د ۱۸مې او ۱۹مې پېړۍ د ساینس د لاسته راوړنو په لیدو حیران شوي، ډیری لویديځوالو فکر کاوه چې مذهب خپله ټوله ګټه له لاسه ورکړې او په پای کې ساینس ته تسلیم شوی دی. نږدې ټول مشهور لویديځ ارواپوهان او ټولنپوهان په همدې ډول خپل نظرونه څرګند کړل. مثلاً مشهور ارواپوه فرويډ، د نوي زمانې د مذهب د ملاتړ بې فایده والی ښیي، وايي چې د انسان ژوند درې جلا رواني پړاوونه تېروي: خرافات، مذهب او ساینس. اوس چې د ساینس دوره ده، نو ټول مذهب له مودې تېر شوی دی.

Dazzled by the achievements of science during the 18th and 19th centuries many Westerners thought that religion had exhausted all its usefulness and surrendered to science once for all. Almost all the eminent western psychologists and sociologists expressed themselves in similar terms. Thus Freud the renowned psychologist, for instance, showing the futility of any advocacy for what religion stood for in modem time says that the human life passes through three distinct psychological phases: superstition, religion and science. Now being the era of science all religion was out of date.

جیسا چې موږ دیباچې کې تشریح کړي دي، په اروپا کې د سائنسپوهانو د یوې ځانګړې ژوند لید ته د مذهب په مقابل کې او د هغې د کرکې پر بنسټ د ودرېدو لپاره ځینې لاملونه وو. دا د هغې لویې شخړې له امله وه چې هلته د سائنسپوهانو او عیسوي کلیسا ترمنځ جوړه وه، او دا په هغوی کې دا فکر پیدا کړ، البته په ښه دلیل سره، چې هر هغه څه چې کلیسا یې استازیتوب کاوه، ارتجاعي، شاته پاتې، کلک او خرافاتي دي، او له همدې امله دا ضروري ده چې کلیسا خپل ځای سائنس ته پرېږدي، ترڅو انسانیت د تمدن په لاره کې پرمخ لاړ شي.

As we have already explained in the preface there were certain causes which led the men of science in Europe to adopt a view of life antagonistic to religion, and based on its hatred. It was due to the great controversy that raged there between men of science and the Christian church which made them think-quite justifiably of course-that whatever the church stood for was reactionary, retrogressive, backward and superstitious, and that therefore it must of necessity vacate its seat for science so as to enable humanity to move ahead on the path of civilization.

بغیر اِس کے چہ دَ اروپا د ددې نامراده جګړې د وخت د ژوند د ځانګړو شرایطو او د دوی په خپل اسلامي مشرق کې د ژوند د شرایطو تر منځ توپیر پوه شي، هغه خلک چې د پخوانیو نسلونو له لارې دوی ته رارسیدلي د دوی د مقدسو دودونو مخالف وو، د دې دودونو په یوځل بشپړ له منځه وړلو غوښتنه یې وکړه. بیا د تقلید هغه ناروغي راغله چې د تسلط لاندې اسلامي مشرق ته یې زیان واړاوه او د هغه خلکو ساده زړه کسان یې دې باور ته راوړل چې پرمختګ یوازې هغه لاره ده چې د اروپا غالب ملتونو تعقیب کړې، او دوی باید خپل دین هغسې پرېږدي لکه څنګه چې اروپا دا مخکې پرېښی و، که نه نو دوی ویره درلوده چې د ارتجاع، شاتګ او ریاکارۍ په ژور ګودر کې به ورک شي۔

Without appreciating the difference between the peculiar conditions of life obtaining in Europe at the time of this unhappy conflict and these in their own Islamic orient, people opposed to their sacred traditions handed down to them from past generations demanded their outright abolition. Then came the contagion of imitation which plagued the dominated Islamic orient and led the naive among its people to fancy that the only way to progress was that followed by the dominant nations of Europe, and they have to discard their religion just as Europe had already done failing which they feared that they would be trapped in an abyss of reactionarism, backwardness and humbug.

مګر داسې خلک دا حقیقت له پامه غورځوي چې په لویدیځ کې هم ټول نامتو عالمان د دین سره دښمني نه درلوده، او نه د دوی لیکنې داسې څه ښکاره کوي. بل پلوه، د دوی په منځ کې ځینې داسې ډېر لوړ مقام لرونکي روڼ اندي شته، چې د بې دینه اروپا له ماډي فکر څخه آزاد شوي او دې پایلې ته رسېدلي دي چې دین د انسان لپاره یوه رواني او فکري اړتیا ده.

But such people overlooked the fact that even in the west not all the outstanding scholars were antagonistic towards religion, nor do their works exhibit anything of this sort. On the other hand, we find some intellectuals among them of great eminence, who, freed of the materialism of the Godless Europe, were driven to the conclusion that religion is a psychological as well as an intellectual necessity for mankind.

سب نه مشهور شخصیت ستوريپوه جيمز جينز ده، چې د فلکیاتو عالم دی. هغه په خپل علمي ژوند کې د خدای منکر شکمن په توګه پیل وکړ، خو وروسته د خپلو ساینسي څېړنو له امله دې ته ورسېد چې د ساینس ستونزې د خدای په منلو پرته نه شي حل کېدای. بله مشهوره شخصیت، ټولنپوه بریج، دومره لاړ چې د اسلام ستاینه وکړه، ځکه چې اسلام د دنیوي او روحاني ژوند ترمنځ په یوه متوازن نظام کې د عملي ژوند د لارښود سره په ښه ډول سره یوځای کړی. د انګلیسي ليکوال سامرسیټ موم، چې په مشهور ډول یې اروپا د دې عصر د مذهب په اړه د ټولې ذهنیت په لنډ ډول بیانوي، ویلي چې اروپا په دې دوره کې یو نوی خدای، یعنې ساینس، موندلی دی او زوړ خدای یې پرېښی دی.

The most noted figure among them is the astronomer, James Jeans who started his intellectual career as a Godless skeptic but was led finally by his scientific exploration to the conclusion that the greatest problems of science could not be resolved without believing ...God. The famous sociologist, Jeans Bridge went so far as to eulogize Islam for achieving a successful amalgam of the temporal with the spiritual into a harmonious system of thought blent with a practical code of life. The well-known English writer, Somerset Maugham epitomized the whole attitude of modem Europe towards religion when he remarked that Europe had in the present era discovered a new god-science, discarding the older one.

دغه علم کی خدای، په هرحال، ډیره بې ثباته ثابته شوې ده، هر وخت بدلیږي او په مسلسل ډول خپل ځای بدلوي، نن هغه څه چې پرون یې د دروغ او جعلي په توګه رد کړي وو، د حقیقت او واقعیت په توګه ساتي، او برعکس هم، په پایله کې موږ وینو چې د هغې "عبادت کونکي" د دوامداره بې ارامۍ او اندیښنې په برخلیک اخته دي، ځکه چې د داسې بې ثباته خدای په ساې کې څنګه ارامي او ذهني سکون موندلی شي؟ دا چې مدرنه لویديځه دنیا د همدې دوامداره بې ارامۍ په ګرداب کې ده، یو واقعیت دی، چې د نن ورځې لویدیځ په ټولنه کې د رواني او عصبي ناروغیو ډیر شمیر چې ډیر عام دي، دا خبره ثابتوي.

The god of science has, however, turned out to be extremely fickle, ever changing and constantly shifting positions, upholding today as a fact and reality what it rejected yesterday as false and spurious and vice versa, with the result that we see its "worshippers" doomed to a fate of perpetual restlessness and anxiety, for how can they find rest and peace of mind under such a capricious god? That this constant restlessness with which the modern west is afflicted is a fact, is borne out by the large number of psychological and nervous disorders that are so common in the western community of today.

د عصري سائنس د دې ځواک ورکولو بلې پایلې دا ده چې موږ اوسیدونکې نړۍ له ټولو معنا او مقصد څخه خالې ده، د دې لپاره نه کومه لوړه ټاکنه او نه کوم لوړ واک شته چې دا نړۍ لارښوونه وکړي، او د متقابلو ځواکونو تر منځ دوامداره جګړه روانه ده. په پایله کې، په دې نړۍ کې هرڅه بدلون مومي؛ اقتصادي او سیاسي نظامونه بدلیږي؛ د دولت او افرادو ترمنځ اړیکې بدلیږي؛ حتی علمي "حقایق" هم بدلیږي. په داسې تیاره ماحول کې چې هیڅ لوړ واک نشته چې انسان ورته ورشي او د ژوند په دې بې رحمه جګړه کې ترې ملاتړ، ځواک او آرام ومومي، انسان له بدبختۍ او دوامداره بې ارامۍ پرته بل څه تمه کولای شي؟

A still another result of this deification of modern science is that the world we live in is devoid of all meaning and purpose with no higher order or power to guide it, with a persistent struggle ever going on between opposing forces. As a result, everything in this world suffers change; economic and political systems change; relations between state and individuals alter; even scientific "Facts" do change. What can man expect save misery and perpetual restlessness in a world with such a somber setting where no Higher Power exists whom he should turn to for support, strength and comfort in this ruthless struggle of life.

دا یوازې دین دی، او یوازې دین دی چې د انسانیت نړۍ ته سوله او آرامي بیرته راګرځولی شي. دا په انسان کې د نیکۍ سره مینه پیدا کوي، او د بدۍ او ظلم د ځواکونو په وړاندې د ودرېدو زړورتیا هم پیدا کوي، ځکه چې دا د خدای د رضا د ترلاسه کولو لازمي شرط دی، او د دې لپاره چې د هغه خوښه پدې ځمکه کې غالبه شي، او په صبر سره د آخرت د اجر انتظار وباسي.

It is religion and religion alone that can restore to the world of humanity peace and tranquility. It instills in man love for goodness and courage to stand up to the forces of evil and tyranny as a necessary condition of obtaining God's pleasure and to make His will predominant on this earth awaiting with patience His reward in the Hereafter.

ایا انسانیت واقعاً سوله، ارامۍ، آرامښت، یا په یوه کلمه کې، دین ته اړتیا نه لري؟

Doesn't mankind really need peace, tranquility, comfort, in a word, religion?

د ایمان او د آخرت د ابدي ژوند په عقیده پرته انسان به څه شي کیږي؟ پدې حالت کې د انسان د ځمکې پر مخ ژوند نوي ابعاد پیدا کوي او د پرمختګ لوړ افقونه د هغه په وړاندې پرانیزي. د دې پرته انسان په ناچارۍ سره د هیڅ والي د یوه دردونکي احساس لاندې راځي، ځکه دا د انسان د ټول ژوند د عمر یو ډول ناوخته پای ته رسیدل دي، او انسان د خپلو هوسونو او خواهشاتو د لاس یوه ساده لوبوړۍ ته بدلوي، چې هغه ته له دې پرته هیڅ نه ورزده کوي چې د ځمکې پر مخ د دې لنډ ځای ناستې په جریان کې د امکان تر حده ډیر خوند تر لاسه کړي.

What will become of man but for faith and belief in an eternal life in the Hereafter? In this context man's life upon earth assumes new dimensions opening far higher horizons of progress before him in the absence of which he is inevitably oppressed by a torturous sense of nothingness, as it means a virtual cutting short of man's total life-span, making him a mere plaything in the hands of his whims and caprices which teach him nothing but to derive the maximum possible amount of pleasure during this short sojourn upon earth.

دې څخه وروسته متقابل رقابتونه، وحشیانه جګړې او د مادي ګټو د ملکیت په سر شخړې پیښېږي، ځکه اوس د انسانانو د خواهشاتو د مهار کولو لپاره هېڅ لوړ قدرت نشته. نو هر یو له دوی څخه د خپل حرص او شهوت له امله ړنده شوی وي او غواړي په لنډ وخت کې هغه څه ترلاسه کړي چې د خپلو لاسونو لاندې راځي.

Mutual rivalries, savage battles and conflicts over the possession of material gains follow, as now there is no Higher Power to lay checks on men's desires. So, blinded by his greed and lust, each one of them wants to gain whatever he can lay his hands on in the shortest possible time.

دغه شان انسان د احساس او فکر ټیټو سطحو ته راکوز کیږي. د هغه تصور ټیټیږي، د هغه ارمانونه هم ټیټیږي او هغه وسایل هم چې دا ارمانونه د ترلاسه کولو لپاره کاروي. دا ټول د ذلت نښې لري. انسانیت د یو دوامداره ژوند محکوم دی چې د بې‌ساري داخلي جګړو څخه ډک دی، او دغه جګړې کمه‌تره اجازه ورکوي چې انسان د ژوند د لوړو او عالي موخو ته وخېژي. په داسې نړۍ کې د مینې او همدردۍ ځای نشته، ځکه انسانان بالکل د خپلو جسمي خوندونو ترلاسه کولو پسې اخته وي. هغوی د خپلو کوږو هوساوو تر لارښوونې لاندې دي. نو په داسې حالت کې دوی څنګه لوړې همّتونه لري، یا حتی د حقیقي انساني احساساتو قدر څنګه کولی شي؟

Thus man is degraded to lower planes of feeling and thought. His imagination sinks low and so do his ideals and the means to achieve them. They are all marked with abjectness. Mankind is doomed to a perpetual life of hideous internecine wars that scarcely permit it to soar to higher and nobler ends in life. In such a world there is no room for love or sympathy as men are wholly obsessed with their carnal pleasures. They are led by their blind passions. How can they in such a context have lofty aspirations or even appreciate genuine human feelings?

په داسې دنیا کې شک نشته چې انسانان ځینې مادي ګټې ترلاسه کوي. خو دا ګټې په څه کار دي، کله چې انسانان پیوسته د هغو په سر یو بل سره جګړه کوي، او هر یو د خپل ورور د ګلو د پرې کولو لپاره تیار وي، که چېرې هغه د خپل مادي ګټو لپاره مناسب وګڼي؟ ماديت ژوند دومره خرابوي چې حتی د انسان مادي لاسته راوړنې هم بې ګټې او بې معنا کیږي. انسانان د لالچ، شهوت او حرص په زنځیر کې بندیان دي. یوازې پټې غوښتنې یې اداره کوي. دوی پر دې بدیو هیڅ کنټرول نه لري. نه شي کولای چې هیله ولري چې له دې بندونو څخه خلاص شي.

Men in such a world no doubt gain some material profits. But of what use are these when fellowmen are constantly wrangling over them, each ready to cut his brothers throat should he find it opportune for his own material welfare. Materialism spoils life so much that even man's material achievements are rendered useless and senseless. Men are enslaved by greed, lust and avarice. Blind appetites alone govern them. They have no control whatsoever over these vices. Nor can they ever hope to extricate themselves from their trammels.

همدارنگه، ملتونه هم په ورته لاملونو سره په داسې ویجاړونکو جګړو کې ګیر کیږي چې د ژوند ټوله هم‌غږۍ ورانوي. او ساینس د خپلو ډیرو ویروونکو وسلو سره د انسانیت د له مینځه وړلو او د هغه د ړنګولو لپاره کارول کیږي، پرځای دې چې هغه انسان ته خدمت وکړي او د هغه د ښېګڼې سبب شي.

Similarly, the nations too, due to similar causes, get entangled in devastating wars which spoil all harmony in life. And science with all its dreadful weapons is employed for the extermination of the human race and its obliteration rather than make it serve man and contribute towards his well-being.

په دې نظر سره دین د انسانیت د ذهني افق پراخولو معنا لري، ځکه ژوند یوازې په دې دنیا پورې محدود نه دی، بلکې دې دنیا څخه هاخوا تر ابدیت پورې دوام لري. دا تصور د انسان په زړه کې امید رڼا کوي او هغه ته هڅه ورکوي چې د بدۍ او ظلم په وړاندې په ثبات سره مبارزه وکړي. دین مینه، همدردي او نړیوال وروڼۍ ښئي، او په دې توګه دا د سوکالۍ، امن او پرمختګ یوازینۍ لاره ده، او دا پخپله د دې ساتلو لپاره کافي دلیل دی. دین انسان د ژوند د سختې مبارزې لپاره په غوره ترین بڼه تجهیزوي.

Viewed in this context religion means broadening the mental horizon of mankind, for life is not confined to this world alone but continues even beyond it-up to eternity. This brightens hope in man's heart and encourages him to fight steadfastly against evil and oppression. Religion teaches love, sympathy and universal brotherhood and is thus the only way to peace, prosperity and progress which is in itself a sufficient reason for its retention. It equips man in the best possible way for the hard struggle of life.

یو بل دا چې یوازې ایمان دی چې انسان ته دا توان ورکولی شي چې خپل نفس څخه پورته شي او د لوړو او نجیبو اصولو لپاره زغم وکړي. کله چې دا ایمان له هغه څخه واخیستل شي، نو بیا هغه ته د خپل ځان څخه بهر هیڅ داسې شی پاتې نه شي چې ورته وګوري یا خپلې هیلې پرې وتړي. هغه سمدستي د یو حیوان په شان کیږي. ډیر خلک د حق د نجیبې لارې په دفاع کې شهیدان شوي دي، خپل ټول ژوند یې په دې جدوجهد کې تېر کړی، خو د مادي معنا له مخې یې هیڅ لاس ته نه دی راوړی.

Furthermore, it is faith and faith alone that can inspire man to rise above his self and suffer for noble and lofty ideals. Once it is taken away from him he is left with nothing else to look up or pin his hopes to outside his own self. He changes into a brute immediately. Many a man fell fighting in the noble cause of truth spending the whole of their lives in the struggle yet achieving nothing in the materialistic sense of the word.

دا کوم شی وو چې دغه لوی نفوسو ته داسې جنګ کې برخه اخیستل ور وهڅول چې هیڅ مادي اجر یې نه ورکاوه، بلکې هغه لږ شیان چې ورسره وو هم دې له لاسه ورکړل؟

What inspired these noble souls to engage in a battle that brought them no material rewards, hat caused them rather lose whatever little they happened to possess?

بې شکه دا د دین له ډیرو معجزو څخه یو وو، ځکه چې ترڅو چې د ځان غوښتنې، یعنې حرص، لالچ، شهوت او نور پورې اړه لري، دا هیڅکله انسان د یوه حقیقي ښه، عالي او دایمي ارزښت شیان ته نه رسوي. له همدې امله د ځان غوښتنې له لارې ترلاسه شوې مادي بریالیتوبونه ډیر لنډمهاله او عارضي وي، ځکه چې فوري ګټې هڅونه انسان ته کردار نه شي ورکولای، نه هغه ته داسې زړورتیا ورکولای شي چې د یوه واقعي عالي او لوی هدف لپاره ډیر وخت او صبر سره زیان وګالي او ثابت پاتې شي.

Undoubtedly, it was one of the many miracles of the Faith, for, so far as selfish motives viz. avarice, greed, lust etc. are concerned, these can never make man achieve anything really good, noble or of a permanent value. This is why the material triumphs won by selfish avarice are so short-lived and temporary as the incentive for immediate gain cannot equip man with character, nor can it give him the courage to stand fast suffering patiently and for long for a truly noble and lofty cause.

د دې ځای د ځینو داسې به اصطلاح "اصلاح‌پسندانو" هم شتون لري چې خپل الهام د کرکې څخه اخلي، نه د مینې څخه. دا د هغوی د الهام سرچینه ده، چې وايي دا د دوی ته د خپل هدف لپاره په صبر سختۍ زغلو زړورتیا ورکوي. هغه کرکه چې دوی یې ساتي ممکن شخصي ماهیت ولري، یا ممکن د خلکو په یوه طبقه کې پیدا شي او د بشریت عمومي یا هغه نسل ته چې دوی پکې زیږیدلي وي، لارښود شي. داسې کرکه‌ځپلي خلک ممکن د "اصلاح" له لارې د خپلو موخو یوه برخه ترلاسه کړي. د دوی کینه، د دوی تود او زیږیدلی ظالمانه طبیعت سره یوځای، ممکن دوی ته داسې ساتنه او "روحیه" ورکړي چې د خپل ټاکلي هدف لپاره په خوښۍ سره محرومیت زغمي، خو هغه مسلک چې په بدنیت ولاړ وي نه په مینه، هیڅکله بشریت ته هیڅ ښه شی ته نشي رسولی. دوی ممکن ځینې بدۍ لرې کړي او د ظلم اوسني حالت ته پای ورکړي، خو د بشریت دې ناروغیو ته سم درملنه نه وړاندې کوي. د کرکې او بدنیت پر بنسټ، داسې د ژوند فلسفه په ژر یا ناوخته زوال ته رسیږي او هغه بدي او ظلم زیږوي چې په پیل کې یې د له منځه وړلو دعوه کړې وه او د درملنې په لټه کې وه.

There are in fact some so-called "reformers" who seek inspiration from hatred rather than love. This is the headspring of their inspiration, which they say gives them the courage to bear hardships for their cause with patience. The hatred they cherish may be personal in character or it may spring among a class of people and be directed against mankind in general or the generation they may have happened to be born in. Such rancorinspired people may realize some of their ends by way of "reformation”. Their rancor coupled with their fiery and innate cruel natures may as well sustain them and boost their "morale" to willingly suffer privation for the sake of the cause they stand for, but a doctrine based on malevolence rather than love can never lead humanity to anything good. They may remove certain evils and put an end to the existing state of injustice but offer no sound remedy for these ailments of mankind. Based on hatred and malevolence, such a philosophy of life is bound sooner or later to degenerate and create far more evil and injustice than that it had originally professed and sought to cure.

له بلې، هغه عقیده چې نه د دې دنیا فوري ګټو ته ګوري او نه له بدخواهۍ څخه الهام اخلي، بلکې په انسانانو کې د مینې، ورورولۍ او د خپلو انسانانو د خدمت لپاره د ځان قربانولو د عالي جذباتو پیدا کولو سبب ګرځي، یوازې هغه کولی شي انسانیت ته داسې اجر ورکړي چې دوامداره وي او د ترلاسه کولو وړ وي، او د هغې د راتلونکي پرمختګ او سوکالۍ لاره هواروي. د دې ډول عقیدې جوهر د خدای په شتون ایمان او د هغه سره مینه ده، چې له هغې سره د فضیلت پر بنسټ د ژوند طرز پیدا کیږي، کوم چې انسان د خپل خالق ته نږدې کوي. مګر دا دواړه هغه مهال بې روحه پاتې کیږي، کله چې انسان په آخرت هم ایمان ونه لري.

On the other hand, a creed that does not aim at the immediate gains of this world, nor derives inspiration from malevolence but fosters in men noble passions of love, fraternity and a will to lay down their lives serving their fellowmen, can alone guarantee to humanity a reward permanent and worth striving for, and pave the way to its future progress and prosperity. The essence of such a creed is faith in God and love for Him with a consequent virtuous mode of living that helps man get nearer unto his Creator. But both of these remain lifeless so long as one does not believe in the Hereafter as well.

د آخرت پر ایمان انسان ته امنیت احساس ورکوي، زړه څخه د مرګ سره د فنا ویره لرې کوي او هغه ته ابدي ژوند ژمنه کوي. دا، په بل عبارت، معنا لري چې د هغه هڅې به بې ځایه نه شي، بلکې که په دې ژوند کې نه وي، نو په راتلونکي ژوند کې به خپل بشپړ اجر ترلاسه کړي.

Belief in the Hereafter gives man a sense of security banishing from his heart fear of extinction with his physical death and promising him an eternal life. This, in other words, means that his efforts shall not be wasted away but shall be crowned with their fullest reward in the life to come, if not in the life herein.

دا ټول هغه څه دي چې د خدای او آخرت په ساده عقیده کې په طبیعي ډول راځي. خو په اسلام کې موضوع دلته نه ودریږي، بلکې ډېره لرې ځي: هغه یوه بالکل توپیرلې او ډېره زړه راښکونکې کیسه لري چې بیانوي.

All this is, however, what follows as a natural corollary to a simple belief in God and the Hereafter as such. But so far as Islam is concerned it does not stop short there, but goes a long way ahead: it has a quite different and far more fascinating story to tell.

یو څوک چې تصور کوي چې اسلام کهنه شوی او نور اړتیا نلري، هغوي نه پوهیږي چې اسلام څه شی دی، او نه داسې ښکاري چې د انسان په ژوند کې د هغه حقیقي رسالت ته پوه شوي وي. هغه تاریخي کتابونه چې د استعمار د عاملانو له خوا د ځوانۍ په کلونو کې ورته ښوول شوي، د دوی په ذهن کې دا تصور پیدا کړی چې اسلام یوازې د دې لپاره نازل شوی و چې بت پرستۍ ته پای ورکړي او انسان یوازې د خدای عبادت ته لارښود کړي؛ چې عربان په یو بل ضد قبیلو ویشل شوي وو، نو اسلام راغی او هغوي یې یو کړل او یوه قوي او یو موټې ملت یې جوړ کړ؛ چې دوی په شرابو او قمار کې ښکیل وو او بد ژوند یې لرلو، نو اسلام راغی او دوی یې له دې بدیو وساتل، لکه څنګه چې یې په هغوي کې د ډیرو نورو بدو دودونو له منځه وړلو سره سره، لکه د لورو ژوندي ښخول او د انتقام په کړنو کې د ځان ځواک ضایع کول؛ او دا چې اسلام مسلمانانو ته امر وکړ چې د هغه پیغام خپور کړي، او دوی همداسې وکړ، چې دا بیا هغه جګړو ته لاره هواروله چې په پای کې د اسلامي نړۍ هغه سرحدونه ټاکل شول چې نن موږ یې پیژنو. دا، د دې خلکو په اند، د انسان په ژوند کې د اسلام یوازینی هدف و! "دا یو تاریخي رسالت و او اوس له ډیر وخته بشپړ شوی: په اسلامي نړۍ کې د بت پرستۍ شتون نشته؛ هغه یوځلې ضد قبیلې ډیر یا لږ د جذب په بهیر کې دي او خپل هویت په لویو ملتونو یا ټولنو کې له لاسه ورکوي. چې د قمار او شرابو په اړه، راځئ په یاد ولرو چې د انساني تمدن دومره پرمختګ کړی دی چې اوس دا بې ګټې ده چې دغه لوبې حرامې اعلان کړو، ځکه وینو چې د ټولو مذهبي منعونو سره سره دا لا هم دوام لري. د دوی له منځه وړلو باندې ټینګار کول بې ګټې دي. نو دوی دا پایله اخلي چې اسلام په دې نړۍ کې خپل هدف پوره کړی؛ دا خپله ورځ تیره کړې ده، خو اوس په کلکه بې ځایه شوی او، له همدې امله، نور اړتیا نلري. نو باید د ژوند عصري نظریاتو ته مخه وکړو، ځکه نجات یوازې په دوی کې دی".

Those who may imagine that Islam has become outmoded and is no longer needed, do not know as to what it stands for, nor do they in any wise seem to understand its real mission in human life. As taught to them in the history books prescribed by the agents of imperialism in early life they think that Islam was revealed merely to put an end to idolatry and guide man to the worship of God alone, that the Arabs were torn into antagonistic tribes, so Islam came and united them and made them a strong and unified nation, that they were addicted to drinking and gambling and led depraved lives, so Islam came and checked them from these depravities as it did abolish so many other evil customs prevalent among them such as burying alive their daughters and wasting away their strength in acts of revenge, and that Islam called upon Muslims to disseminate its message which they did, this in turn leading to the battles that ultimately determined the boundaries of the Islamic world as we know it today. This was then according to these people the sole purpose of Islam in human life! "Being a historical mission it has long since been fulfilled: there is no idol-worship in the Islamic world; the once antagonistic tribes have been more or less subject to a process of absorption losing their identity in the larger nationalities or communities. As far as gambling and drinking are concerned let us bear in mind that human civilization has advanced to such an extent now that it is useless to declare such pastimes unlawful as we see that despite all religious taboos they still persist. It is no use insisting on their abolition. Thus they conclude that Islam has served its purpose in this world; it has had its day but is now quite out of place and is, therefore, no longer needed. We must, therefore, turn towards the modern doctrines of life as in these alone lies our salvation".

دغه خلک د خپلو لویدیځو استادانو نظرونه تکراروي، او پدې سره خپله ناپوهي څرګندوي. دوی د اسلام او د انسانی ژوند مه حقیقی رسالت په اړه هیڅ نه پوهیږي. نو، مخکې له دې چې موږ لا تر دې مخته ولاړ شو، راځئ وګورو چې اسلام څه دی او په حقیقت کې څه شی ته وایي.

Thus parroting the ideas of their western teachers these people betray their own ignorance. They know nothing about Islam or its real mission in human life. Let us, therefore, before proceeding further, see what Islam is, and what in fact it stands for.

اسلام په یوه کلمه کې د هر ډول غلامۍ څخه آزادي معنا لري، هغه غلامي چې د انساني پرمختګ مخه نیسي یا انسان ته اجازه نه ورکوي چې د نېکۍ او بښنې په لاره روان شي. دا د انسان ازادي ده له هغو ظالمو واکمنانو څخه چې هغه په زور یا ویرې سره غلاموي، هغه ته د ناوړه کارونو کولو مجبوروي او د هغه وقار، عزت، مال، بلکې ژوند هم له هغه اخلي۔ اسلام انسان له داسې ظلم څخه داسې آزادوي چې هغه ته وايي چې ټول واک یوازې د خدای لره دی، یوازې هغه ریښتیني واکمن دی۔ ټول انسانان د هغه زېږېدلي بندګان دي او په دې ډول یوازې هغه د دوی د برخلیک واکمن دی، او هېڅ یو انسان دا توان نه لري چې د خدای د الهي ارادې پر خلاف یا له هغې پرته، د خپل ځان لپاره ګټه راوړي یا کومه مصیبت له ځانه لرې کړي۔ ټول انسانان به د قیامت په ورځ د خدای په وړاندې حاضر شي، ترڅو د دې ژوند د کړنو حساب ورکړي۔ په دې ډول اسلام انسان ته داسې ازادي راوړي چې له هغو انسانانو څخه چې په حقیقت کې هغه په شان بې وسې دي، او د خدای قادر ارادې ته هغه په شان تابع دي، د ويرې یا ظلم څخه خلاصون ورکوي۔

Islam, in a word, means liberation from all sorts of slavery such as may inhibit the progress of humanity or may not allow it to follow the path of virtue and goodness. It means man's freedom from dictators who enslave him by force or fear, make him do what is wrong and deprive him of his dignity, honor, property or even life. Islam liberates him from such tyranny by telling him that all authority vests in God and God alone; He alone is the Real Sovereign. All men are His born subjects and, as such, He alone controls their destinies, none of them having the power to benefit aught or even avert any distress from his own self contrary to or independent of His Divine Will. All men shall be presented before Him on the Day of Judgment to account for their performance in this life. Thus Islam brings to man freedom from fear or oppression inflicted on him by men like himself who are in reality as helpless as he, and who are no less subject to the Dominant Will of God Almighty than he himself is.

دا یوازې دا نه، بلکې اسلام د شهوت څخه هم ازادي ده، په دې کې د ژوند د مینې شهوت هم شامل دی، ځکه همدا د انسان یوه کمزورۍ ده چې ظالمان او زورواڼ په قصد یا بې قصده د خپلو همجنسانو په غلامۍ کې ورڅخه ګټه اخلي. که دا کمزورۍ نه وای، هیڅ انسان به د خپل ډول انسانانو غلامي په خاموشۍ نه منله او نه به د ظلم د ځغلیدو په وړاندې ناسته پاتې کیده او د مقابلې جرئت به یې نه کاوه. د اسلام لویه نعمت دا دی چې دا انسان ته د ظلم او تېري په وړاندې په زړورتیا مقابله کول ښوولي، نه دا چې د ذلت په غلامۍ کې د دوی په وړاندې ټیټ شي. قرآن کریم فرمایي: {ووایه: که ستاسو پلرونه، ستاسو زامن، ستاسو ورونه، ستاسو ښځې یا ستاسو خپلوان، هغه مال چې تاسو یې ترلاسه کړی، هغه تجارت چې د له منځه تلو څخه ویره لرئ، او هغه کورونه چې تاسو ورڅخه خوښېږئ، ستاسو لپاره د الله، د هغه د رسول او د هغه د لاره کې د جهاد څخه ډېر محبوب وي، نو تر دې چې الله خپل حکم راولي انتظار وکړئ، او الله فاسقانو ته لاره نه ښيي} (التوبه: ۲۴). دا آیت د ځان غوښتنو او نفساني خواهشاتو د ځان غوښتنې په مقابل کې د خدای سره مینه ږدي، هغه مینه چې په ژوند کې مینه، فضیلت او حقیقت استازیتوب کوي، او د هغه په لاره کې د ژوند د ټولو ښو او لوړو شیانو لپاره په زړه سختۍ زغمل. اسلام پریږدي چې بې مهاره شهوتونه له دې مینې سره تابع شي؛ د خدای مینه باید د شهواتو په مخ کې مهار وي او د انسان په ژوند کې باید واقعي او غالبه لارښود وي، ځکه د دې پرته هیڅ انسان نشي کولی ځان ریښتینی مسلمان وګڼي. هغه سړی چې د جنسي خوندونو په ښکیلتیا کې ډوب وي ممکن د ژوند په اړه غلط لید ولري او فکر وکړي چې نورو په پرتله ژوند ډېر خوند اخلي. خو ډېر ژر په خپله تېروتنه پوهېږي، ځکه لږ وروسته هغه د خپلو ړوندو شهواتو یوازې یو غلام شي. هغه د تل لپاره د محرومیت او بې ارامۍ ژوند ته محکوم کېږي، ځکه حیواني غوښتنې چې یوځل بې مهاره شي هیڅکله نه پوره کېږي، بلکې نور هم تېزېږي او انسان د حیوانیت ټیټو درجو ته رسوي، چېرې چې ټول هلې ځلې یو هدف ته متمرکزې وي: څنګه په ژوند کې ترټولو ډېر جنسي خوند ترلاسه کړي؟ دې ډول ژوند ته د لیدلو طرز بیا هم د مادي یا روحاني پرمختګ لپاره مناسب نه دی، ځکه انسانیت له لوړو کچو ته نشي وړاندې تلی مګر دا چې د ځناورو ناپوهه تمایلاتو له واک څخه خلاص شي. یوازې دا وخت دی چې ښځه کولی شي په علم، هنرونو یا دین کې آزادانه وده وکړي. ځکه همدې موخې لپاره اسلام د انسان د ځناورو جذباتو څخه د ازادۍ ډېره لويه اهميت ورکوي. د دې هدف لپاره نه دا بادشاهي ته ملاتړ کوي، او نه یې خپلو پیروانو ته منع کوي چې د ژوند ښې ښېګڼې آزادانه وکاروي. بلکه دا د دې دواړو افراطونو ترمنځ توازن ته رسېدو موخه لري. هرڅه چې دلته دي، د انسان لپاره دي. دوی باید د هغه خدمت وکړي، نه دا چې په هغه باندې واک ولري یا حکومت وکړي. نو هغه باید خپل ځان داسې نه پرېږدي چې د دوی غلام شي. بلکه باید دوی د یوې لوړې موخې لپاره وسیلې په توګه وکاروي، یعنې خپل روحاني کمال ته د رسېدو لپاره، د خدای کلمه د خپلو همنوعانو ترمنځ خپروي.

Not only this. Islam means freedom from lust as well, including even the lust for life, as it is this very weakness of man which is exploited by tyrants and dictators intentionally or otherwise in enslaving their fellowmen, But for it no man would silently accept slavery to men like himself or sit idle to watch tyranny strut abroad and dare not challenge it, It is a great blessing of Islam that it taught man to fight tyranny and oppression bravely rather than cringe before them in abject servitude, Says the Holy Qur'an : “Say: If it be that your fathers, your sons, your brother, your mates, or your kindred, the wealth that ye hale gained, the commerce in which ye fear a decline, or the swellings in which ye delight-are dearer to you than God, or His Apostle, or the striving in His cause,-then wait until God brings about His Decision: and God guides not the rebellious" (ix: 24), Contrasting the blind passions and appetites with the love of God, that represents in life love, virtue and truth and striving hard in His way-in the way of all that is good and lofty in life, Islam subjects the former to the latter, Unruly passions must be kept in check by the love of God; it must be the dominant and real directing force in man's life as without this no man can claim to be a true Muslim, A man engrossed in sensual pleasures may form a mistaken out look upon life and think that he enjoys life more than others do. But soon he realizes his mistake as not long after this he is reduced to a mere slave to his blind passions, He is doomed to a perpetual life of deprivation and restlessness, for animal desires once run rampant are never satisfied: they are rather sharpened all the more and degrade man to lower levels of animalism where all his efforts are focused on one object: how to derive the maximum possible sensual pleasure in life? Such an attitude towards life is, however, not conducive to progress, material or spiritual, as humanity cannot soar in higher realms unless it is freed from the dominance of the blind animal appetites. Only then can it march ahead freely in the fields of science, arts or religion, It is for this very reason that Islam attaches so great an importance to the freeing of man from his animal passions. For this purpose it neither favors monarchism, nor does it forbid its followers to partake freely of the good things of this life. Rather it aims at the attainment of a balance between these two extremes. Whatever things are here, are for man. They are to serve him, not to dominate or rule over him. He should not, therefore, allow himself to be made slave to them. He should rather use them as means to a higher end i.e. his spiritual perfection by disseminating the word of God amongst his fellowmen.

اسلام پدې برخه کې دوه اړخیز هدف لري: په فردي ژوند کې دا هدف لري چې هر فرد ته عادلانه او کافي برابري وکړي، ترڅو هغه وکولای شي چې یو شریف، پاک ژوند تېر کړي؛ او په ټولنیز ډګر کې دا داسې تنظیموي چې د یوې ټولنې ټول ټولنیز ځواکونه د پرمختګ او تمدن د ودې لپاره وګرځول شي، د هغې بنسټیز کتلوال نظر سره سم چې د ژوند په اړه لري، او دا هدف لري چې د واحدونو او ټولیز بشپړتیا، د افرادو او ټولنې ترمنځ توازن رامنځته کړي.

Thus Islam has a twofold objective in this regard: in the individual life, it aims at making a just and sufficient provision to each and every individual so as to enable him to lead a decent, clean life; and in the collective sphere, it arranges things in such a way that all the social forces of a community are directed towards the enhancement of progress and civilization in accordance with its basic outlook Upon life that aims at striking a balance between the units and the whole, between individuals an d the community.

اسلام د انسانی عقل د آزادولو لپاره ترټولو لوی اغیزه لرونکی دین دی، ځکه چې دا د هرډول خرافاتو سره په بشپړ ډول مخالف دی۔ تاریخ کې انسانان د ډیرو ډولونو بې‌بنسټه افکارو او عملونو په دام کې راګیر شوي دي، چې ځینې یې د انسان د تصور یوازې لوبې وې او دا خپله هم منل شوې وې، پداسې حال کې چې نورې یې د داسې خدایانو طرف ته منسوبې کیدې چې د انسانانو په لاسونو جوړ شوي وو۔ همداسې د اسلام له راتګ مخکې انساني عقل په تیاره کې ټکریږي وو۔ اسلام سره دا عقل پخوالی ومونده او د دې بې‌معنا ګډوډۍ، یعنې دغو نومیالیو خدایانو، یهودي روایاتو او عیسوي کلیسا کې شوو بې‌عقله خبرو څخه آزاد شو، او بیا یو ځل د حقه دین او حقه خدای ځای ته راوګرځید۔

Islam has also had the most liberalizing effect on human intellect as it is diametrically opposed to all sorts of superstition. Humanity has been in the course of history found to fall a prey to diverse absurdities of thought as well as practice, some of which were the lively play of man's fancy and were acknowledged as such, whereas others were referred to as originating with gods to whom human hands gave shape. Thus did the human intellect grope about in the dark before the advent of Islam. With Islam it attained maturity and freedom from this hotchpotch of nonsense, symbolized in these so-called gods, the Jewish traditions, and the imbecilities of the Christian church, and was once again brought back to the folds of True Faith and True God.

اسلام یو ډیر ساده اصطلاحات کاروي. د هغې تعلیمات پوهیدل، درک کول او په هغې ایمان راوړل ډیر اسان دي. دا انسان ته بلنه ورکوي چې هغه وسایل چې الله تعالیٰ ورکړي دي وکاروي او د خپل شاوخوا ژوند د امکان تر حده بشپړ پوهه ترلاسه کړي. اسلام د عقل او دین، یا همدارنګه د علم او دین ترمنځ د زېږون له مخه دښمنۍ نه مني. دا انسان ته نه وایي چې د خدای په منلو دمخه بې‌معنا خبرې ومني، او نه هغه ته امر کوي چې د علمي حقیقتونو د منلو لپاره خپل خدای پرېږدي. دا پرې نه ږدي، بلکې انسان ته په واضح او صریحه ژبه ښیي چې همدا خدای دی، یوازې هم هغه دی، چې د خپلې پراخې رحمت له مخې د دې ځمکې ټول شیان انسان ته مسخر کړي دي، او دا ټول حقایق چې د علمي څېړنو له لارې کشف کېږي، یا د هغو مادي ګټې چې انسان ته رسېږي، په حقیقت کې د خدای نعمتونه دي. انسان باید د دې لپاره خدای ته شکر ادا کړي، او د داسې مهربانه او سخي مالک بنده ښه بنده کېدو لپاره ځان ستړی کړي. په دې ترتیب اسلام علم او پوهه د ایمان یوه برخه ګڼي، نه دا چې دې ته د حقیقي ایمان سره په ذاتي توګه مخالف بد شی وګوري.

Islam uses a very simple terminology. Its teachings are very easy to understand, perceive and believe in. It invites man to make use of the faculties given to him and try to acquire the fullest possible understanding of life surrounding him. It does not as such admit of any inborn hostility between reason and religion or, for that matter, between science and religion. It does not force man to believe in silly stuff as a prior condition to his belief in God. Nor does it compel him to renounce his God so as to be able to admit of scientific facts. Not Content with this, Islam impresses upon man in clear and unequivocal terms that it is God and God alone Who has in His immense mercy subjected all the things on this earth to man, and that all the facts that are discovered by scientific exploration or the material benefits that flow there from to man, are in fact a blessing of God, for which man should other his thanks to God, and strive hard so as to become a worthy slave of so Merciful and Beneficent a Master. Thus Islam holds knowledge and science as a part of faith rather than regard these as an evil intrinsically opposed to genuine belief in God.

none of the above-mentioned problems facing mankind have yet been resolved: the higher real human objectives are yet to be realized. Mankind is still the victim of various follies, it still groans under tyrants and dictators, and is yet far from being free from the oppressive demands of animalism and sensual pleasures. Islam has still a great and glorious part to play. Wait, I must correct my reply: the instructions require the translation into Pashto, so here it is: هیڅ یوه له هغو ستونزو چې انسانیت ورسره مخ دی، تراوسه حل شوې نه دي: د انسان لوړ حقیقي موخې تراوسه نه دي تحقق موندلې. انسانیت لاهم د بېلابېلو حماقتونو قربانی دی، لاهم د ظالمانو او دیکتاتورانو لاندې کرښي وهي، او د حیوانیت او نفساني خوندونو د ظالمانه غوښتنو څخه د ازادۍ څخه ډېر لرې دی. اسلام لاهم یوه لویه او ستره ونډه لري چې ترسره یې کړي.

None of the above-mentioned problems staring mankind in the face' have yet been resolved: the higher real human objectives are yet to be realized. Mankind is still the victim of various imbecilities, it still groans under tyrants and dictators and is yet far from being free from the oppressive demands of anima1ism and sensual pleasures. Islam has still a great and glorious part to play.

د نن ورځې د نړۍ د اوسیدونکو نیمایي اوس هم د بتپرستو په توګه پاتې دي، لکه پخوا. د مثال په توګه، موږ کولی شو هندوستان، چین او د نړۍ نورې ډیرې برخې یادې کړو چې دغه ډول خلکو ته ځای دی. پاتې نیمایي یا شاوخوا یې بل ډول معبود ته ژمنه لري، هغه معبود چې د انسانانو په فکرونو او احساساتو کې همدومره، بلکې ډیر بد، فاسدونکی اغیز لري او دوی نور هم د سمې لارې نه لرې کوي. همدا معبود دی چې «عصري ساینس» نومیږي.

One half of the inhabitants of the world of today remain idol worshippers as ever. As an instance we may refer to India, China and a great many other parts of the world that are inhabited by such people. The remaining half or thereabout dotes on still another type of deity that has exercised as great, nay a far worse, corrupting influence on men's thoughts and feelings carrying them still further away from the right path. It is this very deity that is styled Modern Science.

سائنس د هغو شیانو په اړه زموږ د پوهې د زیاتولو لپاره یو قوي وسیله ده. په دې توګه سائنس د خپلې ګټې لپاره د شاندارو لاسته راوړنو ریکارډ لري. خو دا ټولې ځلېدونکې لاسته راوړنې د لویدیځوالو یوې مرګونې غلطۍ له امله ناوړه شوې:

Science is a powerful instrument to help us increase our knowledge of the things around us. As such it has an impressive record of achievements to its credit. All these brilliant achievements were, however, vitiated by one fatal mistake of the westerners:

هغوی سائنس د ښکلي خدای په ځای ودراوه، او اعلان یې وکړ چې یوازې دا حق لري چې د انسان عبادت او تسلیم د ځان لپاره وغواړي. په دې ترتیب سره دوی خپل ځانونه د علم د هر بل لاره څخه محروم کړل، سوای هغه علم چې د تجربي سائنس لخوا پیژندل کیږي، او دا کار انسانیت لا زیات له خپل حقیقي هدف او منزل څخه لرې کړ، نه دا چې هغه ته نږدې کړي.

they installed science as supreme God declaring that it alone had the right to claim the adoration and submission of man unto it. Thus they denied themselves all means of acquiring knowledge save that recognized by empirical science which let humanity wander farther away rather than bring it nearer to its real objective or destination.

نتیجتاً، انسان کی بصورتِ دیگر نہایت وسیع کوششوں اور ترقی کا دائرہ اُن حدود کے باعث محدود ہو کر رہ گیا جو تمام تجرباتی علوم کے ساتھ لازم ہوتی ہیں۔ کیونکہ بعض صورتوں میں یہ ممکن ہے کہ تجرباتی سائنس کا دائرہ، جو محض مادّے سے متعلق ہے، انسان کی فطری صلاحیتوں کے مقابلے میں تنگ ہو، یا وہ انسان کو اس بلندی تک نہ پہنچا سکے جس تک وہ دیگر ذرائع سے پہنچ سکتا ہے؛ ایسے پروں کے ساتھ نہیں جو صرف عقل کے ہوں، بلکہ اُن پروں کے ساتھ جو اسے اُس کی روح نے بھی عطا کیے ہیں۔ اور یہی بلندی اسے اپنے خالق کے قریب کرتی ہے اور ساتھ ہی اُسے حقیقتِ کُبریٰ کی بہت زیادہ درست اور صحیح سمجھ حاصل کرنے کے قابل بناتی ہے۔

Consequently the otherwise vastly immense range of human endeavor and progress was shrunk small with the limitations such as all empirical sciences entail. For, in some cases it is just possible that the scope of empirical science, concerned as it is with mere matter, may be narrower as against the inherent capacities of man or it may not be able to soar higher than man is otherwise capable of with wings not of intellect alone but with those lent him by his spirit as well, bringing him nearer to his Creator and enabling him at the same time to obtain a far sounder and more correct understanding of the ultimate reality.

د سائنس مشران دا هم ادعا کوي چې یوازې سائنس کولی شي انسان د دې کائنات او ژوند رازونو ته رسولی. له همدې امله، یوازې هغه څه حق دي چې سائنس یې تائید کوي، نور ټول بیکاره خبرې دي! خو داسې خبره کولو په وخت کې دوی دا حقیقت هېروي چې سائنس، د خپلو ښکلو او متاثره کوونکو ترلاسه شويو بریالیتوبونو سره سره، لا هم په ماشومتوب کې دی او ډېرو شیانو د ریښتیا یا دروغ په اړه د ټینګ څرګندونې کولو څخه ډډه کوي، ځکه چې دا د حقیقت په ژورو کې نه شي داخلېدلی او یوازې د هغه سطحي سروې کولی شي. مګر بیا هم د هغه پیروان په ډېر رسمي لهجه وایي چې د انسان روح هیڅ شتون نه لري. دوی مني چې انسان، چې د خپلو حسي ارګانونو په محدودیتونو کې محصور دی، هېڅکله د ناڅرګند سره اړیکه نه شي لرلی، او نه یې د ټیلیپیتۍ یا خوبونو له لارې یوه لېدنه تر لاسه کولی شي. دوی دا ټول رد کوي، نه له دې امله چې دوی ثابته کړې چې دا یوازې وهم دي، بلکه یوازې له دې امله چې تجربوي سائنس د خپل ناکافي وسیلې سره لا تر اوسه د دې رازونه نه دی سپړلي، ځکه خدای دا د انسان له ادراک څخه پورته او ورهاخوا شیان ساتلي دي. خو یوازې دا چې دا د داسې نظم برخه ده چې د انسان د کتنې لاندې نه راځي، همدا د دې بس وو چې دا بادارڼه له دې څخه واړوي، او ځینې یې انتظار کوونکې نړۍ ته د دې اعلان کولو لپاره ګړندي شول چې د انسان روح هیڅ شتون نه لري.

The protagonists of science also claim that science alone can introduce man to the secrets of this universe and life: hence, only that which is upheld by science is true; the rest is all trash! But while making such a statement they overlook the fact that science with all its brilliant and impressive record is still in its infancy and ever hesitant to commit itself as regards the veracity or supposititiousness of many things for the simple reason that it cannot penetrate deep into the heart of reality beyond effecting a mere superfluous survey of it. But still its votaries clamor and tell us with a very authoritative air that there is no such thing as human soul in existence. They deny that man, confined as he is within the limitations of his sensory organs, can ever have any contact with the Unknown -nor get even a glimpse of it through telepathy1 or dreams. They repudiate all these not because they have proved them to be mere illusions but simply because the experimental science with its inadequate instrument has not yet been able to fathom their mystery, as it pleased God to reserve these as something above and beyond the field of human perception. That it belongs to a higher order of things not subject to man's observation was, however, sufficient to make these gentlemen turn their backs on it, some of them hurrying forward to announce to the waiting world that there was no such thing as human soul in existence.

دا د هغه "روښانه جهالت" حالت دی چې نن انسان په کې اخته دی، او دا ښیي چې هغه څومره سخت د اسلام محتاج دی ترڅو د نن ورځې دغه "ساینسي" جالونه، او هم هغه بې عقلۍ چې له لرې تیر شوي زمانې څخه ورته پاتې شوې، له منځه یوسي. د بتپرستۍ زړه بڼه هغه ځای و چېرې چې د انساني حماقت اظهار کیده؛ د ساینس پرستۍ دا وروستۍ بڼه ده.

Such then is the "enlightened ignorance" man suffers from today, which shows how desperately he stands in need of Islam to blow away these "scientific" cobwebs of today as well as the imbecilities inherited from a remote past. Idol-worship was the older form wherein human folly found expression: the cult of science-worship is its latest version.

انسانی عقل او روح د آزادۍ لپاره، دا دواړه اړتیاوې باید له ځانه لرې شي. همدې نظر څخه اسلام د انسانیت یوازینۍ امید په توګه راڅرګندیږي، ځکه یوازې هغه کولی شي د مذهب او سائنس ترمنځ سوله بیرته راولي، همدارنګه دا نن ورځ د کړاو ښکار نړۍ ته هغه ارامۍ او هم اهنګۍ بیرته راولي چې د غالب لویدیځ د ژوند په اړه د کجه رویې له امله یې له لاسه ورکړې، او د انسان د عقل او وجدان، د علم د غوښتنې او د خدای د مینې ترمنځ د نه پخلاینې وړ دښمنۍ مخه نیسي.

To liberate human reason and spirit, both of these needs must be shaken off. It is in this perspective that Islam emerges as the only hope for humanity, for it alone can restore peace between religion and science, bring back once more the tranquility and concord to this distressed world of today that has lost them through the perverted attitude towards life of the dominant West, forestalling an irreconcilable antagonism between man's reason and intuition, between his desire for knowledge and a craving for God.

تاریخی لحاظ سے جدید یورپی تمدن قدیم یونانی تمدن کی وارث ہے، جو رومی سلطنت کے ذریعے جدید یورپ تک پہنچا۔ اس یونانی تمدن میں انسان کا اپنے معبودوں سے تعلق باہمی دشمنی اور فعال نفرت کا سمجھا جاتا تھا۔ چنانچہ دنیا میں انسان جو رازوں کو بے نقاب کرتا ہے یا جو اچھی چیزیں اس کے ہاتھ لگتی ہیں، انہیں ان حاسد مگر بے اثر معبودوں سے زبردستی چھیننا سمجھا جاتا تھا، جو اگر ان کے بس میں ہوتا تو یہ سب کچھ واپس لے لیتے۔ اس نقطۂ نظر سے انسان کی سائنسی کامیابیاں محض اس کی ان فتوحات کا دوسرا نام تھیں جو وہ اپنے معبودوں کے خلاف جوش و جذبے کے ساتھ جیتتا تھا، کیونکہ وہ معبود یہ چیزیں خوشی سے نہیں بلکہ بادلِ نخواستہ دیتے تھے۔

Historically the modem European civilization is the descendant of the ancient Grecian civilization bequeathed to modern Europe by the Roman Empire. In this Grecian civilization the relations of man to his gods were viewed as of mutual antagonism and active antipathy. Thus the mysteries that human endeavor lays bare or the good things that he happens to lay his hands on in this world were viewed as something he forcibly wrenches from these jealous but ineffectual gods, who would ban and take back all these if they could. Viewed in this light, the scientific achievements of man were just another name for his conquests that he won against his gods with a vengeance as they did not allow these willingly but only grudgingly.

دا هماغه زیانمن روحیه ده د یونانی کلتور چې تراوسه هم د مدرن لویدیځ ژور ذهن کې خپره ده. دا ځینې وختونه د حقایقو په تفسیر کې ښکاره کیږي.

It is this very pernicious spirit of the Grecian culture that still pervades the subconscious of the modern West. It is manifest sometimes in its interpretation of facts.

د یونان د روحیې سره سم، مدرنه لویدیځ د فزیکي پدیدو باندې د ساینس د بریاوو خبرې داسې کوي لکه دا یو ارزښتناک انعام وي چې انسان یې د یوې پراسرار لوړې قدرت له لاسه ژر ټکولی وي، او په دې ډول یې په تدریج سره طبیعت د انسان تابع کړی دی. دا خبره د لویدیځ د خدای په اړه د دوی د چلند په کې هم لیدل کیدای شي. دوی وایي چې یوازې هغه څه چې انسان د خدای په وړاندې سجده ته اړ باسي، د ده د ځان د کمزورۍ احساس دی. خو د ساینس په مختلفو برخو کې انسان هر لوی ګام چې پورته اخلي، هغه یې د هستۍ په یوه لوړ سطح ته رسوي، یعني د خدایۍ ته نږدې کوي، تر دې چې په پای کې باید د ژوند ټول رازونه حل کړي، پخپله ژوند پیدا کړي (چې د عصري ساینس پوهانو یوه خپله خوښه ده)، او په دې ډول د هغه ذات سره برابر شي چې خدای ورته وايي! بیا به هغه ته د یوې ناڅرګندې خدای په وړاندې سجده کولو اړتیا نه وي احساسیږي، ځکه هغه به پخپله هم د همدې مقام ته پورته شوی وي.

True to its Greek spirit the modern West speaks of the victories of science over physical phenomena as a coveted prize that man wrenched from the hands of a mysterious Higher Power subjecting thereby nature to him gradually. It may also be perceived in the attitude of the modem West towards God. The only thing that makes man prostrate himself before God, it says, is his own sense of weakness. But each big stride that man takes forward in the various fields of science raises him to a higher plane of being-brings him nearer to godhood-till in the end he should be able to unravel all the mysteries of life, create life itself an obsession of the modern scientist-and thus come on a par with that Being called God! Then he will no longer feel compelled to prostrate himself before an unseen God, for he shall then himself be raised to the position of one.

دا هغه خطرناکه ناروغي ده چې اوس عصري لويديځ ورسره اخته دی. دا ټول ژوند يې زهرجن کړی دی. انساني ټولنه وېشل شوې او ويشتل شوې ده، يوه برخه يې د نورو پر وړاندې ولاړه ده. سلام.

This is the most dangerous malady that the modern West suffers from at present. It has poisoned all life. Humanity is torn and divided, one part set against the others. Peace.

هم‌آهنگی او آرامش اوس نادر پدیدې شوي دي. خو لاهم یوه وروستۍ هیله شته.

harmony and tranquility have become rare phenomena. But still there is one last hope:

دا هغه اسلام دی. انسانیت باید د خدای دې کلمې ته مخ واړوي، ځکه یوازې همدا کولای شي هغه له هغه هلاکت څخه وژغوري چې د خدای نه منونکي لویدیځ یې پرې راوستی دی. اسلام انسان ته داسې یو سم نظر د ژوند په اړه ورکوي، او ورته وایي چې هر هغه علم چې هغه تر لاسه کوي، یا هغه مادي او روحاني ګټې چې ترې خوندي اخلي، په حقیقت کې د یو مهربانه خدای له خوا د هغه ډالۍ دي. او دا چې خدای له انسان څخه راضي وي تر هغه وخته چې هغه تر لاسه شوی علم د انسانیت په خدمت کې کاروي، او د اسلام خدای هیڅکله د خپلو مخلوقاتو په علم ترلاسه کولو غوسه کیږي نه، او نه هم د هغوی له لوري د هغه د واک ننګولو یا له هغه سره سیالۍ کولو څخه کومه ویره لري؛ او هغه یوازې هله په غوسه کیږي کله چې انسان د خپل ساینس علم څخه غلط ګټه اخلي او دا د نورو د عذاب یا د خپلو همنوعو په وړاندې د تېرې کولو وسیله ګرځوي.

that is Islam. Let humanity turn towards this word of God, as this alone can save it from the doom brought on it by the Godless West. Islam equips man with a sound outlook upon life telling him that whatever knowledge he acquires or the material or spiritual benefits he enjoys are in fact so many gifts to him of a Beneficent God. And that He is pleased with man so long as he employs the knowledge thus acquired in the service of mankind, and that God of Islam does never get angry with His creatures for their aspiring after knowledge, nor does He have any fear whatsoever of them that they would challenge His authority or vie with Him; and that He is provoked to anger only when man abuses his knowledge of science and makes it a means to torment others or commits aggression against his fellowmen.

اسلام، بدین ترتیب، نه تنها امن و هم‌آهنگی را برقرار می‌کند، بلکه بشریت را از ظلم و ستم نیز نجات می‌دهد۔ دنیای معاصر در این زمینه بهتر از آن منظره‌ای ندارد که تیرہ‌سو سال پیش داشت، زمانی که اسلام آن را از تمام خدایان دروغین آزاد کرد۔ ظلم هنوز هم در لباس پادشاهان مغرور، دماگوگان گستاخ و سرمایه‌داران بی‌رحم جولان می‌دهد، کسانی که همچنان مشغول مکیدن خون میلیون‌ها کارگر هستند، آنان را زیر یوغ می‌کشند و از بی‌چارگی و بدبختی ایشان سرمایه می‌سازند۔ طبقه‌ای دیگر از دیکتاتورها نیز وجود دارد که با آتش و شمشیر حکومت می‌کنند، آزادی‌های مردم را غصب می‌کنند و همواره این شعار را سر می‌دهند که صرفاً ابزار اجرای اراده‌ی مردم یا پرولتاریا هستند۔

Thus Islam establishes not only peace and harmony but also rids mankind of tyranny and oppression. The contemporary world presents in this respect no better view than it did thirteen hundred years ago, when Islam freed it from all false gods. Tyranny still struts abroad in the guise of haughty kings, insolent demagogues and heartless capitalists who are busy as ever in sucking up the blood of the working millions, subjugating them and making capital out of their helplessness and miserable plight. There is still another class of dictators who rule with fire and sword, usurp peoples' liberties and go about chanting that they are merely instruments in enforcing the people's or the proletariat's will.

هغه څه چې اسلام انسانیت ته دا ټول زنځیرونه ماتولو کې مرسته کوي، ځینې لوستونکي ممکن دا پوښتنه پیدا کړي: ولې اسلام خپلو پیروانو ته د هغو ځینو واکمنانو د ظالمانه استبداد څخه خلاصون نه ورکوي، چې د دوی ټول آزادي یې غصب کړې ده او دوی یې د اسلام په نوم د ترټ‌ترین ذلت او سپکاوي له ډولونو سره مخ کړي دي؟ دغسې لوستونکو ته غواړو وښیو چې که څه هم دا استبدادي واکمن د اسلام نوم استعمالوي، خو اسلام په دوی د واکمنۍ کې نه دی او نه دوی باندې کوم کنټرول یا محاسبه لري. دوی هغه طبقې پورې تړاو لري چې په اړه یې خپله خدای ﷻ فرمایلي دي:

The assertion that Islam helps humanity shake off all of these shackles may occasion some readers to ask: why does not Islam then liberate its own followers from the oppressive tyranny of some of their rulers who have usurped all their liberties and exposed them to the most revolting forms of disgrace and dishonor in the very name of Islam? To such readers we would like to point out that though these dictators exploit the name of Islam yet Islam is far from being in power in their domains or exercising any control or check over them. They belong to the class about which God Himself has declared that:

او هغه کسان چې د هغه څه سره سم فیصله نه کوي چې خدای نازل کړي دي، هغوي کافران دي. (المائدة: 44)

..And those who do not rule in accordance with what is revealed by God, are disbelievers" (v: 44).

او دا هم:

And that:

نه! ستا د رب په قسم، دوی تر هغه پورې ایمان نه لري، څو چې تا په هغه څه کې حکم ونه ګرځوي چې د دوی ترمنځ اختلاف شوی وي، بیا به په خپلو زړونو کې د هغه څه په اړه چې ته حکم کوې هیڅ تنګي ونه مومي، او په بشپړ تسلیم سره به تسلیم شي. {ولا ربك لا يؤمنون حتى يحكموك فيما شجر بينهم ثم لا يجدوا في أنفسهم حرجا مما قضيت ويسلموا تسليما} [النساء: ٦٥].

..But no! By your Lord! They do not believe (in reality) until they make you a judge of that which has become a matter of disagreement among them, and then do not find any straitness in their hearts as to what you have decided and submit with entire submission" (iv: 65).

هغه اسلام چې موږ خپلو هموطنانو ته وړاندیز کوو چې د ژوند د لارښود په توګه ومني، هغه له هغه شی سره یو شان نه دی چې د نن ورځې د ختیځ ځینو مسلمانو واکمنانو له دې نوم سره وړاندې کړی. دوی د الهي قانون لپاره نه درناوی لري او نه پام، ځکه چې دوی کله کله په خپله خوښه له هغه څخه سرغړونه کوي. نو کله چې د خپلو چارو پرېکړه کوي، دوی د دې ضرورت نه لیدل چې له هغه سره وفادار واوسي، کله یو انساني قانون اخلي چې له یوه اروپايي هېواد څخه پور اخیستل شوی وي، او کله الهي قانون اخلي، څنګه چې د دوی اړتیا یا هوس په هغه وخت کې غوښتنه وکړي. په دې توګه دوی د دواړو په وړاندې ظلم کوي، د انسانانو په وړاندې هم او د خدای په وړاندې هم، ځکه دوی له دواړو خواوو هغه نه غوره کوي چې د دوی په اند سم وي، بلکې یوازې هغه څه غوره کوي چې د دوی شخصي هوسونو، لالچ یا شهوت ته خدمت وکړي.

The Islam that we call upon our fellowmen to adopt as their guide in life is not one and the same thing as that passed off under this name by some Muslim rulers of today's East. They have no respect or regard for the Divine Law as they seldom hesitate in breaking it at will. Thus when deciding their affairs they feel no need to be faithful to it following sometimes a man-made law borrowed from some European country and sometimes the Divine Law as may suit their needs or whims at the time. They are thus guilty of injustice towards both, towards men as well as God, for they choose from either side not what is right according to them but only that which might serve their personal ambitions, greed or lust.

هغه اسلام چې موږ یې پیژنو، بلکې هغه دی چې متکبر پاچاهان او سرکښ ظالمان له خپلو غرورژنو تختونو څخه ښکته غورځوي. دا هغوی د الهي قانون تابع کوي لکه نورو سړو او ښځو په شان، یا یې یو ځل د ټولو لپاره له منځه وړي، ځکه چې ﴿وَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاءً ۖ وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ﴾ (الرعد: ۱۷).

The Islam that we know of is rather that which jolts down the haughty kings and insolent tyrants from above their proud seats of power. It makes them subject to the Divine Law along with other men and women or does away with them once for all, for "... .As for the scum, it passes away as a worthless thing, and as for that which profits the people it tarries in the earth” (xiii: 17).

په دې اسلام کې، او د هغه په پایله کې، هیڅ ظالم نشته، ځکه چې اسلام ظلم نه منی، او نه یې هیڅ سړي ته اجازه ورکوي چې نورو باندې واکمني وکړي یا خپله اراده پرې وتپي، پرته له هغه چا څخه چې خدای او د هغه رسول ﷺ دی، چې یوازې نیک او عادلانه امر کوي. په داسې ټولنه کې واکمن، د انسانانو او خدای په وړاندې د خپلو دندو په توګه، پکار ده چې الهي قانون پلی کړي، که نه نو د خپلو رعیتو د اطاعت هیڅ مشروع حق نه لري. په داسې حالت کې رعیت کولی شي په مشروع ډول د هغه امرونه ونه منی. دا خبره د لومړي خلیفه ابوبکر (رضي الله عنه) له خوا په څرګنده توګه بیان شوې کله چې ويې ویل: «زما اطاعت یوازې تر هغه وخته کوئ، څو چې زه ستاسو په اړه د خدای اطاعت کوم؛ او که زه د خدای له اطاعت څخه واوړم، نو په دې صورت کې ستاسو اطاعت زما په اړه نور لازم نه دی.» همدارنګه، په اسلام کې واکمن د عامه خزانې یا دولتي قانون جوړولو کې د خپلو تر ټولو ټیټو رعیتو څخه زیات حق نه لري. سربیره پردې، د اسلام په داسې ټولنه کې هیڅ چا ته د نورو باندې د واکمني حق نه وي، پرته له هغه وروسته چې د واک په یوې څوکۍ باندې د هغه ټاکل کیږي چې نورو غړو یې په ازاده، عادلانه او بې طرفه ټاکنو کې په خوښه ورته سپارلې وي، چې په رایه ورکوونکو باندې یوازې د عدالت، فضیلت او شرافت محدودیتونه وي.

In the domain of this Islam and as a consequence thereof, there shall be no tyrants as it countenances no tyranny, nor does it allow any man to subjugate others or impose upon them his will, save that of God and His Apostle who command but that which is good and just. The ruler in such a community shall, as a part of his obligations towards men and God, be required to enforce Divine Law failing which he may no longer have any lawful claim to his subjects' obedience. They may in such a situation quite lawfully disregard his orders. This was explicitly stated by the first Caliph, Abu Bakr (may God be pleased with him) when he said that "Obey me only so long as I obey God with respect to you; and if I should happen to deviate from God's obedience, then in that case my obedience shall no longer be incumbent upon you", As such the ruler in Islam has no more right to tamper with the Public Exchequer or state legislation than the lowliest of his subjects, Moreover none would in such a domain of Islam have any right to rule others except after his election to a post of authority that the other members might have willingly devolved upon him in a free, just and impartial election with no checks on voters save those of justice, virtue and decency.

دا ډول اسلامي دولت نه یوازې خپلو اتباعو کې له کورني ظالمانو نه ازادوي، بلکې له هر بهرني تیري، که هغه د استعماري استثمار په بڼه وي او که د هغې د ګواښ په شکل، د دوی ازادي هم ساتي. دا ځکه چې اسلام پخپله د عزت او قدرت دین دی، او داسې دین نه شي زغملی چې انسانان د استعمار د جعلي معبود په وړاندې ځان ذلیل کړي او سجده وکړي. اسلام انسان ته یو ډیر ساده د ژوند ضابطه ورکوي: دا چې انسان د خپل پیدا کوونکي د خوښۍ د ترلاسه کولو لپاره سخت هڅه وکړي، خپل اراده د هغه د ارادې تابع کړي، د هغه حکمونو تعقیب کړي، او د استعمار او ظلم د لعنتي شبح د مقابلې لپاره خپل ټول موجود وسایل په میدان کې راوړي.

Such an Islamic State will not only liberate its citizens from all tyrants at home but shall safeguard their freedom against any out side aggression as well, whether it be in the form of imperialistic exploitation or a threat of it, This is so because Islam itself is a religion of glory and power and as such it cannot tolerate that men should degrade themselves by prostrating at the feet of the false god of imperialism, Islam prescribes a very simple code of life for man. It exhorts him to strive hard to gain the pleasure of his Creator, surrender his will to that of His, follow His commandments and come forward with all the resources at his disposal to fight against the damned specter of imperialism and tyranny.

لہذا انسانان باید اسلام ته مخه وکړي، ځکه اوس وخت هغه دی چې ټول باید د هغه د بیرغ لاندې راټول شي، ترڅو د ځمکې له مخ څخه د استعمار ټول نښې له منځه یوسي. د انسانیت یوازینۍ امید همدلته دی چې د دې ناڅرګنده ویرې له چنګالونو خلاص شي چې لا تراوسه د نړۍ په صحنه باندې سیوری غوړولی دی. دا د حقیقي آزادۍ لاره ده، هغه آزادي چې هیڅ غلامي نه منی، او ټولو انسانانو ته د فکر، عمل، ملکیت او مذهب آزادي ژمنه کوي، د دوی د شخصیت او عزت ساتنه ډاډمنه کوي. ځکه یوازې په دې ډول کیدای شو چې د خپل رب لایق مسلمانان شو، هغه معبود چې موږ عبادت کوو، هغه لارې ته چې موږ پرې روان یو، هغه لارې ته چې هغه موږ ته غوره کړې ده: ﴿اَلْیَوْمَ اَکْمَلْتُ لَکُمْ دِیْنَکُمْ وَاَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِیْ وَرَضِیْتُ لَکُمُ الْاِسْلَامَ دِیْنًا﴾ (المائدة: ۳).

Let men, therefore, turn towards Islam for right now is the time that all should flock together under its standard so as to sweep off from the face of the earth all the vestiges of imperialism. Therein lies the solitary hope of humanity of freeing itself from the clutches of this specter that still clouds the world scene. Here is the way to real freedom such as allows of no serfdom, promises all men freedom of thought, action, property and religion jealously safe guarding their integrity as well as honor. For only thus can we become Muslims worthy of our God, the object of our adoration in Whose path we tread, the path He chose for us: "This day have I perfected your religion for you and completed My favor on you and have chosen for you Islam as religion" (v: 3).

دا ډول بنسټیز اصلاح چې اسلام یې راوستی، هیڅ کله یوازې د مسلمانانو ټولنې پورې محدود او تنګ نظره نه ده، بلکې برعکس، د خپل ماهیت له مخې نړیواله ده. دا د نن ورځې نړۍ لپاره له یوې لويې نعمت پرته بل څه نه دی، هغه نړۍ چې د داخلي جګړو سره اخته ده، او داسې یوې درېیمې نړیوالې جګړې ته سترګې په لار دي، چې له هغو هم ډېره ویجاړونکې ده.

Such a radical reformation effected by Islam is by no means a parochial one confined to the Muslim community alone, but is, on the other hand, by its very nature universal in character. It is nothing Jess than a blessing for the world of today afflicted as it is with internecine wars, with a still another and far molt: terrible third world war looming large on the horizon.

نن نړۍ دوه لوي ځواکمن بلاکونو ته ویشل شوې ده: سرمایه دارې بلاک او کمونیستي بلاک، چې هر یو د نړیوالو بازارونو او د ځمکې په مهمو stratégیکي ځایونو د نیولو لپاره په یوه وژونکي جګړه کې یو د بل په مقابل کې ولاړ دي۔ خو دوی، د ټولو توپیرونو سره سره، لا هم یو او همغه شی پاتې دي، ځکه دواړه د نظر له مخې استعماري دي او غواړي د نړۍ نورې ملتونه غلامه کړي۔ د همدې موخې لپاره دواړه له امکان سره سم لوړ اندازه د سرچینو، انساني او مادي دواړو، د نیولو لپاره لیواله دي۔ د دوی په نظر کې نور انسانان د هغو ملکیتونو (چې دوی یې "د ځواک ځواک" بولي) یا یوازې د هغو وسیلو څخه بل څه نه دي چې د دوی د ناوړه پلانونو د تحقق لپاره کارول کیږي۔

Today's world is divided into two big power blocs-the capitalist and the communist blocs, each set against the other in a deadly struggle for the capture of world-markets and important strategical points on the globe, They, however, despite all their differences still remain one and the same thing as both are imperialistic in outlook and are out to enslave other peoples of the world. With this end in view they are both anxious to capture the maximum possible resources, human as well as material. Other human beings are in their eyes no better than so many chattels (man power they call it) or mere tools with which to realize their nefarious designs. .

که د اسلامي نړۍ په ټوله کې د عصري استعماري ځواکونو د وحشیانه ظلم پر وړاندې راپورته شي - لکه څنګه چې په حقیقت کې دې ته ځي - نو کولای شي د نړیوالو کشمکشونو او جنجالونو پای ته ورسوي، هغه جنجالونه چې د نړیوال امنیت او سولې لپاره ډیر خطرناک ګواښ جوړوي. د مسلمانو هیوادونه کولای شي خپلې صفې سره نږدې کړي او په ډیر اسانۍ سره خپل ځواکمن بلاک جوړ کړي. د خپل ښه جغرافیایي موقعیت له امله، د مسلمانو هیوادونو دغه ځواکمن بلاک به د نړیوالو هیوادونو په ټولنه کې د ځواک د توازن کلیډ ولري، ځکه چې د زاړې او نوې نړۍ ترمنځ منځنۍ ځای کې به واقع وي. بیا به دوی آزاد وي چې د خپلو ګډو ګټو سره سم له دې یا هغه ډلې سره یو ځای شي، نه دا چې د ختیځ یا لویدیځ استعمار ګټې خوندي کړي.

If the world of Islam should, as a whole, rise against the barbarous tyranny of the modern imperialist Powers-as it is in fact on the way to it-it can effectively end all international rivalries and bickerings that constitute so dangerous a threat for world security as well as peace. The Muslim countries can by closing their ranks very easily form a power bloc of their own. Thanks to its excellent geographical position, such a power bloc of Muslim nations would hold the key to a balance of power in the comity of world nations, situated as it would be midways between the old and the new world. They will then be free to choose sides with this or that party in keeping with their own collective interests rather than serve those of the Eastern or the Western imperialism.

اسلام د انسانیت یوازینۍ راتلونکې هیله ده، او د اوسنۍ نظریاتي جګړې څخه د هغه بریالي راووتل د انسان د نجات یوازینۍ ضمانت دی۔ مګر که څه هم د اسلام بریا د انسانیت د راتلونکي لپاره دومره مهمه ده، خو د هغې تحقق هم یوه ساده خیال نه دی۔

Islam is the only future hope of humanity, and its victorious emergence out of the present ideological warfare 'is the only guarantee of man's salvation. But important as the triumph of Islam is for the future of mankind, its realization is also not a mere illusion.

ګوتې دې ته ورکول کیږي چې دا کار ممکن دی، که هغه خلک چې دمخه د دې په مینځ کې دي او د دې سره وفاداري اعلانوي، اوس همدا اوس د دې د عزت او بریالیتوب لپاره ځانونه ژمن کړي. د دې موخې لپاره دوی ته د بهر له کومې مرستې هیڅ اړتیا نه ده. د اسلام دغه بریالیتوب به د عصري انسان لپاره د هغو تل ګواښونکو سیوریو له منځه تلل معنا ولري چې د نږدې نړیوال اور اخیستنې څخه راولاړیږي؛ دا به د عصبي ټوټې کیدو، د بدن او رواني ټکانونو نشتوالي معنا ولري، په حقیقت کې یو خوښ کور او یوه خوښه، سوله ایزه نړۍ.

For, it can be effected if the people who are already in its fold and profess loyalty to it should right now pledge themselves for its glory and triumph. For this purpose they may not stand in need of any help whatever from outside. Such a triumph of Islam would, for the modern man, mean the abolition of the ever-menacing shadows of an approaching worldwide conflagration; it would mean no nervous breakdowns, no physical or psychological tensions, in fact a happy home and a happy, peaceful world.

دا یوه بله برخه هم ده چې موضوع لري. نوی لویدیځ په ساینس کې ډیرې لویې بریالیتوبونه ترلاسه کړي، خو په انسانیت کې لا هم هغسې وحشي او شاته پاتې دی لکه څنګه چې پخوا وو. د هغه د سلطې لاندې ساینس وده وکړه، خو انسان ډیر شاته پاتې شو او په تدریج سره د انساني ژوند د لوړو ارزښتونو لپاره احترام یې له لاسه ورکړ. نوې تمدن مادې ته د روح په پرتله ډیر ټینګار وکړ، د حسي خوښیو ته د روحانیت په پرتله ډیر اهمیت ورکړ، پایله یې دا شوه چې افراد د ټولنې د ګټې لپاره د هڅې یا زغم په پرتله خپلو شخصي خوښیو او خودغرضو ګټو ته ډیر اهمیت ورکوي. له همدې امله موږ نوی انسان په خپلو حسي خوښیو کې دومره ډوب ګورو. داسې حالت به کمه وي چې د انسان پرمختګ یا د انسانیت پرمختګ وبلل شي، ځکه دا یوازې مادي پرمختګ او ساینسي وده نه، بلکې د انسان د ظالمو حیواني غوښتنو له سلطې څخه خلاصون هم معنا لري. دلته اسلام راځي؛ یوازې دی کولی شي انسان پرمخ بوځي او په حقیقت کې لوړ کړي.

There is, however, yet another aspect of the matter too. The Modern West has achieved tremendous successes in the field of science, yet in the field of humanity it remains as savage and backward as ever. Under its dominance science advanced but man lagged far behind gradually losing all respect for the higher values in human life. Modern civilization stressed matter more than spirit, attached more importance to sensuality rather than spirituality with the result that the individuals have come to attach far more importance to their personal pleasures and selfish interests than strive or suffer for the common weal. That is why we find the modern man so engrossed in his sensual pleasures. Such a state of affairs can hardly be termed as man's progress or humanity's advancement, for it means not only material progress and scientific advancement but man's freedom from the dominance of his oppressive animal appetites as well. It is here that Islam steps in; it alone can make man progress and be really advanced.

ترقي دا نه ده چې د تېزو الوتونکو الوتکو، ایټمي بمونو، ریډیو یا د بریښنا د ځلېدونکو چراغونو لرل وي، لکه څنګه چې ځینې لارې ورکې شوي خلک ګمان کوي. دا شیان د انساني ترقۍ د اندازې لپاره هېڅ معیار نه وړاندې کوي. د دې معیار به بلکې دا وي: آیا انسان په خپلو حیواني غوښتنو باندې غالب وي، که دوی کنټرولوي او په کنټرول کې ساتي؟

Progress is not synonymous to having fast-moving planes, atom bombs, radios or dazzling electric lamps as some misguided people seem to think. These things offer no criterion to judge progress in human terms. The criterion of it would rather be: whether man is dominated over by his animal appetites or he controls and keeps them in check?

کیا وہ ان اندھی خواہشات سے بلند ہونے کی طاقت رکھتا ہے، یا وہ اپنی سرکش خواہشات کے ہاتھوں میں محض ایک کھلونا ہے؟ اگر وہ اب بھی ان کا محض غلام ہے تو وہ کسی حقیقی ترقی یا عروج سے بہت دور ہے۔ ایسی صورت میں، سائنس اور علم کے میدان میں اس کی حیرت انگیز فتوحات کے باوجود، اسے انسان کے طور پر ایک بدبخت ناکام شخص کہنا بجا ہوگا۔

Has he the capacity to rise above these blind passions or is he a mere plaything in the hands of his unruly passions? If he is still no better than a mere slave to these then he is far from having achieved any real progress or advancement. He may in such a case be rightly called a miserable failure as a man, not withstanding his astounding conquests in the field of science and knowledge.

دا معیار، په هرحال، د مذهب یا اخلاقو له خوا په خپلسری توګه جوړ شوی یو اتوریتي نه دی. دا یوه لیدلوری نه، بلکې یو حقیقت دی چې د سمون په اړه تاریخ ډېر شاهدي ورکوي، ځکه دا د انساني طبیعت او پای‌الپای واقعیت پر بنسټ ولاړ دی؛ ځکه هیڅ قوم نه شوی کولای خپل ځواک، شان‌وشوکت او واک وساتي او د انساني ټولنې د ښېګڼې او پرمختګ لپاره ونډه واخلي، کله چې دا د دې ژوند د بې‌اندازې عیاشیو او تجمل په دام کې ولوېږي. هغه څه چې پخوانی ویاړلی یونان او لوی روم امپراتوري ټیټې کړې؟ او ولې د پارس پخوانی شان‌وشوکت او د عباسي دورې په پای کې د اسلامي نړۍ ویاړ ځای پر ځای ختم شو؟ او په پای کې، ایا موږ اوس هم په یاد نه لرو چې د فساد ته ورسېدلې فرانسوي جمهوریت، چې خلک یې په بدنی خوندونو کې بالکل ډوب وو، د وروستۍ نړیوالې جګړې پر مهال څه حال درلود؟ دوی تقریباً په سملاسي توګه خپلو دښمنانو ته تسلیم شول.

This criterion, however, is not an authoritative one arbitrarily fabricated by religion or morality. It is not a vision but a fact to the veracity of which history bears ample witness as it is well grounded in the human nature and ultimate reality, for no people have ever been able to retain their strength, glory and power and contribute towards the welfare and advancement of human race once they fell a prey to the extravagances and luxuries of this life. What was it that brought the proud Greece of ancient times low, and the Great Roman Empire? How was it that the glory of ancient Persia and that of the Islamic world towards the end of the Abasside period fadedout? And lastly, don't we still remember how the corrupt French Republic with its people wholly engrossed in bodily pleasures fared in the last World War? They surrendered to their enemies almost immediately.

هغوی د خپل دښمن حتی یوه ګوزار هم نشي زغملای، ځکه چې دوی د خپل هیواد د دفاع پر ځای د خپلو شخصي خوښیو ته ډیره پاملرنه کوله. دوی د خپل ډک ډک پاریس د ساتنې ډیره فکر کاوه، هغه پاریس چې خوړلو ځایونه یې ښکلي او د نڅا تالارونه یې ډیر دي، د دښمن له توپونو څخه، پر دې چې د خپل یو وخت ویاړلي او زړور ملت ښه نوم او عزت بیرته راژوندی کړي هیڅ فکر ونه کړ.

They could not withstand even a single blow of their enemy as they cared more for their personal pleasures than they were interested in the defense of their homeland, They were more concerned with the safeguard of their overpopulated Paris with its elegant dancing halls from the enemy shells than have any thought of redeeming the good name and honor of their once proud and brave nation.

بعض اوقات مشرق کے بعض بے خبر لوگ امریکہ کو بھی ایسی قوم کی مثال کے طور پر پیش کرتے ہیں جو دنیاوی لذتوں میں ڈوبی ہوئی ہے، پھر بھی دنیا میں سب سے زیادہ مادی پیداوار کے ساتھ طاقتور اور عظیم ہے۔ لیکن یہ لوگ بھول جاتے ہیں کہ امریکہ، لفظ کے روحانی اور مادی دونوں معنوں میں، ابھی ایک جوان قوم ہے۔ اور جیسا کہ سب جانتے ہیں، جوانی وہ دور ہے جب کسی پوشیدہ مرض کے اثرات شاذ ہی ظاہر ہوتے ہیں، کیونکہ جسمِ سیاست ابھی اتنا توانا ہوتا ہے کہ مرض کے ظاہری مظاہر کو روکنے کی پوری صلاحیت رکھتا ہے۔

At times America is also referred to by some misinformed people in the East as an example of a nation steeped in worldly pleasures, yet powerful and great with the highest material output in the world. But these people forget that America is yet a young nation in the spiritual as well as material sense of the word. And, as all know, youth is the period when the effects of an insidious disease are hardly detected, for the body-politic is still vigorous enough and fully capable of checking the outward manifestations of the disease.

لیکن یوه تیزه سترګه د داسې یوې ټولنې ښکاره روغتیا او ځوانه ځواک له ګمراه کیدو نه ساتی، ځکه دا د دې مرګوونکي ناروغۍ ټول نښې د دې ژوندي ښکاره بڼې د نازک پردې شا ته په روښانه او پټ ځای نه لیدلای شي. دا چې امریکا هم د دې قاعدې څخه بهر نه ده، د هغو دوو خبرونو په ذریعه ښودل کیدای شي چې یو څه وخت مخکې په ورځپاڼو کې خپاره شوي وو. دا خبرونه دا هم ښيي چې ساینس، د ټولې پرمختګ سره سره، لا هم د انسان په طبیعت کې د کومې بنسټیزې بدلون راوستو په برخه کې هماغسې بې اغیزې دی لکه څنګه چې وړاندې وو، ځکه ساینس پخپله د خدای د قانون یوه برخه ده - هغه قانون چې په هغې کې تاسو هیڅکله بدلون نه وینئ.

But a penetrating eye may not be deceived by the apparent health and youthful vigor of such a people, as it observes all the symptoms of the fatal malady distinctly and unmistakably behind the thin veil of its resplendent exterior. That America is no exception to the rule may be illustrated by the following two news items appearing in the papers some time back. They also show that science, despite all its progress, is still as ineffectual as ever so far as effecting any basic change in human nature is concerned, for science is itself a part of God's Law-"the law wherein ye shall never witness a change".

د امریکا د دولت وزارت دېرش درې کارکونکي له دندې ګوښه کړل، ځکه چې دوی د ناسم اخلاق لرونکي او د دښمنانو ته د دولتي رازونو د خیانت په تور کې ګډ ومونډل شول.

The first news item describes that the State Department of America gave sack to thirty-three of its employees as they were found of a loose moral character and guilty of betraying state secrets to their enemies.

دوهمه خبر دا ادعا کوي چې یوه سل شل زره امریکایي فوجیان له وسلوال ځواکونو څخه تېښته شوي دي. دا شمېر، د امریکایي وسلوالو ځواکونو له ټولې ځواک سره په پام کې نیولو سره، ډېر لوی دی، په ځانګړې توګه کله چې په ځوان ملت پورې اړه لري چې نړیوال مشرتوب او تسلط ته هم ژوره هیله لري.

The second news item purports to the effect that one hundred and twenty thousand American military men deserted the armed forces. This number is a fairly large one considering the total strength of the American armed forces and the fact that they belong to a nation still in its youth that also aspires for world leadership and domination.

دا یوازې پیل دی. که چیرې امریکایي ملت د ژوند په اړه خپل اوسنی مادي دریځ ته دوام ورکړي، نو پاتې برخې او ناگزیره پایلې بیا هم راتلونکې دي.

This is just the beginning. The rest and the inevitable needs must follow if the American nation persists in its present materialistic attitude towards life.

لیکن یہ صرف تصویر کا ایک رخ ہے۔ دوسرا رخ یہ دکھاتا ہے کہ اپنی بلند ترین مادی پیداوار، نسبتاً نوجوانی، اور افرادی قوت و زمین کے وسیع وسائل کے باوجود، امریکی قوم اصولوں اور اعلیٰ اخلاقی اقدار کی دنیا میں حیرت انگیز طور پر بانجھ ثابت ہوئی ہے، کیونکہ یہ قوم بحیثیت مجموعی جسمانی لذتوں میں مکمل طور پر غرق ہے، اور اس پہلو سے شاذ ہی محض حیوانی سطح سے بلند ہوتی دیکھی گئی ہے۔ ریاستہائے متحدہ میں سیاہ فام لوگوں کے ساتھ جو وحشیانہ سلوک روا رکھا گیا، وہ ایک ایسی قوم کی نمائندگی کرتا ہے جو روحانی طور پر کھوکھلی ہے اور جس کی انسانیت کا معیار افسوسناک حد تک پست ہے۔ یقیناً دنیا کبھی بھی حیوانی خواہشات کی تسکین کے لیے پستی اختیار کرنے، یعنی انہی کی پرستش کرنے سے ترقی نہیں کر سکتی۔

However this is just one aspect of the picture. The other side shows that notwithstanding its highest material output, its relative youth and vast resources in men and land, the American nation has proved singularly barren in the world of principles and higher moral values due to the fact that it is, as a nation, wholly engrossed in physical pleasures and in this respect has seldom been seen rising higher than the purely animal level. The savage treatment meted out to the negroes in the United States represents a nation spiritually unsound with a plane of humanity miserably low. Surely the world can never progress by stooping low for the gratification of animal appetites-by worshipping them.

دا د نن ورځې د نړۍ یوه ډیره دردونکې انځور دی، خو بیا هم یو داسې ښه اړخ شتون لري چې هغه اسلام دی. دی د دېرش سوه کاله مخکې انسانیت د حیواني غوښتنو له ظلم څخه خلاص کړ؛ او اوس بیا هم دا د انسانیت یوازینۍ هیله ده، چې د شهوتونو له زنځیرونو خلاص شي او خپل ټول وسایل د لوړ روحاني سطح د رسیدو، او د ژوند ته د فضیلت او ښېګڼې د خپریدو لپاره وقف کړي.

This is indeed a very distressing picture of today's world but still there is one redeeming factor that is Islam. It freed mankind from the tyranny of animal appetites thirteen hundred years ago; now again it is the only hope for mankind to shake off the shackles of lust and be free to direct all its faculties to reach a higher spiritual plane and propagate virtue and goodness in life.

هېڅوک دې دا ونه وائي چې د اسلام بیا ژوندی کول یو ناممکن او ناامیده کار دی، ځکه چې انساني ټولنې په تیر کې له هر شک پرته ثابته کړې ده چې دا د یوازې حیواني سطحې څخه پورته تللو توان لري. او په یقین سره هغه څه چې په تیر کې ممکن و، اوس هم باید ممکن وي، ځکه چې انسان په طبیعت کې له هغه وخته تر اوسه هیڅ بدلون نه دی موندلی. د بشریت نړۍ هم هغه وخت دومره ټیټه سطحه ته ښکته شوې وه لکه اوس، او د نفساني خوندونو سره هماغسې بوخته وه لکه اوس چې ښکاري. د اوسني او تیر تر منځ توپیر یوازې د بهرنیو بې بندۍ ښکارندو شکلونو یا د هغو تجملاتو په نومونو کې دی چې په کې خوند اخیستل کیږي. د لرغونې روم اخلاقي فساد هم له نن ورځې ورته ښارونو لکه پاریس، لندن او د امریکا له ښارونو نه کم نه و۔

Let none dare say that the revival of Islam is an impossible and hopeless undertaking, as the human race has in the past proved beyond any doubt that it is quite capable of rising above a purely animal level. And surely what once was possible in the past needs must still be possible in the present, for mankind has temperamentally not undergone any change ever since. The world of humanity had sunk then, as now, to quite as low level and was as much taken up with sensual pleasures as it at present seems to be. There is no difference between its present and past save the outwardly visible forms of voluptuousness or the names of the luxuries indulged in. Ancient Rome was no less rotten morally than its modern Counterparts-Paris, London and the cities of America.

همچنان په لرغونه ایران کې جنسي بې بندۍ هغومره زیاته وه لکه څنګه چې نن د کمونیستي هیوادونو سره تړل کیږي. په همدې تاریخي منظر کې اسلام نازل شو. دا یو بشپړ بدلون راوست، انسانیت یې د اخلاقي زوال له ژورې څخه پورته کړ، انساني ژوند ته یې لوړ هدف، ځواک او حرکت ورکړ، او په هغې کې یې د حق او نیکۍ په لاره کې د ډیر هڅې کولو روحیه واچوله. اسلام لاندې انسانیت وده وکړه، وده یې وکړه او یو متحرک فکري او روحاني نهضت پیل شو چې ختیځ او لویدیځ دواړه یې احاطه کړل. د بدۍ او فساد هیڅ ځواک جرئت ونه کړ چې د اسلام پرمختګ مخنیوی وکړي، په پایله کې د انساني ژوند ټوله لید په بنسټیز ډول بدل شو. په دې ډول د اسلامي نړۍ د ډیر وخت لپاره د نړۍ د رڼا، برترۍ او پرمختګ سرچینه وګرځیده. د دې اوږدې واکمنۍ په دوره کې اسلامي نړۍ هیڅکله په مادي، فکري یا روحاني لحاظ شاته پاتې نه شوه، ځکه چې دا د اخلاقي فساد، جنسي بې بندۍ او بې دینۍ هڅوونکې نه وه. د دې پیروان د انساني فعالیت په ټولو برخو کې د نیکۍ او برترۍ سمبولونه ګڼل کیدل، تر هغه چې دوی په خپل ژوند کې د اسلام عالي او لوړ ایډیال نه ښکاره کاوه او د خپلو هوسونو او حیواني غوښتنو غلامان شول. بیا وو چې د دوی ټول پیاوړتیا او واک د خدای نه بدلیدونکي قانون سره سم پای ته ورسید.

Similarly, in ancient Persia sexual anarchy was as rank as is at present associated with the communist Countries. It was in this historical perspective that Islam was revealed to the world. It brought about a complete change, lifted mankind from the abyss of moral degradation, gave human life a lofty purpose, dynamism, movement, and infused into it a spirit to strive hard in the way of truth and goodness. Humanity under Islam flourished, prospered and there was set afoot a dynamic intellectual and spiritual movement that encompassed the East as well as the West. No forces of evil and mischief dared check the onward march of Islam with the result that the whole out look of human life was radically transformed. Thus the world of Islam became the headspring of light, excellence and progress in the world for a long time to com" During this long period of its dominance never did the Islamic world find itself lagging behind materially, intellectually or spiritually for the simple reason that it did not encourage moral corruption, sexual anarchy or Godlessness. Its followers were looked upon as symbols of goodness and excellence in all spheres of human activity till they ceased to reflect in their lives the noble and exalted ideal of Islam and became mere slaves to their whims and animal desires. It was then that all their glory and power came to an end in accordance with the immutable law of God.

د اسلامي نهضت دا ځواکمن حرکت چې لا هم ځواک اخلي، خپل ځواک له تیرو زمانو اخلي او د ټولو هغو عصري وسیلو څخه ګټه پورته کوي چې شتون لري، ځکه چې سترګې یې راتلونکي ته نیولې دي. دا نهضت ډیرې پټې وړتیاوې لري او له همدې امله د راتلونکي ډیر روښانه هیله لري، ځکه دا په دې لوی معجزې ترسره کولو وړتیا لري چې یوځل اسلام هم ترسره کړې وه، یعنې انسان داسې لوړه کړي چې د حیوانی خوندونو څخه پورته ولاړ شي، پښې یې په ځمکه په کلکه ټینګې وي او سترګې یې د اسمانونو هاخوا ته نیولې وي.

The modern Islamic movement that is still gathering force derives its strength from the past and makes use of all the modern available resources with its gaze fixed on the future. It has great potentialities and as such has a bright future ahead, for it is fully capable of performing that great miracle which has once been already effected by Islam making man look higher and beyond animal pleasures with his feet planted firmly on the earth and with his gaze fixed beyond the heavens.

دا به دا معنا نه لري چې اسلام یوازې یو روحاني عقیده ده، یا یوازې د اخلاقو دعوت دی، یا یوازې د آسمانونو او ځمکې د پراسرارو حقیقتونو د پوهیدو یوه فکري څیړنه ده. بلکې دا د ژوند یو عملي دستور دی چې د دنیوي چارو ټولې برخې په ځان کې نغیګي. د هغې له سترګو هیڅ شی پټ نه دی. دا د هغو بېلابېلو اړیکو په نښه نیسي چې انسانان یو له بله تړي، پرته لدې چې دا اړیکې سیاسي، اقتصادي یا ټولنیزې وي؛ بیا د مناسبو قوانینو په ټاکلو سره دا اړیکې تنظیموي، او بیا یې د انساني ژوند په عمل کې پلي کوي. د دې دستور ترټولو ځانګړی خصوصیت دا دی چې فرد او ټولنې ترمنځ، عقل او وجدان ترمنځ، عمل او عبادت ترمنځ، ځمکې او آسمان ترمنځ، او دا دنیا او آخرت ترمنځ یو ځانګړی انسجام پیدا کوي، چې ټول په یوه ښکلي او هم‌اهنګه بشپړ ټوکه کې سره یوځای شوي دي.

This does not, however, mean that Islam is a mere spiritual creed, or a plea for morality, or just an intellectual research in the kingdom of heavens and earth. It is a practical code of life that fully embraces worldly affairs. Nothing escapes its penetrating eye. It takes notice of all the diverse patterns of relationships binding men together irrespective of the fact that such relationships fall under the political, economical, or social heads; regulates them by prescribing suitable laws and then enforces them in human life, the most out standing characteristic of the performance being the achievement of a unique harmony between the individual and society, between reason and intuition, between practice and worship, between the earth and Heavens, between this world and the Hereafter, all beautifully couched together in a single harmonious whole.

په اوسني فصل کې د اسلام د سیاسي، اقتصادي او ټولنیز نظام د تفصیلي بحث لپاره ځای ډېر محدود دی. په راتلونکو فصلونو کې به مګر د هغو بدګمانیو په ځواب کې چې د لوېدیځ عالمانو په اسلام کې خپرې کړې دي، د دې همه‌لوري نظام ځینې مهمې ځانګړتیاوې روښانه شي. مګر دلته غواړو لوستونکو ته لاندې حقایق وړاندې کړو:

The space at our disposal in the present chapter is too limited to admit of any detailed discussion of the political, economical and social system of Islam. The following chapters will, however, throw some light on some of the salient features of this all comprehensive system of Islam in the course of dealing with the misunderstandings spread against by the Western scholars. The following facts we would, however, like to lay down here before our readers:

لومړی، باید ښه وپوهیږو چې اسلام یوازې یو فکري نظر نه دی. بلکې دا یو عملي نظام دی چې د انسانانو ټولې حقیقي اړتیاوې په ښه ډول ارزښت ورکوي او د هغو د پوره کولو هڅه کوي.

Firstly, it must be well understood that Islam is not a mere ideological vision. It is, on the other hand, a practical system of life that fully appreciates all the genuine needs of mankind and tries to realize them.

دوهم، د انسان د حقیقي اړتیاوو د پوره کولو په هڅه کې، اسلام د انساني طبیعت د محدودیتونو په حدود کې کامل توازن رامنځته کوي۔

Secondly, in trying to meet the genuine requirements of man Islam effects a perfect balance so far as the limitations of human nature would allow.

It begins with the individual maintaining a balance between the demands of the body and the soul, of reason and spirit, and in no case allows one side to dominate the other. It does not suppress the animal instincts in order to make the soul rise to the higher planes, nor does it, in pursuing bodily desires, make man sink to the low level of mere animalism. Rather, it brings both of them together on a single, higher plane, doing away with all the inner psychological conflicts that threaten the unity of the human soul or set one part of it against another. From there it proceeds to achieve an equilibrium between the needs of the individual and those of the community. It permits no individual to transgress against other individuals or against the community, nor does it permit the community to commit transgression against the individual. It also does not approve of one class or people enslaving another class or people. Islam exercises a beneficent restraint over all these mutually opposed forces, prevents them from colluding with one another, and calls upon them all to join hands and cooperate for the general good of mankind as a whole.

It starts with the individual maintaining a balance between his requirements of body and soul, reason and spirit, and in no case allows one side to predominate the other. It does not suppress the animal instincts in order to make the soul ascend the higher planes, nor does it, in hankering after the bodily desires, make man stoop to the low level of mere animalism. On the other hand, it makes them both meet on a single higher plane doing away with all the internal psychological conflicts that threaten the entity of human soul or set a part of it against the other parts. Thence it proceeds to achieve an equilibrium between the needs of the individual and those of the community. It allows not an individual to transgress other individuals, or the community. Nor does it allow the community to commit transgression against the individual. It also does not approve of one class or people to enslave another class or people. Islam exercises a beneficent constraint on all these mutually opposed forces, prevents them from coming into collusion with one another, calling upon them all to join hands and co-operate for the general good of mankind as a whole.

اسلام په دې ډول د ټولنې د مختلفو عواملو ترمنځ توازن رامنځته کوي، د روحاني او دنیوي، اقتصادي او انساني عواملو ترمنځ. د کمونیزم برخلاف، اسلام دا باور نه لري چې اقتصادي عوامل، یعنې یوازې مادي اړخ، د انساني ژوند باندې واکمن دي. او نه دا چې دا د هغو محض روحانیانو یا ایډیالیستانو خبرو ته ملاتړ کوي، چې وايي یوازې د لوړو اصولو روحاني عوامل د انساني ژوند د تنظیم لپاره کافي دي. بلکې اسلام دا ساتي چې نه یو یا دوه، بلکې دا ټول مختلف عناصر یوځای کېږي هغه څه جوړوي چې انساني ټولنه ورته ويل کېږي؛ او د ژوند غوره قانون هغه دی چې دا ټول په پام کې ونیسي، بدن او عقل او روح ته بشپړ حق ورکړي، او دا ټول د یوې متوازنې ټولیزې چوکاټ کې تنظیم کړي.

Thus Islam strikes a balance between different factors of society, between spiritual and temporal, economic and human factors. Unlike communism it does not believe that economic factors i.e. the material aspect alone, dominate the human existence. -or does it contribute to what the pure spiritualists or idealists say claiming that spiritual factors of high ideals alone arc sufficient to organize human life. Islam rather holds that not one or two but all these diverse elements put together form what is called human society; and that the best code of life is that which takes note of all these, making full allowance for body as well as reason and spirit and arranging them all in the framework of a harmonious whole.

سوم/ي، باید همیشه په یاد ولرو چې اسلام د خپل ځانګړي وجود سره یو ټولنیز فلسفه او یو اقتصادي نظام دی. د دې نظام ځینې ظاهري بڼې شاید په سطحي ډول د سرمایه‌داری یا کمونیزم سره ورته معلومې شي، خو په حقیقت کې اسلام نه دی دا وو او نه هغه. دا ټول ښې ځانګړتیاوې چې د دې نظامونو ساتي، ساتي، خو د دوی کمزورتیاوو او انحرافاتو څخه پاک دی۔ دا د فردیت هغه له حده زیاتې ستاینه نه کوي چې د عصري لویدیځ ځانګړتیا ده، هغه لویدیځ چې فرد د ټولنیز نظم بنسټ ګڼي او وايي چې د فرد آزادي باید په هر حال کې ساتل شي او هېڅکله د ټولنې له خوا مداخله ونه شي۔ له همدې تخم څخه په لویدیځ کې عصري سرمایه‌داري راپورته شوه، هغه سرمایه‌داري چې د دې تصور پر بنسټ ولاړه ده چې فرد د ځان پالونکې ټولنې په شمول د نورو د استثمار آزادي لري۔ اسلام د ټولنې د اهمیت په ټینګار سره، هغه افراط ته نه رسیږي لکه څنګه چې د ختیځ اروپا په هېوادونو کې لیدل کېږي۔ هغوی ټولنه د انساني ژوند بنسټ ګڼي، چیرې چې فرد د ډله څخه بهر او خپلواک هېڅ وجود نه لري، یوازې یو بې‌ارزښته وړوکی شی دی۔

Third/y, it must always be kept in mind that Islam has an altogether independent existence of its own as a social philosophy as well as an economic system. Some of its outward manifestations may on the surface appear to resemble those of capitalism or communism, but in fact it is far from being the one or the other. It retains all the good characteristics of these systems yet is free from their shortcomings and perversions. It extols not individualism to that loathful extent which is characteristic of the modern West that holds the individual as the basis of social order and says that freedom of the individual must in all circumstances be preserved and in no case interfered with by the community. From this germ sprang up in the West the modern capitalism that is based on the concept of the individual's freedom to exploit others including the community that up brings and preserves him. Islam, while emphasizing the importance of society, docs not go to the extreme such as is witnessed in the countries of Eastern Europe. They hold society the basis of human life wherein the individual is no more than an insignificant midget with no existence whatever of its own outside and independent of the herd.

پس، یوازې ټولنه ازادي او واک خوندي کوي؛ فرد دا حق نه لري چې د دې واک پوښتنه وکړي یا له دې ټولنې خپل حقونه وغواړي. همدا ډول کمونیزم راپیدا شو، چې ادعا یې دا وه چې دولت د افرادو په ژوند باندې مطلق واک لري، چې هر ډول وغواړي هغه ته شکل ورکړي.

Therefore, the community alone enjoys freedom as well as power; the individual has no right to question its authority or demand of it, his rights. Thus did there originate communism claiming that the state holds the absolute power to shape, howsoever it should desire, the lives of the individuals.

اسلام د دې دوو افراطي لارو، یعنی کمونیزم او سرمایه‌داری، ترمنځ توازن ټاکي.

Islam strikes a balance between these two extremes-communism and capitalism.

دا ځکه چې دواړه اهمیت لري، اسلام داسې توازن رامینځته کوي چې فرد او دولت یو بل سره همغږي شي؛ افراد هغه آزادي لري چې خپلې استعدادونه وده کړي، خو دا آزادي نه لري چې د خپلو نورو همنوعو حقوقو ته تېری وکړي. په همدې ترڅ کې ټولنې ته، یا هغې دولت ته چې منظمه ټولنه څرګندوي، پراخ واک ورکړل شوی چې د ټولنیزو او اقتصادي اړیکو تنظیم او کنټرول وکړي، ترڅو د انسانی ژوند دغه توازن تل ساتل او ژغورل شي. د اسلام له نظره دغه ټول جوړښت اساس د افرادو او ډلو ترمنځ د مینې متقابله تړاو دی. دا په بدخواهۍ او طبقاتي ټکر باندې نه دی ولاړ، لکه څنګه چې کمونیستي ټولنې دي.

Recognizing the importance of both it so harmonizes the individual and the state that individuals have the freedom necessary to develop their potentialities but not to transgress against others of their fellowmen as also it gives to the community or the state that represents the organized community, vast powers to regulate and control the socioeconomic relationships, so as ever to guard and maintain this harmony in human life. The basis of this whole structure as envisaged by Islam is the reciprocity of love between individuals and groups. It is not erected on the basis of malevolence and class conflict as the communist societies.

دلته دا هم ووایو شي چې اسلام چې دا ځانګړې ژوند نظام وړاندې کړی، نه د کوم اقتصادي فشار په پایله کې رامنځته شوی و، او نه د متضاده ډلو د یو بل سره ټکرجنو ګټو محصول و. نه یوازې دا، بلکې دا نړۍ ته داسې وخت کې د ژوند د مقرر شوي نظام په توګه ور ورکړل شو چې خلکو اقتصادي عواملو ته کوم ځانګړی اهمیت نه ورکاوه، او دوی د ټولنیز عدالت په هغه مفهوم هم نه پوهیدل چې موږ یې نن ورسره پیژنو. کمونیزم او سرمایه‌داري دواړه ډیر وروسته پیدا شوي دي. څرنګه چې د انساني ژوند په ټولنیزو او اقتصادي برخو کې اصلاحاتو ته اړتیا ده، د انسان بنسټیزو اړتیاوو یعنې خواړو، کور او جنسي ډیرښت سره چې د کارل مارکس نوم عموماً تړل کیږي، هغه لومړی څوک و چې ویې ویل دا د حکومت دنده ده چې د انسان دې بنسټیزو اړتیاوو لپاره تدارک وګوري. دا د انساني فکر په تاریخ کې لوی انقلاب ګڼل کیږي. مګر د کارل مارکس څو پېړۍ دمخه، یعنې تیر تیرښت سوه کاله دمخه، اسلام دې ډیرو حقونو ته نړۍ ته په ډاګه وویل. نو رسول الله ﷺ وفرمایل چې:

It may all so be pointed out her\: that this unique system of life, as envisaged by Islam, did not originate as a result of any economic pressure, nor was it an outcome of some mutually conflicting interests of antagonistic groups of people, No, not only this but it was revealed to the world as the ordained system of life at a time when men attached no particular importance to the economic factors, nor did they know anything about social justice in the sense we know it in modern times. Both communism and capitalism are much later growths. As far as reformation in the social and economic spheres of human life is concerned, the basic needs of man-food, housing, and sexual satisfaction-with which the name of Karl Marx is generally associated as being the first to hold that it was the duty of the government to make provision for these basic needs of man. This is claimed as a great revolution in the history of human thought. But long before Karl Marxthirteen hundred years ago-Islam had already proclaimed these very rights of the individual before the world. Thus the Holy Prophet (peace be upon him) said that:

هر څوک چې زموږ لپاره (یعنی د اسلامي دولت لپاره) د دولتي مامور په توګه کار کوي او ښځه نه لري، هغه ته باید ښځه ورکړل شي. که د اوسیدو کور نه لري، هغه ته باید کور ورکړل شي چې پکې واوسي. که خدمتګار نه لري، هغه ته باید خدمتګار ورکړل شي. او که ځناور (د سپرلۍ وسیله) نه لري، هغه ته باید ځناور ورکړل شي. دا تاریخي اعلان د بشري بنسټیزو حقونو یوازې هغه نه دي چې کارل مارکس یې ویلي دي، بلکې دې ته نور حقونه هم اضافه کوي، پرته لدې چې د طبقاتي کرکې، وینو تویولو انقلابونو ته اړتیا ولري، او البته پرته لدې چې د ژوند هغه ټول بشري عناصر رد کړي چې د پورتنیو درې برخو لاندې نه راځي.

“Whosoever acts as a public officer for us (i.e. the Islamic State) and has no wife, he shall hare a wife: if he has no house, he shall be given a house to live in; if he has no servant, he shall have one; and if he has no animal (a conveyance), he shall be provided with one". This historical announcement of the fundamental human rights not only includes those voiced by Karl Marx, but it adds to them some more as well, without however necessitating any inter-class hatred, bloody revolutions, and without, of course, rejecting all those human elements in life that do not fall under the above three heads:

خوراک، رہائش او جنسی افراط۔

food, housing and sexual surfeit.

دا د اسلامي ژوند د طرز ځینې بنسټیز ځانګړتیاوې دي. دا دومره کافي دي چې ثابته کړي چې داسې یو دین چې داسې قوانین او اصول لري، او دومره جامع دی چې د انسان ټول وجود، احساسات، فکرونه، عملونه، عبادت، اقتصادي معاملې، ټولنیز اړیکې، فطري غوښتنې او روحاني تمایلات ټول د ژوند د یوې ورته، هم‌اهنګه او ځانګړې نظام په چوکاټ کې تنظیم کوي، هیڅکله د بشریت لپاره خپله ګټوره والی نه له لاسه ورکوي. داسې دین هیڅکله له مخې نه ځي هم، ځکه د هغه موخې د ژوند د موخو سره یوې ده، او له همدې امله تر هغه وخته ژوندی پاتې کیدو ته محکوم دی تر څو چې په دې ځمکه ژوند شته.

These are some of the salient features of the Islamic code of life. They are sufficient to prove that a religion with such laws and principals and so comprehensive as to include the whole of the human existence, emotions, thoughts, actions, worship, economic; dealings, social relationships, instinctive urges and spiritual aspirations all arranged in the framework of a single harmonious but unique system of life, an never lose its usefulness for mankind. Nor can such a religion ever become obsolete as its objectives are the same as those of life itself and, therefore, destined to live on so long as there is life on this planet.

د اوسنۍ نړۍ د حالت له مخې، انسانیت په معقول ډول نشي کولای چې له اسلام څخه مخ واړوي یا د هغه د ژوند نظام رد کړي۔ انسانیت لا هم په دې به اوسنی به so-called "روښانه" شل مه پیړۍ کې هم د نژادي تعصب ترټولو وحشیانه او قابل نفرت ډولونو په اخته دی؛ امریکه او سویلي افریقا په دې اړه یوه ښه بیلګه کیدای شي۔ یقیناً د شلمې پیړۍ نړۍ لا هم د اسلام څخه ډېر څه زده کولو ته اړتیا لري۔ اسلام ډیر وخت مخکې انسانیت له ټولو نژادي تعصبونو خلاص کړ۔ هغه یوازې د مساوات یوه ښکلې لیدنه نه وه وړاندې کړې، بلکې په عمل کې یې د ټولو خلکو ترمنځ، تور، سپین یا سور، بې‌سابقې مساوات رامنځته کړ، او اعلان یې وکړ چې د تقوې پرته هېڅوک د نورو په پرتله هېڅ امتیاز نه لري۔ هغه تور پوستی یې یوازې له غلامۍ خلاص نه کړ، بلکې د اسلامي دولت په لوړ مشرۍ تر ټولو لوړ مقام ته د رسیدو حق یې هم په بشپړه توګه ومانه۔ دوی هم د آزادو خلکو په څېر د اسلامي دولت مشران کیدای شول۔ پېغمبر ﷺ وفرمایل: «واورئ او اطاعت وکړئ، که څه هم یو حبشي غلام ستاسو مشر وټاکل شي، تر هغو چې هغه ستاسو په مینځ کې د الله تعالیٰ قانون پلی کړي۔» اوس نړۍ څنګه کولای شي د اسلام پیغام له پامه وغورځوي، په داسې حال کې چې د استعمار او ظلم، او د دوی ټولو وحشیانه ځانګړتیاوو په درد اخته ده؟ ځکه یوازې اسلام کولای شي انسانیت له خپلو زنځیرونو خلاص کړي۔ هغه د استعمار او د استثمار له ټولو ډولونو سره مخالف دی۔ هغه ځمکې چې اسلام یې فتح کړې، د دې لپاره چې د خدای پیغام خپور کړي، د هغو هېوادونو خلکو سره د اسلام چلند دومره سخی، لوړ او عالي و چې د "متمدن" اروپا وړوکي سترګې هم په هغو لوړو درجو نشي رسېدلی۔ په دې اړه موږ د خلیفې مشهور پریکړه یادولی شو۔ عمر بن الخطاب رضی اللہ عنہ نے عمرو بن العاص کے بیٹے کو کوڑے لگوائے، جو فاتح جرنیل اور مصر کے معزز گورنر تھے، کیونکہ اس نے ایک مصری قبطی کو بغیر کسی قانونی جواز کے مارا تھا، اور خود معزز والد کو خلیفہ کے کوڑے سے بال بال بچنا پڑا۔ اس سے ظاہر ہوتا ہے کہ اسلامی ریاست کی رعایا کو کتنی عظیم شہری آزادی حاصل تھی۔ پھر سرمایہ داری کی برائی ہے جس نے پوری زندگی کو زہر آلود کر دیا ہے، اور انسانیت کو اس کے برے نتائج سے نجات دلانے کے لیے اس کا خاتمہ ضروری ہے، اور اس کے لیے ایک بار پھر اسلام ہی کی ضرورت ہے۔ کیونکہ اسلام سود اور ذخیرہ اندوزی کو حرام قرار دیتا ہے، اور یہ دونوں مل کر سرمایہ دارانہ معیشت کا بنیادی ستون بنتے ہیں۔ دوسرے لفظوں میں، اسلام ہی سرمایہ داری کی برائیوں پر مؤثر طور پر قابو پا سکتا ہے، جیسا کہ اس نے تیرہ سو سال پہلے ان پر قابو پایا تھا۔

Considering the existing state of affairs in the contemporary world, mankind cannot reasonably afford to turn its back upon Islam or reject its system of life, Mankind is still afflicted with the most savage and odious forms of racial prejudices in even this so-called enlightened twentieth century, America and South Africa may offer a case in point in this respect, Surely the twentieth century world has yet a great deal to learn from Islam, Long ago Islam freed humanity from all racial prejudices, It did not content itself with the presentation of a beautiful vision of equality alone but in practice did also have an unprecedented state of equality between all people black, white or red, declaring that none enjoyed any priority over the others except by virtue of piety, It not only freed the black from slavery but also fully recognized their rights to aspire even to the highest seat of authority in the Islamic State, They could, like freemen, become the heads of the Islamic State. The Holy Prophet (peace be upon him) said: “Listen and obey even if a negro slave be appointed as your superior so long as he should enforce amongst you the Law of God," How can also the world of today ignore the message of Islam stricken as it is with the evils of imperialism and tyranny with all their barbarous attributes, for Islam alone can help mankind shake off their chains, It is opposed to imperialism and all forms of exploitation, The treatment of Islam with the peoples of the countries it conquered with a view to spreading the word of God, was so generous, lofty and sublime that the eyes of the pygmies of the "Civilized" Europe can hardly penetrate those heights, We may in this regard cite the famous decision of the Caliph. Omar bin Al-Khattab to whip the son of Amr bin Al-Aas, the victorious general and honored governor of Egypt as he had beaten an Egyptian Copt without any legal justification with the renowned father himself having a very narrow escape from the whip of the Caliph, This shows how great civil liberty was enjoyed by the subjects of the Islamic Slate. Then there is the evil of capitalism that has poisoned all life its abolition and the need to rid human race of its evil consequences again call for Islam. For, Islam prohibits usury and hoarding which taken together form the mainstay of the capitalist economy. This, in other words, means that Islam alone can effectively check the evils of capitalism as it did check them thirteen hundred years ago.

همچنان، هغه نړۍ چې د مادي، خدای نه منونکي کمونیزم لخوا واکمنه ده، هم د اسلام ته اړتیا لري، ځکه اسلام داسې عدالت تامینوي او ساتي چې په لوړ ترین کچه وي، پرته لدې چې د انسان په زړه کې روحاني سرچینې وچې کړي. دا نړۍ د انسان نړۍ هم د حواسو تنګ نړۍ پورې محدوده نه کوي. مهمه دا ده چې دا نړۍ نه هڅه کوي او نه غواړي چې خپل عقیده په زور سره د پرولتاریا د دیکتاتورۍ د اوسپنې ډنډې سره انسانانو باندې تحمیل کړي. {لا إكراه في الدين قد تبين الرشد من الغي} (البقره: ۲۵۶).

Similarly, the world dominated over by the materialistic, godless Communism cannot help standing in need of Islam as it achieves and maintains social justice of the highest order without recourse drying up the spiritual head-springs in human heart. Nor does it confine man's world to the narrow world of the senses. Above all, it neither endeavors nor aims at the imposition of its own creed on mankind forcibly with the iron rod of a proletarian dictatorship for. "There is no compulsion in religion; indeed righteousness has been differentiated from wickedness" (ii: 256).

بالاخره، هغه نړۍ چې د جګړې سیوری لا تر اوسه پر سر ځړیدلی، ناشونې ده چې اسلام ته مخه نه کړي، ځکه اسلام یگانه لاره ده چې پر دې ځمکه ریښتینې سوله رامینځ ته او ساتل کیدای شي.

Finally, the world with the shadows of war still hanging over it cannot but turn towards Islam-the only way to establish and maintain real peace on this earth.

په یوه مانا، د اسلام دور پای ته نه دی رسیدلی، بلکه نوی پیل شوی دی؛ دا یوه تیره شوې قوه نه ده، بلکه یوه ژوندۍ او متحرکه قوه ده. د هغې راتلونکی هماغومره روښانه دی لکه څومره چې د هغې لوی تاریخي تیر ښکلی دی، کله چې دا د ځمکې مخ روښانه کړ، په داسې وخت کې چې اروپا لا په منځنیو پیړیو کې د تیاره ژورو ځایونو له لارې په ټکولو سره لاره لټوله.

The era of Islam has in a way just started, not ended; it is not a spent force, but a living dynamic force. Its future is as bright as its great historical past is glorious when it illumined the face of the earth at a time when Europe was still groping its way in the dark recesses of medievalism.

د سپیڅلي قرآن کریم فرمایي: «او هغه غلامان چې تاسو ته د ازادۍ لیک غواړي، که تاسو په دوی کې د ښېګڼې څه شی ومومئ نو هغوی ته یې ولیکئ، او له هغه مال څخه چې الله تاسو ته راکړی دی، دوی ته ورکړئ» (النور: ۳۳)۔

The Holy Qur'an states: “And such of your slaves as seek a writing (of emancipation), write it for them if ye are aware of aught of good in them, and bestow upon them of the wealth of Allah which He hath bestowed upon you" (xxiv: 33),