikriyye (Fikri Önderlik) olarak adlandırılmasının geçerli ve doğru olması içindir; insan bununla yönlendirilir ve bununla başkalarına önderlik eder.

Based on this it is also necessary for it to include the obligation of spreading it and working by it and for it. This is so that it is valid and correct to call it a Qaa’idah Fikriyah (Intellectual basis) and a Qiyaadah Fikriyah (Intellectual leadership) which the human is led by and by which he leads others.

Dördüncüsü: Kapsayıcı fikir, onu koruma (muhafaza etme) yöntemini ve onu saf tutup berraklığını sürdürme yöntemini de içinde barındırmalıdır. Dolayısıyla onun berraklığını gizleyen kusurlara maruz kalması ya da aslında ondan olmayan bir şeyin ona eklenip saflığının yitirilmesi doğru değildir. Bu nedenle zihniyetin yakîne dayanması ve zanndan ya da şüpheden uzak olması zorunludur. Doğruluğunu ispat edecek kesin (yakînî) delile dayandırılmamış her şeyden uzaklaştırılması gerekir.

Fourth: The comprehensive idea must contain within it, the manner of preserving (safeguarding) it and the manner of keeping it pure and maintaining its clarity. So it is not correct for it to be exposed to blemishes that hide its clarity or that something is included in it which in origin is not from it and as a result its purity is lost. Therefore it is essential for the mentality to be based on certainty (Yaqeen) and far away from speculation or doubt (Zhann). It needs to be distanced from anything that has not been established upon the definite (Yaqeeni) Daleel (evidence) to prove its correctness.

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says:

Onlar yalnızca zanna (şüpheye dayalı şeylere) uyarlar; oysa zann, hiçbir konuda hakikate hiçbir fayda sağlamaz. (En-Necm, 28)

They follow nothing but Zhann (matters with doubt) and verily the Zhann does not avail the truth in anything (An-Najm 28).

Fikrin korunması için yalnızca öğüt yeterli değildir; onu değiştirmeye, zarar vermeye veya zanna dayanarak almaya kalkışanlara karşı cezalar uygulanır.

Exhortation is not sufficient in regards to the preservation of the idea but rather punishments are enforced upon those who attempt to change it, harm it or take it based on Zhann.

Beşincisi: Bu akîde, getirdiği tedavi çareleri (çözümler) bakımından bunların uygulanmasına yönelik bir yol ve bu çareleri hayatın gerçekliği içinde hayata geçirmeyi mümkün kılan bir tarîkat (yöntem) içermelidir. Bu çözümlerin, kişinin onları dilediği gibi alıp almamasında öğüt ve nasihat olarak bireyin keyfine bırakılması yeterli değildir. Aksine, bu çözümlerin, kişinin, toplumun ve ümmetin hayatında, isteyip istemediğine bakılmaksızın kaçınılmaz bir şekilde var olmalarını sağlayan bir tarîkatın bulunması zorunludur.

Fifth: This Aqeedah must include a manner to implement what it has come with in terms of treatments (solutions) and a Tareeqah (method) that enables the establishment of these treatments within the reality of life. It is not sufficient for these solutions to be left to the individual to take them as advice or exhortations for him to take or leave as he wishes. Rather it is essential for there to be a Tareeqah (method) for these solutions that make their existence in the life of the individual,, people and society an inevitable matter whether he likes it or not.

Hayatın korunmasını emrettiğinde, bunu uygulamak için katilin öldürülmesi (kısas cezası) yoluyla bir yöntem belirlemiştir. Aklın korunmasını emrettiğinde, bunu uygulamak için sarhoşun kırbaçlanması yoluyla bir yöntem sunmuştur. İnsan onurunun ve namusunun korunması ve muhafazasını ele aldığında, bunun uygulanış biçimini kadının namusuna iftira eden kimsenin (kazif suçlusunun) kırbaçlanması olarak belirlemiştir. Nesil devamının, yani insan neslinin korunmasını farz kıldığında, kısırlaştırma ve iğdeleme için diyet cezasını öngörmüştür. İslam nesillerin karıştırılmamasını kurduğunda, evli zina edene (muhsan zani) bu amaçla, insan neslinin ve soyunun korunması için, taşlanarak öldürülme gibi korkunç bir ölüm cezası koymuştur. İslam insanların mallarının ve mülklerinin korunmasını emrettiğinde, bunu uygulamanın yöntemi olarak el kesmeyi getirmiştir. İnsanların gönüllerine huzur yaymak ve toplumda güvenlik ve istikrarı yaygınlaştırmak istediğinde, halkın güvenliğini ihlal etmek isteyenler (yol kesicilik) için ölüm, çarmıha gerilme veya karşılıklı el ve ayağın kesilmesi cezasını belirlemiştir. Akidenin korunmasını istediğinde ise dinden dönene ölüm cezasını koymuştur. Bu hükümlerin tümünün uygulanmasını farz kılıp, bu düşüncenin hayat gerçekliğinde kurulmasını zorunlu kıldığında, insanların aralarından bu uygulamayı üstlenecek bir kişiyi vekil ve temsilci olarak seçmelerini de onlara farz kılmıştır. Başka bir deyişle, bunu uygulamak için bir Halife'ye biat etmeyi zorunlu kılmış ve Halife'ye, yani Devlete başkaldıran kimse için ölüm cezasını öngörmüştür.

So when it exhorts to the safeguarding of the human life it has made a Tareeqah (method) to implement that by way of (the punishment of) killing the killer. When it commanded the mind to be safeguarded it provided the Tareeqah to implement this by way of the lashing the drunkard and when it addressed the safeguarding and protection of the human dignity and honour it made the manner of implementing this, the lashing of the Qaadhif (the one who slanders the woman’s honour). When it made obligatory the preservation of progeny i.e. the safeguarding of the human kind, it put down the punishment of blood money for sterilization and castration. When Islaam established that lineages should not be mixed, it put down a gruesome death penalty as punishment (Stoning) for the Muhsin (married) Zaani (Adulterer) so that human procreation and lineage would be protected. When Islaam commanded that the wealth and properties of the people should be safeguarded it made the cutting the hand the method of implementing that. When it wanted to spread tranquillity within the breasts of the people and the spread of security and stability in the society it made death or crucifixion or the cutting of the hand and foot on opposite sides as the punishment for those who want to infringe upon the security of the people (highway robbery). And when it decided to safeguard the Aqeedah it made death the punishment for the apostate. When it made the implementation of all of these rulings obligatory and obliged the establishing of its thought in life’s reality, it also made it obligatory upon the people to deputise and delegate an individual from amongst them to undertake this implementation. In other words it made it obligatory to pledge allegiance to a Khalifah to implement that and it made death the punishment for the one that rebels against the Khalifah i.e. against the State.

Bu şekilde o, bir çözümü veya tedaviyi, onu uygulamakla Devletin sorumlu olduğu belirli bir yöntem sağlamadan bırakmadı. Özetle, insanlara davranışlarını nasıl düzenlediklerini ve ihtiyaçlarını ve arzularını (dürtülerini) nasıl karşıladıklarını açıklayan çözümler sunmanın yeterli görmedi. Aksine, bu tedavilerin veya çözümlerin her birini uygulamanın belirli yöntemlerini de sağladı. Başka bir deyişle, yalnızca bir tıbbi reçete yazıp tedaviyi hastanedeki hastanın kendi başına almasına bırakmak yeterli değildir. Bunun yerine, hemşirenin hastanın sorumluluğunu üstlenip ilacın, gönüllü olarak alınmış ya da zorla verilmiş olmasına bakmaksızın, ona ulaştığından emin olduğu düzenli bir hastane gibi işler. Bu, bireyin kendisinin davranışlarıyla, yani bireyin kendisiyle olan ilişkisiyle veya Rabbiyle (yaratıcısı ve Rabbi) olan ilişkisiyle bile ilgilidir. Nitekim o, tedaviyi yalnızca sunmayı yeterli görmedi, aksine bu tedavinin veya çözümün uygulanmasını da zorunlu kıldı. Dolayısıyla hasta, namaz gibi ibadet tedavisini (örneğin) almazsa, uygulamadan sorumlu olanlara, onun tedaviyi almasını sağlamak için caydırıcı bir ceza belirlemek farz olur. Ahlaki veya beslenmeye dair bir tedaviye uymadığında ise, onu caydıracak ve doğru yola ve sağlam yola yöneltecek ölçüde benzer bir ceza uygulanır.

In this way it did not leave a treatment or solution without providing a specific manner to implement it which the State is responsible for undertaking. In summary, it did not find it sufficient to present solutions to the people that explain how they regulate their actions and satisfy their needs and hungers (drives). Rather it (also) provided the specific manners to implement every one of these treatments or solutions. In other words, it is not sufficient to merely write a medical prescription and leave it to the hospital patient to take the treatment by himself. Rather it functions like an organised hospital in which the nurse takes responsibility over the patient and makes sure that he receives the medicine whether this was voluntarily taken or forced. This even relates to the behaviours of the individual himself i.e. the relationship of the individual with himself or his relationship with his Rabb (creator and Lord). Indeed it did not find it sufficient to present the treatment alone but rather obliged the implementation of this treatment or solution. So if the patient does not take his treatment of worship like the prayer (for example) then it is obligatory upon those responsible over the implementation to put down a preventative punishment so that he takes the treatment. And when he does not abide by a moral or dietary treatment then a punishment is similarly enforced according to what is sufficient to deter him and so that he follows the upright way and sound path.

Altıncısı: Daha önce de belirttiğimiz gibi, bu düşünce insanı insani yönüyle ele alan kapsamlı bir düşüncedir ve onun mutluluğu ile dirilişi için kurulmuştur. Bu nedenle onu insanlara ulaştırmayı ve onu benimsemeye davet etmeyi bir görev olarak üstlenmiştir. Akıllara hitap etmiş, gerçek mahiyetini kavratabilmek için delil ve kanıtlar ortaya koymuştur. Ancak bunu, bireyin dilerse uygulayacağı bir öğüt olarak bırakmamış, bu düşüncenin insanlara nasıl taşınacağını ve insanların, gerçek mahiyeti görüşlerini engelleyen ya da görüntüsünü bozan şeylerden etkilenmeden tam olarak hissedebilecekleri yolu açıklayan belirli bir yöntem de sunmuştur.

Sixth: As we have stated it is a comprehensive thought that looks at the human in his human capacity and it has been established for the sake of his happiness and his revival. Therefore it has adopted the obligation of carrying it to the people and inviting them to embrace it. It addressed the minds so that they could comprehend its true reality and it established the proofs and evidences for its correctness. However it did not leave this as a mere advice that the individual implements if he wishes to, but rather it provided a specific manner that explains how this thought is carried to the people and the way by which the people will be able to fully sense or feel that true reality without being impeded by that which obscures their view or distorts its image.

Örnek:

For example:

Allah (SWT) Müslümanlara davet görevini insanlara taşımalarını emrettiğinde:

When Allah (swt) commanded the Muslims to carry the Da’wah to the people:

Ve Seni insanlığa yalnızca müjdeci ve uyarıcı olarak bütün insanlara gönderdik (Sebe' 28).

And We have not sent you except comprehensively to mankind as a bringer of good tidings and a warner (Saba’ 28).

O (swt) bunu yalnızca öğüt ve nasihatle bırakmakla yetinmedi; tıpkı O'nun (swt) şu sözünde geldiği gibi:

He (swt) did not find it sufficient to leave it to exhortation and advice alone like that which came in His speech (swt):

Rabbinin yoluna hikmet ve güzel öğütle davet et ve onlarla en güzel şekilde tartış. Şüphesiz Rabbin, yolundan sapmış olanı en iyi bilendir ve doğru yola iletilmiş olanı da en iyi bilendir. (En-Nahl 125).

Invite to the way of your Lord with wisdom and good instruction, and argue with them in a way that is best. Indeed, your Lord is most knowing of who has strayed from His way, and He is most knowing of who is [rightly] guided. (An-Nahl 125).

Ya da O'nun (swt) sözü gibi:

Or like His (swt)’s speech:

Allah'a davet eden, salih amel işleyen ve "Gerçekten ben Müslümanlardanım." diyen kimseden sözce daha güzel kimdir? (Fussilet 33).

And who is better in speech than one who invites to Allah and does righteousness and says, "Indeed, I am of the Muslims." (Fussilaat 33).

Da'vet, bir siyasi topluluk (Takattül) aracılığıyla fikri olarak yürütüldü; Allah'ın Resulü ﷺ bu topluluğu sürdürdü ve Da'vetin uygulama ve hayata geçirme aşamasına, yani İslam Devleti'nin kurulmasına ulaşması için gereken bütün adım ve aşamaları açıkladı ve netleştirdi. Bu devlet de (İslami) çözümleri ve tedavileri uygulamaya başlar. Da'vet bu noktada yeni bir aşamaya geçti; bu aşama, onun yalnızca fikri yöntemle taşınmakla sınırlı kalmamasını zorunlu kıldı.

The Da’wah was intellectually undertaken by a party bloc (Takattul) which the Messenger of Allah (saw) proceeded with and it explained and clarified all of the steps and stages that the Da’wah requires in order for it to reach the stage of application and implementation manifested in the establishment of the State of Islaam, which then commences to implement the (Islamic) solutions and treatments. The Daw’ah at this point moved on to a new stage which necessitated that it should not be restricted to the intellectual manner of carrying the Da’wah alone.

Yetinmedi, bununla da kalmadı; bunun yerine Allah (SWT), Elçisine ve müminlere, İslam Davetinin önündeki maddi engelleri ve mânileri yıkmalarını emretti. Çünkü bu aşamada Davetin yürütülüş yöntemi (tarîkat), İslam sisteminin insanlar üzerinde uygulanmasını ve İslam hükümlerinin onlara tatbik edilmesini gerektirmektedir. Bu sayede insanlar, engeller, bozulmalar, yanlış tanıtımlar ya da zorlama bulunmaksızın, onun düşüncesinin doğruluğunu ve yasalarının adaletini kavrayabilir ve fark edebilirler. Bu nedenle, Müslümanları Cihad'la emreden ve Müslümanlar ile insanlar üzerinde İslam'ın uygulanması arasında engel olan Kâfirlerle (inkârcılarla) savaşmalarını buyuran âyetler art arda gelmiştir.

It did not find this sufficient and it did not stop at that but rather He (swt) commanded His Messenger (saw) and the believers to break the material barriers and obstacles that stood in the way of the Islamic Da’wah. This is because the Tareeqah (method) of carrying the Da’wah in this stage necessitates the imposing of the system of Islaam upon the people and to apply the rulings of Islaam upon them. This is so that they can perceive and realise the truthfulness of its thought and the justice of its legislation without being hindered by the existence of barriers, distortions, misrepresentations or compulsion. For this reason the Aayaat came in succession that commanded the Muslims with Al-Jihaad and to fight the Kuffaar (disbelievers) who stood as an obstacle between the Muslims and the application of Islaam upon the people.

Allah (SWT) şöyle buyurur:

Allah (swt) says:

Kendilerine savaş açılan kimselere, haksızlığa uğradıkları için (savaşmalarına) izin verildi. Şüphesiz Allah, onlara yardım etmeye kesinlikle kadirdir. (Hac 39).

Permission [to fight] has been given to those who are being fought, because they were wronged. And indeed, Allah is all capable to give them victory. (Al-Hajj 39).

Ve Onun (SWT) sözü:

And His (swt)’s speech:

Böylece inkâr edenlerle savaşta karşılaştığınızda, boyunlarını vurun; onlara iyice kırım yaptığınızda da bağlarını sıkıca bağlayın. Sonra ya lütufla serbest bırakın ya da fidye karşılığında salın, savaş yükünü bırakıncaya kadar. (Muhammed 4)

So when you meet those who disbelieve [in battle], strike [their] necks until, when you have inflicted slaughter upon them, then secure their bonds, and either [confer] favor afterwards or ransom [them] until the war lays down its burdens (Muhammad 4).

Bu hüküm, hem Allah'a inanıp Muhammed'in (sav) peygamberliğini inkar eden Yahudiler ve Hristiyanlar hakkında geçerlidir, hem de Allah'ı ve Muhammed'in (sav) peygamberliğini inkar eden Arap müşrikleri veya Mecusiler ve diğerleri hakkında geçerlidir. Bunun amacı, İslam'ı onların üzerine uygulamak; böylece onlar, zorlanmadan ve mecbur edilmeden, aldatmadan, kötü niyetten ve kıskançlıktan uzak biçimde, İslam'ın düşüncesinin doğruluğunu görebilsin ve adaletine şahitlik edebilsin. Note: the original's "(saw)" honorific was rendered in Turkish as "(sav)", and the ﷺ symbol was not added here since the text has the honorific written as an abbreviation; please let me know if you want ﷺ placed after each mention of the Prophet Muhammad.

This applies to those who believe in Allah but disbelieve in the Prophethood of Muhammad (saw) like the Jews and the Christians just as it applies to those who disbelieve in Allah and the Prophethood of Muhammad (saw) like the Arab Mushrikeen (polytheists) or the Majoos amongst others. It is for the purpose of applying Islaam upon them so that they can see the truthfulness of its thought and witness its justice without being forced or compelled and far away from deception, malice and envy.

Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Allah (swt) said:

Allah'a ve Ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve Elçisinin haram kıldığını haram saymayan ve Kitap verilenlerden olup hak dini din edinmeyenlerle — boyun eğmiş olarak kendi elleriyle cizye verinceye kadar savaşın. (Et-Tevbe, 29)

Fight those who do not believe in Allah or in the Last Day and who do not consider unlawful what Allah and His Messenger have made unlawful and who do not adopt the religion of truth from those who were given the Scripture - [fight] until they give the jizyah willingly while they are humbled. (At-Taubah 29).

Ve bu, Allah'ın (SWT) sözü gibidir:

And it is like His (swt)’s speech:

"Ey iman edenler! Yanınızda bulunan kâfirlerle savaşın ve onların size karşı sertlik bulmasını sağlayın. Bilin ki Allah, takva sahipleriyle beraberdir." (et-Tevbe, 123).

O you who have believed, fight those adjacent to you of the disbelievers and let them find in you harshness. And know that Allah is with the righteous. (At-Taubah 123).

Benzer şekilde, Elçinin (sav) hayatı boyunca sergilediği siret, bu ideolojinin pratik uygulaması olarak kabul edilir. Süleyman bin Büreyde'nin babasından naklettiğine göre şu hadis rivayet edilmiştir:

Similarly the Seerah of the Messenger (saw) throughout his life is considered to be the practical implementation of this ideology. The following came in the Hadeeth related by Sulaymaan Bin Buraidah from his father who said:

Allah'ın Resulü (sav), bir orduya komutan (Emir) atadığında, özellikle ona Allah'tan korkmasını (takva) ve yanındaki Müslümanlara iyi davranmasını tembihlerdi. Şöyle derdi: "Allah'ın adıyla ve Allah yolunda savaşın. Allah'ı inkâr edenlerle savaşın. Gazvede bulunun, ganimette hıyanet etmeyin, ahdinize ihanet etmeyin, (ölülerin) bedenlerini parçalamayın ve çocukları öldürmeyin. Müşrik olan düşmanlarınızla karşılaştığınızda, onları üç seçenekten birine davet edin. Bunlardan birini kabul ederlerse, siz de kabul edin ve onlara zarar vermekten kendinizi alıkoyun. Onları İslam'a davet edin; size cevap verirlerse, onu onlardan kabul edin ve onlarla savaşmaktan vazgeçin. Sonra onları topraklarını terk edip Muhacirlerin yurduna hicret etmeye davet edin ve hicret ederlerse, Muhacirlerin sahip olduğu bütün imtiyaz ve yükümlülüklere sahip olacaklarını bildirin. Hicret etmeyi reddederlerse, diğer Müslümanlar gibi Allah'ın emirlerine tabi olan, ancak Müslümanlarla birlikte (kâfirlere karşı) fiilen savaşmadıkça ganimet veya fey'den bir pay almayacak Bedevi Müslümanların durumunda olacaklarını söyleyin. İslam'ı kabul etmeyi reddederlerse, onlardan cizye talep edin. Ödemeyi kabul ederlerse, onlardan alın ve ellerinizi tutun. Bunu da reddederlerse, onlara karşı Allah'tan yardım isteyin." (Müslim, İbn Mâce ve Dârimî)

<<When the Messenger of Allah (saw) used to appoint an Ameer (Leader) over an army he would exhort him especially to have Taqwaa (fear) of Allah and to be good to the Muslims who were with him. He would say: Fight in the name of Allah and in the way of Allah. Fight against those who disbelieve in Allah. Make a holy war, do not embezzle the spoils; do not break your pledge; and do not mutilate (the dead) bodies; do not kill the children. When you meet your enemies who are polytheists, invite them to three courses of action. If they respond to any one of these, you also accept it and restrain yourself from doing them any harm. Invite them to (accept) Islam; if they respond to you, accept it from them and desist from fighting against them. Then invite them to migrate from their lands to the land of Muhaajiroon and inform them that, if they do so, they shall have all the privileges and obligations of the Muhaajiroon. If they refuse to migrate, tell them that they will have the status of Bedouin Muslims and will be subjected to the Commands of Allah like other Muslims, but they will not get any share from the spoils of war or Fai' except when they actually fight with the Muslims (against the disbelievers). If they refuse to accept Islam, demand from them the Jizyah. If they agree to pay, accept it from them and hold off your hands. If they refuse this then seek Allah's help against them>> Muslim, Ibn Maajah and Ad-Daarami.

Seyretinde (sav) da şöyle rivayet edilmiştir: Mekke'den Medine'ye hicret ettiğinde, Yahudi önderleri de dahil olmak üzere kavmin ileri gelenlerini ve temsilcilerini bir araya topladı ve Ali bin Ebi Talib'e (ra) ilk anayasayı yazdırdı. Bu anayasa, Müslümanların birbirleriyle ve Müslümanların diğerleriyle olan genel ilişkilerini açıklıyordu ve bu, halkın ileri gelenlerinin gözleri ve kulakları önünde yapıldı. Bunu tek başına yeterli bulmadı, bilakis hepsinin onu kabul edip imza atmasını istedi ve halkı hükümlerini kendisine (sav) götürmeye mecbur kılan bir düzenleme getirdi. Bu düzenlemeye, Ehl-i Kitap'tan olmalarına rağmen orada bulunan Yahudiler de dahildi. Ancak Yahudiler, (onların alışkanlığı olduğu üzere) antlaşmaya ihanet edip bozunca Resulullah (sav), antlaşmayı bozmalarından dolayı yaptıklarına uygun hükümler verdi. Benu Kureyza gibi bazılarını ölümle cezalandırdı, Benu Nadir gibi diğerlerini ise sürgün etti. Buna ek olarak, hâkimiyet alanını fetihle genişletti; ister Mekke gibi Arap müşriklerin topraklarında, ister Hayber gibi Yahudilerin topraklarında olsun. Hayber'i zorla fethettiğinde, halkı kendi yönetimi ve otoritesi altında kalmaya devam ettirdi ve onları hurma ağaçları ve arazileri üzerinde, el-Musaqat akdine dayanarak yerlerinde bıraktı; hiçbirini de İslam'ı kabul etmeye zorlamadı. Benzer şekilde (sav), Mute savaşında, Hristiyan olmalarına rağmen Romalılarla savaşmak üzere ordusunu gönderdi.

It has also been narrated in his Seerah (saw) that when he migrated from Makkah to Al-Madinah he called together the notables and representatives of the people including the leaders of the Jews and he dictated to ‘Ali Bin Abi Taalib (ra) to write down the first constitution. It explained the general relationships between the Muslims with each other and between the Muslims and others and this was done in front of the eyes and ears of the notables from amongst the people. He did not find this sufficient on its own but rather demanded that they all accept it and sign up to it and it obliged the people to refer their judgements to him (saw) and this included the Jews who were present despite being from the Ahl ul-Kitaab. However when the Jews betrayed and breached their covenant (which is normal for them) the Messenger (saw) judged upon them with judgments that were fitting for what they had done in respect to breaking the covenant. He punished some with death like Banu Quraizhah and he expelled others from them like Banu Nadeer. In addition he extended the sphere under his authority by conquest whether this was the land of the Arab Mushrikeen (polytheists) like Makkah or the land of the Jews like Khaibar. When he (saw) conquered Khaibar by force he made the people remain under his rule and authority and he placed them over their date palms and lands based upon the contract of Al-Musaaqaah and he did not force any of them to embrace Islaam. Similarly he (saw) despatched his army to fight the Romans in the battle of Mu’tah despite the fact that they were Christians.

Bu, onun Siyeri (SAV)dir ve bu, iki hususu açıkça ortaya koyar: Note: "(saw)" is kept as "(SAV)" per Turkish convention? The rules say keep (SWT) and ﷺ exactly; "(saw)" is an abbreviated honorific, which should be replaced by ﷺ. Corrected: Bu, onun Siyeri ﷺdir ve bu, iki hususu açıkça ortaya koyar:

This is his Seerah (saw) and two matters are made clear by it:

Birinci: İslam'ı hayat gerçekliğinde kurmanın yöntemi (Tarîka), İslam Devleti'nin kurulması yoluyladır ve bunun kendine özgü hükümleri vardır.

The first: The method (Tareeqah) for establishing Islaam in the reality of life is via the establishment of the Islamic State and it has its own specific rulings.

İkincisi: İslam'ı uygulamanın, onun tedavilerini (çözümlerini) ve hükümlerini (ahkâmını) uygulamanın ve bunu bütün insanlığa yaymanın yöntemi.

The second: The method to implement Islaam and its treatments (solutions) and its Ahkaam, and to spread it to the whole of Mankind.

Buna ek olarak, birinci konuyla ilgili olarak şu hükümler açıklanmıştır: Takattül (parti/blok oluşturma), Da'vah, siyasi çalışma, güçlü argümanlar, delil ve kanıtlarla karşı görüşlerin çürütülmesi, insanların içinde bulunduğu kötülük ve bozulmaların açıklanması, küfrün liderlerine ve fesadın başlarına saldırılması. Başka bir deyişle, fikri mücadele ve siyasi mücadele açıkça ortadadır.

In addition the following Ahkaam (rulings) are made clear in regards to the first matter: The Takattul (Party block), the Da’wah, the political work, combating arguments by (stronger) arguments, evidence and proof, explaining the evils and corruptions that the people are upon, attacking the leaders of Kufr (disbelief) and the heads of corruption. In other words the intellectual struggle and the political struggle are evident.

İkinci meseleye gelince, şu hükümler açıklanmış olmaktadır: İnsanların işlerini yürütmek, Hudûd'u (belirlenmiş cezaları) uygulamak ve sınırları korumak; İslâm'ı Cihâd yoluyla yaymak, öyle ki insanlar onu gözleriyle görsünler, davetinin doğruluğunu ve kanunlaştırmasının adaletini müşahede etsinler. Diğer bir ifadeyle bu, Müslümanların bu işlerle görevlendirilen kişiye vekâletini ve temsilini açıklamaktadır. Bu işler, bireye özgü olan meseleler değildir; aksine Sultân'ın (yönetici otoritenin), yani Halîfe'nin özel yetki ve sorumluluğuna girmektedir.

And in regards to the second matter the following Ahkaam (rulings) are made clear: Taking care of the affairs of the people, establishing the Hudood (set punishments) and protecting the borders, spreading Islaam by Al-Jihaad so that the people can see it in front of their eyes and the truthfulness of its invitation and the justice of its legislation. In other words it explains the deputyship and delegation of the Muslims to the one who is entrusted with these matters which are not of the matters that are specific to the individual and rather fall under the speciality and responsibility of the Sultaan (authority) i.e. the Khalifah.

Bunlar, halkın canlanmasının hedeflendiği her Fikrah Kulliyah (kapsamlı fikir/düşünce) için altı şarttır. Özetle, bu, aklî (rasyonel) bir Akide üzerine kurulmuş ve ondan bir sistemin doğduğu bir Mabda’dır (İdeoloji). Akideyi, Mu’aalajaat’ı (tedavi/çözümleri) ve Da’vet’in taşınmasını açıklayan bir Fikrah’tır ve bu ideolojinin nasıl korunacağını, getirdiği şeyin nasıl uygulanacağını ve bunun insanlara nasıl taşınacağını açıklayan bir Tareeqah’tır (yöntem).

These are the six conditions for every Fikrah Kulliyah (comprehensive idea/thought) through which the revival of the people is sought. In summary it is the Mabda’ (Ideology) that is established upon the intellectual (rational) Aqeedah from which a system emanates. It is a Fikrah (thought) that makes clear the Aqeedah, the Mu’aalajaat (treatments/solutions) and the carrying of the Da’wah and it is a Tareeqah (method) that explains the manner of safeguarding this ideology, the manner of implementing what it has come with and the manner of carrying it to the people.

Bu, Nahda'nın (diriliş) üzerine kurulması gereken doğru temeldir; bunun dışındaki her şey yalnızca yama çözümler, aldatıcı görünümler ve dürüst olmayan bir kandırmacadan ibarettir.

This is the correct basis upon which Nahdah (revival) is established and anything other than that represents no more than patchwork solutions, deceptive appearances and dishonest deception.

Bir sorun hâlâ duruyor:

An issue remains:

Akaid (inançlar) insan davranışının dayandığı sistemlerin temeli ve hukukların kaynağı mıdır? Ve Akide'nin üzerine kurulu olduğu beş soruyu cevaplamışlar mıdır?

Are the Aqaa’id (beliefs) the basis of the systems and the source of the laws that the human conduct proceeds in accordance with? And have they answered the five questions that the Aqeedah is composed upon?

Varlığın tümü hakkında (evren, insan ve hayat) düşünce oluştururken, bunların ezelî (ezeli) mi yoksa bir yaratıcı tarafından mı yaratıldıkları sorusu; bunlardan önce ne olduğu, sonra ne olacağı; önceki ile ilişkilerinin ne olduğu ve sonraki ile ilişkilerinin ne olduğu soruları, her düşünürün kendisini zorlayan sorulardır. Bu sorulara verilen cevaplar, hayatta nasıl ilerleyeceğini ve bu dünyadaki davranışlarını belirleyecektir. Böylece kişi, varlığının anlamını, bu hayatta nasıl ilerlemesi gerektiğini ve hayatının nereye gittiğini kavrayacaktır.

In regards to the formation of a thought about all that exists (The universe, the man and the life), are they Azaliyah (eternal) or created by a creator? What is before them? And what is after them? What is their relationship with what was before them? And what is their relationship with what is after them? These questions that force themselves upon any thinker intend to strike at how he should proceed in life and his conduct in this life will be regulated in accordance to the answers that are provided to them. This will therefore provide him with the understanding of the meaning of his existence, how he should proceed in this life and where his life is leading to.

Bu sorular ve bu sorulara verdiği cevaplarla Akîde, insanın varoluşunun anlamını bilmesi ve nasıl ilerlemesi gerektiği konusunda yolunu aydınlatmıştır. Ona, bu hayattan önce olanla olan ilişkisini açıklamış ve böylece bu hayatta ne yapması gerektiğine dair bir açıklama sunmuştur.

Indeed these are the questions and the Aqeedah has answered these questions with answers that have clarified the path for the human to know the meaning of his existence and how he should proceed. It has explained for him his relationship with what is before the life which provides for him an explanation of what he should do in the life.

Bu nedenle materyalist akide, bu sorulara şu şekilde cevap vermiştir: Yaratıcı yoktur, hayat maddedir, madde ezelidir ve madde, evrim kanıtlarıyla her şeyin kaynağıdır. Dolayısıyla Fikr (düşünce) ve ‘Aql (akıl), maddenin bir ürünüdür ve bu yüzden madde, Tafkeer'in (düşünmenin) kaynağıdır. Üretimle ilgili ilişkiler, üretim araçlarıyla belirlenir; üretim araçları ise maddenin evriminin bir sonucudur. Ayrıca üretim ilişkileri, maddi evrimle paralel olarak, yani üretim araçlarıyla uyumlu biçimde gelişir.

Therefore the materialist Aqeedah has answered these questions by stating: That there is no creator, that life is matter, matter is eternal and that matter through its proves of evolution is the source of everything. So the Fikr (thought) and ‘Aql (mind/intellect) are a product of matter and as such matter is the source of Tafkeer (thinking). Relationships related to production are specified by the means of production and the means of production are a result of the evolution of matter. In addition the production relationships evolve in line with the material evolution i.e. in line with the means of production.

Bu nedenle böyle bir madde (yani onların Akîdesi), kendi iddialarına göre sürekli bir evrim içinde olup, düşüncenin (ya da fikrin) kaynağı ve sistemlerinin ve kanunlarının kaynağıdır. Dolayısıyla taş, balta, traktör, otomobil, uçak ve füze, insanlar arasındaki ilişkileri düzenleyen sistemleri belirleyen şeylerdir. Bu, onların iddiasına ve benimsedikleri ve inandıkları Akîdenin emrettiğine göredir.

As such matter (i.e. their Aqeedah) with its continual evolution according to their claim, is the source of the thinking (or thought) and the source of their systems and laws. So the rock, axe, tractor, car, plane and missile are what determine the systems that regulate the relationships between the people. This is according to their claim and what the Aqeedah that they believe in and have embraced dictates.

Demokratik (kapitalist) akideye gelince: Bu sorulara, dinin hayattan ayrılması yoluyla cevap vermişler ve hükmün halkın, halk tarafından ve halk için olduğunu ilan etmişlerdir. Başka bir ifadeyle insanı her şeyin kaynağı kılmışlardır; sistemlerini ve kanunlarını koyan odur ve izleyeceği yolu belirleyen de odur. Dolayısıyla ilişkilerini düzenleyen, açlıklarını giderip ihtiyaçlarını kendi istek ve arzularına göre karşılayan yine odur. Bunda ihlal ya da müdahaleye yer yoktur ve bu nedenle iradesini uygulayabilmesi için ona özgürlüğünü sağlamak gerekir. Bu yüzden birey, sistemin ve kanunların kaynağıdır; bu sebeple de halkın yetkilerin kaynağı olduğunu ve kanunları yapanın, mevzuatı koyanın halk olduğunu belirtmişlerdir. Böylece demokratik (kapitalist) akide, sistemin kaynağı ve ondan çıktığı temeldir.

As for the capitalist Aqeedah (I.e. Democracy): Then they have answered these questions through the separation of the Deen from the life and they have declared that the Hukm (rule) is of the people, by the people and for the people. In other words they have made the human being the source of everything, so he is the one who lays down his systems and laws and it is he who defines the path that he proceeds along. So he regulates his relationships, satisfies his hungers and meets his needs in accordance to his wishes and desires. There is no room for infringement or interference in this and as such it is necessary to provide him with his freedom so that he can practise his will. Therefore the individual is the source of the system and the laws and for this reason they stated that the people are the source of the authorities and the people are those who enact the laws and lay down the legislations. As such the democratic (capitalist) Aqeedah is the source of the system and basis from which it emanates.

İslami akideye göre: Bu evrenin (ya da var olan her şeyin) onu yaratan bir Yaratıcısı vardır ve O, Allah (c.c.)'tır. Bu hayatın bir başlangıcı ve bir sonu vardır. Bunun ardından, insanın hayatta geçirdiği süre içinde kazandıklarının (yani yaptıklarının) hesabı verilecektir. Bu nedenle insanlar arasındaki ilişkilerin düzenlenmesi, insan hayatının tanzimi ve davranışlarının belirlenmesi, bu Yaratıcı ve Mudabbir'in (her şeyi düzenleyen) emirleri üzerine kurulup dayandırılmalıdır. Vahiy de, Rabb'inden insanların ihtiyaç duyduğu şeyleri ve Yaratıcılarının onlardan istediklerini insanlara ulaştırmanın yoludur. Bu da Allah'ın (c.c.) gönderdiği Peygamberler aracılığıyla gerçekleşir ve bu, O'nun (c.c.) Sünnetidir (seçtiği yol). Dolayısıyla insanlar arasındaki ilişkileri düzenleyen ve davranışlarını yönlendiren sistem ve kanunlar, tam da bu akideden kaynaklanır. Bu akide şudur: Allah'a, meleklerine, kitaplarına, Peygamberlerine ve Ahiret Gününe iman etmek.

As for the Islamic Aqeedah then it states: That this universe (or all that exists) has a creator that created it and He is Allah (swt). That this life has a beginning and an end. After it there is accounting for what was earned (i.e. what he did) within the time period that he spent in the life. As such it is then necessary for the regulation of the relationships between the people, the regulation of the human life, the specification of his actions and his behaviours to be built and based upon the commands of this creator and organiser (Mudabbir). So the Wahi (revelation) is the means to convey to the people that which they require from their Rabb (lord) and what their creator intends for them. This is done by way of the Messengers he sends and this is His Sunnah (swt) (the way that He (swt) has chosen). Therefore the system and the laws that organise the relationships between the people and regulate his conducts and behaviours emanate from the very same Aqeedah. This Aqeedah is: Imaan (belief) in Allah, His angels, His books, His Messengers and the Day of Judgement.

Böylece Elçi (sav), Allah'tan (cc) gelen Vahyi insanlara tebliğ etti. Kur'an-ı Kerim ve Sahih Sünnet, yani Ehl-i Sünnet'in tabiriyle Ahadis-i Şerife (Sünnet), bu Vahiyle gelen şeylerdi ve bunlar, Akaidin (inanç esaslarının) bir parçasıdır: (O'nun kitaplarına ve elçilerine iman). Bu kaynaklar, bireyin hayatını düzenlemek ve toplumun hayatını organize etmek için tam bir sistem ve geniş bir Şer'i hükümler külliyatı içermektedir. Ayrıca bu kaynaklar, bu çözümlerin ve tedavi yollarının nasıl uygulanacağını, bunların hayatın gerçeklerinde nasıl kurulacağını açıklamakla birlikte, bunların bütün insanlığa nasıl taşınacağını da anlatmaktadır. Ayrıca hayat boyunca insanların karşılaşabileceği her türlü yeni meseleye hüküm çıkarmak için uygulanabilir ve sağlam dayanaklar sunmuştur.

So the Messenger (saw) conveyed to the people the Wahi (revelation) that came from Allah (swt). The Qur’aan Al-Kareem and the Ahaadeeth Ash-Shareefah (Noble) (i.e. the Sunnah) was what the Wahi came with and they are a part of the Aqeedah (belief) (His books and his Messengers). And they included within them a complete system and large collection of Shar’iyah rulings to regulate the life of the individual and organise the life of the society. And they came explaining the manner of implementing these solutions and treatments and to establish them within life’s reality in addition to explaining the manner of carrying it to mankind in its entirety. It also provided viable and sound bases in order to derive rulings for all newly occurring problems that the people can possibly face in the course of life.

Ümmetin canlanması için neyin uygun olduğunu ve insanı tamamlanmaya giden basamaklarda yükseltmeyi açıkladıktan sonra; bunun nasıl gerçekleşeceğini de, verimli düşünmenin yolunu açıklayarak anlatmak gerekir. Bu düşünce, etrafındaki meseleleri saran tüm belirsizlikleri dağıtan, şeylerin ve gerçekliklerin özelliklerini netleştiren aydınlık bir düşünce olmalıdır. Böylece insana, bir eylem yönünde ilerlemesinin mümkün olup olmadığı ya da bundan çekinmesinin gerekip gerekmediği belirlenmiş olur. Bu da temel ilkelere ve düşünme sürecinde kullanması gereken kesin ölçülere dayanır. Tüm bunları açıkça ortaya koyduktan sonra, ele alınmak istenen gerçekliği anlamak ve hakkında derin bir kavrayışa ulaşmak gerekir; öyle ki onu istediğimiz hale dönüştürebilelim ya da ona karşı uygun bir tutum ve duruş takınabilelim.

After making clear what is suitable for the revival of the Ummah and to elevate the human upon the steps leading to completion. And after explaining the manner of how to reach that by explaining the the manner of productive thinking which must be an enlightened thought that clears away all obscurities around matters and clarifies the features of things and realities. This is in order to specify for the human the possibility of his moving forward upon a course of action or the possibility of him being reluctant to do so, which is built upon fundamental principles and precise criteria or measures that he must utilise during the thinking process. After having made all of this clear it is then necessary to understand the reality that is desired to be treated and to gain a deep understanding about it until we are able to transform it to what we want or take a suitable stance and position towards it.