We maken vaak de aanname dat de gemiddelde man van nature confronterend of vijandig kan staan tegenover de Islam en moslims. We verwerken media-informatie natuurlijk allemaal op verschillende manieren; er zijn degenen die gevoeliger kunnen zijn voor stereotypering dan anderen, afhankelijk van hun achtergrondinformatie, demografie en oprechte zorgen. Toen de gevangene Thumāma ibn Uthāl (moge Allah tevreden met hem zijn) besloot de Islam te aanvaarden, zei hij tegen de Profeet ﷺ dat er niets was waar hij meer een afkeer van had dan “jouw land, maar nu is jouw land het meest geliefde land voor mij geworden”. Dit betekent dat zijn 'andertjes maken' (Othering) van de Islam en moslims niet alleen zijn perceptie van de Profeet ﷺ beïnvloedde, maar ook die van het land dat met de Profeet ﷺ geassocieerd werd. De Profeet ﷺ

We often make an assumption that the average man might be naturally confrontational or hostile to Islam and Muslims. We all, of course, process media information in different ways; there are those who might be more susceptible to stereotyping than others depending on their background information, demographics and genuine concerns. When the prisoner Thumāma ibn Uthāl (Allāh be pleased with him) decided to accept Islam, he said to the Prophet (peace be upon him) that there was nothing he despised more than “your land, but now your land has become the most beloved of lands to me”. This means that his Othering of Islam and Muslims effected not only his perception of the Prophet (peace be upon him), but also of the land associated with the Prophet (peace be upon him). The Prophet’s (peace be upon him)

Het gezegende gezicht, zijn religie en zijn stad waren allemaal redenen tot bezorgdheid voor Thumāma, maar het transformerende karakter en de geduldige houding van de Profeet ﷺ openden een nieuwe ruimte van begrip voor de gevangene. Hoewel hij aanvankelijk aannam dat de Profeet ﷺ hem in feite kon laten doden, wist hij ook dat zijn vrijlating uit gevangenschap een mogelijkheid was.

blessed face, his religion and city were all a point of concern for Thumāma, but the Prophet’s (peace be upon him) transformative character and forbearance opened a new space of understanding for the prisoner. Though he initially assumed that the Prophet (peace be upon him) could in fact have him killed, he also knew that his release from captivity was a possibility.

In onze omgang met anderen zouden we moeten onthouden dat wij als mensen voornamelijk troost vinden in vergelijkbare zaken – uitingen van vriendelijkheid en barmhartigheid. Allāh beschrijft de Profeet ﷺ als een belichaming van een barmhartig karakter: “En Wij hebben jou (o Muḥammad) niet gezonden, behalve als een barmhartigheid voor de werelden.” (Qur’ān 21:107) Barmhartigheid, medeleven en empathie zijn onderling verbonden kenmerken van het beste waar alle mensen naar zoeken. Wij verkiezen barmhartigheid boven hardheid, geduld boven woede, en vriendelijkheid boven wreedheid. De Profeet ﷺ

In our engagement with others, we should remember that we as humans are mostly comforted by similar things – displays of kindness and mercy. Allāh describes the Prophet (peace be upon him) as an embodiment of merciful character: “And We have not sent you (O Muḥammad) except as a mercy to the worlds.” (Qur’ān 21:107) Mercy, compassion and empathy are interlinked features of the best of what all people seek. We prefer mercy over harshness, forbearance over rage, kindness over cruelty. The Prophet (peace be upon him)

Hij instrueerde dat vriendelijkheid in elke situatie moet worden toegepast, waarbij hij eenmaal zijn vrouw ‘Ā’isha (moge Allāh tevreden met haar zijn) onderwees: “Vriendelijkheid wordt in niets aangetroffen behalve dat het het mooi maakt, en het wordt van niets weggehaald behalve dat het het aantast.” Allāh beschrijft Zichzelf met de mooiste namen van Al-Raḥmān, Al-Raḥīm – de Barmhartige, de Genadevolle, de Schenker van Barmhartigheid. Allāh gebiedt barmhartigheid in elke situatie en zal met ons omgaan in relatie tot onze omgang met anderen. De Profeet ﷺ legde uit: “De barmhartigen zullen barmhartigheid getoond worden door de Meest Barmhartige. Wees barmhartig tegen degenen op aarde, en de Genere van de hemelen zal barmhartig met jullie zijn.”127

instructed that kindness be applied in every situation, once teaching his wife ‘Ā’isha (Allāh be pleased with her): “Kindness is not found in something except that it makes it beautiful, and it is not removed from something except that it makes it tarnished.” Allāh describes Himself with the most beautiful names of Al-Raḥmān, Al-Raḥīm - the Merciful, Gracious, Bestower of Mercy. Allāh commands mercy in every situation and will deal with us in relation to our dealings with others. The Prophet (peace be upon him) explained, “The merciful will be shown mercy by the Most Merciful. Be merciful to those on the earth and the One in the heavens will have mercy upon you.”127

Ibn al-Qayyim legde de woorden van de Profeet ﷺ uit:

Ibn al-Qayyim explained the Prophet’s (peace be upon him) words:

“En Allāh is barmhartig, en Hij houdt van de barmhartigen, en Hij verbergt de zonden van mensen en Hij houdt van hen die de zonden van anderen verbergen. Wie anderen vergeeft, zal Allāh vergeven; wie anderen kwijtscheldt, zal Allāh kwijtschelden; wie anderen excuses aanbiedt, zal Allāh excuses aanbieden; wie anderen uitmuntendheid toont, zal Allāh hem uitmuntendheid tonen. Zoals jij handelt, zal er tegen jou gehandeld worden, dus wees zoals jij wenst, want inderdaad Allāh zal tegen jou zijn zoals jij tegen Zijn dienaren bent.”128 Om de waarheid van empathische betrokkenheid te realiseren en de neigingen tot het 'anderen' en dehumaniseren tegen te gaan, moet een holistische waardering van barmhartigheid worden gerealiseerd. In alles om ons heen, onder mensen en dieren, is een deel van die barmhartigheid die Allāh aan de schepping heeft geschonken. Dit is iets waar de moslim nooit uit het oog mag verliezen.

“And Allāh is merciful, and He loves the merciful ones, and He veils the sins of people and He loves those who veil the sins of others ”Whoever pardons others, Allāh will pardon him; whoever forgives others, Allāh will forgive him; whoever excuses others, Allāh will excuse him; whoever shows excellence unto others, Allāh will deal excellently towards him. As you do so shall be done unto you, so be how you choose for indeed Allāh will be unto you as you are unto His servants.”128 In order for the truth of empathic concern to be realised and to offset tendencies of othering and dehumanisation, it is a holistic appreciation of mercy that needs to be realised. In everything around us, among humans and animals there is a part of that mercy which Allāh bestowed upon creation. This is something the Muslim must never lose sight of.

Alle mensen, zowel moslims als niet-moslims, bezitten een vorm van barmhartigheid – van vriendelijkheid, medeleven, empathie en liefde, en daarom moeten onze benaderingen, interacties en communicatie geïnspireerd zijn door diezelfde geest van barmhartigheid. De Profeet ﷺ instrueerde ons om een algemene barmhartigheid voor iedereen te hebben, om naar de schepping te kijken met een oog van medeleven:

All people, Muslims and non-Muslims alike, have something of mercy – of kindness, compassion, empathy, love, and so our approaches, interactions and communication must be inspired by the same spirit of mercy. The Prophet (peace be upon him) instructed us to have a general mercy for all, to look upon creation with an eye of compassion:

Abū Mūsa Al-Ash‘arī rapporteerde: De Boodschapper van Allāh ﷺ zei: ‘Jullie zullen nooit geloof hebben totdat jullie van elkaar houden. Zal ik jullie vertellen wat jullie van elkaar zal doen houden?

“Abū Mūsa Al-Ash‘arī reported: The Messenger of Allāh, peace and blessings be upon him, said: ‘You will never have faith until you love each other. Shall I tell you what will make you love each other?

Zij zeiden: ‘Natuurlijk, o Boodschapper van Allāh.’ De Profeet ﷺ zei: Verspreid vrede tussen jullie. Bij Degene in wiens hand mijn ziel is, zullen jullie het Paradijs niet betreden totdat jullie barmhartig zijn.

They said, ‘Of course, O Messenger of Allāh.’ The Prophet said: Spread peace between yourselves. By the one in whose hand is my soul, you will not enter Paradise until you are merciful.

Zij zeiden: ‘O Boodschapper van Allāh, wij zijn allen barmhartig.’ De Profeet ﷺ zei: ‘Eigenlijk is het niet barmhartigheid tussen jullie onderling, maar het is barmhartigheid in het algemeen, het is barmhartigheid in het algemeen.’129

They said, ‘O Messenger of Allāh, all of us are merciful.’ The Prophet said: Actually, it is not mercy between yourselves, but rather it is mercy in general, it is mercy in general.”129

“Empathie is het vermogen om het geluk of verdriet, de emoties en de gevoelens van een ander persoon te delen. Dit vermogen leidt tot begrip, tot mededogen en tot een breed scala aan andere verbindingen tussen mensen. Er zijn twee manieren waarop we in staat zijn empathie te ervaren: ten eerste, omdat we in dezelfde situatie hebben gezeten als de ander. We weten uit persoonlijke ervaring hoe het voelt, en de andere is omdat we ons kunnen voorstellen hoe zij zich voelen. Ons vermogen om ons iets voor te stellen kan voortkomen uit een vergelijkbare eigen ervaring, uit een verhaal van een vriend of familielid dat die ervaring heeft gehad, of uit de observatie van wat er met een vreemde gebeurt. En hoewel empathie een manier kan zijn om de vreugde of het geluk van iemand anders te delen, is de empathie die moeilijkheden verbindt degene die ons het meest waarschijnlijk aanzet tot actie.”

“Empathy is the capacity to share the happiness or sadness, the emotions and feelings of another person. This ability leads to understanding, to compassion and to a wide range of other connections between people. There are two ways that we are able to experience empathy: one, because we have been in the situation that the other person has. We know from personal experience how it feels, and the other is because we can imagine how they feel. Our ability to imagine may come from a similar experience of our own, from a story of a friend or family member who has had that experience or from the observations of what happens to a stranger. And although empathy can be a way of sharing someone else’s joy or happiness, the empathy that connects difficulties is the one that’s most likely to move us to action.

Het begrijpen van de problemen van anderen kan leiden tot een gerichte reactie, een gerichte vorm van hulp door te proberen een onrecht recht te zetten, door te proberen een probleem op te lossen, of simpelweg door begrip te tonen.

Understanding the troubles of others can bring a focused response, a focused kind of help by trying to right a wrong, by trying to fix a problem, or simply by sharing an understanding.

Deze daden kunnen zo eenvoudig zijn als een glimlach of zo complex als een internationale hulpactie in Haiti.”130 (04:03-05:19)

These actions can be as simple as a smile or as complex as an international relief effort in Haiti.”130 (04:03-05:19)

Wat Dr. Lisa Rossbacher aanstipt, is het idee dat menselijke gedragscodes in universele zin bestaan, tussen alle mensen, en dat medeleven met anderen daarom zowel op fysieke als figuurlijke wijze weerspiegeld wordt. Het roept gevoelens op van iemands eigen kwetsbaarheid en met het besef dat de dominante emoties die in oorlog vooraan staan – angst – universeel zijn voor alle mensen, inclusief vijandelijke populaties. Het is: ‘in de erkenning van iemands eigen kwetsbaarheid ligt het begin van empathie.’

Hoewel er nooit een volledig begrip kan zijn van de context en de factoren die de levensomstandigheden van een ander persoon vormen, of wat iemand in die omstandigheid moet hebben 'gevoeld', is er desondanks een realisatie, door kritische zelfreflectie op de eigen kwetsbaarheid, van wat men (gemedieerd door de gradaties van het geheugen) op een vergelijkbaar moment heeft gevoeld. Het hoeft de omstandigheid, de setting, de waarde van geslacht of de tijd in de geschiedenis niet na te bootsen, maar is existentieel in die zin dat 'meevoelen' bijdraagt aan onze eigen vorming van het 'zelf'. Wanneer de moslim met anderen spreekt, zou hij of zij in staat moeten zijn om de eigen empathische overwegingen op de ontvanger te projecteren. Moeders zijn in staat om te 'voelen' vanuit hun eigen moederlijke overwegingen, vaders kunnen eveneens de uitdagingen en vreugden van het vaderschap waarderen. Mensen in een samenleving kunnen zich relateren aan dezelfde soorten sociale zorgen, zoals straatcriminaliteit, de stijging van de woonlasten, collegegeld voor de universiteit, pensioen en eenzaamheid.

Though there can never be a full understanding of the context and factors that make up another person’s life circumstances or what a person must have ‘felt’ in that circumstance, there is nonetheless a realisation, through critical self-reflection of one’s own vulnerability, what one had felt (mediated by the gradients of memory) at a similar moment. It need not mimic the circumstance, setting, value of gender or time in history, but is existential in as much as ‘feeling for’ contributes to our very own make up of ‘self’. When the Muslim speaks with others, he or she should be able to insert their own empathetic considerations onto the addressee. Mothers are able to ‘feel’ out of their own maternal considerations, fathers too can appreciate the challenges and joys of fatherhood. People in a society can relate to the same kinds of social concerns like street crime, rise in housing costs, university tuition fees, retirement and loneliness.

Empathie is het vermogen om deel te nemen aan de emoties van een ander persoon, in diens geluk of verdriet. Dit kan worden gedaan door het innemen van een ander perspectief, door een moment te herinneren waarop we in dezelfde of een soortgelijke situatie verkeerden. We wisten hoe een dergelijke ervaring voelde en kunnen waarderen hoe die andere persoon zich voelt. Een dergelijke cognitieve verwerking kan sterke emoties van medelijden, sympathie en vele andere verbindingen tussen mensen voortbrengen. We kunnen ons zelfs identificeren met de gevoelens van een ander vanwege wat we van hen weten en vanwege de mate van nabijheid tot hen. Dit wordt prachtig getoond in de volgende overlevering:

Empathy is the ability to share in the emotions of another person, in his or her happiness or sadness. This can be done through perspective taking, recalling a time wherein we had been in the same or similar situation. We knew how such an experience felt and can appreciate how that other person is feeling. Such cognitive processing can produce strong emotions of compassion, of sympathy and so many other connections between people. We might even associate with another’s feelings due to what we know of them and due to the degree of closeness to them. This is shown beautifully in the following narration:

Empathie gaat ook over het communiceren van je begrip voor de gevoelens van een ander. Het biedt grote verlichting wanneer iemand anders zich identificeert met jouw gevoelens en je weet dat je verdriet of bezorgdheid waardig genoeg is om naar geluisterd te worden. Het helpt enorm, wanneer je spreekt met iemand die een persoonlijk verhaal of een tragedie vertelt, of goed nieuws deelt, om diegene gerust te stellen of om hun moeilijkheden of geluk te erkennen. In dergelijke omstandigheden kun je hun belang uitdrukken door simpelweg te zeggen: “Het klinkt alsof je een erg moeilijke tijd hebt gehad. Vertel me er meer over/hoe ben je daarmee omgegaan?” Het simpele zeggen van “vertel me er meer over…” bij een vrolijke of droevige beschrijving geeft de persoon een gevoel van belang. Dit zorgt er vervolgens voor dat jouw woorden, leiding en instructies beter worden ontvangen en gewaardeerd.

Empathy is also about communicating your understanding of another person’s feelings. It provides great relief when someone else identifies with your feelings and you know that your distress or concern is worthy enough to be listened to. It goes a very long way, when speaking with someone who is recounting a personal story, tragedy, or sharing a good news, to reassure them, or to acknowledge their difficulties or happiness. In such circumstances, you may express their importance by simply uttering “It sounds like you had a really difficult time. Tell me more about it/how did you cope?” The simple saying of “tell me more…” about a happy or a sad description puts the person in a place of importance. It then makes your words, guidance and instruction better received and appreciated.

Sommige van de meest aangrijpende verslagen van empathie komen voort uit de meest precaire situaties.

Some of the most evocative accounts of empathy emerge in the most precarious situations.

Met het besef van een gevoel van onomkeerbaarheid of in de context van een daad van verzet, kunnen mensen worden aangespoord tot het vertonen van gedragingen die zelfs in de genoemde omstandigheden niet gebruikelijk zijn. Deze kunnen inderdaad als atypisch worden beschouwd, gezien de contexten waartoe ze behoren en de mate van zelfopoffering die erin besloten ligt. Het ‘delen’ in de pijn van een ander, het ‘voorstellen’ van die pijn is, zoals Rossbacher definieerde, de basis van empathie.

With realisation of a sense of finality or in the context of an act of defiance, humans can be propelled into enacting behaviours that are not typical even in the said circumstances. These might be viewed as indeed atypical in so much as the contexts to which they belong and the sense of self-sacrifice found in them. The ‘sharing’ in another’s pain, the ‘imagining’ of that pain is, as Rossbacher defined, the foundation of empathy.

Empathie is een verbeeld verhaal en de acteurs kunnen heel goed de eigen persoon kunnen zijn. Het verhaal wordt verteld op het eigen canvas. Als herhumanisering de vaardigheid vereist om empathie te tonen, dan moeten de fijne nuances die we in ons eigen fysieke en emotionele wezen herkennen, ook in andere mensen worden overwogen. Het beste voorbeeld van de manier waarop eenvoudige gebaren een transformerend effect kunnen hebben op het leven van anderen, en mensen dichter bij Allāh kunnen brengen, komt van de Profeet ﷺ. Hij leerde dat het overbrengen van de islamitische oproep je volledige zelf is. Goed gesproken woorden kunnen een blijvende impact hebben. Het is vaak het 'hoe' van wat er gezegd wordt dat het 'wat' van wat er ook gezegd is, overstijgt.

Empathy is an imagined storying and the actors can be very much one’s own. The storying is told on one’s own canvas. If re-humanising requires the ability to empathise then the fine points we recognise in our own physical and emotional being need to be considered in other people. The best example of the way simple gestures can have a transformative effect on the lives of others, and draw people closer to Allāh comes from the Prophet (peace be upon him). He taught that the conveying of the Islamic call is the entirety of you. Words well-spoken can have a lasting impact. It is often the ‘how’ of what is said that transcends the ‘what’ of whatever was said.

Na de verovering van Makkah was een van de Mekkanen, Fuḍāla ibn Umayr, hoewel hij nominaal de Islam had aanvaard, gedreven door wraak en had hij gezworen de Profeet ﷺ te vermoorden. Terwijl de Profeet ﷺ ṭawāf (het rondlopen om de Ka‘ba) uitvoerde, had Fuḍāla zijn zwaard onder zijn kleding verborgen en bereidde hij zich voor op de laffe daad die hij van plan was te begaan. Plotseling bevond hij zich binnen handbereik van de Profeet ﷺ. De Profeet ﷺ keek op naar Fuḍāla en vroeg: “Wat was het dat je tegen jezelf aan het zeggen was?” Fuḍāla negeerde de vraag door te zeggen dat hij simpelweg Allāh prees. De Profeet ﷺ glimlachte naar Fuḍāla en zei: “Vraag Allāh om je vergeving,” terwijl hij zijn hand op de borst van Fuḍāla legde. Fuḍāla zou later zeggen: “Bij Allāh, vanaf het moment dat hij zijn hand van mijn borst haalde, bleef er niets van de schepping van Allāh over dat hem niet geliefder was dan zij.”153

After the conquest of Makkah, one of the Makkans, Fuḍāla ibn Umayr, though having nominally accepted Islam, was keen on revenge, and had vowed to assassinate the Prophet (peace be upon him). As the Prophet (peace be upon him) was performing ṭawāf (circumambulation of the Ka‘ba), Fuḍāla had hidden his sword under his clothing and was preparing himself for the dastardly deed he was about to commit. Instantly, he found himself within reach of the Prophet (peace be upon him). The Prophet looked up at Fuḍāla and asked, “What is it that you were saying to yourself?” Fuḍāla brushed off the question by saying he was simply praising Allāh. The Prophet (peace be upon him) smiled at Fuḍāla and said, “Ask Allāh to forgive you,” placing his hand on Fuḍāla’s chest. Fuḍāla would later say, “By Allāh, from the moment he lifted his hand from my chest, there remained nothing of Allāh’s creation except that he was more beloved to me than it.”153