پیامبر مبارک (صلی الله علیه وسلم) دو نوع وحی الهی دریافت کرد: یکی وحی «متلو» و دیگری «غیر متلو». وحی متلو آن است که تلاوت می‌شود [یعنی قرآن کریم]؛ وحی غیر متلو آن است که تلاوت نمی‌شود [یعنی احادیث پیامبر ﷺ]. ریشه‌های وحی غیر متلو را می‌توان در آیات قرآن کریم یافت. الله (سبحانه و تعالی) در قرآن کریم می‌فرماید: {و ما جعلنا القبلة التی کنت علیها إلا لنعلم من یتبع الرسول ممن ینقلب علی عقبیه}.3

The Blessed Prophet (PBUH) received two types of divine revelations. One is the spoken [matluww] and the second, the unspoken [ghair-matluww]. The spoken revelation is that which is recited [i.e., the Qur’an]; the unspoken revelation is that which is not recited [i.e., the aúódõth of the Blessed Prophet (PBUH)]. An indication of the roots of the unspoken revelation can be found in the ayas of the Qur’an. Allah (SWTH) says in the Holy Qur’an: And We appointed the qibla to which you were used only to test those who followed the Messenger from those who would turn on their heels.3

برای به دست آوردن درکی گسترده‌تر از این آیه، مهم است که به زمینه تاریخی آن بپردازیم.

To gain a broader understanding of this aya, it is important that we look into its historical background.

کمی پس از هجرت به مدینه، پیامبر مبارک ﷺ و صحابه دستور یافتند که به سوی مسجد الأقصی در بیت‌المقدس نماز بگزارند. مسجد الأقصی به مدت هفده ماه قبلهٔ مسلمانان بود. پس از هفده ماه، حکم نماز گزاردن به سوی مسجد الأقصی نسخ شد و به مسلمانان دستور داده شد که به سوی مکه نماز بگزارند. این حکم با آیهٔ زیر تثبیت شد:

Shortly after the migration to Madina, the Blessed Prophet (PBUH) and the Sahaba were told to pray towards Masjid al-Aqüó in Jerusalem. Masjid al-Aqüó became the qibla of the Muslims for seventeen months. After seventeen months, the order to pray towards Masjid al-Aqüó was abrogated and Muslims were ordered to pray towards Makka. This order was established through the following aya:

روی خود را به سوی المسجد الحرام بگردانید.

Turn your faces towards al-Masjid al-Haram.

و ما جعلنا القبلة التی کنت علیها إلا لنعلم من یتبع الرسول ممن ینقلب علی عقبیه Note: the source text is a Qur'anic verse, so it is rendered in Arabic within braces as the original. Here is the translation in Persian: {و ما جعلنا القبلة التی کنت علیها إلا لنعلم من یتبع الرسول ممن ینقلب علی عقبیه} و ما قبله‌ای را که بر آن بودی قبله قرار ندادیم، جز برای آنکه کسانی را که از فرستاده پیروی می‌کنند از کسانی که به پاشنه‌های خود باز می‌گردند بازشناسیم.

And We appointed the qibla to which you were used only to test those who followed the messenger from those who would turn on their heels.

در این آیه، الله (سبحانه و تعالی) نخستین حکم، یعنی رو کردن به سوی بیت‌المقدس را به عنوان حکم خودش ذکر می‌کند. این امر خواننده را متوجه این حقیقت می‌سازد که خود الله (سبحانه و تعالی) پشت حکم رو کردن به سوی مسجد الاقصی بوده است. اما وقتی قرآن را می‌خوانیم، هیچ آیه‌ای نمی‌یابیم که در آن الله (سبحانه و تعالی) به مسلمانان دستور داده باشد که به سوی بیت‌المقدس نماز بخوانند. واقعیت این است که این حکم از پیامبر ﷺ صادر شده و نه از هیچ آیه‌ای از قرآن. آیه نمی‌گوید: «پیامبر ﷺ این حکم را وضع کرد...»، بلکه می‌گوید: «ما قبله را تعیین کردیم...». این ما را به این درک می‌رساند که حکم پیامبر ﷺ با حکم الله (سبحانه و تعالی) تفاوتی ندارد. این دلیل آن‌قدر آشکار است که به توضیح بیشتری نیاز ندارد. این بیان روشن قرآن درباره حکمی که پیامبر ﷺ صادر کرده، اعتقادی بنیادین درباره احادیث پیامبر ﷺ را نشان می‌دهد: اینکه آن‌ها نوعی وحی‌اند. و این همان چیزی است که به وحی غیرمتلو یا وحی ناخوانده معروف است.

In this aya, Allah (SWTH) mentions the first order, which was to face towards Jerusalem, as His own order. This impresses upon the reader the fact that Allah (SWTH) himself was behind the order to face Masjid al-Aqsa. But when we read the Qur’an we do not find any such aya in which Allah (SWTH) ordered the Muslims to pray towards Jerusalem. The fact is that this order came from the Blessed Prophet (PBUH) and not from any aya of the Qur’an. The aya does not say, “The Blessed Prophet (PBUH) enacted the order…” rather it says, “We appointed the qibla….” This brings us to the understanding that the order of the Blessed Prophet (PBUH) is no different from the order of Allah (SWTH). The proof is so self-evident it does not require any further clarification. This clear statement from the Qur’an regarding the order given by the Blessed Prophet () demonstrates a fundamental belief about the aúódõth of the Blessed Prophet (PBUH): that they are a form of revelation. And this is what is known as the unspoken or unrecited revelation.

آیهٔ مذکور در بالا برخی نکات مهم دیگر را نیز آشکار می‌سازد:

The aya mentioned above also reveals some other important points:

۱. نوعی ویژه از وحی بر پیامبر مبارک ﷺ نازل می‌شد که جزئی از قرآن نبود.

1. A special type of revelation was sent to the Blessed Prophet (PBUH) which was not a part of the Qur’an.

این وحی‌ها از جانب الله (سبحانه و تعالی) بود.

2. These revelations were from Allah (SWTH).

۳. به همین ترتیب، احکامی که از وحیِ غیرِ تلاوت‌شده استنباط شده‌اند نیز احکامِ خداوند (سبحانه و تعالی) بودند۔

3. Similarly, the rulings that derived from the unspoken revelations were also the rulings of Allah (SWTH).

همه صحابه موظف بودند دستورات وحی غیرمتلو را به همان شیوه‌ای که وحی متلو [قرآن] را اجرا می‌کردند، انجام دهند. برخی از دستورات برای آزمودن ایمان مسلمانان نازل می‌شد، به‌ویژه دستوراتی که از طریق وحی غیرمتلو نازل می‌شد، تا معلوم شود که آیا از آن‌ها اطاعت می‌کنند یا نه. مثال‌های بسیار دیگری را می‌توان ذکر کرد، اما به‌خاطر اختصار از آن‌ها یاد نشده است.

All the Sahaba were obligated to fulfill the orders of the unspoken revelations in the same manner as they were the spoken revelation [Qur’an]. Some orders were revealed to test the õmón of the Muslims, particularly those orders that were revealed through the unspoken revelation, to see whether they obeyed the orders. Many other examples could be cited, but they have not been mentioned for the sake of brevity.

با آنکه این دلیلِ یادشده بر اهمیت احادیث و اعتبار آنها به عنوان حجت در اسلام تأکید دارد، همچنین ثابت می‌کند که حفظ قرآن، حفظ احادیث را نیز دربر می‌گیرد. خودِ قرآن جوهرِ اندیشهٔ اسلامی است و در این موضوع، سخنِ نهایی است. قرآن می‌فرماید:

While this aforementioned proof highlights the importance of the Ahadith and their validity as an authority in Islam, it also establishes that the preservation of the Qur’an includes preservation of the úódõth. The Qur’an itself is the essence of Islamic thought and is the final word in this matter. The Qur’an states:

هر کس از پیامبر خجسته ﷺ پیروی کند، از خدا پیروی کرده است.

"Whosoever follows the Blessed Prophet (PBUH) has followed Allah".

در این آیه قرآن به پیروی از راه پیامبر خجسته‌پی ﷺ فرمان می‌دهد، زیرا پیروی از پیامبر ﷺ پیروی از الله (سبحانه و تعالی) است. روزی زنی نزد صحابی مشهور، عبدالله بن مسعود آمد. او گفت: «شنیده‌ام که شما مردم را از انجام برخی کارها بازمی‌دارید، با آنکه من قرآن را از اول تا آخر خوانده‌ام و هرگز در قرآن فرمانی به پرهیز از این کارها ندیده‌ام.» عبدالله بن مسعود پاسخ داد: «اگر قرآن را خوانده بودی، آن را می‌یافتی. آیا این آیه از قرآن را نخوانده‌ای:

In this aya the Qur’an orders us to adhere to the way of the Blessed Prophet (PBUH), as adherence to the Blessed Prophet (PBUH) is adherence to Allah (SWTH). Once, a woman came to the famous Sahabi, ‘Abd Allah ibn Masood . She said, “I have heard you stop people from doing certain things even though I have read the Qur’an from cover to cover and I have never read the Qur’an ordering us to abstain from these things.” ‘Abd Allóh ibn Masood replied, “Had you read the Qur’an you would have found it. Have you not read this aya of the Qur’an:

«هر آنچه پیامبر (ﷺ) به شما داد، آن را بپذیرید؛ و از هر آنچه شما را از آن بازداشت، خودداری کنید».

"Whatever the Prophet (PBUH) gives you, accept it; and whatever he disapproves of, abstain from it".

از این ماجرا چنین درمی‌یابیم که این آیه، حدیث پیامبر ﷺ را دربردارد و حجیت احادیث را در اسلام ثابت می‌کند.

From this incident we learn that this aya incorporates the aúódõth of the Blessed Prophet (PBUH) and establishes the authority of the Ahadith in Islam.