(۶) روزه‌ای وجود دارد که باید در روزهای پی‌درپی گرفته شود، مانند روزه‌ی رمضان، یا روزه‌ای که برای کفاره‌ی قتل خطایی گرفته می‌شود، یا روزه‌ای که در طلاق ظِهار [طلاق جاهلی که در آن مرد به همسرش می‌گوید: "تو نزد من مانند پشت مادرم هستی" – مترجم] گرفته می‌شود، یا روزه‌ای که به سبب آمیزش در روز ماه رمضان لازم می‌شود. همچنین کسی که نذر کند روزه‌های پی‌درپی بگیرد، باید به نذر خود وفا کند.

(6) There is the kind of fasting that must be done on consecutive days, like fasting in Ramadaan, or fasting to expiate for killing someone by mistake, divorcing one’s wife by zihaar [a jaahili form of divorce in which a man says to his wife, “You are to me as the back of my mother” – Translator], or having intercourse during the day in Ramadaan. Also, one who makes a vow to fast consecutive days must fulfil it.

روزه‌ی دیگری نیز وجود دارد که لازم نیست در روزهای پیاپی گرفته شود؛ مانند قضای روزه‌های ماه رمضان که از دست رفته‌اند، روزه‌ی ده روز برای کسی که قربانی ندارد، روزه‌ی کفاره‌ی سوگند (به نظر جمهور علما)، روزه‌ی جبران نقض شرایط احرام (به نظر صحیح‌تر)، و روزه‌ی به‌جا آوردن نذر در مواردی که قصد روزه‌ی پیاپی را نداشته است.

There is also the other kind of fasting which does not have to be done on consecutive days, such as making up days missed in Ramadaan, fasting ten days if one does not have a sacrifice, fasting for kafaarat yameen (according to the majority), fasting to compensate for violating the conditions of ihraam (according to the most correct opinion), and fasting in fulfilment of a vow in cases where one did not have the intention of fasting consecutive days.

(۷) روزه‌های مستحبی، کمبود روزه‌های واجب را جبران می‌کنند. از جمله روزه‌های مستحبی می‌توان به روزه‌ی عاشورا، روزه‌ی عرفه، ایام البیض [روزهای سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم ماه‌های قمری – مترجم]، روزه‌ی دوشنبه و پنج‌شنبه، شش روز از ماه شوال، و روزه‌ی بیشتر در محرم و شعبان اشاره کرد.

(7) Voluntary fasts make up for any shortfall in obligatory fasts. Examples of voluntary fasts include ‘Aashooraa, ‘Arafaah, Ayyaam al-Beed [the 13th, 14th and 15th of the hijri months – Translator], Mondays and Thursdays, six days of Shawwaal, and fasting more during Muharram and Sha’baan.

(۸) روزه گرفتن به قصد اختصاص دادن روز جمعه جایز نیست (بخاری، فتح الباری، شماره ۱۹۸۵)، و نیز روزه گرفتن روز شنبه جایز نیست، مگر اینکه روزه واجب باشد (این حدیث را ترمذی روایت کرده و آن را حسن دانسته است، ۳/۱۱۱). مقصود این است که روز جمعه بدون دلیل خاص به روزه اختصاص داده شود. روزه گرفتن در تمام عمر جایز نیست، و همچنین روزه گرفتن دو روز یا بیشتر پشت سر هم بدون افطار جایز نیست؛ یعنی دو یا سه روز پیاپی روزه بگیرد و در میان آنها افطار نکند.

(8) It is not permitted to single out a Friday for fasting (al-Bukhaari, Fath al-Baari, no. 1985), or to fast on a Saturday, unless it is an obligatory fast (reported and classed as hasan by al-Tirmidhi, 3/111) – what is meant is singling it out without a reason. It is not permitted to fast for an entire lifetime, or to fast for two days or more without a break, i.e., to fast two or three days without a break in between.

روزه گرفتن در دو روز عید و در ایام تشریق، یعنی روزهای یازدهم، دوازدهم و سیزدهم ذی‌الحجه، حرام است، زیرا این روزها، روزهای خوردن و نوشیدن و یاد خداوند هستند؛ اما برای کسی که قربانی ندارد، روزه گرفتن ایام تشریق در منا جایز است.

It is haraam to fast on the two Eid days, or on the Ayyaam al-Tashreeq, which are the 11th , 12th and 13th of Dhoo’l-Hijjah, because these are the days of eating and drinking and remembering Allaah, but it is permissible for the one who does not have a sacrifice to fast them (Ayyaam al-Tashreeq) in Mina.