8. De opkomst van Nazi-Duitsland: “een Joods probleem” - Van burgers naar uitgestoten buitenstaanders - Mens-zijn

8. De opkomst van Nazi-Duitsland: “een Joods probleem” - Van burgers naar uitgestoten buitenstaanders - Mens-zijn | Quran Course

Het werk van Rosenberg vormde een beeld van de Joodse persoon als een "parasiet", waarbij zij werden gedefinieerd als een 'anti-ras' dat niet volledig menselijk was en geen deel kon uitmaken van een Duitse of zelfs een wereldwijde sociale identiteit. Joden waren bovendien, zo betoogde hij, beroofd van een metafysische en culturele dimensie en konden zij niet worden toegeschreven aan een menselijk ras, wat hen in plaats daarvan dierlijk maakte. Joden werden hierna in de nazi-propaganda vaak vergeleken met ratten – inclusief kunstwerken, posters, toespraken en films. Dezelfde soort dierlijke beeldspraak was aanwezig in Rwanda, toen Tutsi's "kakkerlakken" werden genoemd, en evenzo bij zwarte slaven in de Amerika's, die werden beschouwd als ondermenselijke dieren. Interessant genoeg zien we in alle eerder genoemde gevallen een patroon van verwijzingen naar dieren die meestal gevreesd worden, zoals slangen, ratten en hagedissen. Het was dit 'Othering' (anders maken), een dergelijke veroordeling van anderen als wegwerpbare en minder-dan-menselijke entiteiten, dat zowel de ontwikkeling van genocidale tendensen mogelijk maakte als versnelde. De *untermenschen* was voor de nazi's geen beschrijving om diegenen te beschrijven die als ondermenselijke entiteiten werden beschouwd, maar om diegenen te beschrijven die ondermenselijk waren. Hoofdaanklager Telford Taylor van de 1946

Rosenberg’s work formed an image of the Jewish person as a “parasite”, defining them as an ‘anti-race’ who were not fully human and could not be part of a German or even global social identity. Jews were furthermore devoid, he argued, of a metaphysical and cultural dimension and could not be prescribed to a human race, rendering them instead animal-like. Jews were henceforth often compared to rats in Nazi propaganda - including art pieces, posters, speeches and films. The same kinds of animalistic imagery were prevalent in Rwanda when Tutsis were called “cockroaches” and so too were black slaves in the Americas, viewed as subhuman animals. Interestingly, in all the aforementioned instances, we observe a pattern of referencing animals that are mostly feared, such as snakes, rats and lizards. It was this Othering, such a castigating of others as disposable and less-than-human entities that both made possible and accelerated the development of genocidal tendencies. The untermenschen for the Nazis was not a description to describe those who were like subhuman entities, but to describe those who were subhuman. Principal prosecutor Telford Taylor of the 1946

In het licht van het bovenstaande is het voor de moslim zeer belangrijk om een goed historisch begrip te hebben van de volkeren met wie hij of zij in contact komt. Kennis van gebeurtenissen die een enorme sociaal-historische betekenis hebben voor mensen, kan wegen openen naar empathie en een beter begrip. Onze historische contexten hebben een duidelijke invloed op onze houding tegenover de wereld en tegenover anderen; ze vormen een deel van ons karakter en onze persoonlijkheid. Het begrijpen van de pijn die anderen hebben moeten verdragen, kan het innemen van een ander perspectief vergemakkelijken en waardering bevorderen. Er is veel geleerd van de processen van Neurenberg over de psychologie van het 'ander maken' (Othering) en de dehumanisering van de slachtoffers van de Holocaust, evenals over de psychologie van de daders. Het grove misbruik van macht weerspiegelt zich in de getuigenissen van nazi-daders die hadden aangedrongen op een beleid van het vernederen van Joden als een kwestie van sociaal beleid. Hun degradatie was een fundamenteel onderdeel van het uitlokken van wat begon als intolerantie en misbruik tot een wijdverspreid proces van het 'ander maken', wat culmineerde in hun massamoord.

In light of the above, it is very important for the Muslim to have a good historical understanding of the peoples with who he or she engages. Knowing of events that have immense socio-historical importance for people can open avenues for empathy and better understanding. Our historical contexts have an obvious bearing on our attitudes towards the world and towards others; they form part of our characters and personalities. Understanding the pain that others have endured can better facilitate perspective taking and harness appreciation. Much was learnt from the Nuremburg Trials about the psychology of Othering and dehumanising of the Holocaust victims, as well as the psychology of the perpetrators. The gross abuse of power is reflected in the testimonies of Nazi perpetrators who had insisted on a policy of debasing Jews as a matter of social policy. Their degrading was a fundamental component of eliciting what began as intolerance and abuse into a widespread othering, culminating in their mass murder.

In relatie tot wat een dader zou kunnen voelen wanneer dergelijke misdaden vanuit nabijheid worden gepleegd en de impact die dit heeft op het menselijk geweten, verkent Christopher Browning in zijn zeer onthullende studie over wat er veranderde in de gewone Duitsers die de Holocaust teweegbrachten, Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 and the Final Solution in Poland (London, 1992). Wat veranderde er in de harten van tienduizenden gewone soldaten en politieagenten, zakenlieden, vrachtwagenchauffeurs, schrijvers en leraren, van wie slechts een minderheid lid was van de nazi-partij? Deze mensen die miljoenen Joden verzamelden en methodisch executeerden? Browning beschrijft het verzamelen van 1.800 Joden in het dorp Józefów, in het midden van Oost-Polen. Tijdens de operatie moesten Joden van werkende leeftijd naar een kamp in Lublin worden gestuurd, terwijl de vrouwen, kinderen en ouderen ter plekke zouden worden doodgeschoten. Velen weigerden die dag het bevel. Luitenant Heinz Buchmann was een van hen. Hij was in 1937 bij de nazi's gegaan en in 1942 was hij commandant van het eerste peloton van de eerste compagnie. Toen hij hoorde van de aanstaande slachting onder burgers, protesteerde Buchmann dat hij "in geen geval zou deelnemen aan een dergelijke actie, waarbij weerloze vrouwen en kinderen worden doodgeschoten."69

In relation to what a perpetrator might feel when such crimes are committed from proximity and the bearing this has on a human conscience, Christopher Browning explores in his very revealing study about what changed in the ordinary Germans who made the Holocaust happen, Ordinary Men: Reserve Police Battalion 101 and the Final Solution in Poland (London, 1992). What changed in the hearts of tens of thousands of ordinary soldiers and policemen, businessmen, truck drivers, writers and teachers, only a minority of who were members of the Nazi party? These people who rounded up and methodically executed millions of Jews? Browning describes the rounding up of 1,800 Jews in the village of Józefów, east-central Poland. In the operation, Jews of working age were to be sent to a camp in Lublin whilst the women, children and elderly were to be shot on the spot. Many refused the order that day. Lieutenant Heinz Buchmann was one of them. He had joined the Nazis in 1937 and by 1942 was commander of the First Platoon of First Company. When hearing of the impending massacre of civilians, Buchmann protested that he “would in no case participate in such an action, in which defenceless women and children are shot.”69

Eén politieagent bekende dat hij ontdekte dat geen van de slachtoffers – vrouwen, ouderen, zieken, zuigelingen – die dag levend naar huis zou terugkeren. De mannen grepen niet in. Sommigen hadden echter spijt dat ze eerder niet hadden geweigerd en beschreven de moorden als “afstotelijk.”71 Sommigen smeekten dat zij ook vaders met kinderen waren en niet in staat waren om door te gaan. Er waren nog anderen die die dag ontwijking zochten. Onderofficieren gewapend met machinepistolen stonden erom bekend dat zij “langs hun slachtoffers schoten.”72 Tijdens de operatie verstopten andere mannen zich in de tuin van een katholieke priester, anderen hingen rond op een markt, vanwege hun tegenzin om Joden op te pakken; anderen vertraagden hun deelname door extra tijd te besteden aan het doorzoeken van huizen, zodat ze de markten konden vermijden waarin zij deel zouden nemen aan de executiepelotons. Een chauffeur die was aangewezen om Joden naar het bos te vervoeren, maakte slechts één rit voordat hij vroeg om te worden vrijgesteld. Veel mannen klaagden die dag dat ze niet op vrouwen en kinderen konden schieten, en als gevolg daarvan werden velen vrijgesteld van de operatie. Eén soldaat, Walter Niehaus, kreeg de instructie om een oudere vrouw neer te schieten en was niet meer in staat om door te gaan na haar moord: “mijn zenuwen waren totaal opgebrand door dit ene schot.” Anderen riepen uit: “Ik was zo ziek geworden dat ik het simpelweg niet meer kon”; “de hele zaak was inmiddels zo afstotelijk voor mij dat ik naar mijn pelotonscommandant terugkeerde, hem vertelde dat ik ziek was en om mijn vrijstelling vroeg.”73

One policeman confessed to finding that none of the victims – women, elderly, sick, infants, would return home alive that day. The men did not intervene. Some however regretted not having refused earlier, describing the killings as “repugnant.”71 Some pleaded they too were fathers with children and were unable to continue. There were others still who sought evasion on that day. Non-commissioned officers armed with submachine guns were known to have “shot past” their victims.72 During the operation, other men hid in a Catholic priest’s garden, others hung around a marketplace, because of their reluctance to round up Jews; others delayed their participation by spending additional time in the searching of houses so they could avoid the marketplaces in which they would participate in the firing squads. A driver assigned to take Jews to the forest made only one trip before he asked to be relieved. Many men complained that day that they could not shoot at women and children, and consequently many were relieved from the operation. One soldier, Walter Niehaus was instructed to shoot an elderly woman and was unable to continue after her murder, “my nerves were totally finished from this one shooting.” Others decried, “I had become so sick that I simply couldn’t anymore”; “the entire business was now so repugnant to me that I returned to my platoon leader and told him that I was sick and asked for my release.”73