همان‌گونه که محبت ما به والدینمان با درک فداکاری‌هایی که آنان برای ما کردند فهمیده می‌شود، به همان ترتیب، درک ما از چگونگی حفظ و نگهداری احادیث، جایگاه آنها در اسلام، و تلاش‌ها و فداکاری‌های محدثان در علم حدیث، به افزایش محبت و احترام ما نسبت به پیشینیانمان کمک می‌کند. افزون بر این، ارزش واقعی حدیث را درک خواهیم کرد و پیش از آن‌که حدیثی را ضعیف بدانیم، با دقت و احتیاط بیشتری عمل خواهیم کرد.

The way our love for our parents is understood by realization of the sacrifices they made for us, likewise our realization of how úadīth were preserved, their authority in Islam, and the work and sacrifices of the úadīth masters in the science of úadīth, helps increase our love and adoration for our predecessors. In addition, we will appreciate the true value of úadīth and be more scrupulous before judging a hadith as weak.

الله (سبحانه وتعالى) میفرماید در قرآن:

Allah (SWTH) states in the Qur’an:

بی‌شک خداوند (سبحانه و تعالی) بر مؤمنان منت گذاشت، آنگاه که در میان ایشان پیامبری از خودشان برانگیخت تا آیات او را بر ایشان تلاوت کند، و آنان را پاک گرداند، و کتاب و حکمت را به ایشان بیاموزد.

Indeed Allah (SWTH) has already done a favor to the believers, when He raised amongst them a messenger from themselves to recite to them His verses, purify them and teach them the book and the wisdom.

این آیه یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های پیامبر گرامی ﷺ را بیان می‌کند: تعلیم کتاب. این مسئولیت تنها به آموزش تلفظ و قرائت کتاب محدود نمی‌شود [زیرا آن پیش‌تر در مسئولیت نخست، یعنی «که آیات او را بر ایشان تلاوت کند» آمده است]، بلکه مهم‌تر از آن، آموزش معنای قرآن است. برای یک مسلمان، تلاش برای فهمیدن معنا و پیام قرآن بدون وجود پیامبر ﷺ به‌عنوان معلمی که آن را برای ما تبیین کند، بی‌معنا خواهد بود.

This aya explains one of the most important responsibilities of the beloved Blessed Prophet (PBUH): to teach the Book. This responsibility consists of not just teaching the pronunciation and reading of the Book [as that is already covered in the first responsibility, i.e. ‘to recite to them His verses’], but more importantly, the meaning of the Qur’an. It would be meaningless for a Muslim to try to understand the meaning and message of the Qur’an without the Blessed Prophet (PBUH) as a teacher to explain it to us.

تسلط خوب زبان عربی به تنهایی نمی‌تواند ما را به درک معنای قرآن برساند. به یاد داشته باشید که صحابه، که به زبان عربی روان سخن می‌گفتند، همواره برای فهم معانی عمیق‌تر قرآن به پیامبر ﷺ مراجعه می‌کردند. سخنان و توضیحات پیامبر ﷺ، هم به‌صورت گفتاری و هم به‌صورت عملی، الفاظ قرآن و معانی آن را روشن می‌ساخت. این سخنان و توضیحات پیامبر ﷺ «حدیث» نامیده می‌شوند و معتبرترین تفسیر قرآن را برای ما فراهم می‌آورند. از این رو، وعده‌ی خداوند (سبحانه و تعالی) مبنی بر حفظ قرآن، به معنای حفظ احادیث نیز بوده است.

Proficiency in the Arabic language alone cannot help us grasp the meaning of the Qur’an. Remember, the ýaúóba , who spoke fluent Arabic, always turned to the Blessed Prophet (PBUH) to understand the deeper meanings of the Qur’an. The Qur’an’s words and its meanings were explained both verbally and practically by the Blessed Prophet (PBUH). These sayings and explanations of the Blessed Prophet (PBUH) are called úódõth and provide us with the the most authentic commentary of the Qur’an. Therefore, Allah’s (SWTH) promise to preserve the Qur’an meant preservation of the aúódõth as well.

اما حفظ صرف الفاظ کچھ زیادہ فائدہ نہیں دیتا۔ مثال کے طور پر، اگر قرآن مسلمانوں کو «اقامتِ üalót» کا حکم دیتا ہے، لیکن ہم یہ نہ سمجھ سکیں کہ اس حکم کا مطلب کیا ہے [مثلاً یہ کہ اسے کیسے ادا کیا جائے]، تو پھر «üalót قائم کرو» کے الفاظ کو محفوظ رکھنے کا کیا فائدہ ہے؟ اس سے ثابت ہوتا ہے کہ قرآن کی حفاظت لازماً حدیث کی حفاظت کو بھی شامل کرتی ہے۔ حدیث کے بغیر مسلمان کا ایمان ناقص ہے۔ آخر ہم کیسے جانیں کہ قرآن اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) کی کتاب ہے؟

However the preservation of words alone serves little purpose. For example, if the Qur’an commands Muslims to establish üalót, but we are unable to understand what this command entails [such as how to perform it], then what benefit is there in preserving the words “establish the üalót?” This proves that the preservation of the Qur’an, by necessity, includes preservation of the úódõth. Without úódõth, the õmón of a Muslim is incomplete. After all, how do we know that the Qur’an is the book of Allah (SWTH)?

اگر ما قرآن و جایگاه آن را می‌شناسیم، تنها به این دلیل است که پیامبر خجسته ﷺ فرمود: «این قرآن است؛ کلام خداوند است.» اگر این حدیث پیامبر خجسته ﷺ را رد کنیم، کل پایه‌های اسلام فرو می‌ریزد. آنگاه نمی‌دانستیم که قرآن همان چیزی است که ادعا می‌کند.

If we know the Qur’an and its place, it is only because the Blessed Prophet (PBUH) said, “This is the Qur’an; it is the word of Allah (SWTH).” If we were to reject this Hadīth of the Blessed Prophet (PBUH) then the whole foundation of Islam collapses. We would not know that the Qur’an is what it claims to be.

خداوند متعال در قرآن کریم به پیامبر گرامی ﷺ می‌فرماید:

Allah (SWTH) says to the Blessed Prophet (PBUH) in the Qur’an:

و ما فرستادیم بر تو این ذکر را تا برای مردم آنچه به سوی ایشان نازل شده است را روشن بیان کنی، و باشد که ایشان بیندیشند.

And We have sent unto you the message, that you may explain clearly to men what is sent for them, and that they may give thought.

این آیه ثابت می‌کند که نقش اساسی حدیث، آشکار ساختن معنای قرآن است، و این بدان معناست که قرآن بدون احادیث قابل فهم نیست.

This aya proves that the fundamental role of úódõth is to reveal the meaning of the Qur’an, which means that the Qur’an cannot be understood without the ahadith.