سومین روش حفظ، مستندسازی مکتوب احادیث است. برخی بر این باورند که احادیث نخستین بار در قرن سوم ثبت شدند، در حالی که برخی دیگر از عالمان معتبرتر بر این نظرند که ثبت احادیث از قرن اول آغاز شد. اگر در این موضوع عمیق‌تر شویم، درمی‌یابیم که احادیث حتی در زمان پیامبر مبارک ﷺ و صحابه ایشان نوشته می‌شدند. تفاوت ثبت احادیث در زمان پیامبر مبارک ﷺ با آنچه پس از درگذشت ایشان نوشته شد، در این بود که در زمان حیات ایشان، همه اجازه نداشتند احادیث را یادداشت کنند. کسانی که اجازه داشتند، با اذن خود پیامبر مبارک ﷺ احادیث را می‌نوشتند. با این حال، در پایان عمر پیامبر مبارک ﷺ، این محدودیت لغو شد و به همگان اجازه داده شد که احادیث ایشان را بنویسند. ایشان فرمودند: «بنویسید! هیچ ضرری ندارد.»۳۱ و یک بار فرمودند: «دانش را با نوشتن نگه دارید.»۳۲

The third method of preservation is the written documentation of the Ahadith. Some people believe that Ahadith were first documented in the third century, while other more reliable scholars hold the view that documentation of Ahadith began in the first century. If we go deeper into this matter, we will find that that the Ahadith were even written during the time of the Blessed Prophet (PBUH) and his Sahaba. The difference between the recording of Ahadith in the time of the Blessed Prophet (PBUH) and those written after he passed away was that not everyone was allowed to note down the Ahadith in his lifetime. The ones who were allowed wrote the Ahadith with the permission of the Blessed Prophet (PBUH) himself. However, during the end of his life, the Blessed Prophet (PBUH) abrogated this restriction and gave permission for everyone to write his Ahadith. He said, “Write! There is no harm.”31 Once he said, “Preserve knowledge by writing it.”32.