مسلمانان متفق‌اند که سنت پیامبر محمد ﷺ دومین منبع وحیانی اساسی اسلام است، پس از قرآن کریم. سنت صحیح در مجموعه گسترده‌ی ادبیات حدیث گرد آمده است.1.

The Muslims are agreed that the Sunnah of the Prophet Muhammad (may Allah bless him and grant him peace) is the second of the two revealed fundamental sources of Islam, after the Glorious Qur'an. The authentic Sunnah is contained within the vast body of Hadith literature.1.

حدیث (جمع: احادیث) از دو بخش تشکیل شده است: متن و اسناد (زنجیره‌ی راویان). ممکن است متنی منطقی و معقول به نظر برسد، اما برای آنکه پذیرفته شود، به سندی معتبر با راویان مورد اعتماد نیاز دارد. عبدالله بن مبارک (متوفای ۱۸۱ هجری)، یکی از استادان برجسته‌ی امام بخاری، گفته است: «اسناد بخشی از دین است؛ اگر اسناد نبود، هرکس می‌خواست هر چه دلش می‌خواست می‌گفت.»[2]

A hadith (pl. ahadith) is composed of two parts: the matn (text) and the isnad (chain of reporters). A text may seem to be logical and reasonable but it needs an authentic isnad with reliable reporters to be acceptable; 'Abdullah b. al-Mubarak (d. 181 AH), one of the illustrious teachers of Imam al-Bukhari, said, "The isnad is part of the religion: had it not been for the isnad, whoever wished to would have said whatever he liked."2.

در زمان حیات پیامبر ﷺ و پس از وفات ایشان، اصحاب آن حضرت هنگام نقل سخنان ایشان، مستقیماً به آن حضرت ﷺ استناد می‌کردند. تابعین نیز همین شیوه را دنبال کردند؛ برخی از ایشان حدیث پیامبر ﷺ را از طریق صحابه نقل می‌کردند، و برخی دیگر راوی واسطه را حذف می‌کردند که چنین حدیثی بعدها به «مرسل» شناخته شد. دریافته شد که حلقه‌ی گمشده میان تابعی و پیامبر ﷺ ممکن است یک نفر، یعنی یک صحابی، یا دو نفر باشد که نفر اضافی، تابعی مسن‌تری است که حدیث را از آن صحابی شنیده است. این نمونه‌ای است از اینکه چگونه ضرورت تحقیق درباره‌ی هر اسناد پدید آمد؛ امام مالک (متوفای ۱۷۹) گفت: «نخستین کسی که از اسناد بهره گرفت، ابن شهاب زهری بود» (متوفای ۱۲۴).۳.

During the lifetime of the Prophet (may Allah bless him and grant him peace) and after his death, his Companions (Sahabah) used to refer to him directly, when quoting his sayings. The Successors (Tabi'un) followed suit; some of them used to quote the Prophet (may Allah bless him and grant him peace) through the Companions while others would omit the intermediate authority - such a hadith was later known as mursal. It was found that the missing link between the Successor and the Prophet (may Allah bless him and grant him peace) might be one person, i.e. a Companion, or two people, the extra person being an older Successor who heard the hadith from the Companion. This is an example of how the need for the verification of each isnad arose; Imam Malik (d. 179) said, "The first one to utilise the isnad was Ibn Shihab al- Zuhri" (d. 124).3.

یکی دیگر از دلایل مهم‌تر، جعل عمدیِ احادیث توسط فرقه‌های گوناگونی بود که در میان مسلمانان پدید آمدند تا دیدگاه‌های خود را تأیید کنند (در ادامه، ذیل بحث احادیث موضوع [موضوعه] توضیح داده خواهد شد). ابن سیرین (متوفای ۱۱۰ق)، از تابعین، گفت: «آنان از سند نمی‌پرسیدند، اما چون فتنه (آشوب و فتنه‌انگیزی، به‌ویژه جنگ داخلی) رخ داد، گفتند: نام راویانتان را برای ما بگویید. پس روایات اهل السنة (پیروان سنت) پذیرفته می‌شد، و روایات اهل البدعة (پیروان بدعت) پذیرفته نمی‌شد.»

The other more important reason was the deliberate fabrication of ahadith by various sects which appeared amongst the Muslims, in order to support their views (see later, under discussion of maudu' ahadith). Ibn Sirin (d. 110), a Successor, said, "They would not ask about the isnad. But when the fitnah (trouble, turmoil, esp. civil war) happened, they said: Name to us your men. So the narrations of the Ahl al-Sunnah (Adherents to the Sunnah) would be accepted, while those of the Ahl al-Bid'ah (Adherents to Innovation) would not be accepted."4.