(۴) روزه دارای حکمتها و فوائد فراوانی است که به تقوایی مربوط میشود که الله در آیه (ترجمه معنایی) بدان اشاره فرموده است: «... تا پرهیزگار شوید». [البقره ۲:۱۸۳] مفهوم این آیه آن است که اگر انسان به امید کسب خشنودی الله و از ترس عذاب او از چیزهای حلال خودداری کند، پرهیز از کارهای حرام بر او آسانتر خواهد بود.

(4) There is much wisdom and many benefits in fasting, which have to do with the taqwa mentioned by Allaah in the aayah (interpretation of the meaning): “… that you may become al-muttaqoon (the pious).” [al-Baqarah 2:183] The interpretation of this is that if a person refrains from halaal things hoping to earn the pleasure of Allaah and out of fear of His punishment, it will be easier for him to refrain from doing haraam things.

اگر معده‌ی انسان گرسنه باشد، این امر بسیاری از دیگر اعضا و قوای او را از احساس گرسنگی و خواسته‌ها باز می‌دارد؛ اما اگر معده‌اش سیر باشد، زبان، چشم، دست و شرمگاه او به گرسنگی خواهند افتاد. روزه‌داری به شکست شیطان می‌انجامد؛ خواسته‌ها را مهار می‌کند و قوای انسان را حفظ می‌نماید.

If a person’s stomach is hungry, this will keep many of his other faculties from feeling hunger or desires; but if his stomach is satisfied, his tongue, eye, hand and private parts will start to feel hungry. Fasting leads to the defeat of Shaytaan; it controls desires and protects one’s faculties.

هنگامی که روزهدار گرسنگی را احساس میکند، آنچه را تهیدستان تجربه میکنند درک میکند، پس به آنان مهر میورزد و چیزی به ایشان میدهد تا گرسنگیشان را برطرف کند. شنیدن از حال ایشان همانند تجربهٔ رنج ایشان نیست، همچنان که سوارکار سختی پیادهروی را درک نمیکند مگر آنکه فرود آید و پیاده راه برود.

When the fasting person feels the pangs of hunger, he experiences how the poor feel, so he has compassion towards them and gives them something to ward off their hunger. Hearing about them is not the same as sharing their suffering, just as a rider does not understand the hardship of walking unless he gets down and walks.

روزه اراده را تربیت می‌کند تا از خواسته‌های نفس دوری جوید و از گناه پرهیز کند؛ به انسان کمک می‌کند تا بر سرشت خویش چیره شود و خود را از عادت‌هایش جدا سازد. همچنین انسان را به نظم و وقت‌شناسی عادت می‌دهد، و این خود راه‌حلی است برای مشکلی که بسیاری از مردم با آن دست به گریبانند، یعنی بی‌نظمی؛ اگر تنها آن را درک می‌کردند.

Fasting trains the will to avoid desires and keep away from sin; it helps a person to overcome his own nature and to wean himself away from his habits. It also trains a person to get used to being organized and punctual, which will solve the problem that many people have of being disorganized, if only they realized.

روزه همچنین نمایانگر وحدت مسلمانان است، زیرا امت روزه می‌گیرد و در همان زمان افطار می‌کند.

Fasting is also a demonstration of the unity of the Muslims, as the ummah fasts and breaks its fast at the same time.

روزه نیز فرصت بزرگی برای کسانی فراهم می‌کند که به سوی الله دعوت می‌کنند. در این ماه بسیاری از مردم به مسجد می‌آیند؛ کسانی که برای نخستین بار می‌آیند یا مدت زیادی است که به مسجد نیامده‌اند و دل‌هایشان باز است. پس باید از این فرصت بهترین بهره را ببریم، با رفتاری ملایم دعوت کنیم، درس‌های مناسب بدهیم، سخنان سودمند بگوییم و در نیکی و کارهای خیر با یکدیگر همکاری کنیم. داعی نباید آن‌قدر به دیگران مشغول شود که خودش را فراموش کند و مانند فتیله‌ای شود که راه را برای دیگران روشن می‌کند، در حالی که خودش سوخته و نابود می‌شود.

Fasting also provides a great opportunity for those who are calling others to Allaah. In this month many people come to the mosque who are coming for the first time, or who have not been to the mosque for a long time, and their hearts are open, so we must make the most of this opportunity by preaching in a gentle manner, teaching appropriate lessons and speaking beneficial words, whilst co-operating in righteousness and good deeds. The dai’yah should not be so preoccupied with others that he forgets his own soul and becomes like a wick that lights the way for others while it is itself consumed.