De moslims ervaren op dit moment de zwaarste van de beproevingen en de ergste van de beproevingen. Het effectieve medicijn voor hen ligt in het inzicht in de vraag of hun kwesties van vitaal belang zijn of niet, en in het nemen van een maatregel van leven of dood tegenover elke vitale kwestie, vooral als de kwestie in kwestie alle vitale kwesties samen omvat. Zolang dit inzicht niet wordt bereikt op een wijze die de zielen en de sferen domineert, zullen de moslims in een constante neergang en degeneratie blijven, en zullen zij nooit opstaan onder de naties. Daarom is het de moslims verschuldigd om hun vitale kwesties te onderscheiden en om ervoor te zorgen dat hun inzicht in deze kwesties zijn weg vindt naar de harten, de zielen en de algemene sferen, zodat het een inzicht wordt dat hen aanzet tot het uitvoeren van wat de vitale kwesties vereisen in termen van maatregelen van leven of dood, met een onwankelbare vastberadenheid en onvermoeibare ijver. Dit is het punt waar het om gaat, en dit is de basis van alles wat de moslims proberen te ondernemen om om te gaan met de realiteit die zij momenteel onder ogen zien.

The Muslims are at present experiencing the severest of trials and the worst of ordeals. The effective remedy for them lies in the perception of whether their issues are vital or not, and in undertaking of a life and death measure towards every vital issue, especially if the issue in question encompasses all the vital issues put together. As long as this perception is not achieved in a manner that dominates over the souls and the atmospheres, the Muslims will continue to be in a constant decline and degeneration, and they will never rise amongst the nations. Therefore, it is incumbent upon the Muslims to discern their vital issues and to have their perception of these issues find its way to the hearts, the souls and the general atmospheres so that it becomes a perception that drives them towards undertaking what the vital issues necessitate in terms of life and death measures with an unshakable resolve and unrelenting zeal. This is the point at issue, and this is the basis of all that which the Muslims are attempting to undertake to deal with the reality they are currently facing.

De realiteit van de moslims van vandaag wordt door elke moslim gevoeld; het behoeft geen enkele uitleg en vereist geen verdere uitwerking. Hun landen worden geregeerd door systemen van ongeloof (Kufr), waardoor zij onomstotelijk een huishouden van ongeloof (Dar al-Kufr) zijn. Zij zijn verdeeld in meer dan vier entiteiten, variërend van staten, emiraten, sultanaten en sjeikdommen. Zij zijn te zwak om stand te houden tegenover de ongelovigen (Kuffar). Daarom is de kwestie van elk land in de islamitische wereld om het om te vormen tot een islamitisch huishouden (Dar al-Islam) en zich vervolgens te verenigen met de rest van de islamitische landen. Deze kwestie is een vitale kwestie; het is zelfs de optelsom van alle vitale kwesties samen; daarom is het noodzakelijk om hiertegen een maatregel van leven of dood te ondernemen.

The reality of the Muslims today is sensed by every Muslim, it does not require any explanation nor does it necessitate any elaboration. Their lands are ruled by Kufr systems, thus they are conclusively a Kufr household (Dar ul-Kufr). They are divided into more than four entities, ranging from States, Emirates, Sultanates and Sheikhdoms. They are weaker than being capable of standing up to the Kuffar. Hence the issue of every country in the Islamic world is to turn it into an Islamic household (Dar ul-Islam) and then unite with the rest of the Islamic countries. This issue is a vital issue; it is even the whole of the vital issues put together; thus it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

Deze vitale kwestie, namelijk de kwestie van het transformeren van de landen naar gebied van de islam (Dar al-Islam) en het verenigen ervan met de rest van de islamitische landen, is een doel dat de moslims beogen te bereiken. De methode die ondernomen dient te worden om dit doel te bereiken, is het vestigen van het kalifaat (Khilafah), waardoor het bestaan ervan wordt hersteld. Daarom is de kwestie waar de moslims vandaag de dag voor staan de vestiging van het kalifaat (Khilafah) als een regeringssysteem waardoor de transformatie van de landen naar gebied van de islam (Dar al-Islam) wordt bereikt, en consequent, eenheid met de rest van de landen van de islam. Het moet echter absoluut duidelijk worden gemaakt dat wat de moslims vandaag de dag treft, niet louter de benoeming van een kalief is, zodat men zou kunnen zeggen dat dit een collectieve plicht (Fard al Kifayah) is, waardoor het een niet-vitale kwestie zou worden. Integendeel, wat de moslimgemeenschap (Ummah) vandaag de dag treft, is de vestiging van het kalifaat (Khilafah), wat betekent het genereren van het kalifaat-systeem (Khilafah) als een regeringssysteem. De verantwoordelijkheid van deze taak is enorm, en de realiteit ervan is meer dan enkel het benoemen van een kalief, hoewel de vestiging van het kalifaat (Khilafah) de benoeming van een kalief noodzakelijk maakt. Ibn ‘Umar (vrede zij met hem) rapporteerde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “En wie ook sterft zonder dat er een eed van trouw (Bay’ah) op zijn nek rust (zonder dat er een systeem van eed van trouw (Bay’ah) bestaat), hij sterft met de dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah)”.

However this vital issue, i.e. the issue of transforming the lands into Dar ul-Islam and uniting them with the rest of the Islamic lands, is an objective the Muslims aim to achieve. The method which ought to be undertaken to achieve this objective is to establish the Khilafah, thus restoring it’s existence. Hence, the issue facing the Muslims today is the establishment of the Khilafah as a ruling system through which the transformation of the lands into Dar ul-Islam is achieved, and consequently, unity with the rest of the lands of Islam. However, it should be made absolutely clear that what is facing the Muslims today is not merely the appointment of a Khaleefah so as to say that this is a duty of sufficiency (Fard al Kifayah), thus making it a non-vital issue. Rather, what is facing the Muslim Ummah today is the establishment of the Khilafah, meaning the generating of the Khilafah system as a ruling system. The responsibility of this task is huge, and the reality of it is other than merely appointing a Khaleefah, although the establishment of the Khilafah necessitates the appointing of a Khaleefah. Ibn ‘Umar (r.a.) reported that the Messenger of Allah (saw) said: “And whosoever dies without having a Bay’ah upon his neck (without a system of Bay’ah existing), he dies the death of Jahiliyyah”.

Het vestigen van het kalifaat is ontegenzeggelijk een vitale kwestie. Dit komt doordat het, naast het zijn van een methode om onze landen te transformeren van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam), de vestiging ervan ook gericht is op het vernietigen van de systemen van ongeloof (Kufr), waardoor het flagrante ongeloof (Kufr) wordt verwijderd, wat op zichzelf een vitale kwestie is. Daarom beval de Boodschapper van Allah ﷺ terughoudendheid bij het vergieten van bloed: “Tenzij je een flagrant ongeloof (Kufr) ziet”. Ook omdat het vermeld wordt in de overlevering (Hadith): “... Zij zeiden: ‘O Boodschapper van Allah, moeten wij hen niet met het zwaard weerstaan?’ Hij ﷺ zei: ‘Nee, zolang zij het gebed onder jullie verrichten’”. Daarom wordt, door het vestigen van de Staat, de vitale kwestie van het verwijderen van het flagrante ongeloof (Kufr) bereikt. Bijgevolg is de vestiging van het kalifaat een vitale kwestie, omdat het de methode is om een vitale kwestie te bereiken, en omdat het bewijs uit de sharia afkomstig uit de profetische traditie (Sunnah) aangeeft dat dit het geval is. Daarom is het noodzakelijk om hiertegen een maatregel van leven of dood te ondernemen.

Establishing the Khilafah is conclusively a vital issue. This is because, in addition to being a method to transform our lands from Dar ul-Kufr into Dar ul-Islam, it’s establishment is also aimed at destroying the Kufr systems thus removing the flagrant Kufr, which is in itself a vital issue. So the Messenger of Allah (saw) ordered restraint from the spilling of blood: “Unless you witness a flagrant Kufr”. Also because it is mentioned in the Hadith: “ … They said: ‘O Messenger of Allah, should we not resist them with the sword?’ He (saw) said: ‘No, as long as they establish prayer amongst you”. Therefore, by establishing the State the vital issue of removing the flagrant Kufr is attained. Consequently, the establishment of the Khilafah is a vital issue, because it is the method to achieve a vital issue, and because the Shari’ah evidence from the Sunnah indicates that it is so. Thus, it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

Sinds hun zaken in handen zijn gevallen van de ongelovigen (Kuffar), de hypocrieten en de afvalligen, zijn de moslims niet gestopt met het proberen te ontsnappen aan de strop van de autoriteit van het ongeloof (Kufr) en de hegemonie van de meesters en agenten ervan. Zij slaagden er echter niet in te beseffen dat de kwestie waarvoor zij streden van vitaal belang was, en dat deze geen andere maatstaf had dan de maatstaf van leven en dood. Het was deze gebrekkige perceptie onder de massa's van de moslims, die hen in hun hoedanigheid als gemeenschap, of een moslimgemeenschap (Ummah), beroofde van hun bereidheid om schade, gevangenschap en marteling te verdragen, naast het verdragen van armoede, verwoesting en de dood, iets wat nooit losgekoppeld kan worden van de strijd om de vitale kwesties. Daarom waren deze pogingen voorbestemd voor onvermijdelijk falen en slaagden zij er niet in om ook maar één enkele stap vooruit te zetten naar het bereiken van de kwestie waarvoor zij streden.

Ever since their affairs were controlled by the hands of the Kuffar, the hypocrites and the apostates, the Muslims have not ceased in attempting to break free from the noose of the Kufr authority and the hegemony of its masters and agents. However, they failed to realise that the issue for which they were struggling was vital, and that it had no other measure but the measure of life and death. Hence, it was this lack of perception among the masses of the Muslims, that stripped them in their quality as a community, or an Ummah, from their readiness to endure harm, imprisonment and torture, in addition to enduring poverty, devastation and death, something which can never be detached from the battles of struggle over the vital issues. Therefore, these attempts had been predestined to inevitable failure and they failed to move one single step forward towards achieving the issue they were struggling for.

Het was voor de moslims niet nodig om buitengewone inspanning te leveren om te beseffen dat hun kwestie van vitaal belang was. Het was voor iedere ziende persoon onmiddellijk duidelijk, zoals het vandaag de dag duidelijk is, dat het rationeel onmogelijk is voor de Kuffar om de islam terug te laten keren naar het politieke toneel in de vorm van bestuur. Zolang de Kuffar volhielden in ook maar een iota van onderdrukking tegen degenen die werkten aan het kalifaat, bleef het vanzelfsprekend dat dit een vitale kwestie was. De rang van de afvalligen en de hypocrieten was even wreed wat betreft misdaad en onderdrukking. Zij wierpen alles wat zij aan macht hadden op het slagveld om te vechten tegen die gelovigen die erop gericht waren de macht aan hen af te nemen om de regels van Allah op te leggen en de heiligheden van Allah te beschermen door het instellen van de vastgestelde straffen (Hudud) van Allah. Zo was het vanzelfsprekend dat dit een vitale kwestie was.

There was no need for the Muslims to exert extraordinary thought in order to perceive that their issue was a vital one. It was immediately evident to any sighted person, as it is evident today, that it is rationally impossible for the Kuffar to allow Islam to return to the political scene in the form of ruling. As long as the Kuffar persisted in one iota of oppression against those who worked towards the Khilafah it remained self-evident that this was a vital issue. The rank of the apostates and the hypocrites were equally brutal in terms of crime and oppression. They threw everything they had of their power into the battlefield to fight those believers who aimed at exacting the power from them in order to establish the rules of Allah and to protect the sanctities of Allah through establishing the limits (Hudood) of Allah. Thus, it was self-evident that this was a vital issue.

Daarom zou het onmogelijk zijn voor elke poging, ondernomen door de moslims omwille van deze kwestie, om vrucht te dragen, tenzij zij het beschouwden als een vitale kwestie, waarvan de realisatie afhing van de maatstaf van leven en dood. Vanwege het feit dat de moslims er niet in slaagden de aard van de strijd en de juiste regel van Allah (SWT) met betrekking tot deze strijd te begrijpen, gingen zij over tot het bevrijden van zichzelf op een methode die onwaardig is voor vitale kwesties. Hierdoor was hun maatstaf hiervoor minder dan de maatstaf van leven en dood. Desalniettemin is het feit dat de kwestie waarvan de aard vitaal is, zoals de verwijdering van de systemen van ongeloof (Kufr) en de vestiging van het systeem van de Islam, ongeacht of dit op deze basis werd waargenomen of niet, nooit bereikt kon worden, ongeacht hoe groot een macht of hoe enorm een inspanning werd ingezet, tenzij het tijdens dit proces werd beschouwd en geïllustreerd als zijnde vitaal. Dat wil zeggen, dat de maatstaf van leven en dood jegens deze kwestie werd gehanteerd.

Therefore, it would be impossible for any attempt, undertaken by the Muslims for the sake of this issue, to bear fruit unless they considered it to be a vital issue, whose achievement depended upon the measure of life and death. Due to the fact that the Muslims failed to perceive the nature of the battle and the sound rule of Allah (swt) pertaining to this battle, they set about liberating themselves in a method unworthy of the vital issues. Hence, their measure towards this was below the measure of life and death. Nevertheless, the fact is that the issue whose nature is vital, such as the removal of the Kufr systems and the establishment of the system of Islam, regardless of whether it was perceived on this basis or not, could never be achieved, no matter how great a force or how tremendous an effort used, unless it was considered, and illustrated, during this process as being vital. That is to say, the measure of life and death was undertaken towards it.

Daarom moet de moslims, of het nu individuen of groepen zijn, eerlijk worden verteld dat zij geen andere keuze hebben dan de strijd tegen ongeloof (Kufr) te voeren op basis van de maatstaf van leven en dood. Dit komt doordat de aard van hun kwestie een dergelijke maatstaf noodzakelijk maakt en doordat de sharia dit in het Boek en de profetische traditie (Sunnah) heeft bepaald. Bovendien heeft de Boodschapper van Allah ﷺ ons geleerd hoe we onze kwesties moeten bepalen en heeft hij ons bevolen de maatstaf van leven en dood toe te passen op elke vitale kwestie. Toen Allah (SWT) hem met de Boodschap van de Islam stuurde, en toen hij begon met het verspreiden van de Da’awah via de intellectuele strijd, bepaalde hij ﷺ zijn kwestie als de triomf van de Islam en hanteerde hij daarvoor de maatstaf van leven en dood. Er is overgeleverd dat toen hij ﷺ door zijn oom Abu Talib werd verteld wat de Quraysh van hem wilden, namelijk dat Muhammad ﷺ zou afzien van het aanvallen van hen, en toen Abu Talib tegen hem zei: “Spaar mij en jezelf, en leg mij geen last op die groter is dan ik kan dragen.” De Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen hem: “O oom, bij Allah, als zij de zon in mijn rechterhand zouden leggen en de maan in mijn linkerhand, op voorwaarde dat ik deze zaak loslaat, dan zou ik deze niet loslaten totdat Allah deze dominant heeft gemaakt of ik daarin omkom.” Toen hij ﷺ de Staat vestigde en jihad voerde met het zwaard, bepaalde hij ﷺ zijn kwestie ook als de triomf van de Islam en hanteerde hij voor deze kwestie de maatstaf van leven en dood. Er is overgeleverd dat hij ﷺ, tijdens het incident van al-Hudaybiah, toen hij ﷺ in Usfan was, twee kruispunten verwijderd van Makkah, op weg om de kleine bedevaart (Umrah) te verrichten, een man van Bani Ka’ab ontmoette en hem vroeg of hij nieuws had over de Quraysh. Zijn antwoord was: “Er zijn Quraysh die hebben gehoord van uw komst en die in pantervellen zijn gekomen en zich hebben gekampement bij Dhu Tuwa, met de eed dat u nooit Makkah zult binnengaan in strijd tegen hen.” "Deze man Khalid ibn al-Walid is bij hun cavalerie die zij vooraf hebben gestuurd naar Kura-Al-Ghamim." Hierop zei de Boodschapper van Allah ﷺ: "We woeh Quraysh! De oorlog heeft hen verslonden. Welke schade zouden zij hebben geleden als zij mij en de rest van de Arabieren met rust hadden gelaten om onze eigen weg te gaan? Als zij mij zouden doden, dan is dat wat zij wensten, en als Allah mij de overwinning over hen schenkt, zullen zij in groepen tot de islam toetreden. Als zij dat niet doen, zullen zij vechten zolang zij de kracht hebben; waar denkt Quraysh dan aan? Bij Allah, ik zal niet ophouden te vechten voor de missie waarmee Allah mij heeft belast, totdat Hij deze triomfantelijk maakt of deze Salifah wordt afgesneden." De Salifah is het oppervlak van de nek, en het afsnijden ervan is gelijk aan de dood. Daarna vervolgde de Boodschapper van Allah ﷺ zijn mars totdat hij Al-Hudaybiah bereikte.

Hence, the Muslims should be frankly told, be it individuals or groups, that they have no other choice, but to carry out the struggle against Kufr on the basis of the life and death measure. This is because the nature of their issue necessitates such a measure and because the Shari’ah has in the Book and the Sunnah decreed this measure. Besides, the Messenger of Allah (saw) has taught us how to determine our issues and ordered us to undertake the measure of life and death towards every vital issue. When Allah (swt) sent him with the Message of Islam, and when he started conveying the Da’awah through the intellectual struggle, he (saw) determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards it the measure of life and death. It is reported that when he (saw) was told by his uncle Abu Talib what the Quraysh had wanted from him, i.e. to make Muhammad (saw) refrain from attacking them, and when Abu Talib said to him: “Spare me and yourself, and do not put on me a burden greater than I can bear.” The Messenger of Allah (saw) said to him: “O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein.” When he (saw) established the State and performed Jihad by the sword, he also determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards this issue the measure of life and death. It has been reported that, at the incident of al-Hudaybiah, when he (saw) was in Usfan, two junctions away from Makkah, on his way to perform Umrah, he met a man from Bani Ka’ab and asked him whether he had any news about the Quraysh. His answer was: “There are Quraysh who have heard of your coming and have come out wearing leopards’ skins and have encamped at Dhu Tuwa vowing that you shall never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn al-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura-Al-Ghamim”. Upon this the Messenger of Allah (saw) said: “Woe unto Quraysh! War has devoured them. What harm would they have suffered if they had left me and the rest of the Arabs to go our own ways? If they should kill me, that is what they desired, and if Allah should give me victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that they will fight while they have the strength; so what are Quraysh thinking of? By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed”. The Salifah is the surface of the neck, and its severance is tantamount to death. Then the Messenger of Allah (saw) continued his march until he reached Al-Hudaybiah.

In deze twee gevallen: het geval van het voortdragen van de Da’awah door middel van intellectuele strijd, en het geval van het voortdragen ervan door middel van jihad, bepaalde de Boodschapper van Allah ﷺ zijn doel als de overwinning van de Islam, en hij ﷺ maakte het tot een vitale kwestie, waardoor hij in beide gevallen de vereiste en onvermijdelijke maatregel ondernam, namelijk de maatregel van leven en dood. Daarom zei de Boodschapper van Allah ﷺ in het eerste geval:

In these two cases: the case of carrying the Da’awah through intellectual struggle, and the case of carrying it through Jihad, the Messenger of Allah (saw) determined his issue as being the triumph of Islam, and he (saw) made it a vital issue, thus undertaking towards it the required and inevitable measure in both cases, that is the measure of life and death. Therefore, the Messenger of Allah (saw) said in the first instance:

“O oom, bij Allah, als zij de zon in mijn rechterhand zouden leggen en de maan in mijn linkerhand, op de voorwaarde dat ik deze zaak opga, dan zou ik deze niet opgeven totdat Allah haar dominant maakt of ik daarin omkom”, en hij ﷺ zei in het tweede geval: “Bij Allah, ik zal niet ophouden te strijden voor de missie waarmee Allah mij heeft belast, totdat Hij haar triomfantelijk maakt of deze Salifah wordt verbroken.” Indien de Boodschapper van Allah ﷺ deze kwestie niet als een vitale zaak had beschouwd en indien hij niet de maatregel van leven of dood jegens haar had genomen, dan zou de Islam niet hebben overwonnen, noch door de Da’awah over te brengen via intellectuele strijd, noch door deze over te brengen via jihad met het zwaard. Dit is vergelijkbaar met de realiteit van de moslims vandaag de dag, namelijk de dominantie van de Kufr-systemen over hen en de hegemonie van de ongelovigen (Kafir) en de hypocrieten over hen; indien zij hun kwestie niet als een vitale kwestie beschouwen, en indien zij niet de maatregel van leven of dood jegens haar nemen, dan zal hun inspanning niets opleveren en zullen zij niet in staat zijn om ook maar één enkele stap vooruit te zetten.

“O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”, and he (saw) said in the second instance: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Had the Messenger of Allah (saw) not made this issue a vital one and had he not undertaken the measure of life and death towards it, Islam would not have triumphed, neither by conveying the Da’awah through intellectual struggle, nor by conveying it through Jihad with the sword. This is similar to the Muslims’ reality today, that is the dominance of the Kufr systems over them and the hegemony of the Kuffar and the hypocrites over them, if they do not treat their issue as vital issue, and if they do not undertake the measure of life and death towards it, their endeavour would not yield anything and they would not be able to move one single step forward.

Daarom roepen wij elke individuele moslim op, te midden van dit ongeloof (Kufr) dat de islamitische gebieden domineert, om te werken aan de vestiging van het kalifaat als een methode om zijn eigen land te transformeren tot het gebied van de islam (Dar al-Islam) en het te verenigen met de rest van de islamitische gebieden, waarbij de Da’awah naar de wereld wordt gedragen om de islam triomfantelijk te maken. Dit werk moet met oprechte overtuiging, verlichting en bewustzijn de uitspraak van de Boodschapper van Allah ﷺ weerspiegelen: “...bij Allah, als zij de zon in mijn rechterhand zouden leggen en de maan in mijn linkerhand, op voorwaarde dat ik deze zaak opgeef, zou ik deze niet opgeven totdat Allah haar triomfantelijk heeft gemaakt of ik daarin omkom”, en zijn ﷺ uitspraak: “Bij Allah, ik zal niet ophouden te strijden voor de missie waarmee Allah mij heeft belast, totdat Hij haar triomfantelijk maakt of deze Salifah wordt verbroken.”

Therefore, we call upon every single Muslim, amidst this Kufr dominating the Islamic lands, to work towards establishing the Khilafah as a method to transform his own country into Dar ul-Islam and to unite it with the rest of the Islamic lands carrying the Da’awah to the world in order to make Islam triumphant. This work must reflect with truthful belief, enlightenment and awareness the saying of the Messenger of Allah (saw) : “...by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”, and his (saw) saying: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.”