Als mensen zijn we tot veel in staat. We zijn in staat om duizelingwekkende daden van liefde naar elkaar te tonen, om vriendelijkheid en vriendschap, barmhartigheid en mededogen te belichamen. Mensen zijn getuige van moederlijke liefde, ouderlijke zorg en vrijwillige opoffering, en door hun relaties te verfraaien, kunnen mensen gevoelens van warmte, bescherming en welwillendheid bevorderen. Maar net zoals de mens tot dergelijke goedheid in staat is, kan hij ook onvoorstelbare wreedheid toebrengen. Wanneer het gaat om de duistere kant van het menselijk potentieel, is een van de meest verwoestende dingen die we kunnen doen het ontmenselijken van anderen. Iemand ontmenselijken betekent beslissen dat zij niet de basisrechten en aanspraken hebben, noch verdienen, die wij onszelf en iedereen die wij gunstig gezind zijn, toekennen. Het is hen ondermenselijk, onwaardig en vreemd maken, en als gevolg daarvan volledig vervangbaar maken.

As humans, we are capable of a lot. We are able to display dizzying acts of love towards one another, to exemplify kindness and friendship, mercy and compassion. Humans are witness to motherly love, to parental care, to voluntary sacrifice, and in beautifying their relationships humans can foster feelings of warmth, protection and goodwill. But just as the human is capable of such goodness so too can he inflict unimaginable cruelty. When it comes to the dark side of human potential, one of the most devastating things we can do is to dehumanise others. To dehumanise someone is to decide they do not have, nor do they deserve, the basic rights and dues we give to ourselves and anybody we favour. It is to render them sub-human, unworthy, alien and as a result, completely expendable.

Degene die we ontmenselijken, beschouwen we nu als de Ander. De Ander bestaat uit onvolledige delen, onvoldoende menselijk en daarom ongeschikt voor een plaats in de wereld, onze wereld. Voor de ontmenselijkte gelden morele principes niet langer en elke morele terughoudendheid tegen misbruik, marteling of moord wordt gemakkelijk overwonnen. Ontmenselijking is uitwissend; het is het vervormen van het beeld van een ander en het toeschrijven van alle kwaliteiten die men in zichzelf afstotelijk zou vinden, aan dat beeld.

The one we dehumanise, we now count as the Other. The Other consists of incomplete parts, insufficiently human and thus inadequate for a place in the world, our world. For the dehumanised, principles of morality no longer apply and any moral restraints against abuse, torture or killing are readily overcome. Dehumanisation is effacing, it is to contort another’s image and ascribe to it all the qualities one would find repugnant to have within oneselves.

Alle haat, en datgene wat laf en harteloos is, wordt vaak toegeschreven aan die Ander. Het zelf voelt zich veilig in de wetenschap dat hij niet zoals die Ander is. De gedehumaniseerde Ander is irrationeel, wild en bedreigend. Op mentale doeken wordt de gedehumaniseerde Ander met grove streken en brede penselen geschilderd. Er zijn geen identificaties, geen fijne lijnen, geen nuances, geen grijstinten en geen subtiele contouren. De gedehumaniseerde wordt gevreesd, gewantrouwd en gegeneraliseerd. In oproepen tot strijd tegen de Ander worden beelden en verhalen over hoe vreemd, barbaars en onmenselijk de Ander is, in stand gehouden.

All hatred, and that which is vile and callous is often imputed upon that Other. The self feels secure knowing he is not like that Other. The dehumanised Other is irrational, savage and threatening. On mental canvases the dehumanised Other is painted with broad strokes and wide brushes. There are no identifications, no fine lines, no nuances, no greys and no subtle outlines. The dehumanised is feared, mistrusted and generalised. In rallying calls against the Other, images and narratives of how alien, barbaric and inhuman the Other is are propped up.

Deze ideeën worden vervolgens continu en meedogenloos herhaald totdat het geloven in iets anders over die Ander ongeschikt wordt. Eventuele sympathisanten van de Ander zijn beter geplaatst bij die Ander, dan bij ‘ons’.

These ideas are then repeated continuously and relentlessly until believing anything different about that Other becomes incongruous. Any sympathisers with the Other are better placed with that Other, rather than with ‘us’.

Volgens het islamitische paradigma kan de mens geïnspireerd worden tot wonderbaarlijke daden van vriendelijkheid, maar hij kan evenzeer wegzinken in moreel verval en zijn eigen hogere zelfbesef verraden.

According to the Islamic paradigm, man can be inspired to perform wondrous displays of kindness, but so too can he sink into moral depravity and betray his own better sense of self.

De Qur'an trekt in soera al-Shams (91) onze aandacht naar de tegenstellingen die bestaan binnen de menselijke conditie:

The Qur’an in Surah al-Shams (91) draws our attention to the dichotomies which exist within the human condition:

91:7 - Bij de ziel en de wijze waarop Hij haar vormde 91:8 - en haar [de kennis gaf over] haar eigen goddeloosheid en haar vroomheid! 91:9 - Degene die zijn ziel zuivert, slaagt 91:10 - en degene die haar corrumpeert, faalt.

91:7 - by the soul and how He formed it 91:8 - and inspired it [to know] its own rebellion and piety! 91:9 - The one who purifies his soul succeeds 91:10 - and the one who corrupts it fails.

De moslim moet zich er altijd van bewust zijn dat men bij elke interactie met een ander persoon of het hart een versterking van het geloof vindt, of het verraderlijke risico op een corrupte intentie en trots. Het is niet het doel van de moslim om citaten, feiten, verzen en tradities uit te werpen en deze uit te spreken alsof het een oefening in retorica of welsprekendheid is. Het doel is niet om zich gewapend te voelen met een reeks mentaal voorbereide antwoorden om onder druk te herkauwen. De moslim is geen deelnemer aan een strijd van wijsheid, noch bevindt hij zich in een wedstrijd, of is hij een concurrent voor 'hits', 'views' en 'likes'. De moslim mag niet worden beoordeeld op zijn welsprekendheid. De moslim moet zich eraan herinneren dat hij of zij niet voor een geautomatiseerde machine staat, maar voor een menselijk wezen, net als hijzelf.

The Muslim must always remember that in every interaction one has with another person, the heart can either find a replenishing of belief or the insidious risk of a corrupted intention and pride. It is not the purpose of the Muslim to throw out quotes, facts, verses and traditions and speak them as if it is an exercise in rhetoric or eloquence. The purpose is not to feel armed with a set of mentally prepared responses to be regurgitated under pressure. The Muslim is not a participant in a battle of wits, nor are they in a contest, or competitor for ‘hits’, ‘views’ and ‘likes’. The Muslim is not to be judged for oratory prowess. The Muslim is to remember that he or she does not stand before an automated machine, but a human being, just like him.

Elk mens is opgebouwd uit dezelfde ontelbare hoeveelheid emoties, zintuigen, levenservaringen, hoop, dromen, interesses, verwachtingen, verantwoordelijkheden en overtuigingen als ieder ander. Geen mens bestaat in een lege ruimte, vrij van belangrijke details, maar heeft, net als de moslim, vele paden bewandeld, overgangen in leeftijd, landschap en ervaring doorgemaakt en staat nu, bij de beschikking van Allāh, voor de moslim in wat een andere betekenisvolle levensontmoeting is. Als de moslim oprecht hoopt dat hun interactie met de persoon transformatief zal zijn, moet dit beginnen met de moslim die het individu ziet als een complex persoon opgebouwd uit vele delen, een mens, net als jij.

Every human is made up of the same myriad of emotions, senses, life experiences, hopes, dreams, interests, anticipations, responsibilities and beliefs as anyone else. No human exists in an empty space, void of important details but has, like the Muslim, traversed many paths, transitioned in age, landscape and experience and by the decree of Allāh1 now stands before the Muslim on what is another meaningful life encounter. If the Muslim genuinely hopes their interaction with the person will be transformative, it must begin with the Muslim seeing the individual as a complex person made up of many parts, a human, just like you.

De moslim moet daarom de boodschap van de Islam overbrengen met een nauwgezette overweging van hoe complex de menselijke natuur is. Het is de communicatie tussen de innerlijke kern van de moslim en de ontvanger die het meest fundamenteel is. In de memoires van de Engelse schrijver en politiek commentator Harry Leslie Smith beschrijft hij zijn ochtendroutine waarbij hij naar beneden gaat in zijn huis en zichzelf een kop koffie bereidt. Tijdens het zetten en roeren van de koffie brengt hij een nostalgische herinnering over, gestimuleerd door het "geklink" van zijn lepel tegen zijn kopje. Wat alledaags lijkt, is in feite uitzonderlijk; een moment van ervaringsgrootte dat de gevoelens vormt die verbonden zijn aan de ruimte, de plek en het leven van deze 95-jarige heer. In het "geklink" van de lepel tegen het kopje wordt Smith teruggebracht naar zijn kindertijd als een jonge jongen die op een straat in London stond.

The Muslim therefore needs to convey the message of Islam with close consideration of how complex the human being is. It is the communicationbetween the inner core of the Muslim and their addressee which is most fundamental. In the memoirs of the English writer and political commentator Harry Leslie Smith, he describes his early morning routine of going downstairs in his home and preparing himself a cup of coffee. In his brewing and stirring of the coffee, he conveys a nostalgic memory stimulated by the “clinking” of his spoon with his cup. What might seem mundane is in fact exceptional, a moment of experiential magnitude that shapes the sentiments connected to space, place and life of this 95-year-old elderly gentleman. In the “clinking” of the spoon with the cup, Smith is taken back to his childhood days as a young boy standing on a London street.

Wanneer de lepel de beker raakt, is het het "geklink" van paardenhoeven op een geplaveide weg dat Smith zich herinnert, en zijn geheugen wordt gewekt door een herinnering aan zijn ouders die door buitenafval zochten naar voedsel. Het feit dat dit ene geluid in staat is om een zo verre herinnering te doen ontwaken, die zo'n acht decennia teruggaat, is ongelooflijk krachtig.2 Dat laatste herinnert ons aan de realiteit dat de mens een compositie is van zoveel ingewikkelde draden die door elk ding op elk willekeurig moment geprikkeld kunnen worden. De mens is, zoals het voorbeeld van Smith illustreert, geen eenvoudige schil, maar een meerlagige schepping bestaande uit een bewust zelf, de zintuigen van zien, horen, ruiken, proeven en voelen, een geest, en een hart dat voelt en begrijpt. Islamitisch karakter is het herkennen van de aard van de mens in zijn volledige omvang.

As the spoon meets the cup, it is the “clinking” of the hooves of horses on a cobblestoned road that Smith remembers, and his memory is alerted to a recollection of his parents rummaging through outdoor litter in search of food. This single sound is able to awaken such a distant memory, spanning back eight or so decades is incredibly powerful.2 The latter alerts us to the reality that man is a composite of so many intricate strands that can be provoked by any one thing at any one instance. Man, as the example of Smith illustrates, is not a simple shell, but a multi-layered creation made up of a conscious self, senses of see, hear, smell, taste and touch, a spirit, and a heart that feels and understands. Islamic character is to recognise the nature of man in all his entirety.