اسلام او د فکر ازادي

اسلام او د فکر ازادي - اسلام: یو غلط فهم شوی دین | Quran Course

"نیچر!" "خو نیچر څه شی دی؟" "دا هغه پټه قدرت دی چې پای نه لري، خو تجلیات یې داسې دي چې د حواسو په واسطه ادراک کیدای شي،" هغه وویل. په دې ځواب کې ما وویل: "زه ستا د دې خبرې څخه دا پوهیږم چې ته ما د یوې نامعلومې قدرت په منلو کې بندوې ځکه چې غواړې زه د بلې هم دومره نامعلومې قدرت په منلو باندې ایمان راولم. خو پوښتنه دا ده چې زه ولې خپل خدای د بلې هم دومره نامعلومې خو غلطې معبود د پاره پرېږدم، په ځانگړې توگه داسې حال کې چې زه په هغه کې ارامي، سکون او تسلی مومم، پداسې حال کې چې د نیچر غلط معبود نه زما غوښتنې ته ځواب ورکوي او نه ما ته تسلی ورکوي؟" دا په لنډه توگه د هغو ترقی غوښتونکو حالت دی چې د فکر د ازادۍ خبرې کوي. د دوی په نزد د فکر ازادي د خپل خدای د انکار د ازادۍ مترادف ده. خو دا د فکر ازادي نه بلکې د الحاد ازادي ده. دې مقدمو څخه پیل کوي او اسلام ته دا تور لګوي چې د فکر ازادي محدودوي، یوازې ځکه چې دا الحاد منع کوي. خو پوښتنه دا ده: آیا د فکر ازادي او الحاد یو او ورته شی دي، او آیا الحاد په حقیقت کې د فکر د ازادۍ لازمي مقدمه ده؟ د اروپايي لیبرالیزم تاریخ څخه متاثره شوي، دوی دا حقیقت نظرانداز کوي چې که څه ځانگړي محلي شرایطو په اروپا کې د الحاد د خپریدو لامل وګرځید، دا پدې معنا نه ده چې همدا شی په ټوله نړۍ کې پیښ شي.

"Nature!" "But what is Nature?" "It is the secret power that is limitless but has got manifestations which can be perceived by the sense organs," he said, At this I said: "I understand by this statement of yours that you prevent me from believing in an unknown power because you want me to believe in another equally unknown power. But the question is that why should I disown my God for the sake of another equally unknown but false god, especially when in the one I find peace, tranquility and comfort, whereas the false god of Nature neither answers my call, nor comforts me?" This in short is the case of the progressives who talk about freedom of thought. For them freedom of thought is synonymous to freedom of disowning one's God. This is, however, not freedom of thought but freedom of atheism. Starting with these premises they accuse Islam of restricting the freedom of thought simply because it prohibits atheism. But the question is: Is freedom of thought and atheism one and the same thing, and is atheism really a necessary precondition to the freedom of thought? Misled by the history of European liberalism they overlook the fact that if certain local circumstances necessitated the spread of atheism in Europe, this does not mean that the same thing should happen everywhere in the world.

په اسلام کې د کلیسا د هغه پادریانو په شان کوم څوک نشته چې په اروپا کې وو. دین د ټولو خلکو مشترک ملکیت دی او هر مسلمان حق لري چې له هغه څخه د خپلې طبیعي، روحاني او فکري وړتیا په اندازه استفاده وکړي. ټول خلک برابر دي او د دوی سره د دوی د ژوند د عملونو په رڼا کې هغسې چلند کیږي لکه څنګه چې دوی مستحق دي. له ټولو خلکو څخه زیات عزتمن هغه خدای ویریدونکي کسان دي، که انجینران وي، که ښوونکي، کارګران یا صنعتګر. مګر دین د دغو ډېرو مسلکونو څخه یو مسلک نه دی. په اسلام کې مسلکي پادریان نشته، نو د اسلامي عبادت ترسره کول د کوم پادری په شفاعت نه کیږي. مګر لازمه ده چې ځینې خلک د فقهې او قانون په زده کړه کې تخصص ولري، چې د عامه نظم بنسټ پرې ولاړ دی. د اسلامي فقهې او اساسي قانون دغو متخصصینو ته ورکړل شوی مقام له هغه څخه زیات نه دی چې په نورو هیوادونو کې د دوی همکاران لري. دوی ته د خلکو په وړاندې کوم واک یا طبقاتي مشرۍ نه ورکول کیږي. دوی یوازې د دولت فقیهان او مشاوران دي. دلته دا یادونه کول مناسب دي چې الازهر یو دیني ادارې ده، مګر دا د هغه پادریانو په شان نه لري چې خلک به یې سوځول یا شکنجه به یې کول. الازهر یوازې کولی شي د یو فرد د دین په پوهه نیوکه او انتقاد وکړي. مګر له بلې خوا، د بهر هر څوک هم کولی شي د الازهر د دین په پوهې نیوکه او انتقاد وکړي، ځکه اسلام د کوم فرد یا ډلې ملکیت نه دی. یوازې هغه کسان د دین په مسایلو کې د واک خاوندان ګڼل کیږي چې د دین په ژورې پوهې سره یې په عملي ژوند کې پلي کوي، پرته له دې چې د دوی مسلک څه دی.

In Islam there are no churchmen such as the European church had. Religion is the common property of all and every Muslim is entitled to benefit from it as much as his natural, spiritual and intellectual equipment may permit. All people are equal and they are treated as they deserve in the light of their deeds in life. The more honored of all people are the God-fearing individuals whether they are engineers, teachers, workmen or craftsmen. But religion is not one of these so many occupations. There are no professional churchmen in Islam, so that Islamic worship is observed without the intercession of a churchman. But it is necessary that some people should specialize in the study of jurisprudence and Jaw on which public order is based. The status such specialists in Islamic jurisprudence and constitutional law enjoy is not more than that which their counterparts in other countries do. They are not entitled to any authority or class prestige over the people. They are just the jurisprudents and counsels of the state. It may be pointed out here that Al-Azhar is a religious institute but it does not have, as the churchmen did, the authority to burn or torture people. All that Al-Azhar can do is to challenge and criticize an individual’s understanding of religion. But on the other hand, anyone from outside can as well challenge and criticize Al-Azhar's understanding of religion, for Islam is not the monopoly of any individual or class. Only those persons are considered as an authority on questions of religion who in the light of their deep understanding of it apply it to practical life regardless of their own professions.

په اسلام کې داسې هېڅ شی نشته چې خلک الحاد ته وهڅوي. په ختیځ کې د الحاد مدافعین پخپله د خپلو پخوانیو استعماري بادارانو کورکور پیروان دي. دوی غواړي چې دین، ټولې ډولونو عبادتونو ته د بریدونو او خلکو ته د خپل دین پرېښودو د هڅولو ازادي ولري. خو دوی ولې داسې ازادي غواړي؟ په اروپا کې خلکو غوښتل چې دین ته بریدونه وکړي، ترڅو خپل ذهنونه له خرافاتو ازاد کړي او خلک له ظلم او استبداد ازاد کړي. خو که اسلامي عقیده دوی ته لا دمخه هغه ټوله ازادي درکوي چې دوی یې لرل یا یې غوښتل، نو دوی ولې باید دې ته بریدونه وکړي؟ حقیقت دا دی چې دا به اصطلاح ځانته لیبرالان د فکر په ازادۍ علاقه نه لري، بلکې د اخلاقي فساد او بې مهاره جنسي انارشي خپرولو ته ډېر ډېر مټمایل دي. دوی د فکر ازادي د خپلو ناسمو هدفونو د پټولو نقاب په توګه کاروي. دا د دین او اخلاقو پر ضد د دوی په کریه جګړه کې یوازې یو پرده ده. دوی له اسلام سره په دښمنۍ کې نه دي ځکه چې دا د فکر ازادي محدودوي، بلکې یوازې ځکه چې دا د انسانیت د ټیټو هوسونو له واک څخه د خلاصون لپاره ولاړ دی.

There is nothing in Islam which may drive people on to atheism. The advocates of atheism in the East are but blind followers of their erstwhile colonialist masters. They want to be given the freedom to attack the faith and all kinds of worship and to urge people to abandon their religion. But why do they want such freedom? In Europe, people sought to attack religion in order to liberate their minds from superstition and to free people from oppression and tyranny. But if Islamic faith already gives them all the freedom they need to have or they clamor for, why should they attack it? The truth is that these so-called liberals are not interested in the freedom of thought but are rather more interested in spreading moral corruption and uncontrolled sexual anarchy. They use freedom of thought as a mask to hide their base motives. It is no more than a camouflage in their hideous war against religion and morality. They are against Islam not because it restricts freedom of thought but only because it stands for the liberation of mankind from the dominance of its baser passions.

هیڅوک د دیکتاتوری دفاع نه کوي؛ هیڅ آزاد فکره او باضمیره انسان دې ته موافقه نه کوي۔ مګر هر عالي اصول د شخصي هدفونو د پټولو لپاره ماسک په توګه کارول کیدای شي۔ د فرانسې انقلاب کې د آزادۍ په نوم ترټولو وحشتناک جرمونه ترسره شول۔ خو دا نه باید د آزادۍ پر ضد د جګړې بهانه وګرځول شي۔ د اساسي قانون په نوم سلګونه بې ګناه خلک زندانیان شول، شکنجه شول یا وژل شول۔ آیا نو ټول اساسي قانونونه باید لغوه شي؟ ځینو هیوادونو کې د دین په نوم ظلم او استبداد حاکم وو۔ نو ایا باید ټول ادیان پریږدو؟ دا به سم وای که دین په خپل ذات کې ظلم او بې انصافۍ ته هڅولی وای۔ دا خبره د اسلام په اړه نشي کیدای، چې هغه نه یوازې د مسلمانانو تر منځ، بلکې د مسلمانانو او د هغوی د سختو دښمنانو تر منځ هم د خالص عدل او انصاف ترټولو عالي نمونې قایم کړې دي۔

No One would defend dictatorship; no man of free intellect and conscience would approve of it. But any noble principle can be exploited and used as a mask to hide personal ambitions. The French Revolution witnessed the most heinous crimes being committed in the name of liberty. But this should not be taken as a pretext for fighting against liberty. Hundreds of innocent people have been imprisoned, tortured or murdered on behalf of the constitution. Should all constitutions be annulled then? Oppression and tyranny dominated some countries in the name of religion. Should we, therefore, abandon all religions? It would be right to abandon religion if religion as such were to advocate oppression and injustice. This cannot be said of Islam which established the noblest examples of pure justice and equity not only among the Muslims themselves but between Muslims and their fatal enemies as well.