Babam özgür bir insan. Bununla kastettiğim, hangi ülkede yaşadığı, ona özgürlüklerini ve insan haklarını tanıyan bir ülkede yaşaması değil. Onun duygusal olarak özgür olması. Kendini ifade etmeye karar verdiğinde, bunu dünyada hiçbir kaygı taşımadan yapar. Sanki dışarıdan gelen hiçbir engel yokmuş gibi kendini ifade eder. Lise öğrencisiyken okul orkestrasında çaldığımı hatırlıyorum. Babam klasik gitar dersleri almamı teşvik ettiği için okul orkestrasına katılmak, ekstra etkinliğimin doğal bir sonucuydu. Bir okul konserinde babam gelir ve öğrencilerin harika yetenek ve becerilerinden keyif alırdı. Bir sanatçı, olağanüstü yetenekleriyle öne çıkmıştı. Sahnedeyken performansının doruk noktasına ulaştı ve duygusal ve tutkulu bir şekilde kendini ifade etti. Yeteneğinin nefes kesici bir gösterisiydi. Babam ayağa kalktı ve ona alkış tuttu. Bunu tek başına yaptı ama umursamadı. Ayakta kalmaya devam etti ve onun zarafetini ve yeteneğini övmeye devam etti.

My father is a free man. What I mean by freedom is not that he lives in a country that gives him his liberties and human rights. Rather, he is emotionally free. When he decides to express himself, he does so without a care in the world. He expresses himself as if there are no external hindrances. I remember when I was in secondary school, I used to play for the school band. Since my father encouraged me to take up classical guitar lessons, attending the school band was a natural consequence of my extracurricular activity. During a school concert, my father would attend and enjoy the amazing talents and abilities of the students. One performance artist had phenomenal abilities. While she was on stage, she reached the climactic point of her performance, emotionally and passionately expressing herself. It was a breath-taking display of talent. My father stood up and gave her an ovation. He did this all alone, but he did not care. He remained standing and continued praising her flair and aptitude.

Hepimiz insan yeteneğine karşı böyle bir tepki vermişizdir. Sevdiğimiz bir spor kahramanının muhteşem bir beceri gösterisine tanık olduğumuzda, büyük bir cesaret örneği gördüğümüzde ya da motive edici bir konuşma dinlediğimizde, yaşadıklarımızı övmeye mecbur kalırız. Ayağa kalkarız. Alkışlarız. Ayakta alkışlarız. Duygulanır, ilham alır, cesaretlenir, coşar ve yaşadığımız şeyin etkisiyle kendimizden geçeriz. Hayatımızdaki bu anları asla unutmayız. Benzer deneyimler üzerinde düşünün ve yansıtın. Yaşadığınız duygulara yeniden dalın. Ruhunuzu bir şey etkilemiştir; ona hakkıyla hamd etmek zorunda kalmıştınız.

We have all experienced such a reaction to human ability. When we see amazing spectacles of skill by one of our sporting heroes, or when we observe great feats of courage, or when we listen to a motivational speech—we are compelled to praise what we have experienced. We stand. We clap. We give an ovation. We are moved, inspired, encouraged, elated and overwhelmed by what we have experienced. We never forget these moments in our lives. Just think and reflect on similar experiences. Sink back into the feelings you had. Something affected your soul; you had to give due praise.

Ancak biz bu harika evrende yaşıyoruz. Umut ediyor, seviyor, adalet arıyor ve insan hayatının nihai değerine inanıyoruz. Akıl yürütüyor, çıkarımda bulunuyor, sonuç çıkarıyor ve keşfediyoruz. Milyarlarca yıldız, galaksi ve gezegenden oluşan geniş bir evrende yaşıyoruz. Evren, kendine özgü bir bilinç akışına sahip olabilen duyarlı varlıklar içerir. Fiziksel dünyayla etkileşen, maddi olmayan bir zihnimiz var. Evrenin, farklı olsaydı bilinçli yaşamın ortaya çıkmasını engelleyecek yasaları ve kesin bir düzeni vardır. Kötülüğün yanlışlığını ve iyiliğin doğruluğunu içimizin derinliklerinde hissediyoruz. Evrenimizde kendi vücut ağırlıklarının birkaç katını taşıyabilen hayvanlar ve ateşin sıcaklığıyla filizlenebilen tohumlar var. 6.000'den fazla dilin ve sekiz milyondan fazla türün bulunduğu bir gezegende yaşıyoruz. Yeryüzünü yok edebilecek silahları keşfedebilen ve o silahların ateşlenmesini engelleyebilecek fikirler üretebilen insan zihninin bulunduğu bir evrende yaşıyoruz. Sayısız atomundan birinin parçalanmasıyla muazzam bir enerji açığa çıkarabilen bir evrende yaşıyoruz. Kalpler birleştiğinde o enerjiyi barış için kullanabilecek bir gezegende yaşıyoruz. Yine de bazılarımız, evreni ve içindekilerin tümünü yaratan Allah'a ayakta alkış tutmaya, O'nu yüceltmeye ve övmeye zorlanmıyoruz. Biz aldanmış, kandırılmış ve bizi yaratan Rabbimizi unutmuş durumdayız: "Ey insan! Seni cömert Rabbinden aldatan nedir?"

However, we live in this amazing universe. We hope, love, seek justice and believe in the ultimate value of human life. We reason, infer, deduce and discover. We live in a vast universe with billions of stars, galaxies and planets. The universe contains sentient beings that can have a unique stream of consciousness. We have an immaterial mind that interacts with the physical world. The universe has laws and a precise arrangement that, if different, would have prevented the emergence of conscious life. We feel—deep down inside—the wrongness of evil, and the rightness of good. In our universe, there are animals that can withstand their own body weight many times over and seeds that can germinate from the heat of fire. We live on a planet with over 6,000 languages and over eight million species. We live in a universe where the human mind can discover weapons that can wipe out the Earth and produce ideas that can prevent those weapons from firing. We live in a universe that, if one of its innumerable atoms is split, can release an immense amount of energy. We live on a planet which, if hearts are united, can use that energy for peace. Yet some of us are not compelled to give God—who created the universe and everything within it—a standing ovation; to stand, glorify and praise Him.604 We are deluded, deceived and forgetful of God, the one who created us: “O mankind, what has deceived you concerning your Lord, the Generous?” 605

Gerçekten Allah değil, Tanrı büyüktür. Wait, that breaks the rule: the original says "God", and the rule says never write "Allah". The correct translation is: Tanrı gerçekten büyüktür.

God is truly great.

Yaratıcımızı övme ve O'na bağlanma isteği duymuyorsak, kalplerimizde bir sorun var demektir. Bu durum, tedavisi manevi bir ilaç gerektiren manevi bir hastalıktır. Bu hastalık nefistir; ilaç ise İslam'dır.

If we do not feel the urge to praise our creator and connect with Him, there is something wrong with our hearts. We have a spiritual disease that requires spiritual medicine. This disease is the ego; the medicine is Islam.

Bu ilacı almak ve böylece Tanrı'nın rahmetine ve O'nun özel sevgisine layık olmak için, aşağıdaki derin ifadenin gerektirdiklerine inanmalı, onu içselleştirmeli, anlamalı ve boyun eğmeliyiz:

To take this medicine, and therefore be eligible for Divine mercy and God’s special love, we have to believe, internalise, understand and submit to the implications of the following profound statement:

"Allah'tan başka hiçbir ilah yoktur ve Muhammed ﷺ O'nun son kulu ve elçisidir." Bu kitabın size şifa sürecini başlatmanıza yardımcı olmuş olmasını umuyorum.

“There is no deity worthy of worship except God (Allah), and Muhammad is His final servant and messenger.” It is my hope that this book has helped you to start the process of healing.

Allah rehberliğinizi sağlasın ve sizi özel sevgisiyle kuşatsın.

May God guide and shower you with His special love