به‌طور کلی، سه روش برای حفظ و نگهداری احادیث به کار گرفته می‌شد:

Generally, three methods were used to preserved úódõth:

روش نخست حفظ کردن بود. عرب‌ها به قوّت حافظه شهرت داشتند، به‌ویژه توانایی‌شان در ازبَر کردن قصیده‌های بلند همراه با زندگی‌نامهٔ سرایندگانشان. آنان می‌توانستند فهرست‌های درازی از نام نیاکان شاعران و نسب‌هایشان را به یاد آورند. نه تنها این، بلکه عرب‌ها نسب اسب‌های خود را نیز حفظ می‌کردند، حتی شیوه‌های راه رفتن اسب‌ها را. بدین‌ترتیب هزاران نام بر سر زبان‌هایشان بود، و به برکت احادیث، خداوند (سبحانه و تعالی) بر مهارتشان در هنر حفظ کردن افزود.

The first method was memorization. The Arabs were renowned for their memories, particularly their ability to memorize long poems along with the biographies of their authors. They could recollect long lists of the names of poets’ forefathers and their lineages. Not only that, the Arabs also memorized the lineage of their horses, even the horse’s gaits. Thus, thousands of names were at the tip of their tongues, and through the blessings of the Ahadith Allah (SWTH) added to their proficiency in the art of memorization.

این روش ساده نگه‌داشتن حدیث را نمی‌توان نادیده گرفت، به‌ویژه وقتی شخصیت‌های برجسته‌ای چون امام بخاری ماجرایی مانند ماجرای مروان را ثبت کرده‌اند که حافظهٔ شگفت‌انگیز عرب‌ها را نشان می‌دهد. مروان نخستین والی دمشق و نخستین امیر سلسلهٔ اموی نیز بود. منشی او، ابوالزعزاع، روایت می‌کند که روزی مروان صحابی برجسته، ابوهریره، را به دربار خود فراخواند. گفته می‌شود دلیل این دعوت کمیاب از یک صحابی به دربار مروان آن بود که مروان در شمار زیادی از احادیثی که ابوهریره حفظ کرده بود و بسیار روایت می‌کرد، تردید داشت. پیش از ورود ابوهریره، مروان به منشی خود، ابوالزعزاع، دستور داد که با قلم و کاغذ در دست، پشت پرده‌ای پنهان شود. وی گفت: «من از او خواهم خواست تا برخی احادیث را روایت کند؛ در حین روایت می‌خواهم تو همهٔ احادیث را بنویسی.» هنگامی که ابوهریره وارد شد، مروان از او دربارهٔ برخی احادیث پرسید. چون ابوهریره به روایت آغاز کرد، ابوالزعزاع آن‌ها را نوشت. ابوالزعزاع می‌گوید: «ابوهریره مدت زیادی روایت کرد و دیدم که مجموعهٔ بزرگی از احادیث را بر کاغذهایم نوشته‌ام.» از سخن ابوالزعزاع که «حدیثٌ کثیرٌ» گفته، چنین برمی‌آید که واقعاً مجموعهٔ بزرگی از احادیث را بر کاغذ ثبت کرده بود. در این میان، ابوهریره اطلاعی از آزموده شدنش نداشت. پس از آن ابوهریره رفت. مروان نوشته‌های حدیثی را که پنهانی ثبت شده بود نگه داشت و تا سال بعد منتظر ماند. یک سال بعد، مروان بار دیگر ابوهریره را دعوت کرد تا با حضورش به او افتخار دهد. این بار نیز مروان به ابوالزعزاع گفت که با کاغذهایی که سال گذشته احادیث را بر آن نوشته بود، پشت پرده پنهان شود. وی گفت: «من همان پرسش‌های سال گذشته را تکرار خواهم کرد. ببین که آیا با احادیث سال گذشته مطابقت دارد یا نه.» این آزمونی ناگهانی برای ابوهریره بود. ابوالزعزاع می‌گوید: «مروان احادیث یک‌ساله را در دست داشت. پس از یک سال، بار دیگر ابوهریره را فراخواند، در حالی که من آرام پشت پرده نشسته بودم.» هنگامی که او پرسش‌ها را مطرح می‌کرد، من به یادداشت‌هایم نگاه می‌کردم. او حتی یک کلمه از یک حدیث را کم یا زیاد نمی‌کرد.8

This simple method of preserving úadīth cannot be ignored, especially when eminent personalities like Imam Bukhari have recorded incidents such as that of Marwan, which illustrate the extraordinary memory of the Arabs. Marwan was the first governor of Damascus and also the first emir of the Umayyad Dynasty. His secretary, Abñ al-Za‘za, narrates that once Marwón called the eminent Sahabi, Abñ Huraira , to his court. It is said that the reason behind this rare invitation of a Sahabi to Marwan’s court was that Marwan doubted the large number of ahadith Abñ Huraira had memorized and frequently narrated. Before Abñ Huraira entered, Marwan instructed his secretary, Abñ al-Za‘za, to hide behind a curtain with a pen and paper in his hand. He said, “I am going to ask him to narrate some aúódõth; while he narrates, I want you to pen all the aúódõth down.” When Abñ Huraira entered, Marwón asked him about some aúódõth. As Abñ Huraira began narrating, Abñ al-Za‘za wrote them down. Abñ al-Za‘za says, “Abñ Huraira continued narrating for a long time and I saw that I had written a large collection of aúódõth on my papers.” It seems from Abñ al-Za‘za’s words “úadõthun kathõrun” that he had indeed recorded a large collection of aúódõth on his paper. Meanwhile, Abñ Huraira had no idea he was being tested. After this, Abñ Huraira left. Marwón preserved the scrolls of the secretly recorded Hadith and waited for the following year. A year later, Marwan again invited Abñ Huraira to honor him with his presence. Once again, Marwan told Abñ al-Za‘za to hide behind the curtain with the papers on which he had written the aúódõth the previous year. He said, “I am going to repeat the same questions I asked last year. Check and see if it coincides with the aúódõth of the previous year.” It was an extemporaneous test for Abñ Huraira. Abñ al-Za‘za says, “So Marwón kept the year old aúódõth in his hands. After one year, he again called upon Abñ Huraira as I sat quietly behind the curtain. As he put the questions, I looked into my papers. He did not add to or subtract from even one word of a Hadīth.”8

اگرچه نمی‌توان شمار دقیق احادیثی را که ثبت شد تعیین کرد، روشن است که این شمار قابل توجه بوده است. رویدادی مشابه در همان دوره برای ابن شهاب زُهری رخ داد. هشام بن عبدالملک، ابن شهاب را به دربار خود فراخواند. در این واقعه، به‌روشنی آمده است که ابن شهاب دقیقاً چهارصد حدیث روایت کرده است.

Though it is not possible to ascertain the exact number of Ahadith noted, it is clear that it was a significant number. A similar incident occurred with Ibn Shihób al-Zuhrõ during the same time period. Hishóm ibn ‘Abd al-Malik called Ibn Shihab to his court. In this incident, it is clearly mentioned that Ibn Shihab narrated exactly four hundred Ahadith.

همچنین در کتاب‌های تاریخ آمده است که هشام حافظه‌ی ابن زُهره را آزمود، همان‌گونه که مروان حافظه‌ی ابوهریره را آزموده بود. داستان چنین است:

It is also mentioned in the books of history that Hisham tested Ibn Zuhra’s memory as Marwan had Abñ Huraira’s. The story goes like this:

یک روز ابن شِهاب برای کاری به دربار آمد. هشام شخصاً از ابن شِهاب خواست که برای پسرش، شاهزاده، چند أحادیث بنویسد. ابن شِهاب پذیرفت؛ کاتبی فراخوانده شد و املاء آغاز شد. ذهبی می‌نویسد: «ابن شهاب چهارصد حدیث را برای شاهزاده املاء کرد.»

One day, Ibn Shihób came to the court for something. Hishóm personally requested Ibn Shihób to write some aúódõth for his son, the prince. Ibn Shihób accepted; a scribe was called in and the dictation began. Dhahabõ writes, “Ibn Shihab dictated four hundred aúódõth to the prince.”.

سپس ابن شهاب رفت. هنگامی که ابن شهاب یک ماه بعد بازگشت، هشام با ابراز پشیمانی ساختگی به ابن شهاب گفت: «متأسفم که به تو بگویم اوراقی که احادیث بر آن نوشته شده بود ناپدید شده و هیچ جا یافت نمی‌شود.» ابن شهاب پرسید: «برای این چه جای گریه است؟ کاتب را صدا بزن تا دوباره آن‌ها را برایش املا کنم.» این دقیقاً هدف هشام بود. او فوراً دستور داد کاتب به دربارش آورده شود. ابن شهاب همان احادیث را دوباره املا کرد. مجموعه نخست احادیث در واقع ناپدید نشده بود؛ این تنها حیله‌ای برای آزمودن حافظه ابن شهاب از احادیث بود. هنگامی که ابن شهاب از دربار رفت، هشام نسخه قدیمی را با نسخه جدید مقایسه کرد و دید که در متن اصلی احادیث هیچ تغییری ایجاد نشده است.9

Then Ibn Shihób left. When Ibn Shihób returned a month later, Hishóm feigned remorse by saying to Ibn Shihób, “I am saddened to tell you that the parchments on which the aúódõth were written have disappeared and they are nowhere to be found.” “What is this to cry about?” asked Ibn Shihób. “Call the scribe and I will dictate them again.” This was precisely the objective of Hishóm. He quickly ordered the scribe to his court. Ibn Shihab dictated the same aúódõth over again. The first collection of aúódõth had not really disappeared, it was only a ploy to test Ibn Shihób’s memory of Ahadõth. When Ibn Shihób left the court, Hisham compared the older copy with the new one and saw that no change had been made to the original copy of aúódõth.9

اگر حافظان قرآن امروز نبودند، این ادعا که «حتی یک افزوده به نسخهٔ اصلی احادیث نشده است» به داستانی از کتاب‌های قصهٔ کودکان می‌مانست. امروز می‌توان یک حافظ قرآن را آزمود، که [حجمش] از مجموعهٔ چهارصد حدیث بزرگ‌تر است. اگر از او بخواهند سوره‌ای از قرآن را بخواند و سپس آن را از حفظ بازگو کند، کلمه به کلمه ثابت می‌شود که میان نخستین قرائت و دومین آن هیچ تفاوتی نخواهد بود. بدین ترتیب انسان ناگزیر است بپذیرد که نه افزوده‌ای و نه کاسته‌ای بر این احادیث راه نیافته است.

Had it not been for the úuffóþ [memorizers] of Qura’n today, the claim “not one addition had been made to the original copy of Ahadith” would seem like a tale from a children’s storybook. Today one can test a Hafiz [memorizer] from the Qura’n, which is bigger than a collection of four hundred aúódõth. Having him read a chapter of the Qur’an and then asking him to recite it from memory will prove that word for word, there will be no difference between the first recitation and the second. One is thus forced to admit that neither any addition nor any subtraction was made to these Ahadith.