در بسیاری از کتاب‌های حدیث، با واژه‌های «صحیح» و «ضعیف» روبه‌رو می‌شویم. بسیاری از مردم «صحیح» را در برابر «ضعیف» می‌فهمند، و هرگاه این واژه پس از حدیثی نیاید، آن را ضعیف می‌پندارند. این اشتباهی رایج است، زیرا واژه‌های صحیح و ضعیف در واقع اصطلاحات محدثان‌اند. بیش از پنجاه اصطلاح به‌کار رفته توسط محدثان [برای تعریف یک حدیث] وجود دارد که «صحیح» تنها یکی از آن‌هاست. وقتی حدیثی صحیح خوانده نمی‌شود، ممکن است در یکی از آن چهل‌ونه نوع دیگر حدیث قرار گیرد و لزوماً ضعیف نباشد.

In many books of ahadith, we read the words authentic [Sahih] and weak [Daif]. Many people understand authentic to be the opposite of weak, and when this word does not appear after a hadith, they misinterpret it as weak. This is a common mistake because the words authentic and weak are actually nomenclatures of the hadith masters. Over fifty terms are used by the hadith masters [to define a hadith], authentic being only one of them. When a hadith is not identified as authentic, it may fall under the category of any of the other forty-nine types of hadith and may not necessarily be weak.

بارها پیش می‌آید که حدیثی صحیح است، اما محدثان آن را رد می‌کنند، در حالی که حدیث دیگری ضعیف است و محدثان می‌گویند عمل به آن جایز است. دلایل این امر بسیار است. برای نمونه، ممکن است حدیث صحیح منسوخ شده باشد، و حدیث ضعیفی که با عمل صحابه تأیید شده، مورد عمل قرار گیرد.

Many times, a hadith is authentic, but the hadith masters reject it while another hadith may be weak but the hadith masters say it is okay to act upon. There are many reasons behind this. For example, it is possible that the authentic hadith is abrogated and the weak hadith supported by the practice of the Sahaba.

در ادامه، به طور مختصر به برخی از انواع مختلف احادیث می‌پردازیم. مرفوع: هر حدیثی که به پیامبر گرامی اسلام ﷺ منسوب باشد. چنین حدیثی با سخن راوی شناخته می‌شود، آنجا که می‌گوید: «پیامبر ﷺ فرمود»، «پیامبر ﷺ این کار را انجام داد»، «پیامبر ﷺ در این موقعیت سکوت کرد»، «هنگامی که فلان چیز گفته شد»، یا اینکه «این حدیث به پیامبر ﷺ نسبت داده می‌شود»، یا اینکه «ابن عباس این حدیث را به پیامبر ﷺ نسبت داد». بنابراین، هر حدیثی که به پیامبر ﷺ نسبت داده شود، حدیث مرفوع است.

Below, we will briefly examine some of these different types of Ahadith: Marfñ‘: Any hadith that is attributed to the Blessed Prophet (PBUH). Such a hadith is identified by the words of the narrator when he says, “the Blessed Prophet (PBUH) said,” “the Blessed Prophet (PBUH) did this,” “the Blessed Prophet (PBUH) remained quiet on this occasion,” “when such and such thing was said,” or that “this hadith is attributed to the Blessed Prophet (PBUH)” or that “Ibn ‘Abbas attributed this hadith to the Blessed Prophet (PBUH).” Thus, any hadith attributed to the Blessed Prophet (PBUH) is a marfñ‘ hadith.

موقوف: روایتی که به یکی از صحابه نسبت داده می‌شود. روایت موقوف از راه سخن راوی شناخته می‌شود، آنگاه که می‌گوید: «ابن عباس گفت» یا «ابن عباس فلان کار را کرد» یا «گفته شده که این حدیث به‌صورت موقوف روایت شده است». مقطوع: هر روایتی که به تابعین نخستین نسبت داده شود. برخی از استادان حدیث، روایت مقطوع را «اثر» نیز می‌نامند. واژه اثر تمایز میان حدیث پیامبر ﷺ و روایات صحابه و تابعین نخستین را آسان می‌کند. از این رو، احادیث پیامبر ﷺ «حدیث» نامیده می‌شوند، در حالی که روایات صحابه و تابعین نخستین «آثار» خوانده می‌شوند، هرچند واژه اثر گاه برای احادیث پیامبر ﷺ نیز به کار می‌رود.

Mauqñf: A narration attributed to a Sahaba. A mauqñf narration is recognized by the words of the narrator when he says, “Ibn ‘Abbas said” or “Ibn ‘Abbas did such and such thing” or “it is said that this hadith is narrated as mauqñf.” Maqtñ‘: Any narration that is attributed to the first successors of the Sahaba [Tabiun]. Some hadith masters also call a maqtñ‘ narration athar [trace]. The term athar makes it easy to distinguish hadith of the Blessed Prophet (PBUH) from the narrations of the Sahaba and the first successors. Thus hadith of the Blessed Prophet (PBUH) are known as hadith, while the narrations of the Sahaba and the first successors are called óthór [plural of athar], though the word athar is frequently used for the ahadith of the Blessed Prophet (PBUH) also.