We hebben in het vorige gedeelte vermeld dat de Islamitische Staat een uitvoerend orgaan is dat de Islaam implementeert en dat het niet mogelijk is om iets in de Dunyaa te implementeren in afwezigheid van de macht die daartoe in staat is. Het laten naleven van een Nizhaam (systeem) of Qanoon (Wet) door de mensen, en het beschermen van de Staat intern en extern, vereist een bekwame en capabele macht om dat te verwezenlijken.

We have mentioned in the previous section that the Islamic State is an executive implementing body for Islaam and that it is not possible to implement anything in the Dunyaa in the absence of the power that is capable of doing that. Making the people abide by a Nizhaam (system) or Qanoon (Law), protecting the State internally and externally requires a competent and capable power to accomplish that.

Als de gedachten waarop het beoogd en gewenst is om de Staat te vestigen, aanwezig zijn begonnen te zijn en zich zijn gaan verspreiden, en de mensen zijn begonnen in te zien dat degenen die de oproep tot de islam (Da’wah) voor de vestiging van het kalifaat en de toepassing van de islam uitvoeren, vertegenwoordigers zijn van de mensen van de Haqq (waarheid), terwijl hun tegenstanders behoren tot de mensen van de Baatil (onwaarheid), dan is het in dit geval noodzakelijk om een macht te doen ontstaan die de toepassing van de islam zal ondersteunen en beschermen. De serieuze en oprechte gedachte moet gericht zijn op de wijze waarop deze steun tot stand wordt gebracht.

If the thoughts upon which it is intended and desired to establish the State have began to have a presence and to spread and the people have began to see that those carrying the Da’wah for the establishment of the Khilafah and the application of Islaam are representative of the people of the Haqq (truth) whilst their adversaries are from amongst the people of Baatil (falsehood), then in this case it is necessary to bring into existence a power which will support and protect the application of Islaam. The serious and sincere thought must be focused upon the manner of bringing this support into existence.

De realiteit en de pogingen hebben de paden aangewezen naar het bereiken hiervan, welke in drie categorieën kunnen worden onderverdeeld:

The reality and attempts have indicated the paths towards accomplishing this which can be categorized into three:

Het verkrijgen van steun en macht van een richting of entiteit die deze twee eigenschappen bezit, waarbij dit wordt voltooid door een deal die bepaalde compromissen inhoudt met betrekking tot bepaalde opvattingen en Shar’iyah-regels, of een deal die de realisatie van belangen voor die richting of entiteit veiligstelt, waardoor de toepassing van Islaam gebaseerd is op voorwaarden of incompleet is. Het kan ook een overeenkomst zijn die de Staat ondergeschikt maakt aan degene die de macht en bescherming heeft verleend. Een voorbeeld hiervan zou kunnen zijn wanneer de steun afhankelijk is van een ander land dat werd ingezet om een bepaald regime ten val te brengen. Als dit zou gebeuren, zou dit de nieuwe Staat afhankelijk maken van de ongelovigen (Kufr) of agenten, en als gevolg daarvan zal men Islaam slechts toepassen in de mate die de ongelovigen (Kufr) of agenten toestaan. Op die manier zullen zij ongeloof (Kufr) implementeren en zullen zij ten einde komen en verdwijnen wanneer de rol die voor hen is uitgestippeld, waarvoor de macht en bescherming oorspronkelijk zijn gegeven, is voltooid.

Gaining the support and the power from a direction or entity that possesses these two attributes where this is completed by a deal which includes some compromises in respect to some thoughts and Shar’iyah rulings or a deal which secures the attainment of interests for that direction or entity making the application of Islaam based on conditions or incomplete. It could also be an agreement that makes the State subservient to the one that has provided it with the power and protection. An example of which could be when the support is reliant upon another country which was provided to bring down a certain regime. If this was to happen then this would then make the new State reliant upon the disbelievers or agents and as a result will only apply Islaam in accordance to the amount that the disbelievers or agents permit. As such they will implement Kufr (disbelief) and then they will come to an end and disappear when the role that has been drawn out for them, for which the power and protection was original given, is accomplished.

Dit is een onjuiste en ongeldige methode en benadering. Dit komt doordat het doel en het streven is om de Islam naar de regelgeving en het bestuur te brengen, terwijl het niet de bedoeling is om mensen naar het bestuur te brengen wiens uiterlijk islamitisch is.

This is an incorrect and invalid method and approach. This is because the objective and goal is to bring Islaam to the rule and ruling whilst it is not to bring men to the rule whose appearance is Islamic.

Het compromitteren met betrekking tot de toepassing van de Islam of een deel daarvan betekent niets meer dan ongeloof (Kufr) inruilen voor ongeloof (Kufr), terwijl het stellen van voorwaarden aan de Staat door enige richting of entiteit zou betekenen dat deze entiteit autoriteit over deze Staat zou bezitten, wat verboden (Haram) is.

De Boodschapper van Allah ﷺ verwierp dit soort regelingen en overeenkomsten die hem een gezag zouden bieden dat gecompromitteerd en beperkt zou zijn, of waarbij zij (de ongelovigen) zijn God een jaar lang zouden aanbidden, gevolgd door het aanbidden van hun eigen God gedurende een jaar.

The Messenger of Allah (saw) rejected the likes of these types of arrangements and deals which would provide him with an authority which would be compromised and restricted or where they (the disbelievers) would worship his God for a year which would then be followed by worshipping their God for a year.

Zo hebben we gezien dat degenen die vertrouwden op en vertrouwden op de Kufr-regimes, terwijl zij een ander Kufr confronteerden, werden geleid naar nog grotere nederlagen. Daarom neigden de Mujaahideen in Afghanistan ernaar om de Amerikaanse steun en bijstand via Pakistan en Saudi Arabia te accepteren. Het resultaat hiervan was de realisatie van het Amerikaanse doel om de Russen te verdrijven, terwijl de Mujaahideen er niet in slaagden te realiseren waar zij voor hadden gepleit wat betreft een Islamitische Staat.

As such we have seen those who have depended and relied upon the Kufr regimes, whilst confronting another Kufr, being led to even greater defeats. So the Mujaahideen in Afghanistan inclined towards accepting the American support and assistance via Pakistan and Saudi Arabia. The result of which was the realisation of the American’s objective of expelling the Russians whilst the Mujaahideen failed in realising what they had been calling for in terms of an Islamic State.

Ze eindigden met het deelnemen aan de duivel (Shaytan) en vielen in zijn klauwen.

They ended up participating with the Shaytaan and falling in to its clutches.

Op vergelijkbare wijze beweerden de Palestijnse organisaties, die vertrouwden op en afhankelijk waren van de macht en steun van de regimes die agenten waren van de ongelovigen, op te staan voor het heil van Palestina, terwijl de meerderheid van de bevolking hen aanvankelijk geloofde. En dan, plotseling, geven dezezelfde organisaties het land op en erkennen zij de soevereiniteit van de Joodse Staat daarover, naast het recht op een vreedzaam en veilig bestaan, terwijl zij tegelijkertijd namens deze entiteit werken als een politiemacht voor hen.

Similarly the Palestinian organisations which relied and depended upon power and support from the regimes which were agents to the disbelievers claimed to be rising up for the sake of Palestine whilst the majority of its people initially believed them. And then all of the sudden these same organisations give up the land and then recognise the sovereignty of the Jewish State upon it, in addition to its right to a peaceful and secure existence, whilst at the same time working on behalf of this entity as a police force for them.

Dit is waar de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) of een beweging naar streven en zich richten op het opbouwen van een macht vanuit henzelf, om de macht en kracht van de onwaarheid te confronteren, deze te verslaan en te overwinnen, en vervolgens de Staat van de Islam op haar plaats te vestigen. Dit is een waanvoorstelling en een onmogelijke methodologie, omdat het geld, de wapens, het leger, de media, de middelen en de instrumenten allemaal in de handen zijn van de Staat van de onwaarheid. Het is slechts mogelijk om een onbeduidende en magere macht of kracht op te bouwen in vergelijking met wat de Staat van de onwaarheid bezit. Bovendien wordt elke hulp of steun die aan hen wordt verleend, alleen gegeven in ruil voor het beperken van de oproep tot de Haqq, in een situatie waarin alle staten in de wereld vijandig staan tegenover de islam.

This is where the carriers of the Da’wah or a movement aims at and targets the building of a power from themselves in order to confront the power and force of the falsehood, defeat and overcome it and then establish the State of Islaam in its place. This is a delusional and impossible methodology because the money, weaponry, military, media, tools and devices are all in the hands of the State of falsehood. It is only possible to build an insignificant and meagre power or strength in comparison to what the State of falsehood possesses. Additionally any help or support provided to them is only given in return for limiting the call to the Haqq in the case where all States in the world are hostile and against Islaam.

Deze regimes hebben niets dat hen ervan weerhoudt om steden en hun bevolkingen te bombarderen en hen uit te wissen als zij het gevaar van Islaam voor hen voelen, en dit zou gebeuren met de aanmoediging en gepaard gaande mediablack-outs of misleiding van alle staten ter wereld.

These regimes do not have anything preventing them from bombing towns, their populations and wiping them out if they sense the danger of Islaam to them and this would occur with the encouragement and accompanying media blackouts or misdirection from all of the world’s States.

Dit soort materiële militaire strijd zou de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) in voortdurende behoefte brengen aan financiële, militaire en technische bijstand om zwakte en de lasten van het leven te voorkomen. Het verkrijgen hiervan zou hen in een staat van afhankelijkheid brengen van degene die de bijstand heeft verleend, wat de deur zou openen naar de duivel (Shaytan) en rechtvaardigingen waarvoor de Shar’iyah geen enkel bewijs heeft geleverd. De agenten worden vervolgens geactiveerd en de oproep tot de islam (Da’wah) wordt uiteindelijk gecompromitteerd door de deelname van degenen met andere (on-islamitische) agenda's. Dit is precies wat er al is gebeurd in Afghanistan, Egypte, Algerije, Libanon en Syrië (in onze recente geschiedenis).

Er mag hier niet worden gezegd dat de mensen van geloof (Iman) alles wat zij kunnen voorbereiden, terwijl zij vertrouwen op hun geloof (Iman) gebaseerd op:

It should not be said here that the people of Imaan prepare all that they are able to whilst relying upon their Imaan based on:

Of dat er geen rekening gehouden moet worden met de verschillen in materiële kracht en macht tussen de strijdkrachten, zelfs als deze enorm zijn.

Or that no regard should be given to the differences in material strength and power between the forces and even if they are huge.

Dit mag niet worden beargumenteerd of gesteld, omdat het niet de context is van deze discussie en dit vakgebied. Dit komt doordat de Boodschapper van Allah ﷺ het gebruik van materiële kracht of macht verwierp terwijl hij zich in een vergelijkbare realiteit bevond, en als zodanig de handeling van de Boodschapper ﷺ

This should not be argued or stated because it is not the context of this discussion and subject area. This is because the Messenger of Allah (saw) rejected the use of material strength or power whilst in a similar reality and as such the action of the Messenger (saw)

vertegenwoordigt de Ash-Shar’iy (Hukm) die betrekking heeft op deze specifieke realiteit.

represents the Hukm Ash-Shar’iy that relates to this particular reality.

Veel realiteiten en gebeurtenissen hebben bevestigd dat een dergelijke actie en aanpak ofwel leiden tot wanhoop en passiviteit, of dat de macht wordt overgedragen aan infiltranten die vervolgens diensten verlenen aan de ongelovigen in de naam van de islam en de oproep tot de islam (Da’wah). De huidige regimes zullen een dergelijke zaak op de smerigste wijze uitbuiten, aangezien zij de Haqaa’iq (waarheden) verdraaien, de dragers van de Da’wah (oproep tot de islam) kwaadspreken en de moslims door middel van misleiding op het verkeerde pad brengen.

Many realities and occurrences have confirmed that the like of this action and approach either lead to despair and inaction or that the reigns are handed over to those who are infiltrators who then go on to provide services to the disbelievers in the name of Islaam and Da’wah. The current regimes will exploit such a matter in the dirtiest of manners as they distort the Haqaa’iq (truths), malign the Da’wah carriers and mislead the Muslims by deception.

Daarom is deze methode of weg om een kracht of macht te genereren of te vestigen om de Islamitische Staat aan te kondigen onjuist en gevaarlijk. Het put de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) uit terwijl het de oproep tot de islam (Da’wah) vervormt, en het bevat ook Munkaraat (slechte daden) en het leidt tot en veroorzaakt wanhoop.

Therefore this method or path towards generating or establishing a force or power in order to announce the Islamic State is incorrect and dangerous. It consumes the carriers of the Da’wah whilst distorting the Da’wah and it also includes Munkaraat (evil acts) within it and it leads to and causes despair.

Dit is om een bestaande macht binnen de samenleving of een deel daarvan te transformeren, zodat deze een steun en pijler kan worden voor de oproep tot de islam (Da’wah) van Haqq, in plaats van een steun en pijler te zijn voor Baatil en diens systeem. Dit is waar de Ahl ul-Quwwah Wal Man’ah (Mensen van macht en preventieve kracht), op een plaats die gereed en voorbereid is voor de vestiging van het kalifaat, hun macht en capaciteiten inzetten als een steun en pijler voor de Haqq en voor de toepassing van Islaam. De Haqaa’iq (waarheden)

This is to transform an existing power present within the society or part of it so that it can become a support and prop for the Da’wah of Haqq instead of being a support and prop for Baatil and its system. This is where the Ahl ul-Quwwah Wal Man’ah (People of power and preventative force), in a place which has been made ready and prepared for the establishment of the Khilafah, place their power and capabilities as a support and prop for the Haqq and for the application of Islaam. The Haqaa’iq (truths)

hebben een effect op de gedachten van de mensen, hun concepten en loyaliteiten, terwijl de oproep tot de islam (Da’wah) mensen uit de duisternis naar het licht leidt. Het transformeert hen tot steunpilaren van de oproep tot de islam (Da’wah) van de Haqq en van de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah), en tot vijanden van de heersende systemen en regimes die haat jegens hen koesteren. Op dezelfde manier als de moslimgemeenschap (Ummah) getransformeerd wordt, vindt de transformatie van deze factie van de mensen plaats en wordt deze voltooid, zodat zij beschermers worden van de toepassing en uitvoering van de islam.

have an effect upon the thoughts of the people, their concepts and loyalties, whilst the Da’wah to Islaam takes people out of darkness and into the light. It transforms them into supporters of the Da’wah of the Haqq and of the carriers of the Da’wah and enemies of the ruling systems and regimes who carry hatred towards them. In the same way as the Ummah is transformed, the transformation of this faction of the people takes place and is completed so that they become protectors of the application and implementation of Islaam.

Naast het voortzetten van de oproep tot de islam (Da’wah) door deel te nemen aan de intellectuele strijd en de politieke strijd, terwijl de moslimgemeenschap (Ummah) wordt gevoed met de concepten en gedachten van de islam, vereist de oproep tot de islam (Da’wah) ook een aanpak die zich met een speciaal programma op deze groep richt. Dit is zodat zij klaar kunnen zijn om hun volledige loyaliteit te bieden aan de volledige implementatie van de islam, zonder enige voorwaarde of bepaling. Dit is vervolgens de Talab An-Nusrah (het zoeken naar steun om de autoriteit te vestigen). De kracht die vereist is om de loyaliteit aan dit idee op te brengen, vertegenwoordigt de noodzakelijke macht die voldoende is om de Staat af te kondigen, haar gezag uit te breiden, rebellie daarbinnen te voorkomen en haar intern en extern te beschermen.

De samenleving werd daarom bevroren en gesloten voor de oproep tot de islam (Da’wah), de schade die de moslims werd toegebracht werd ondraaglijk, en toch ging de Profeet (Nabi) ﷺ voort in zijn oproep tot de islam (Da’wah) zonder iets te veranderen, zonder te vleien, zonder te proberen (de ongelovigen) te behagen of te onderhandelen en deals te sluiten. Hij ﷺ ondernam dit met de steun van Allah (SWT) en onder Zijn zorg:

The society therefore became frozen and closed off to the Da’wah, the harm inflicted upon the Muslims became unbearable and yet the Nabi (saw) continued in his Da’wah without changing anything, making flattery, seeking to please anyone (from the disbelievers) or bargaining and making deals. He (saw) undertook this with the support of Allah (swt) and under His care:

De leiders van de Quraish spotten met de koude ontvangst van de oproep tot de islam (Da’wah) en Abu Jahl kondigde aan hen aan: ‘Ga voort op de religie (Deen) van jullie voorvaderen totdat Allah het oordeel tussen ons en hem zal spreken’ (Seerah Ibn Hishaam).

The leaders of Quraish gloated about the coldness of reception to the Da’wah and Abu Jahl announced to them: ‘Continue upon the Deen of your forefathers until Allah brings judgment between us and him’ (Seerah Ibn Hishaam).

In deze toestand en onder deze omstandigheden beval Allah (SWT) Zijn Profeet (Nabi) ﷺ om de Nusrah te zoeken. Het volgende werd vermeld in Fat’h ul-Baari (p. 220 Vol. 7): Al-Haakim, Abu Na’eem en Bayhaqi hebben overgeleverd dat ‘Ali Bin Abi Taalib (ra) zei:

In this condition and these circumstances Allah (swt) commanded His Nabi (saw) to seek the Nusrah. The following was mentioned in Fat’h ul-Baari (p220 Vol. 7): Al-Haakim, Abu Na’eem and Bayhaqi recorded that ‘Ali Bin Abi Taalib (ra) said:

Zichzelf presenteren aan de stammen die hier worden genoemd, betekent dat de Nabi ﷺ zichzelf en zijn oproep tot de islam (Da’wah) presenteerde aan de stamhoofden, zodat zij hem bescherming en een steunbasis voor zijn oproep tot de islam (Da’wah) zouden bieden. Het zoeken naar deze Nusrah is daarom niet louter een mening of een stijl, maar het is eerder een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) waarmee Allah (SWT) Zijn Boodschapper heeft bevolen. Het is een islamitische (Shar’i) behandeling of oplossing, of een islamitische (Shar’iyah) Tareeqah (methode), om een islamitisch (Shar’i) doel te bereiken.

Presenting himself to the tribes mentioned here means the Nabi (saw) present himself and his Da’wah to the chiefs of the tribes so that they would provide him with protection and a support base for his Da’wah. This seeking of the Nusrah is therefore not merely an opinion or s style but rather it is a Hukm Shar’iy that Allah (swt) had commanded His Messenger with. It is a Shar’iy treatment or solution or a Shar’iyah Tareeqah (method) in order to achieve a Shar’iy objective.

Het zoeken naar Nusrah (Talab un-Nusrah) is de islamitische (Shar’i) weg en er is geen andere weg. Dit wordt aangegeven door het feit dat de Boodschapper ﷺ deze handeling ondernam en daarop volhield zonder ervan af te wijken of een andere methode te adopteren. Dit was ondanks alle afwijzing en oppositie die hij tegenkwam en ondanks het feit dat alle voorzienbare wereldse paden voor hem geblokkeerd waren.

Seeking the Nusrah (Talab un-Nusrah) is the Shar’iy way and there is no other way. This is indicated by the Messenger’s (saw) undertaking this action and his continuation upon it without diverting from it and adopting another method. This was in spite of all the rejection and opposition that he encountered and in spite of all foreseeable worldly paths having been blocked in front of him.

De Nabi ﷺ informeerde ons hierover en over de situatie van de oproep tot de islam (Da’wah) toen Allah (SWT) hem beval om de Nusrah te zoeken, naast hoe hij werd ontvangen door de mensen en door degenen van wie hij de Nusrah had gezocht. ‘Aa’ishah (vrede zij met haar) vroeg hem ﷺ op een dag naar de moeilijkste dag die hij in zijn leven had ondergaan, terwijl zij dacht dat het de dag van de slag bij Uhud was. Zij (vrede zij met haar)

The Nabi (saw) informed us of this and about the situation of the Da’wah when Allah (swt) commanded him to seek the Nusrah, in addition to how he was received by the people and by those whom he had sought the Nusrah from. ‘Aa’ishah (ra) asked him (saw) one day about the most difficult day that he had faced in his life whilst she had thought that it was the day of the battle of Uhud. She (ra)

hij zei: ‘Heb je een dag meegemaakt die zwaarder was dan de dag van Uhud?’ Hij ﷺ antwoordde:

Hij ﷺ had bescherming en steun gevraagd aan de mensen van Nufoodh (invloed) en Man’ah (kracht/bescherming), oftewel de stamhoofden van de mensen van At-Taa’if. Zij wezen hem echter af op de meest gruwelijke wijze en stookten vervolgens hun jongeren en raddraaiers tegen hem op, waarbij zij stenen naar hem wierpen tot het punt waarop zijn twee edele voeten bedekt waren met bloed. Hij ﷺ was niet in staat om iemand te vinden die hem zou steunen of beschermen, en daarom dwaalde hij doelloos rond en kon hij Makkah niet binnengaan. Het was op dit punt dat hij ﷺ

He (saw) had requested the protection and support from the people of Nufoodh (influence) and Man’ah (force/protection) i.e. The Chiefs of the people of At-Taa’if. However they rejected him with the worst forms of rejection and then incited their youth and thugs against him and they threw rocks at him to the point where his two noble feet were covered in blood. He (saw) was not able to find someone to support or protect him and so he wandered aimlessly and he was not able to enter Makkah. It was at this point when he (saw)

smeekte met zijn beroemde smeekbede (Du’a):

supplicated with his famous Du’aa:

Op deze manier verklaarde de Profeet (Nabi) ﷺ dat er geen afwijking of afleiding was van de gehoorzaamheid aan Allah (SWT) en van het opvolgen van Zijn geboden, zelfs als alle paden voor de dienaar gesloten zouden zijn. De teksten hebben duidelijk uitgelegd dat de Profeet (Nabi) ﷺ de Nusrah zocht voor twee zaken:

In this way the Nabi (saw) declared that there was no swerving or diverting away from the obedience to Allah (swt) and from following His commands, and even if all the paths have been closed down in front of the servant. The texts have clearly explained that the Nabi (saw) use to seek the Nusrah for two matters:

Om hem te beschermen en hem te behoeden voor schade, zodat hij in staat zou zijn de boodschap over te brengen en uit te nodigen tot Allah in een comfortabele en veilige omgeving.

To protect him and prevent him from harm so that he would be able to convey the message and invite to Allah in a comfortable and secure environment.

Om hem te voorzien van alles wat zij bezaten aan macht en vermogen, om in staat te zijn zijn Staat te vestigen.

To provide him with all that they possessed of power and capability in order to be able to establish his State.

Wat het eerste punt betreft, dan is dit duidelijk geworden uit een aantal realiteiten:

As for the first issue, then it has been made apparent from a number of realities:

Ibn Ishaq zei:

Ibn Ishaq said:

Onder deze teksten bevindt zich ook de overlevering die door AlHaakim is gerapporteerd van Jaabir Bin ‘Abdullah (ra) in ‘Al-Mustadrak’ (op de voorwaarden van de Saheehaini):

From amongst these texts there is also the narration related by AlHaakim from Jaabir Bin ‘Abdullah (ra) in ‘Al-Mustadrak’ (upon the conditions of the Saheehaini):

Het bovenstaande illustreert derhalve het zoeken naar Nusrah in de betekenis van het zoeken naar bescherming voor zichzelf en om hem in staat te stellen de oproep tot de islam (Da’wah) te ondernemen en deze over te brengen.

The above therefore illustrates the seeking of the Nusrah with the meaning of seeking protection for himself and to enable him to be able to undertake the Da’wah and convey it.

Wat betreft het tweede punt: dit is het zoeken naar Nusrah met het doel en om het doel van het verkrijgen van de macht, en niet enkel omwille van het overbrengen van de boodschap. Dit is aangegeven en hiernaar geleid in de Nusoos (teksten), die het volgende omvatten:

As for the second issue: This is the seeking of the Nusrah for the purpose and sake of attaining the rule and not only for the sake of conveying the message. This has been indicated and guided to in the Nusoos (texts) which include:

Dit wijst en leidt naar de verwerping van het accepteren van de Nusrah waarin voorwaarden worden gesteld en bepaald in het geval dat de Nusrah is ten behoeve van het verkrijgen van de macht.

The indicates and guides to the rejection of accepting the Nusrah in which conditions are placed and stipulated in the case where the Nusrah is for the sake of taking the rule.

We hebben ook als bewijs de dialoog die plaatsvond tussen de Profeet (Nabi) ﷺ en Abu Bakr (ra) aan de ene kant en de stamhoofden van Bani Shaibaan aan de andere kant. Het volgende werd vermeld in het boek: ‘Ar-Rawd Al-Anf Fee Tafseer As-Seerah An-Nabawiyah’ door Ibn Hishaam:

We also have as evidence the dialogue that took place between the Nabi (saw), Abu Bakr (ra) on one side and the chiefs of Bani Shaibaan on the other. The following is what was mentioned in the book: ‘Ar-Rawd Al-Anf Fee Tafseer As-Seerah An-Nabawiyah’ by Ibn Hishaam:

‘Abu Bakr vroeg: ‘Hoe groot is jullie aantal?’

‘Abu Bakr asked: ‘How large is your number?’.

Een van hun leiders genaamd Mafrooq zei: ‘Wij zijn met meer dan duizend en een duizend zal nooit gemakkelijk (of door een kleine groep) worden verslagen (d.w.z. het is een aanzienlijk aantal)’.

One of their leaders called Mafrooq said: ‘We number more than one thousand and a thousand will never be defeated easily (or by a small group) (i.e. it is substantial)’.

Abu Bakr vroeg: ‘Wat is het niveau van uw Man’ah (preventieve kracht)?’

Abu Bakr asked: ‘What is the level of your Man’ah (preventative force’?

Mafrooq zei: ‘De strijd is verplicht voor ons en elk volk heeft een punt van ernst’ (dat wil zeggen: wij zijn een volk dat gewend is aan oorlog).

Mafrooq said: ‘The struggle is obliged upon us and every people has a point of seriousness’( i.e. we are people well used to war)

Abu Bakr: ‘Wat is het resultaat van de oorlog tussen jou en je vijanden?’ Mafrooq: ‘Wanneer we vechten, zijn we in een van onze razernijen en de strijd is verhit.... Wij verkiezen onze paarden boven onze kinderen en wij verkiezen wapens boven melkvee. De overwinning komt van Allah, soms eindigt het in ons voordeel en soms tegen ons. Het lijkt erop dat jij een broeder van Quraish bent?’ Abu Bakr: ‘Ben je ervan op de hoogte gesteld dat hij de Boodschapper van Allah ﷺ is? Hier is hij (daarover)’.

Abu Bakr: ‘What is the result of war between you and your enemies?’ Mafrooq: ‘When we fight we are in one of our furies and the battle is enraged.... We prefer our horses to our children and we prefer weapons to milking animals. The victory comes from Allah, sometimes it ends in our favour and sometimes against us. It appears that you are a brother of Quraish?’ Abu Bakr: ‘You have been informed that he is the Messenger of Allah? Here he is (over there)’.

(Overgeleverd door Ahmad en Al-Baihaqi, en werd als Saheeh geclassificeerd door Al-Haakim en werd unaniem overeengekomen door Adh-Dhahabi. Ibn Katheer zei in zijn levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah): Deze Isnaad (keten) is Jayyid (goed) volgens de voorwaarde van Muslim. Ibn Hibbaan classificeerde het als Saheeh).

(Recorded by Ahmad and Al-Baihaqi, and was classified as Saheeh by Al-Haakim and agreed upon by Adh-Dhahabi. Ibn Katheer said in his Seerah: This Isnaad (chain) is Jayyid (good) according to the condition of Muslim. Ibn Hibbaan classified it as Saheeh).

Deze Bay’ah werd de Bai’at ul-Harb (de eed van oorlog) genoemd, omdat deze het gebruik van geweld en het zwaard goedkeurde om de toepassing van de Islam te beschermen en de Profeet (Nabi) ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah) (rah) te beschermen.

This Bai’ah was called the Bai’at ul-Harb (the pledge of war) because it approved of the use of force and the sword to protect the application of Islaam and protect the Nabi (saw) and his Sahaabah (rah).

Na de voltooiing van deze eed van trouw (Bay’ah) beval de Profeet (Nabi) ﷺ zijn metgezellen om emigratie (Hijrah) naar Al-Madinah te maken. Dus zij gingen, en daarna begon de Profeet (Nabi) ﷺ, vergezeld door Abu Bakr (ra), hun reis van emigratie (Hijrah) op precies dezelfde dag dat de leiders van Makkah hadden afgesproken hem te doden. Zijn aankomst in Al-Madinah betekende de aankondiging van de Islamitische Staat en de soevereiniteit van de Shar’a. Al-Madinah Al-Munawwarah vertegenwoordigde het vestigings- en steunpunt voor de Islamitische Staat en de realisatie van de Haakimiyah van Allah op de aarde.

After the completion of this Bai’ah the Nabi (saw) commanded his companions to make Hijrah to Al-Madinah. So they went and then the Nabi (saw) accompanied by Abu Bakr (ra) began their journey of Hijrah on the very same day that the chiefs of Makkah had agreed to kill him. His arrival in Al-Madinah signified the announcement of the Islamic State and the sovereignty to the Shar’a. Al-Madinah AlMunawwarah represented the establishment and support point for the Islamic State and the realisation of the Haakimiyah of Allah upon the earth.

Dit maakt derhalve de realiteit van het zoeken naar Nusrah en het belang ervan duidelijk met betrekking tot de vestiging van de islamitische staat. Het toont aan dat het praktisch is, dat het een gebod is van Allah Ta’Aalaa en dat het de wijze is waarop de Profeet (Nabi) ﷺ de islamitische staat vestigde. Als zodanig is het geen stijl van keuze om de heerschappij te verkrijgen. Integendeel, het is een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) behorend tot de Ahkaam (rechtsregels) van de Tareeqah. Het maakt ook duidelijk dat er in werkelijkheid geen correcte methode bestaat behalve deze methode.

Wij vragen Allah Ta’Aalaa om voor ons spoedig de bekwaam Nusrah te bereiden en te verzorgen, waarmee wij de Staat van Islaam zullen vestigen die Islaam zal toepassen, eer en macht (‘Izzah) aan Islaam en de moslims zal brengen, de Zhulm (onderdrukking) en onrecht van hen zal wegnemen, de bezetterende Joodse Staat zal verwijderen, het ongeloof (Kufr) en kolonialisme zal verdrijven en Al-Jihaad Fee Sabeel Allah zal ondernemen. En niets hiervan is een moeilijke zaak voor Allah.

We ask Allah Ta’Aalaa to ready and prepare for us the capable Nusrah soon by which we will establish the State of Islaam that will apply Islaam, bring honour and might (‘Izzah) to Islaam and the Muslims, remove the Zhulm (oppression) and injustice from them, remove the usurping Jewish State, expel the Kufr and colonialism and undertake Al-Jihaad Fee Sabeel Allah. And none of this is a difficult matter for Allah.