(۳۳) نیت، در روزه‌های واجب، از جمله شرط‌های لازم است؛ و همچنین در دیگر روزه‌های واجب مانند قضای روزه‌های فوت‌شده یا روزه‌ای که به‌عنوان کفاره گرفته می‌شود، زیرا پیامبر ﷺ فرمود: «برای کسی که از شب پیش نیت روزه نکرده، روزه‌ای نیست.» (روایت ابوداود، شماره ۲۴۵۴. برخی از علما، مانند البخاری، النسائی، الترمذی و دیگران، احتمال داده‌اند که این حدیث موقوف باشد. نگاه کنید به تلخیص الحبیر، ۲/۱۸۸)

(33) Niyyah (intention) is a required condition in fard (obligatory) fasts, and in other obligatory fasts such as making up missed fasts or fasts done as an act of expiation (kafaarah), because the Prophet (peace and blessings of Allaah be upon him) said: “There is no fast for the person who did not intend to fast from the night before.” (Reported by Abu Dawood, no. 2454. A number of the scholars, such as al-Bukhaari, al-Nisaa'i, al-Tirmidhi and others thought it was likely to be mawqoof. See Talkhees al-Hubayr, 2/188)

نیت را می‌توان در هر زمانی از شب انجام داد، حتی اگر فقط لحظه‌ای مانده باشد به فجر. نیّت یعنی تصمیم قلبی برای انجام کاری؛ به زبان آوردن آن بدعت (نوآوریِ ناپسند در دین) است، و هر کس بداند که فردا از روزهای رمضان است و بخواهد روزه بگیرد، نیت خود را انجام داده است. (مجموع فتاوای شیخ الإسلام، ۲۵/۲۱۵) اگر کسی در طول روز قصد کند روزه‌اش را بشکند، اما این کار را نکند، بنا بر صحیح‌ترین نظر، روزه‌اش به این سبب خللی نمی‌بیند؛ او مانند کسی است که در نماز قصد سخن گفتن دارد اما سخن نمی‌گوید. برخی از علما بر این باورند که به محض آنکه نیت روزه را از دست بدهد، دیگر روزه‌دار نیست، بنابراین برای احتیاط باید آن روز را بعداً قضا کند. اما ارتداد نیت را باطل می‌کند و در این موضوع هیچ اختلافی وجود ندارد.

The intention may be made at any point during the night, even if it is just a moment before Fajr. Niyyah means the resolution in the heart to do something; speaking it aloud is bid’ah (a reprehensible innovation), and anyone who knows that tomorrow is one of the days of Ramadaan and wants to fast has made the intention. (Majmoo’ Fataawa Shaykh al-Islam, 25/215). If a person intends to break his fast during the day but does not do so, then according to the most correct opinion, his fast is not adversely affected by this; he is like a person who wants to speak during the prayer but does not speak. Some of the scholars think that he is not fasting as soon as he stops intending to fast, so to be on the safe side, he should make up that fast later on. Apostasy, however, invalidates the intention; there is no dispute on this matter.

کسی که روزهٔ رمضان می‌گیرد، لازم نیست هر شب از ماه رمضان نیت را تکرار کند؛ کافی است که نیت را در آغاز ماه داشته باشد. اگر نیت به‌سبب افطار کردن، مثلاً به دلیل سفر یا بیماری، قطع شود، هنگامی که آن عذر دیگر وجود نداشته باشد، باید نیت روزه گرفتن را تجدید کند. (34) نیت کردن از شب قبل، در روزه‌های نفلی عمومی شرط نیست، به دلیل حدیثی که عایشه (رضی الله عنها) روایت کرده و گفته است: «یک روز رسول خدا ﷺ بر من وارد شد و فرمود: "آیا چیزی [برای خوردن] داری؟" گفتیم: "نه." فرمود: "در این صورت من روزه‌دارم."» (روایت مسلم، ۲/۸۰۹، عبدالباقی). اما در مورد روزه‌های نفلی مشخص مانند روز عرفه و عاشورا، احتیاط در این است که نیت را از شب قبل انجام دهد.

The person who is fasting Ramadaan does not need to repeat the intention every night during Ramadaan; it is sufficient to have the intention at the beginning of the month. If the intention is interrupted by breaking the fast due to travel or sickness – for example – he has to renew the intention to fast when the reason for breaking the fast is no longer present. (34) Making the intention the night before is not a condition of general nafl (supererogatory) fasts, because of the hadeeth narrated by ‘Aa’ishah (may Allaah be pleased with her), who said: “The Messenger of Allaah (peace and blessings of Allaah be upon him) entered upon me one day and said, ‘Do you have anything [food]?’ We said, ‘No.’ He said, ‘In that case I am fasting.’” (Reported by Muslim, 2/809, ‘Abd al-Baaqi). But in the case of specific nafl fasts such as ‘Arafaah and ‘Aashooraa’, it is better to be on the safe side and make the intention the night before.

(36) اگر کسی شخص روزهٔ واجب را شروع کند، مانند قضای روزی از رمضان یا ادای نذر یا روزهٔ کفاره، واجب است که آن را تمام کند و جایز نیست که آن را بشکند، مگر آنکه عذری معتبر برای این کار داشته باشد. اما در مورد روزهٔ نافله، «کسی که روزهٔ نفل می‌گیرد، اختیار دارد که آن را تمام کند یا بشکند» (روایت احمد، ۶/۳۴۲)، حتی اگر دلیلی برای شکستن آن وجود نداشته باشد. پیامبر ﷺ یک بار صبح‌گاهی روزه گرفته بود، سپس غذا خورد (چنان‌که در صحیح مسلم در داستان «حیس» آمده که هنگام بودن در خانهٔ عایشه به‌عنوان هدیه به او داده شد؛ شمارهٔ ۱۱۵۴، تحقیق عبدالباقی). اما آیا کسی که بی‌دلیل روزه‌اش را می‌شکند، پاداش روزه‌ای را که پیش‌تر گرفته خواهد داشت؟ برخی از علما می‌گویند که پاداشی نخواهد داشت (الموسوعة الفقهية، ۲۸/۱۳). بنابراین، برای کسی که روزهٔ نافله گرفته، بهتر است آن را تمام کند، مگر آنکه دلیلی معتبر و فوری برای قطع روزه داشته باشد.

(36) If a person embarks on an obligatory fast, such as making up for a day missed in Ramadaan, or fulfilling a vow, or fasting as an act of expiation (kafaarah), he must complete the fast, and he is not permitted to break it unless he has a valid excuse for doing so. In the case of a naafil fast, “the person who is observing a voluntary fast has the choice either to complete the fast or to break it” (reported by Ahmad, 6/342) – even if there is no reason to break it. The Prophet (peace and blessings of Allaah be upon him) got up fasting one morning, then he ate. (As reported in Saheeh Muslim, in the story of the al-hais (a type of food) that was given to him as a gift when he was in ‘Aa’ishah’s house; no. 1154, ‘Abd al-Baaqi). But will the person who breaks his fast for no reason be rewarded for the fasting that he has already done? Some of the scholars say that he will not be rewarded (al-Mawsoo’ah al-Fiqhiyyah, 28/13), so it is better for the person who is observing a voluntary fast to complete it, unless there is a valid, pressing reason for him to stop fasting.

(۳۶) اگر کسی تا بعد از طلوع فجر ندانَد که رمضان آغاز شده است، به نظر جمهور علما باید برای بقیهٔ روز از خوردن و آشامیدن خودداری کند و بعداً آن روز را قضا کند؛ زیرا پیامبر ﷺ فرمودند: «کسی که از شب قبل نیت روزه نکرده باشد، روزهٔ او درست نیست.» (روایت ابوداوود، ۲۴۵۴).

(36) If a person does not know that Ramadaan has started until after dawn, he has to stop eating and drinking for the rest of the day, and he has to make that day up later on, according to the majority of scholars, because the Prophet (peace and blessings of Allaah be upon him) said: “There is no fasting for the one who does not have the intention to fast from the night before.” (Reported by Abu Dawood, 2454).

اگر اسیر یا زندانی بداند که رمضان آغاز شده است، چه با رؤیت هلال به دست خودش یا با خبر دادن شخصی مورد اعتماد، باید روزه بگیرد. اگر نداند که ماه رمضان چه زمانی آغاز می‌شود، باید خودش اجتهاد کند و بر اساس آنچه بیشتر محتمل می‌داند عمل نماید. اگر بعداً دریابد که روزه‌اش مصادف با رمضان بوده، به نظر اکثر علما این کار درست است؛ و اگر روزه‌اش پس از رمضان بوده، به نظر اکثر فقها این نیز درست است؛ اما اگر روزه‌اش پیش از رمضان بوده، این روزه پذیرفته نیست و باید قضای آن را بگیرد. اگر بخشی از روزه‌هایش با رمضان مصادف شده و بخشی دیگر نشده، آنچه با رمضان مصادف شده یا پس از آن بوده درست است، ولی آنچه پیش از آن بوده درست نیست. اگر امر برای او هرگز روشن نشود، روزه‌اش درست است، زیرا آنچه در توان داشته انجام داده است و خداوند هیچ کس را جز به اندازهٔ توانش تکلیف نمی‌کند. ([الموسوعة الفقهية]، ۲۸/۸۴).

(37) If a prisoner or captive knows that Ramadaan has begun by sighting the moon himself or by being told by a trustworthy person, he has to fast. If he does not know when the month is beginning, he must try to work it out for himself (ijtihaad) and act according what he thinks is most likely. If he later finds out that his fasting coincided with Ramadaan, this is fine according to the majority of scholars, and if his fasting came after Ramadaan, this is fine according to the majority of fuqahaa’, but if his fasting came before Ramadaan, this is not acceptable, and he has to make up the fast. If part of his fasting coincided with Ramadaan and part of it did not, what coincided with it or came after it is fine, but what came before is not OK. If the matter never becomes clear to him, then his fasting is fine because he did the best he could, and Allaah burdens not a person beyond his scope. (Al-Mawsoo’ah al-Fiqhiyyah, 28/84).