De tirannen en hun aanhangers zijn bang dat de moslimgemeenschap (Ummah) geleid wordt naar het juiste pad van verandering en herleving. Dit vormt een waarschuwing voor hen met betrekking tot het einde van hun valsheid, onderdrukking en misleiding. Daarom is het voor hen een cruciaal vraagstuk om een einde te maken aan degenen die oproepen tot de Haqq. Nadat zij de Islamitische Staat hebben vernietigd, de landen hebben verscheurd en deze hebben vervangen door vele kleine staatjes, en hun loyale agenten in de machtsposities binnen deze landen hebben geplaatst, ondernamen zij politieke acties waarin zij hun agenten bevorderden door hen te presenteren als helden en als leiders van bevrijding en herleving, terwijl zij elke oprechte actie en beweging met geweld onderdrukten.

The tyrants and their supporters are frightened of the Ummah being guided to the correct path towards change and revival. This represents a warning to them in respect to the end of their falsehood, oppression and deception. As such it is their vital issue to deal with and put an end to those who are inviting to the Haqq. Therefore after they destroyed the Islamic State, tore up the lands and replaced them with many small statelets and placed their loyal agents in the positions of authority within them. After that they undertook political actions in which they promoted their agents presenting them as heroes and the leaders of liberation and revival whilst vehemently suppressing every action and movement which was sincere.

Die agenten en trouwe dienaren werkten zij aan zij met hun meesters om de moslimgemeenschap (Ummah) steeds meer te misleiden en te bedriegen met als doel de islam te beëindigen. Als gevolg hiervan ontstonden er vele seculiere en communistische partijen, terwijl de islamitische oproep tot de islam (Da’wah) werd verhinderd en verboden, behalve in de vormen die erop gericht waren mensen te verwijderen van het oprechte en correcte werk, wat de doelen van misleiding diende en de mensen verder misleidde. Ongeloof (Kufr) werd toen gepresenteerd onder de naam van de islam, de islamitische gedachten met betrekking tot bestuur en politiek werden afwezig gemaakt, terwijl de islamitische regels met betrekking tot de methode werden weggevaagd tot het punt waarop de islam iets vreemds werd onder haar eigen mensen.

Those agents and loyal servants worked alongside their masters to increasingly mislead and deceive the Ummah with the objective of finishing of Islaam. As such many secular and communist parties arose whilst the Islaamic Da’wah was prevented and forbidden apart from the forms that aimed at distancing people from the sincere and correct work which served the aims of deception and further mislead the people. Kufr was then presented with the name of Islaam, the thoughts of Islaam related to ruling and politics were made absent whilst the Islamic rulings related to the method were wiped out to the point that Islaam became something strange amongst its own people.

De islamitische moslimgemeenschap (Ummah) werd verdeeld in staten met wederzijdse haat en wrok tegen elkaar. Nationalistische en patriottische loyaliteiten manifesteerden zich en ontstonden; elke staat of kleine staat had een systeem of kwestie die tegenstrijdig en verschillend was van de andere. De kwesties van verschil en geschil werden aangewakkerd, terwijl de Joodse staat werd geplant als een dolk in het hart van de moslimgemeenschap (Ummah).

The Islamic Ummah became States with mutual hatred and resentment between each other. The nationalistic and patriotic allegiances manifested and arose, every State or Statelet had a System or issue which was contrary and different from the other, the issues of difference and dispute were incited whilst the Jewish State was planted as a dagger in the very heart of the Ummah.

Omdat de Islam een geloofsleer (Aqeedah) en sharia is waarin de moslimgemeenschap (Ummah) in haar geheel gelooft, proberen de ongelovige en zijn agenten de moslimgemeenschap (Ummah) te misleiden in vele van haar gedachten en meningen. Deze omvatten de gedachte dat de Islam geen zeggenschap heeft in de politiek, dat de eenheid van de moslimgemeenschap (Ummah) een onpraktische zaak is en zelfs onmogelijk, en dat de vestiging van het kalifaat (Khilafah) eveneens een zaak was die buiten alle mogelijkheid lag.

Because Islaam is an Aqeedah and Sharee’ah which the Ummah in its entirety believes in, the disbeliever and his agents attempt to mislead the Ummah in many of her thoughts and opinions. These included the thought that Islaam has no say in politics, that the unity of the Ummah is an impractical matter and indeed impossible, and that the establishment of the Khilafah was also a matter that was beyond all possibility.