In de bovenstaande voorbeelden is het woord min of meer in de vier verschillende betekenissen gebruikt waarin de Arabieren het gebruikten vóór de komst van de islam. Het resteert om enkele voorbeelden te geven van het gebruik ervan om een volledige levenswijze aan te duiden, waarin een persoon zijn overgave en gehoorzaamheid schenkt aan iemand die hij beschouwt als degene met de ultieme autoriteit, zijn gedrag vormgeeft volgens de grenzen, wetten en regels die door dat wezen zijn voorgeschreven, bij hem kijkt voor erkenning, eer en beloning voor loyale dienst, en de schande of straf vreest die zou kunnen volgen op enig tekortschieten aan zijn zijde. Er is wellicht geen woord in de terminologie van een enkel land of volk — behalve de moslims — dat al deze factoren zo omvattend zou omvatten. Het woord ‘staat’, zoals gebruikt in onze eigen tijd, komt in zekere zin in de buurt van deze betekenis, maar zelfs dit woord mist de veel bredere connotatie die het op gelijke hoogte zou brengen met het woord Deen (religie). Voorbeelden van het Qur'ānic gebruik van deen in deze omvattende zin zijn als volgt:

In the examples given above, the word has been used more or less in the four different senses in which the Arabs employed it before the advent of Islam. It remains to give a few examples of its use to mean a whole way of life in which a person gives his submission and obedience to someone whom he regards as having the ultimate authority, shapes his conduct according to the bounds and laws and rules prescribed by that being, looks to him for recognition honour, and reward for loyal service, and fears the disgrace or punishment that could follow any lack on his part. There is perhaps no word in the terminology of any country or people - other than Muslims - which would comprehensively embrace all these factors. The word ‘state’ as employed in our own day does, to some extent, approximate to the sense, but even this word lacks the far wider connotation which would bring it on a par with the word Deen. Examples of the Qur'ānic use of deen in this comprehensive sense are as follows:

Bevecht de mensen die niet geloven in Allah, noch in de Dag des Oordeels, noch datgene als verboden beschouwen wat verboden is door Allah en Zijn Profeet ﷺ, en die de ware religie (Deen) niet als hun religie (Deen) hebben; bevecht hen totdat zij besluiten zich over te geven en ermee instemmen de hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen…. [Dit was een belasting betaald door alle niet-moslims die zich onderwierpen aan het islamitische gezag en daarom recht hadden op de bescherming ervan. De last ervan was licht en werd alleen betaald door degenen die in staat waren wapens te dragen en de middelen hadden om te betalen. In ruil daarvoor werden zij vrijgesteld van militaire dienst, wat verplicht is voor de moslims. Abu Asad] (at-Tawbah 9:29)

Fight those people who do not believe in Allah, nor in the Day of Judgement, nor do they treat as forbidden that which has been forbidden by Allah and His Prophet, and who do not make the true deen their deen; fight them until they decide to submit and agree to pay the Jizyah…. [This was a tax paid by all non-Muslim, who submitted to Islamic rule and were therefore entitled to its protection. Its incidence was light and was only paid by those who were capable of bearing arms and had the means to pay. In return, they were excused from military service; which is obligatory on the Muslims. Abu Asad] (at-Tawbah 9:29)

Hier omvat het woord religie (Deen) overduidelijk het geloof in Allah als de Allerhoogste Autoriteit, en overgave en gehoorzaamheid aan Hem als een logische vereiste die voortvloeit uit een dergelijke erkenning, de opstanding na de dood en de verantwoording, het uitspreken van het oordeel, en het uitspreken en uitvoeren van beloning of straf, evenals de wet die voorschrijft wat is toegestaan en wat is verboden. Het is nadat deze vier factoren gedetailleerd zijn beschreven, dat de Qur'ān de betrokken mensen ervan beschuldigt de ware religie (Deen) niet ook hun religie (Deen) te hebben gemaakt.

Here, the word deen obviously embraces belief in Allah, as the Supreme Authority, and submission and obedience to Him as a logical requirement following on from such recognition, the raising after death and calling to account, pronouncing judgement, and pronouncing and implementing reward or punishment, as also the code which prescribes what is permitted and what is forbidden. It is after having detailed these four factors that the Qur'ān accuses the people involved of not making the true deen their deen too.

En de Farao zei: "Laat mij Musa doden, en laat hem dan zijn Rabb aanroepen (om hem te redden). (Ik moet hem doden, want) ik ben zeer bang dat hij jullie religie (Deen) zal veranderen of de vrede in het land zal verstoren." (al-Ghaafir 40:26)

And, said the Pharaoh: Leave me to slay Musa, and then let him call upon his Rabb (to save him). (I must slay him for) I am very much afraid that he might change your deen or disturb the peace of land. (al-Ghaafir 40:26)

In het licht van alle details die in de Qur'ān zijn bevat over wat er tussen de Farao en Hazrat Musa gebeurde, is het duidelijk dat het woord religie (Deen) zoals het hier wordt gebruikt, niet alleen staat voor ‘religie’, maar ook de gehele politiek-sociale en culturele inrichting omvat.

In the light of all the details contained in the Qur'ān of what transpired between the Pharaoh and Hazrat Musa (on whom be peace), it is clear that the word deen as used here does not stand only for ‘religion’ but covers also the whole politico-social and cultural set-up.

De bewering van de Farao was dat als Hazrat Musa (vrede zij met hem) zou slagen in zijn missie, er een revolutionaire verandering zou plaatsvinden waarbij de heersende levenswijze met de Farao als de ultieme autoriteit, samen met alle wetten, regels, gebruiken enzovoort, ontworteld zou worden, en ofwel een geheel nieuwe levenswijze op volledig nieuwe fundamenten haar plaats zou innemen, ofwel er zou zich helemaal geen nieuwe levenswijze vestigen en het land zou ten prooi vallen aan anarchie.

The Pharaoh’s contention was that if Hazrat Musa (on whom be peace) succeeded in his mission, there would come about a revolutionary change in which the prevailing way of life with the Pharaoh as the ultimate authority, together with all the laws, rules, and customs etc., would be uprooted, and either a whole new way of life would take its place on completely new foundations, or no new way of life would establish itself at all and the land would fall a prey to anarchy.

Voor zover het de bepaling van Allah voor de mens betreft, is de enige religie (Deen) voor hem ‘Islam’ en niets anders…. (aal-’Imran 3:19)

Insofar as Allah’s scheme for man goes, the only Deen for him is ‘Islam’ and none other…. (aal-’Imran 3:19)

En wie een religie (Deen) zoekt buiten de 'Islam', die zal nooit geaccepteerd worden…. (aal-’Imran 3:85)

And whosoever seeks any deen other than ‘Islam’, it shall never receive acceptance…. (aal-’Imran 3:85)

Het is Hij – Allah – Die Zijn Boodschapper heeft gezonden met ware Gidsing en met de Ware Deen (religie) om deze te laten zegevieren over andere deens (religies), ongeacht welke hinder dit mag veroorzaken voor degenen die anderen met Hem gelijkstellen. (at-Tawbah 9:33)

It is He - Allah - Who sent his Messenger with true Guidance, and with the True Deen to make it triumph over other deens, caring naught what annoyance this may cause to those who associate others with Him. (at-Tawbah 9:33)

En ga de strijd tegen hen aan totdat alle onheil effectief is vernietigd en de enige religie (Deen) die overblijft de religie (Deen) van Allah is en niets anders.

And continue the fight against them until all mischief is effectively destroyed and the only deen holding away is Allah’s deen and none other.

(al-Anfaal 8:39)

(al-Anfaal 8:39)

Wanneer de hulp van Allah arriveert, en de overwinning volgt, en je mensen in grote getale de religie (Deen) van Allah ziet toetreden, verheerlijk dan je Rabb, en vraag Zijn vergeving, want Hij is de Meest Vergevingsgezind.

When Allah’s help arrives, and victory results, and you see people joining in Allah’s deen in crowd, then Glorify your Rabb, and beg forgiveness of Him, for He is the Oft-Forgiving?

[Misschien zou de meer correcte vertaling dan de vertaling die ik nauwkeurig heb gekozen zijn: wanneer de speciale hulp van Allah arriveerde, en overwinning het resultaat was, dan is het jullie plicht dat jullie jullie Rabb (Die de hulp stuurde en jullie de overwinning gaf) loven en dat jullie Zijn vergeving zoeken (voor elke tekortkoming die jullie onbedoeld mogelijk hebben begaan); Voorwaar, Hij is de Meest Vergevingsgezind. Abu Asad] (an-Nasr 110)

[Perhaps the more correct translation than the one I have acutely chosen would be when Allah’s special help arrived, and victory resulted, then it is your duty that you Glorify your Rabb (Who sent the help and gave you the victory) and that you seek forgiveness of Him (for any failing you may have unwittingly committed); Verily He is the Oft-Forgiving. Abu Asad] (an-Nasr 110)

In al deze verzen staat het woord Deen voor de volledige levenswijze, inclusief de overtuigingen van de mens, zijn morele principes en zijn gedrag in alle aspecten van het leven.

In all these verses, the word Deen stands for the complete way of life, including man’s beliefs, his moral principles, and his behaviour in all walks of life.

In de eerste twee verzen wordt gezegd dat de juiste en passende levenswijze die God voor de mens heeft bedoeld, die is die gebaseerd is op gehoorzaamheid aan Hem en conformiteit aan Zijn wetten. Elke andere levenswijze, gebaseerd op het vermeende recht van iemand anders op ultieme autoriteit en onderwerping daaraan, heeft de minste plaats in Allahs plan voor de mens en is daarom geheel onaanvaardbaar voor Hem.

In the first two verses it is said that the right and proper way of life intended by God for man is that founded on obedience to Him and conformity to His Laws. Any other way of life, based on someone else’s supposed right to ultimate authority and submission to it, has not the slightest place in Allah’s scheme for man and is hence wholly unacceptable to Him.

En dit is volkomen natuurlijk. De mens is Gods schepping en leeft in Zijn Domein, en God is zijn Meester en Onderhouder. Hoe kan er dan van God worden verwacht dat Hij toestemming geeft dat de mens zijn leven doorbrengt in gehoorzaamheid aan iemand anders die eveneens Zijn schepping en afhankelijk is, en diegene als gids zoekt? Het derde vers verkondigt dat Allah Zijn Boodschapper ﷺ heeft gezonden met de ware religie (Deen), de levenswijze die Hij voor de mens heeft bedoeld, die bekendstaat als Islam, en het was het primaire doel van de missie van de Profeet ﷺ dat hij deze religie (Deen) in hun plaats zou laten zegevieren en zou laten triomferen over alle andere levenswijzen.

And this is but natural. Man is God’s creature and lives in His Domain and God is his Master and Sustainer. How then, can God be expected to consent that man may spend his life in obedience to someone else similarly His creature and dependant, and look to that someone for guidance? The third verse proclaims that Allah sent His Messenger صلى الله عليه وسلمwith the true Deen, the way of life meant by Him for man, which is known as Islam, and it was the primary purpose of the Prophet’s mission that he should make this Deen prevail in their stead and triumph over all other ways of life.

In de vierde zijn de gelovigen bevolen om tegen alle ongelovigen te vechten totdat onrecht — dat wil zeggen, elk systeem van denken, geloof en handelen dat niet gebaseerd is op de erkenning van Allah als de Hoogste Autoriteit, en dat daarom voortdurend de bron van alle strijd en onrust zal blijven — is uitgewist, en de gehele mensheid de goedgekeurde levenswijze aanneemt, de religie (Deen) van Allah.

In the fourth, the believers have been ordered to fight all non-believers until mischief — that is, every system of thought, belief, and action which is not based on recognition of Allah as the Supreme Authority, and which therefore will perpetually remain the source of all strife and unrest — has been wiped out, and entire humanity adopts the approved way of life, Allah’s Deen.

De vijfde reeks verzen werd geopenbaard toen, na drieëntwintig jaar van langdurige strijd, de Islamitische Revolutie alle weerstand in Arabië had overwonnen, toen de Islam zichzelf had gevestigd en universeel was geaccepteerd als een systeem van geloof, denken, moraliteit, cultuur, enzovoort, in al zijn details en in alle levenssferen, en delegatie na delegatie uit alle delen van het land arriveerde om trouw aan haar te zweren, en de Heilige Profeet ﷺ zo getuige was van de vervulling van zijn missie. Na hierna te hebben verwezen, gaat het vers verder om de Profeet ﷺ te vertellen dat er geen gevoelens van ijdelheid of trots in zijn geest mogen ontstaan die hem het gevoel geven dat hij de succes aan zichzelf te danken heeft. Allah, de Rabb van allen, en ook van de Profeet ﷺ, is alleen vrij van alle tekortkomingen en gebreken en volledig en perfect in elk opzicht. Daarom was elke eer voor het succes dat de inspanningen van de Profeet bekroonde, rechtmatig uitsluitend aan Hem toe te schrijven, en de Profeet dient Hem te Verheerlijken, en Zijn lof te prijzen, en vergeving te vragen voor eventuele tekortkomingen die tijdens zijn drieëntwintig jaar lange dienst aan zijn Heer zouden kunnen zijn voorgevallen. [Moge de meest uitverkoren vrede en zegeningen van Allah zijn op dit meest vrome en perfecte van de menselijke wezens, onze bemiddelaar bij Allah, op de Dag des Oordeels! Moge Allah de vertaler vergeven voor elke tekortkoming of gebrek in deze nederige inspanning om Zijn religie (Deen) te presenteren - Abu Asad]

The fifth set of verses was revealed when, after twenty three years of prolonged struggle the Islamic Revolution had overcome all resistance in Arabia, when Islam had established itself and been universally accepted as a system of belief, thought, morality, culture, etc., in all its details and in all walks of life, and delegation after delegation from all parts of the country was arriving to pledge allegiance to it, and the Holy Prophet صلى الله عليه وسلمwas thus witnessing the fulfilment of his mission. After referring to this, the verse goes on to tell the Prophet صلى الله عليه وسلم not to let any sentiments of vanity or pride arise in his mind and make him feel that he owed the success to himself. Allah, the Rabb of all, and of the Prophet صلى الله عليه وسلمtoo, is alone free of all shortcomings and failings and complete and perfect in every respect. Therefore, any credit for the success which crowned the Prophet’s efforts, was due rightfully to Him alone, and the Prophet should Glorify Him, and utter His praises, and beg forgiveness for any possible shortcomings that might have occurred during his twenty three years long term of service to his Lord. [May Allah’s choicest peace and blessings be upon this most pious and perfect of human beings, our intercessor with Allah, on the Day of Judgement! May Allah forgive the translator for any failing or short-coming is this humble effort to present His Deen - Abu Asad]