(۱۶) برای اینکه مسافر بتواند روزه‌اش را بشکند، شرایطی باید محقق شود. سفرش باید طولانی باشد، یا دست‌کم سفر محسوب شود (هرچند در این مسئله میان علما اختلاف مشهوری وجود دارد)، و باید از شهر و حومه‌های آن فراتر رود. (اکثر علما می‌گویند که تا زمانی که شخص از حدود شهر خارج نشده، نباید روزه‌اش را بشکند. آنان می‌گویند که سفر در واقع تا زمانی که شخص از حدود شهر نگذرد آغاز نشده است، و کسی که هنوز در شهر است «مقیم» و «حاضر» به شمار می‌آید. خداوند می‌فرماید (معنای آیه): «… پس هر کس از شما که ماه (رمضان) را دریابد، یعنی در خانه‌اش حاضر باشد، باید آن ماه را روزه بدارد…» [البقرہ: ۱۸۵]. تا زمانی که از شهر خارج نشده، مسافر به شمار نمی‌آید؛ و اگر هنوز در داخل شهر باشد، مقیم محسوب می‌شود و بنابراین اجازه ندارد نمازهایش را شکسته بخواند). همچنین سفرش نباید سفری برای اهداف گناه‌آلود باشد (به نظر اکثر علما)، یا به قصد فرار از روزه‌گرفتن انجام شده باشد.

(16) For a traveller to be allowed to break his fast, certain conditions must be met. His journey should be lengthy, or else be known as travelling (although there is a well-known difference of opinion among the scholars on this matter), and should go beyond the city and its suburbs. (The majority of scholars say that he should not break his fast before he passes the city limits. They say that a journey has not really begun until a person passes the city limits, and a person who is still in the city is “settled” and “present”. Allaah says (interpretation of the meaning): “… So whoever of you sights (the crescent on the first night of) the month (of Ramadaan, i.e., is present at his home), he must observes sawm (fasts) that month…” [al-Baqarah 2:185]. He is not counted as a traveller until he has left the city; if he is still within the city, he is regarded as one who is settled, so he is not permitted to shorten his prayers). His journey should also not be a journey for sinful purposes (according to the majority of scholars), or for the purpose of trying to get out of having to fast.