بیماران - ۷۰ مسائل مربوط به روزه | Quran Course

بیماران - ۷۰ مسائل مربوط به روزه | Quran Course

0% read · 2 min left

۷۰ مسائل مربوط به روزه Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

بیماران

The Sick

by Book by Sheikh Muhammed Salih Al-Munajjid2 min readViewed 188 times

(۲۵) در صورت هر بیماری که انسان را ناتوان و بیمار کند، جایز است که شخص روزه نگیرد. دلیل این حکم آیه‌ی شریفه است (ترجمه‌ی معنای آن): «… و هر کس بیمار یا در سفر باشد، [باید به همان تعداد روزهایی که روزه نگرفته است] در روزهای دیگر قضا کند…» [البقرہ ۲:۱۸۵]. اما اگر بیماری جزئی باشد، مانند سرفه یا سردرد، این امر عذری برای افطار روزه نیست.

(25) In the event of any sickness that makes people feel unwell, a person is allowed not to fast. The basis for this is the aayah (interpretation of the meaning): “… and whoever is ill or on a journey, the same number [of days on which one did not observe sawm must be made up] from other days…” [al-Baqarah 2:185]. But if the ailment is minor, such as a cough or headache, then it is not a reason to break one's fast.

اگر دلیل پزشکی وجود داشته باشد، یا شخص بر اساس تجربه معمول خود بداند، یا یقین داشته باشد که روزه گرفتن بیماریش را شدیدتر کرده یا بهبودیش را به تأخیر می‌اندازد، برای او جایز است که روزه‌اش را بخورد؛ و در واقع، در چنین حالتی روزه گرفتن برای او مکروه است. اگر شخصی به‌شدت بیمار باشد، لازم نیست که در شب نیت روزه‌گرفتن روز بعد را بکند، حتی اگر احتمال آن باشد که صبح سالم شود، زیرا آنچه معیار است لحظه حاضر است.

If there is medical proof, or a person knows from his usual experience, or he is certain, that fasting will make his illness worse or delay his recovery, he is permitted to break his fast; indeed, it is disliked (makrooh) for him to fast in such cases. If a person is seriously ill, he does not have to have the intention during the night to fast the following day, even if there is a possibility that he may be well in the morning, because what counts is the present moment.

(۲۷) اگر کسی شدید گرسنگی یا تشنگی را احساس کند و بترسد که بمیرد یا برخی از توانایی‌هایش به‌طور جبران‌ناپذیری آسیب ببیند، و دلایل عقلانی برای باور به این امر داشته باشد، می‌تواند روزه‌اش را بشکند و بعداً آن را قضا کند، زیرا نجات جان واجب است۔ اما شکستن روزه به‌سبب سختیِ قابل تحمل، یا به‌سبب احساس خستگی، یا ترس از بیماری‌ای خیالی، جایز نیست۔ کسانی که در مشاغل سخت بدنی کار می‌کنند اجازه ندارند روزه را بشکنند، و باید شب پیش از آن، نیت روزه‌داری روز بعد را داشته باشند۔ اگر نتوانند کار را رها کنند و بترسند که در طول روز آسیبی به آنان برسد، یا با سختی شدیدی روبه‌رو شوند که آنان را به شکستن روزه وادار کند، پس تنها باید به اندازه‌ای بخورند که به تحمل سختی کمک کند، سپس تا غروب آفتاب از خوردن خودداری کنند، و باید روزه‌ای را که شکسته‌اند بعداً قضا کنند۔ کارگرانی که در مشاغل سخت بدنی کار می‌کنند، مانند کار با کوره‌ها و ذوب فلزات، باید بکوشند ساعات کاری خود را تغییر دهند تا شب‌ها کار کنند، یا تعطیلات خود را در ماه رمضان قرار دهند، یا حتی مرخصی بدون حقوق بگیرند، اما اگر این امکان‌پذیر نباشد، باید به دنبال شغل دیگری باشند که در آن بتوانند وظایف دینی و دنیوی خود را با هم جمع کنند۔ «و هرکس از خدا پروا کند، برای او راه بیرون‌شدنی [از هر دشواری] قرار می‌دهد، و از جایی که گمانش را هم نمی‌برد به او روزی می‌دهد.» [الطلاق ۶۵:۲-۳ – ترجمه معنایی]۔ (فتاوای اللجنة الدائمة، ۱۰/۲۳۳، ۲۳۵)

(27) If a person feels extreme hunger or thirst, and fears that he may die or that some of his faculties may be irreparably damaged, and has rational grounds for believing this to be so, he may break his fast and make up for it later on, because saving one’s life is obligatory. But it is not permissible to break one's fast because of bearable hardship or because one feels tired or is afraid of some imagined illness. People who work in physically demanding jobs are not permitted to break their fast, and they must have the intention at night of fasting the following day. If they cannot stop working and they are afraid that some harm may befall them during the day, or they face some extreme hardship that causes them to break their fast, then they should eat only what is enough to help them bear the hardship, then they should refrain from eating until sunset, and they have to make the fast up later. Workers in physically demanding jobs, such as working with furnaces and smelting metals, should try to change their hours so that they work at night, or take their holidays during Ramadaan, or even take unpaid leave, but if this is not possible, then they should look for another job, where they can combine their religious and worldly duties. “And whoever fears Allaah and keeps his duty to Him, He will make a way for him to get out (from every difficulty). And He will provide him from (sources) he could never imagine.” [al-Talaaq 65:2-3 – interpretation of the meaning]. (Fataawa al-Lajnah al-Daa’imah, 10/233, 235)

(۲۸) بیمار کسی که امید بهبودی دارد باید صبر کند تا بهبود یابد، سپس روزه‌هایی را که نگرفته قضا کند؛ او مجاز نیست که فقط به فقیران غذا بدهد. کسی که به بیماری مزمن مبتلاست و امیدی به بهبودی ندارد، و همچنین افراد سالخورده‌ای که توان روزه‌گرفتن ندارند، باید برای هر روزی که روزه نگرفته‌اند، به یک فقیر نیم صاع از خوراک اصلی کشورشان بدهند. (نیم صاع تقریباً معادل یک کیلوگرم و نیم برنج است). برای او جایز است که این کار را یکجا انجام دهد، در یک روز در پایان ماه، یا هر روز به یک فقیر غذا بدهد. او باید این کار را با دادن غذای واقعی انجام دهد، به دلیل مفاد آیه؛ نمی‌تواند این کار را با دادن پول به فقیران انجام دهد (فتاوای اللجنة الدائمة، ۱۰/۱۹۸). اما او می‌تواند پول را به شخص مورد اعتماد یا سازمان خیریه بدهد تا غذا بخرد و از جانب او میان فقیران توزیع کند. اگر بیماری در رمضان روزه نگیرد و منتظر بهبودی باشد تا بعداً روزه‌هایش را قضا کند، سپس دریابد که بیماری‌اش مزمن است، باید برای هر روزی که روزه نگرفته به یک فقیر غذا بدهد. (از فتاوای شیخ ابن عثیمین). اگر کسی منتظر بهبودی از بیماری‌اش باشد و امید داشته باشد که خوب شود، اما سپس بمیرد، هیچ «بدهی»ای بر عهده‌ی او یا وارثانش نیست. اگر بیماری کسی مزمن شمرده شود، پس روزه نگیرد و به جای آن به فقیران غذا دهد، سپس پیشرفت علم پزشکی باعث شود که درمانی پیدا شود، که او از آن استفاده کند و بهبود یابد، لازم نیست روزه‌هایی را که نگرفته قضا کند، زیرا آنچه در آن زمان وظیفه‌اش بوده را انجام داده است (فتاوای اللجنة الدائمة، ۱۰/۱۹۵).

(28) The sick person who hopes to recover should wait until he gets better, then make up for the fasts he has missed; he is not allowed just to feed the poor. The person who is suffering from a chronic illness and has no hope of recovery and elderly people who are unable to fast should feed a poor person with half a saa’ of the staple food of his country for every day that he has missed. (Half a saa’ is roughly equivalent to one and a half kilograms of rice). It is permissible for him to do this all at once, on one day at the end of the month, or to feed one poor person every day. He has to do this by giving actual food, because of the wording of the aayah – he cannot do it by giving money to the poor (Fataawa al-Lajnah al-Daa’imah, 10/198). But he can give money to a trustworthy person or charitable organization to buy food and distribute it to the poor on his behalf. If a sick person does not fast in Ramadaan, waiting to recover so that he can make the days up later, then he finds out that his sickness is chronic, he has to feed a poor person for every day that he did not fast. (From the fataawa of Shaykh Ibn ‘Uthaymeen). If a person is waiting to recover from his illness and hopes to get better, but then dies, there is no “debt” owed by him or his heirs. If a person’s sickness is considered to be chronic, so he does not fast and feeds the poor instead, then advances in medical science mean that there is now a cure, which he uses and gets better, he does not have to make up the fasts he has missed, because he did what he had to do at the time. (Fataawa al-Lajnah al-Daa’imah, 10/195)