1.5 Tsunami: Me Yasa Yammacin Duniya Ba Ta Da Tausayi Da Girmamawa Ga Rayuwar Dan Adam
1.5 Tsunami: Why The West Has No Compassion And Respect For Human Life
"Dole ne mu san girman wayewar kanmu, tsarin da ya tabbatar da walwala, girmama haƙƙoƙin ɗan Adam, da - sabanin ƙasashen Musulmi - girmama haƙƙoƙin addini da na siyasa, tsarin da yake da ƙimar fahimtar bambancin ra'ayi da haƙuri..." -- Silvio Berlusconi Jinkirin martanin gwamnatocin yammacin duniya wajen yin alkawarin taimako ga waɗanda girgizar ƙasar tsunami ta shafa ya ja hankalin mutanen yamma da waɗanda abin ya shafa baki ɗaya.
"We must be aware of the superiority of our civilisation, a system that has guaranteed well-being, respect for human rights and - in contrast with Islamic countries - respect for religious and political rights, a system that has as its value understanding of diversity and tolerance...” -- Silvio Berlusconi he belated response from western governments in pledging aid to the victims of the tsunami disaster was frowned upon by westerners and victims alike.
Alƙawarin farko da Amurka ta yi na dala miliyan 35 wani sanata na Amurka ya kwatanta shi da abin da sojojin Amurka ke cinyewa a Iraƙi kafin karin kumallo. Daga baya an ƙara taimakon zuwa dala miliyan 350, amma hakan bai taimaka wajen dakatar da karuwar sukar da ake yi wa gwamnatin Bush ba.
America's initial pledge of $35 million was described by a US senator as equivalent to what the American military consumed in Iraq before breakfast. Eventually, the aid was increased to $350 million, but did little to stem the growing tide of criticism directed at the Bush administration.
A Biritaniya ma, an soki gwamnati saboda alkawarin ba da kuɗi kaɗan ga asusun agaji. Cikin jin kunya, gwamnati ta yi gaggawar daidaita gudummawar da jama'ar Biritaniya suka bayar, wato fam miliyan casa'in (£90 miliyan).
In Britain too, the government was censured for pledging a meagre amount to the relief fund. Sensing humiliation the government hastened to match the British public's donation of £90 million.
Waɗannan su ne gwamnatocin da ba sa gajiya da wa'azin daidaito da 'yancin ɗan adam ga sauran duniya, suna kafa hukumomin kare haƙƙin ɗan adam, amma idan aka ba su damar haɓaka waɗannan ƙa'idodi a cikin wasu ƙasashe mafi talauci a duniya, nan take sai su kamu da cutar mantuwa.
These are the very same governments that never tire of preaching equality, human rights to the rest of the world, and setting up human rights commissions, but when given the opportunity to foster these ideals in some of the poorest countries of the world they are suddenly overcome with amnesia.
Gazawar da gwamnatocin Yammaci suka yi wajen mayar da martani mai dacewa ga bala'in da ya afku a Asiya ba aikin Allah ba ne, a'a, sakamakon akidar jari-hujja ce wadda ke sa son abin duniya, ba jin kai ba, ya zama abin da ke tantance yadda ake raba taimako. Ku dauki Amurka a matsayin misali:
The failure of Western governments to respond adequately to the catastrophe in Asia is not an act of God, but is the result of the capitalist ideology that makes materialism as opposed to humanitarianism the discerning factor in the disbursement of aid. Take the US for example:
Kimanin kashi 0.1 cikin ɗari na jimillar kayan amfanin ƙasar Amurka (GNP) a kowace shekara ana kashe shi wajen taimakon ƙasashen waje. Adadin taimakon da sauran ƙasashen yammacin duniya ke bayarwa ya ɗan fi haka, amma har yanzu yana ƙasa da abin da ake buƙata don mayar da yankunan da bala'i ya shafa zuwa wani mataki na daidaito.
approximately 0.1 percent of U.S. gross national product annually goes towards foreign aid. The amount of aid offered by other western countries is slightly better, but still way below what is needed to return the disaster stricken areas back to some degree of normality.
Sabanin haka, Yamma tana kashe makudan kuɗi wajen yin amfani da albarkatun duniya masu daraja, tana ƙirƙirar sababbin kasuwanni ga kamfanonin ta, tana kuma ɗaura ƙasashe masu tasowa da cibiyoyin kuɗi na Yamma. A watan Yunin 2004, kuɗin da Amurka ta kashe wajen yaƙi a Iraki da Afghanistan ya kai dala biliyan 151, kuma ana sa ran zai wuce dala biliyan 200 a shekarar 2005. Rashin daidaito a kashe-kashen kuɗi tsakanin taimako da yaƙi yana faruwa ne saboda akidar jari-hujja da ke tura gwamnatocin Yamma su fifita dukiya a kan komai.
In marked contrast, the West spends vast amounts on exploiting the world's precious resources, creating new markets for their companies and tying developing countries to western financial institutions. In June 2004, America's cost of waging war in Iraq and Afghanistan reached $151 Billion and is expected to surpass $200 billion mark in 2005. The inequality in spending between aid and war is due to the capitalist ideology that drives western governments to prioritise materialism above anything else.
A ra'ayinsu, tsarkin rayuwar ɗan adam da girmama juna tsakanin mutane suna zuwa a matsayi na biyu ne bayan neman riba. Misali, tun farkon yakin Iraki, mujallar likitanci ta Lancet ta kiyasta cewa fararen hula 'yan Iraki kimanin 100,000 aka kashe. Wannan na nufin gwamnatin Amurka tana biyan Pentagon kimanin dala miliyan 1.5 a matsakaici ga kowane farar hula dan Iraki da aka kashe, domin tabbatar da tsaron filayen man fetur na Iraki. A daya bangaren kuma, gwamnatin Amurka, mai son kaucewa lakabin 'maroƙi', ta yi alkawarin bayar da dala 35 ga kowane mutum a matsayin taimakon jin kai ga 'yan gudun hijira miliyan daya ko makamancin haka.
In their view, the sanctity of human life and respect for fellow human beings comes a poor second to the pursuit of profit. For instance, since the beginning of the war in Iraq, an estimated 100,000 Iraqi civilians have been killed according to the Lancet medical journal. This means that the US government is paying the Pentagon on average $ 1.5 million per Iraqi civilian killed in order to secure the oil fields of Iraq. On the other hand, the US government eager to avoid the label 'stingy' has pledged $ 35 per person in humanitarian assistance to the million or so displaced victims.
Duk da haka akwai wasu da suke alfahari game da girman karimcin ƙasashen Yamma idan aka kwatanta da sauran ƙasashe. A matsayin shaida suke ambaton babban gudummawar da gwamnatocin Yamma suka bayar ga asusun agajin tsunami, da kuma shirinsu na dakatar da biyan bashi.
Still there are some who boast about the size of the west's generosity in comparison to other countries. As evidence they cite the huge contribution made to the tsunami relief fund by western governments and their willingness to impose a moratorium on debt relief.
Amma, alherin Yammacin duniya yana da tarihi sananne na komawa baya, yana barin ɗanɗano mai ɗaci a bakin waɗanda suka karɓi taimako. Waɗanda girgizar ƙasar Bam a Iran ta shafa har yanzu suna cikin talauci mai tsanani, domin an isar da dala miliyan 17 kawai daga cikin dala biliyan 1 da aka yi ta tallata wa a matsayin taimako. Afghanistan kuwa, wadda hare-haren sojojin haɗin gwiwa suka lalata, har yanzu ba ta karɓi kashi 40% na dala biliyan 5 ba.4
However, West’ s kindness has a notorious history of rebounding and leaving a bitter taste amongst the receipts of aid. Victims of the Bam earthquake in Iran are still living in abject poverty because only $ 17 million of the muchpublicised $ 1 billion aid was delivered. Afghans, ravaged by coalition bombs are yet to receive 40% of the $ 5.4
biliyan na tallafi da aka yi alkawarinsa a gare su. A shekarar 2002, Bush ya sanar da cewa ƙasashen Afirka za su karɓi har dala biliyan 5 a kowace shekara a matsayin tallafin ci gaba. Bayan shekara biyu, babu ko dala ɗaya da aka raba. Haka kuma akwai hujjoji masu yawa da ke nuna cewa tallafin da aka bai wa Maldives an ɗaura shi da sharadin cewa tsarin dimokuraɗiyya dole ne ya ci gaba.
billion in aid promised to them. Back in 2002, Bush declared that African countries would receive up to $5 billion a year in development assistancev. Two years on, and not a single dollar has been dispersed. There is also overwhelming evidence that aid given to Maldives was attached with the condition that democratisation process should continue.
Gitta haka, dakatar da biyan bashi na ɗan lokaci, tare da ci gaba da biyan a wani lokaci daga baya, ba zai taimaka sosai wajen rage wahalar tattalin arzikin ƙasashen yankin ba. Waɗannan ƙasashe suna cikin tsaunin bashi, kuma dole ne su jure matakan tsauri na IMF waɗanda a mafi yawan lokuta suke mayar da ci gaban tattalin arziki baya. Misali, jimillar bashin waje na Indonesia ya kai kimanin dala biliyan 150; dakatar da biyan dala biliyan 3.1 na babban kuɗi da dala biliyan 1.3 na riba, kamar yadda wasu ƙasashen Turai suka ba da shawara, ba zai fitar da Indonesia daga talauci ba, ko kuma ya taimaka wa waɗanda girgizar ruwan tsunami ta shafa.
Similarly, freezing debt repayments only to be resumed at a later date will do little to alleviate the economic plight of the countries in the region. These countries are saddled with mountains of debt and are forced to endure tough IMF measures which in most cases reverse the economic recovery. For instance, Indonesia's overall external debt is about $ 150 billion; suspending the payment of $ 3.1bn in principal and $ 1.3bn billion in interest payments as suggested by some European countries will not lift Indonesia out of poverty or help the tsunami victims.
Idan Yammacin duniya da gaske take game da taimaka wa Indonesia da sauran ƙasashe, to ya kamata ta soke bashin gaba ɗaya, ta kuma soke sharuɗɗan Asusun Lamuni na Duniya (IMF) da aka sanya wa tattalin arzikinta. Wannan zai ba Indonesia damar zama mai dogaro da kanta ta fuskar tattalin arziki, kuma ba za ta dogara sosai ga taimakon waje ba. Wannan dabara ba za ta taimaka wa al'ummar Indonesia su tsaya da ƙafafunsu kaɗai ba kawai, har ma za ta taimaka musu su shirya yadda ya kamata don tsunami na gaba. Sai dai gwamnatocin Yamma ba za su taɓa yarda da daidaiton tattalin arziki tsakaninsu da ƙasashe masu tasowa ba, domin hakan yana cutar da ribar kamfanonin Yamma kuma yana sassauta riƙonsu kan albarkatu masu daraja.
If the West is serious about assisting Indonesia and other countries, then it should retire the debt altogether and cancel the IMF conditions imposed on its economy. This will enable Indonesia to become economically self-sufficient and less reliant on external aid. This strategy will not only help the Indonesia people stand on their feet, but also help them prepare effectively for future tsunamis. But western governments will never tolerate economic parity between themselves and the developing world, as it hurts cooperate profits and loosens their grip on valuable resources.
Materialism da ci gaba da neman albarkatu sun sa gwamnatocin Yammacin duniya suka ɓata wata dama ta sake lashe zukata da hankulan al'ummar Musulmi waɗanda ke cikin wahala sakamakon yakin Amurka kan ta'addanci.
Materialism and the constant quest for resources have allowed western governments to squander another opportunity to win the hearts and minds of the Muslim people reeling from America's war on terrorism.
Idan ya zamo cewa mabiyan yammacin duniya ga tsarin jari-hujja sun sa ta zama marar tausayi kuma mai raina rayuwar dan Adam, to haka za a iya fadi ga shugabannin duniyar Musulunci. Maimakon su yi amfani da masifar da ta afku a Asiya wajen taimakon 'yan uwansu Musulmi da kuma samun zukata da hankulan wadanda ba Musulmi ba wadanda bala'in ya shafa, babban abin da suke fifitawa shi ne kare muradun tattalin arzikin kasashen yamma, sannan kuma karagarsu.
But if the west's adherence to capitalism has made it devoid of compassion and insolent of human life then thesame can be said for the rulers of the Muslim world. Instead of taking advantage of the catastrophe in Asia to help their fellow Muslims and win the hearts and minds of the non- Muslim victims, their first priority is to protect the economic interests of western powers followed by their own thrones.
Ka ɗauki Saudiyya. Bayan abubuwan da suka faru a ranar 11 ga Satumba, ta ƙaddamar da wani yaƙin neman suna a kafafen yaɗa labarai na Amurka, wanda ya kashe miliyoyin daloli, don inganta hoton masarautar. Idan aka kwatanta, martanin da ta mayar game da bala'in tsunami ya kasance a sanyaye, kuma hakan yana nuna yadda suka zama masu sha'awar jari-hujja.
Take Saudi-Arabia. After the events of September 11, it launched a multi-million dollar media campaign in the US to improve the public image of the royal family. In comparison, its response to tsunami crisis remains low-key and underscores how enamoured they have become with capitalism.
Abin da duniya ke bukata a yau shi ne akida da kuma gwamnati da ba za ta kasance koyaushe cikin damuwa da tabbatar da albarkatu da kare kasuwanninta ba, idan ta fuskanci mutanen da bala'o'in ƙasa suka jefa cikin baƙin ciki mai zurfi. Sai dai kuma tana iya fuskantar waɗanda abin ya shafa na irin waɗannan masifu da tausayi da girmama rayuwar ɗan Adam.
What the world needs today is an ideology and a state that is not forever preoccupied with securing resources and protecting its markets when faced with people deeply distressed by natural disasters. But is able to face up to victims of such catastrophes with compassion and respect for human life.
Kaɗai Khilafah ce za ta iya cin zukatan Musulmi da waɗanda ba Musulmi ba waɗanda masifa ta sama musu. Lokacin da abokan gābar Musulunci, Quraishawa, suka shiga yunwa, ba Romawa ko Farisawa ne suka yi gaggawar kai musu agaji ba, sai dai ƙasar Musulunci mai tasowa a Madina, a ƙarƙashin jagorancin Manzon Allah ﷺ, wadda ta samar musu da taimako kuma ta cin zukatansu. A shekara ta 650, a lokacin Khilafar Umar (RA), Madina ta shiga mummunar yunwa, sai Musulmin Masar suka aika agaji irin wanda ba a taɓa ganin irinsa ba. Baya ga aika agajin ta ƙasa, an haƙa wata magudanar ruwa mai tsawon mil sittin da tara don haɗa Kogin Nilu da Jan Teku, domin jiragen ruwa cike da kayan abinci masu yawa su iya isa Jeddah, tashar jiragen ruwa ta Madina. An kammala dukkan aikin cikin watanni shida, kuma karancin abinci a Madina ya ƙare har abada.
Only the Caliphate can win the hearts and minds of both Muslims and non-Muslims who have been afflicted with calamity. When the sworn enemies of Islam, the Quraiysh were stricken with famine, it was not the Romans or the Persians that rushed to their rescue, but the infant Islamic state in Madina under the leadership of the Messenger of Allah (SAW) that provided relief and won their hearts. In 650, during the reign of the Caliphate of Umar (RA), Madina was devastated by famine and it was the Muslims of Egypt that sent forth aid the likes of which was not seen before. In addition to sending aid over land, a sixty-nine mile canal was dug to connect the River Nile to the Red Sea, so that ships laden with vast quantities of food could reach Jeddah the port for Madina. The whole project was completed in six months and Medina's food shortages were permanently solved.
Janairu 15, 2005
Jan 15, 2005