Er is veel wat we in anderen van onszelf kunnen herkennen. We hopen allemaal op basisale overleving, tenminste, in een wereld vol vijandelijkheden. Soms kan onze primaire focus in het leven enkel te maken hebben met de druk van het simpelweg overleven. Dit kan de vorm aannemen van het betalen van de huur, rekeningen, financiële lasten, familie en/of werkstress. De moslim zou moeten begrijpen dat dit een tol kan eisen van ieder mens en hun perspectief kan beïnvloeden wanneer zij zich bezighouden met ideeën over God, het leven en het doel.

There is much we can see of ourselves in others. We all hope for basic survival, at the least, in a world of hostilities. Sometimes our primary focus in life can relate merely to the pressures of simply surviving. This could be in the form of paying the rent, bills, financial burdens, family and/or work stresses. The Muslim should understand that this can take its toll on any person and may affect their perspective when engaging in ideas around God, life and purpose.

We reflecteren op Mūsa en Hārūn in hun missie om Pharoah tot Allāh te roepen. De informatie die Allāh ons verstrekt is verbazingwekkend in de wijze waarop het beschrijft dat het initiële strijdtoneel tussen de tiran en de Profeet ﷺ, in werkelijkheid eerst een intern strijdtoneel is.

We reflect on Mūsa and Hārūn in their mission to call Pharoah to Allāh. The information Allāh provides us is astonishing for how it describes that the initial theatre of struggle between the tyrant and the Prophet (peace be upon him), actually is first, an internal one.

Hoewel het apparaat van de verspreiding in het geval van Mūsa is opgezet met spektakel, aangezien Farao zijn volk had verzameld (“zijn volk verzamelen, verkondigen” [79:23]) met de aanwezigheid van magiërs op een feestdag, waren het doel en de voorbereiding volledig bedoeld voor spirituele vernieuwing en hervorming. Het is in het overwinnen van het eigen innerlijke zelf dat oprechtheid wortel kan schieten. Dit laatste is te zien wanneer Allāh Mūsa voor het eerst instrueert om naar Farao te gaan, die de grens was overschreden. Allāh richtte Mūsa op om te zeggen:

Though the apparatus of propagation in Mūsa’s case is staged with spectacle since Pharaoh had assembled his people, (“gathering his people, proclaiming” [79:23]) with the presence of magicians on a day of festival, the objective and preparation was entirely intended for spiritual renewal and reformation. It is in the overcoming of one’s inner self that sincerity can take root. The latter can be seen when Allāh first instructs Mūsa to go unto Pharaoh who had transgressed. Allāh directed Mūsa to say:

79:17 - ‘Ga naar Farao, want hij is alle grenzen te buiten gegaan, 79:18 - en vraag hem: “Wil je jezelf zuiveren [van zonde]?’

79:17 - ‘Go to Pharaoh, for he has exceeded all bounds, 79:18 - and ask him, “Do you want to purify yourself [of sin]?

79:19 - "Wil je dat Ik je naar je Heer leidt, zodat je Hem met ontzag zult beschouwen?" Deze verzen benadrukken de grote behoefte aan spirituele zuivering als een middel tegen menselijke onrechtmatigheden. Farao was uiteraard actief geweest in de moord en vervolging van een grote menigte mensen, maar de instructie van Allāh aan Mūsa was om Farao de gelegenheid te geven om zijn eigen menselijke aard te overwegen en zijn behoefte om te geloven in en ontzag te hebben voor Degene die alle wezens heeft geschapen en onderhoudt.

79:19 - Do you want me to guide you to your Lord, so that you may hold Him in awe?” These verses emphasise the great need for spiritual purification as a remedy for human wrongs. Pharaoh of course had been active in the murder and persecution of a great multitude of people but Allāh’s instruction to Mūsa was to allow Pharaoh to consider his own human disposition and his need to believe and revere the One who created and sustains all beings.

Het eerste voorbeeld heeft betrekking op de profeet Ibrāhīm (vrede zij met hem) op het moment dat hij, als jonge jongen, de afgoden verbrijzelde die zijn volk aanbad. Toen de dorpsbewoners voor de dag vertrokken, sloeg Ibrāhīm de beelden neer en plaatste een bijl om de nek van de meest prominente van de afgoden. Toen de dorpsbewoners terugkeerden en de verbrijzelde resten van hun beelden zagen, gaven zij Ibrāhīm (vrede zij met hem) de schuld, en zo werd hij geroepen. De Qur’ān beschrijft in soera al-Anbiyā’ (27):

The first example concerns the Prophet Ibrāhīm (peace be upon him) at the point wherein he, as a young boy, smashed the idols his people were worshipping. When the townsfolk left for the day, Ibrāhīm tore down the statues and placed an axe around the neck of the most prominent of the idols. As the townspeople returned and saw the shattered remnants of their carvings, they pointed blame at Ibrāhīm (upon him be peace), and so he was called. The Qur’ān describes in Surah al-Anbiyā’ (27):

57 - 'Bij God zal ik zeker een complot smeden tegen jullie afgoden zodra jullie jullie rug hebben gekeerd!' 58 - Hij verbrijzelde ze allemaal in stukken, maar liet de grootste achter zodat zij daar naar terug konden keren.

57 - By God I shall certainly plot against your idols as soon as you have turned your backs!’ 58 - He broke them all into pieces, but left the biggest one for them to return to.

59 - Zij zeiden: ‘Wie heeft dit aan onze goden gedaan? Hoe kwaadaardig moet hij wel zijn!’ 60 - Sommigen zeiden: ‘Wij hebben een jongeman genaamd Abraham over hen horen spreken.’ 61 - Zij zeiden: ‘Breng hem voor de ogen van het volk, zodat zij [zijn proces] kunnen getuigen.’ 62 - Zij vroegen: ‘Was jij het, Abraham, die dit aan onze goden hebt gedaan?’ 63 - Hij zei: ‘Nee, het is gedaan door de grootste van hen – deze hier. Vraag het hen, indien zij kunnen spreken.’ 64 - Zij keerden zich tot elkaar en zeiden: ‘Jullie zijn het die ongelijk hebben, 65 - maar toen dwaalden zij opnieuw af en zeiden: ‘Jullie weten heel goed dat deze goden niet kunnen spreken.’ 66 - Abraham zei: ‘Hoe kunnen jullie aanbidden wat jullie noch voordeel, noch schade kan berokkenen, in plaats van God?

59 - They said, ‘Who has done this to our gods? How wicked he must be!’ 60 - Some said, ‘We heard a youth called Abraham talking about them.’ 61 - They said, ‘Bring him before the eyes of the people, so that they may witness [his trial].’ 62 - They asked, ‘Was it you, Abraham, who did this to our gods?’ 63 - He said, ‘No, it was done by the biggest of them– this one. Ask them, if they can talk.’ 64 - They turned to one another, saying, ‘It is you who are in the wrong, 65 - but then they lapsed again and said, ‘You know very well these gods cannot speak.’ 66 - Abraham said, ‘How can you worship what can neither benefit nor harm you, instead of God?

Het tweede voorbeeld heeft betrekking op de profeet Mūsa en het volk naar wie hij werd gestuurd. De centrale vers is vers 12 uit soera al-Naml (27): 12 - ‘Steek je hand in je gewaad en zij zal er wit uitkomen, zonder schade. Dit zijn onder de negen tekenen die je aan Farao en zijn volk zult tonen; zij zijn werkelijk te ver gegaan.’ 13 - ‘Maar toen Onze verhelderende tekenen tot hen kwamen, zeiden zij: “Dit is duidelijk toverij!”’ 14 - ‘Zij ontkenden hen, in hun boosaardigheid en hun trots, ook al erkenden hun zielen hen als waarheid. Zie hoe degenen die corruptie verspreidden hun einde ontmoetten!’ Er wordt ons verteld dat de clansleden van Farao, naar wie de profeet Mūsa werd gestuurd, de tekenen die aan Mūsa waren gegeven, verwierpen, hoewel “in hun geest zij ervan overtuigd waren van hun waarheid”. Ibn ‘Abbas zei dat dit betekent dat zij “zekerheid in hun harten hadden.” Al-Sa’di zegt dat “zij de tekenen niet verwierpen vanwege twijfels of onzekerheden, maar hen verwierpen uit trots en hoogmoed, ondanks het feit dat zij volledige zekerheid hadden over de waarheid van de tekenen die zij getuigden.” Dit weerspiegelt dat in bepaalde gevallen wat uiterlijk wordt uitgedrukt in spraak en daden, niet is wat werkelijk en volledig wordt gevoeld en begrepen in het hart en de geest van degene tot wie wordt gesproken.

The second example concerns the Prophet Mūsa (upon him be peace) and the people to whom he was sent. The focal verse here is verse 14 from Surah al-Naml (27): 12 - Put your hand inside your cloak and it will come out white, but unharmed. These are among the nine signs that you will show Pharaoh and his people; they have really gone too far.’ 13 - But when Our enlightening signs came to them, they said, ‘This is clearly [just] sorcery!’ 14 - They denied them, in their wickedness and their pride, even though their souls acknowledged them as true. See how those who spread corruption met their end! We are told that the clansmen of Pharaoh to whom Prophet Mūsa was sent, rejected the signs given unto Mūsa, though “in their minds were convinced of their truth”. Ibn ‘Abbas said it means they had “certainty in their hearts.”3 Al-Sa’di says that “they did not reject the signs due to any doubts and uncertainties but rejected them out of pride and arrogance despite having full certainty in the truth of the signs they witnessed.”4 This reflects that in certain instances what is expressed outwardly in speech and actions is not what is truly and fully felt and understood in the heart and mind of the one being addressed.

De dynamiek van confrontatie kan vaak verhullen wat er op het innerlijke niveau van elk persoon gebeurt, zoals innerlijke gevoelens van schuld, sympathie en berouw. Deze kunnen urenlang of zelfs acht jaar lang worden onderdrukt, of onmiddellijk worden geuit. Op een bepaald moment stonden enkele van de leiders van Mekka 's nachts buiten het huis van de Profeet ﷺ en luisterden zij naar de Profeet ﷺ die de Qur'ān reciteerde. Onbewust van elkaars aanwezigheid, waren zij volledig opgenomen in de recitatie en bleven zij daar tot de dageraad. Toen de mannen elkaar opmerkten, beschuldigden zij elkaar ervan de Qur'ān te hebben beluisterd en beloofden zij hun actie niet te herhalen. De volgende dag en de derde dag maakten de mannen hun geheime weg terug naar het huis van de Profeet ﷺ. Het voorbeeld onthult hoe zelfs de Profeet ﷺ

Het laatste voorbeeld, dat van toepassing is in het licht van het begrijpen van de menselijke tol van wreedheid en lijden, betreft het geval van een vroege metgezel van de Profeet ﷺ, Sa´īd ibn ‘Āmir (moge Allah tevreden met hem zijn). Sa´īd ibn ‘Āmir was, voordat hij de Islam aanvaardde, een van de toeschouwers die in Makkah waren verzameld om de executie van de metgezel van de Profeet ﷺ, Khubayb bin ‘Adiyy (moge Allah tevreden met hem zijn), bij te wonen.

The final example, which is applicable in light of understanding the human cost of atrocity and suffering, concerns the case of an early companion of the Prophet (peace be upon him), Sa´īd ibn ‘Āmir (Allāh be pleased with him). Sa´īd ibn ‘Āmir, before his embracing of Islam, was one of the spectators who had gathered in Makkah to witness the execution of the Prophet’s (peace be upon him) companion Khubayb bin ‘Adiyy (Allāh be pleased with him).

Sa´īd ibn ‘Āmir, die later in zijn leven vatbaar was voor aanvallen en flauwvallen, bekende ooit tegen zijn wil aan de leider (Ameer) ‘Umar ibn al-Khaṭṭāb (moge Allah tevreden met hem zijn) dat het mentale beeld van de pijn, de tranen, de geschreeuw van Khubayb en het ontnemen van de menselijke waardigheid, terwijl zwaarden en speren door het lichaam van Khubayb sneden, een onzichtbare, maar onuitwisbare stempel op zijn eigen geweten had achtergelaten. Het toont hoe het getuige zijn van menselijk lijden een zware tol kan eisen van een mens en hoe de opwinding onder de Mekkanen veranderde in een gruwelijk schouwspel voor Sa´īd ibn ‘Āmir. Het was niets meer dan de sadistische moord op een medemoslim wiens onwankelbare liefde voor de Profeet ﷺ zelfs zijn vijanden indruk maakte.5

Prone to fits and fainting later on in his life, Sa´īd ibn ‘Āmir once reluctantly confessed to the caliph ‘Umar ibn al-Khaṭṭāb (Allāh be pleased with him) that the mental image of Khubayb’s pain, tears, shrieks and the stripping away of human dignity as swords and spears cut through Khubayb’s body left its invisible, yet indelible mark on his own conscience. It shows how witnessing human suffering can take a severe toll on a human and how the fanfare of excitement among the Makkans came to be transformed to a horrific spectacle for Sa´īd ibn ‘Āmir. It was nothing more than the sadistic killing of a fellow Muslim whose unswerving love for the Prophet (peace be upon him) impressed even his enemies.5

Als mensen zijn we volledig in staat om mensen op manieren te zien die afwijken van algemene stereotypering, en een voorbeeld hiervan is te vinden in nieuwe media-voorbeelden zoals blogs, websites en online gemeenschappen. Het is essentieel voor de moslim om er alert op te blijven dat meningen die routinematig worden geformuleerd voor tv-talkshows of radio-uitzendingen niet de totale som of de meerderheid van de meningen over een bepaald onderwerp vormen. Hoewel de media de percepties over moslims kunnen vertroebelen of vertroebelen (vaak zelfs stereotyperen en lasteren), betekent dit niet dat het grote publiek noodzakelijkerwijs dezelfde opvattingen aanhangt of hiermee instemt. Het kan in feite zelfs het tegenovergestelde zijn. Mensen kunnen alert en gevoelig zijn voor onrechtmatige behandeling en onrechtvaardige representatie.

As humans, we are fully capable of seeing people in ways which differ from common stereotyping and one example of this can be found in new media examples of blogs, websites and online communities. It is essential for the Muslim to remain mindful that opinions routinely formulated for TV talk shows or on radio broadcasts are not the sum total or the majority of opinions on any matter. Though the media might cloud or darken perceptions about Muslims, (often even stereotype and vilify), it does not mean that the general public necessarily hold to those same views or are in agreement with them. It might, in fact, be the very opposite. People can be alert and sensitive to mistreatment and unfair representation.

Dit wordt getoond in een voorbeeld betreffende de tragedie van de 14-jarige Abeer Hamza Qasim al-Janabi, een jong meisje dat werd verkracht en vermoord door Amerikaanse soldaten. Het misdrijf kreeg ongetwijfeld een sterk vertekende berichtgeving in de Amerikaanse mainstream media, maar de ontvangst van het verhaal binnen online gemeenschappen verschilde hier drastisch van. De reactie op de moord op Abeer weerspiegelde een herpositionering van het narratief om in te spelen op het menselijk lijden van een kindslachtoffer en de moord op haar ouders en jongere zusje.

This is shown in an example concerning the tragedy of 14-year old Abeer Hamza Qasim al-Janabi, a young girl raped and murdered by American soldiers. The crime undoubtedly received grossly skewed coverage in the U.S mainstream media, however the reception of the story within online communities differed drastically from this. The response to Abeer’s killing reflected a repositioning of the narrative to draw on the human suffering of a child-victim and the murder of her parents and younger sister.

Op 12 maart 2006, vijf Amerikaanse landsoldaten van het 502nd Infantry Regiment, SGT Paul E.

On March 12th 2006, five U.S. Army soldiers of the 502nd Infantry Regiment, SGT Paul E.

Cortez, SPC James P. Barker, PFC Jesse V. Spielman, PFC Brian L. Howard en PFC Steven D. Green verlieten hun controlepost voor de Janabi-boerderij ten zuidwesten van het dorp Yusufiyya, in de stad Mahmudiyah, Irak. Terwijl Howard als uitkijk fungeerde, gingen de andere vier het huis van de familie binnen. Dit gebeurde naar aanleiding van een plan dat door de aanvallers was bedacht om een 'Hajji'-meisje te verkrachten. Na de middag die dag betraden de soldaten het huis, waar Barker, Cortez en Green om de beurt Abeer verkrachtten. De overige gezinsleden werden doodgeschoten. De mannen schoten vervolgens Abeer dood, staken haar lichaam in brand en verlieten het huis. Green, die ook een voormalig drone-operator was, verklaarde dat hij de 14-jarige Abeer had verkracht en haar samen met haar familie had gedood omdat 'hij Irakezen niet als mens beschouwde'.6

Cortez, SPC James P. Barker, PFC Jesse V. Spielman, PFC Brian L. Howard and PFC Steven D. Green left their checkpoint for the Janabi farmhouse to the southwest of the village of Yusufiyya, in the town of Mahmudiyah, Iraq. As Howard acted as a lookout, the other four entered the family home. This was subsequent to a plan devised by the assailants of raping a ‘Hajji’ girl. After noon that day, the soldiers entered the home where Barker, Cortez and Green took turns to rape Abeer. The remaining members of the family were shot dead. The men then shot dead Abeer, set her body on fire and left the house. Green, also an ex-drone operator, stated that he raped the 14-year old Abeer and killed her alongside her family because ‘he didn’t view Iraqis as human.’6

De Daily Kos-blog, opgericht door Markos Moulitsas in 2002, is tot op heden een van de meest populaire politieke blogs.7 De blog is een discussiegericht alternatief voor de mainstream media, waardoor bloggers in staat zijn om kritiek te uiten op en gebruik te maken van bestaande rapportages in de mainstream media. Interessant genoeg bevat de blog meer dan 25 artikelen/berichten die informatie bevatten met betrekking tot Abeer en de moorden in Mahmudiyah van 2006 tot heden. De berichten op Daily Kos maken gebruik van de gedempte mediarespons en proberen haar leeftijd en de verschillende media-aandacht voor de zaak te benadrukken.

The Daily Kos blog, founded by Markos Moulitsas in 2002 is one of the most popular political blogs to date.7 The blog is a discussion-oriented alternative to mainstream media enabling bloggers to critique and draw on existing reports in mainstream media. Interestingly, it hosts more than 25 articles/posts that contain some information pertaining to Abeer and the Mahmudiyah killings from 2006 to the present. The Daily Kos posts draw on the muted media response and seek to emphasise her age and the differential media attention to the case.

Een gedicht van de Nigeriaanse romanschrijver, dichter en sociaal criticus Chinua Achebe met de titel “Vultures” put uit een dergelijke tegenstrijdige aard van de mens. Het daagt ons uit om de tegenovergestelde kenmerken van het leven van een gier te verbeelden. De gier rust zijn “ingeslagen kop” op een “gebroken bot van een dode boom”. Als aaseter houdt hij de wacht over zijn “holle resten binnen het gemakkelijke bereik van koude telescopische ogen”, nadat hij de “ogen heeft uitgepikt” van zijn “gezwollen karkas in een waterrijke greppel en de dingen in zijn darmen heeft opgegeten.” De scène is somber en afstotelijk – totdat we een andere, contrasterende kant van de gier zien. Achebe beschrijft bijvoorbeeld hoe vreemd het is dat dezelfde gier “liefde” toont door zijn plek vrij te maken van bloed en ingewanden en deze schoon te maken. De gier zal zelfs slapen met “haar gezicht naar de muur gedraaid!” en niet kijken naar de somberheid die haar omringt. Hij zal zelfs “dicht tegen zijn partner aan kruipen”. Met deze dualiteit in gedachten richt Achebe onze aandacht vervolgens op de menselijke wezens. Ook zij kunnen met dergelijke dualiteiten bestaan, en als zodanig worden waargenomen.

A poem by the Nigerian novelist, poet and social critic Chinua Achebe entitled “Vultures” draws on such a conflicting nature of man. It challenges us to imagine the juxtaposing features of a vulture’s life. The vulture rests its “bashed in head” on a “broken bone of a dead tree”. A scavenger, it keeps a watch on its “hollowed remnants in easy range of cold telescopic eyes” having “picked the eyes” of its “swollen corpse in a water-logged trench and ate the things in its bowel.” The scene is bleak and repulsive - until we see another, contrasting, side to the vulture. For example, Achebe describes how strange it is that the same vulture demonstrates “love” by tidying and cleaning its site of blood and gore. The vulture will even sleep with “her face turned to the wall!” and not looking upon the bleakness that surrounds her. It will even “nestle close to his mate”. It is with this duality in mind that Achebe then turns our focus towards human beings. They too can exist with such dualities, and be perceived as such.

Een verder voorbeeld hiervan ligt in het voorbeeld van het Belsen-kamp en het gebod dat daar werd uitgevaardigd. Het Bergen-Belsen kamp, gelegen in Noord-Duitsland, was een concentratiekamp dat werd gebruikt voor de executie van Joden tijdens de Holocaust. Ongeveer 50.000 Joden kwamen om het leven in het kamp, waaronder de bekende kinderdagboekschrijfster Anne Frank; Achebe beschrijft het gebod:

A further example of this rests in the example of the Belsen Camp and the commandment issued therein. The Bergen-Belsen camp, situated in northern Germany was a concentration camp used in the execution of Jews in the Holocaust. Approximately 50,000 Jews met their death at the camp including well-known child diarist Anne Frank, Achebe describes the commandment: