Zoals we weten, is de geest niet de bron van de sharia; het zou de sharia volledig ontkennen om dit wel zo te maken. Zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is niet het gebruiken van het intellect om regels af te leiden, maar zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is het richten van het gebruik van het intellect op twee fundamentele rollen: het begrijpen van de realiteit van de betreffende zaak om de aard van het vraagstuk volledig te kunnen doorgronden, en het begrijpen van de islamitische teksten die verbonden zijn met het vraagstuk.

As we know the mind is not the source of the Shari’ah rather making it such would be a complete negation of the Shari’ah. Ijtihad is not using the intellect to derive rules, rather Ijtihad is focussing the usage of the intellect around two fundamental roles, understanding the reality of the subject matter at hand so as to fully comprehend the nature of the issue at hand, and in understanding the Islamic texts that are connected to the issue.

Dus om de islamitische methode voor het vestigen van het kalifaat (Khilafah) vast te stellen, zijn wij verplicht de islamitische bewijzen (Daleel) te bestuderen en de regel af te leiden. Imam Shafi’i verklaarde in zijn beroemde werk Ar Risala op pagina 75: “Niemand mag een mening geven over een specifiek onderwerp door enkel te stellen dat het is toegestaan of verboden, tenzij hij over zekere kennis beschikt, en deze kennis is gebaseerd op de Qur’an of de profetische traditie (Sunnah) of is afgeleid uit consensus (Ijma’) of via analogie (Qiyas).” Hij vervolgde op pagina 288, paragraaf 493: “Over alle zaken die een moslim aangaan, is er ofwel een bindende beslissing of een indicatie naar het juiste antwoord. Als er een bindende beslissing is, dan moet deze worden gevolgd. Als er geen indicatie is, dan wordt deze gezocht via zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).” Daarom is er voor elke menselijke handeling een sharia-rechtsregel (Hukm) en voor elke sharia-rechtsregel (Hukm) is er een bewijs (Daleel) uit de openbaring (Wahy), en zo worden de Ahkam Shari’ah (goddelijke regels) afgeleid uit de gedetailleerde bewijzen (Daleel) via het proces van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad).

So in order to establish the Islamic method of establishing the Khilafah we are required to study the Islamic evidences and extract the rule. Imam Shafi’i stated in his renowned work Ar Risala page 75: “No one should give an opinion upon a specific issue by merely stating that it is permitted or prohibited, unless he has sure knowledge, and this knowledge is based on the Qur’an or the Sunnah or derived from Ijma’a or through Qiyas.” He went on to say on page 288 paragraph 493: “On alll matters touching the (life of a) Muslim there is either a binding decision or an indication as to the right answer. if there is a binding decision then it should be followed. If there is no indication then it is sought by Ijtihad.” Hence for every single human action there is a Hukm Shari and for every Hukm Shari there is Daleel from the Wahi (revelation), and so the Ahkam Shari’ah (divine rules) are derived from the detailed evidences via the process of Ijtihad.

Allah (SWT) verklaart in soera al-Ma’idah,

Allah (swt) states in Surah al-Ma’idah,

“Vandaag heb Ik jullie religie (Deen) voor jullie volmaakt en Mijn gunst voor jullie voltooid en heb Ik de Islam als jullie religie (Deen) gekozen.” (TMQ al-Ma’idah, vers 4)

“This day I have perfected for you your Deen and completed my favour upon you and have chosen Islam as your Deen.” (TMQ al-Ma’idah, verse 4)

Imam Suyuti vermeldt dat alle Ahkam van de islam werden geopenbaard en dat de religie (Deen) in die zin op dat punt voltooid was (Al Itqan fe ‘Ulum ul Qur’an geciteerd door Sabuni in zijn Tibyan fee ‘Ulum ul Qur’an p18-19). Daarom is ons een volmaakte en voltooide religie (Deen) gegeven waarin geen enkel menselijk probleem onbehandeld is gebleven in de vorm van Ahkam Shari’ah, oftewel de regels die Allah (SWT) voor de moslims heeft vastgesteld om hun leven te leiden. Daarom zijn de sharia-regels het enige referentiepunt voor de gelovigen in alles wat zij doen, inclusief de methodologie voor het vestigen van het kalifaat (Khilafah) zoals Allah (SWT) in de Qur'an vermeldt,

Imam Suyuti mentions that all the Ahkam of Islam were revealed and so in that sense the Deen had become completed at this point (Al Itqan fe ‘Ulum ul Qur’an quoted by Sabuni in his Tibyan fee ‘Ulum ul Qur’an p18-19). Hence we have been given a perfected and completed Deen where no human problem has not been addressed in the form of Ahkam Shari’ah i.e. rules that Allah (swt) has laid down for the Muslims in order to live their lives. Hence the Shari’ah rules are the sole reference point of the believers in all that they do, including the methodology of establishing the Khilafah Allah (swt) states in the Qur’an,

“Wat de Boodschapper ﷺ jullie geeft, neem het aan, en wat hij jullie verbiedt, laat het achter; vrees Allah, want voorwaar, Allah is zeer streng in Zijn straf.” (TMQ al-Hashr, vers 7)

“Whatever the Messenger (saw) gives you take it and whatever he forbids you leave it, fear Allah for verily Allah is most stern in His punishment.” (TMQ al-Hashr, verse 7)

Dus we kunnen alleen overnemen uit de openbaring van de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah) en wat daarop wijst, namelijk de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) (ra) of wat daarop duidt, zijnde analogie (Qiyas). In dezelfde mate worden wij verhinderd om enige regel of wet over te nemen van andere dan deze bronnen in alle aangelegenheden van het leven.

So we can only adopt from the revelation of the Qur’an and the Sunnah and what indicates it, namely the Ijma’a of the Sahabah (ra) or what it points to, that is Qiyas (Analogy). Similarly we are prevented from adopting any rule or law from other than these sources in all of the affairs of life.

De Profeet ﷺ verklaarde: “Wie een handeling verricht die niet is gevestigd op onze zaak, die zal worden verworpen” (Overgeleverd door ‘A’ishah (vrede zij met haar) in de Jami’u us Sahih van imam Muslim)

The Prophet (saw) stated,“Whosoever enacts an action not established upon our affair will have it rejected” (Narrated by ‘A’ishah (ra) in the Jami’u us Sahih of Imam Muslim)

Dus wij zijn verplicht om ons in al onze handelingen te beperken tot de Ahkam Shari’ah, ongeacht of het gaat om het vaststellen van een verplichting, zoals het gebed, het aanstellen van een kalief, het vasten in de ramadan, enzovoort; een verbod, zoals zina, liegen, het verbod op het rechtspreken met ongeloof (Kufr), enzovoort; een toestemming, zoals eten en drinken, het gebruik van technologie, experimenteren in de natuurwetenschappen, enzovoort; of enige andere classificatie van een sharia-rechtsregel (Hukm), zoals het aanbevolen (Mandoub) of het afgeraden (Makruh). Al deze zaken vereisen bewijs uit de Qur’an of de profetische traditie (Sunnah) om de visie van de Islam en de rechtsregel (Hukm) van Allah over een bepaald kwestie vast te stellen.

So we are required to restrict ourselves to the Ahkam Shari’ah in all of our actions irrespective of whether in determining an obligation e.g. prayer, the appointing of a Khaleefah, fasting in Ramadhan etc., a prohibition e.g. Zina, lying, the prohibition of ruling by Kufr etc., a permission e.g. eating and drinking, utilising technology, experimentation in natural sciences etc. or any other classification of Shari’ah rule such as the favourable (Mandoub) or disliked (Makruh). All of these would require evidence from the Qur’an or the Sunnah to determine the view of Islam and Hukm of Allah on any issue.

Zodra is vastgesteld dat de hervatting van de islamitische levenswijze door het vestigen van het kalifaat de vitale kwestie is die de moslimgemeenschap (Ummah) onder ogen staat, zijn wij verplicht om naar de Islam te kijken om de acties te bepalen die wij moeten ondernemen om het kalifaat te herstellen, waardoor de Islam hiermee teruggebracht wordt naar de zaken van het leven.

Hence after having determined that the resumption of the Islamic way of life by establishing the Khilafah is the vital issue that faces the Ummah we are required to look to Islam to determine the actions that we are required to undertake in order to re-establish the Khilafah, thereby bringing Islam back to the affairs of life.

Dus we moeten beseffen dat voor elke menselijke handeling een rechtsregel (Hukm) islamitisch (Shar’i) is, oftewel een goddelijke regel. Voor elke rechtsregel (Hukm) islamitisch (Shar’i) is er een bewijs uit de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah), of de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), of aangegeven via analogie (Qiyas) gebaseerd op de teksten.

So we must realise that for every human action there is a Hukm Shari’i, i.e. divine rule. For every Hukm Shari’i there is an evidence from the Qur’an and the Sunnah or the Ijma’a of the Sahabah or indicated through Qiyas based upon the texts.

Ahkam sharia afgeleid uit de bewijs (Daleel) die definitief zijn. Wanneer we de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah) nauwkeurig bestuderen, zullen we vinden dat er bepaalde regels zijn waarvan het bewijs onbetwistbaar is en waar geen ruimte is voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Deze worden gevonden in de verzen van de Qur’an waarvan de betekenis Qat’i (definitief) is, en in die overleveringen (Hadith) van de Profeet ﷺ die onbetwistbaar bekend zijn als zijnde van de Profeet ﷺ (Mutawatir) en waarvan de betekenissen ook Qat’i zijn. Dit zijn Qat’i bewijzen die slechts op één manier begrepen kunnen worden en waarvan de verwerping een persoon tot ongeloof (Kufr) zou leiden. Bijvoorbeeld, zaken van geloofsleer (Aqeedah) zoals het geloof in het Paradijs (Jannah) en de Hel (Jahannam), en het geloof in de Dag des Oordeels zijn onbetwistbaar en zijn definitieve onderdelen van de religie (Deen) waarin wij moeten geloven.

Ahkam Shari’ah deduced from the Daleel (evidences) that are definite When scrutinising the Qur’an and the Sunnah we would find that there are certain rules whose evidence is indisputable and there is no room for Ijtihad. They are found in the verses of Qur’an whose meaning is Qat’i (definitive) and those Ahadith of the Prophet (saw) which are indisputably known to be from the Prophet (saw) (Mutawatir) and whose meanings are also Qat’i. These are Qat’i evidences which can only be understood in one manner and the rejection of which would lead a person to Kufr. For example, matters of Aqeedah such as the belief in Jannah (Paradise) and Jahannam (Hellfire), and the belief in the Day of Judgement are indisputable and are definitive parts of the Deen that we must believe in.

Op dezelfde manier zijn bepaalde Ahkam Shari’ah definitief en onbetwistbaar, en het verwerpen hiervan zou ongeloof (Kufr) zijn.

Similarly certain Ahkam Shari’ah are definitive and indisputable, and the rejection of these would be Kufr (disbelief).

Bijvoorbeeld, de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah) bevatten talrijke bewijzen (Daleel) met betrekking tot de verplichting van het instellen van het regelmatige gebed (Salah). Het verwerpen van deze verplichting zou ongeloof (Kufr) zijn. Een voorbeeld van een bewijs (Daleel) hiervoor is wanneer Allah (SWT) zei in soera al-Mu’minun: “Voorwaar, de gelovigen hebben het Succes (in het hiernamaals) bereikt, zij die hun gebeden (Salah) bewaken.” (TMQ al-Mu’minun, verzen 1-2)

For example the Qur’an and Sunnah contain numerous evidences concerning the obligation of the establishment of the regular Salah (prayer). The rejection of this obligation would be Kufr. An example of a Daleel for this would be when Allah (swt) said in Surah al-Mu’minun, “Verily the believers have attained the Success (in the hereafter), those who guard there prayers.” (TMQ al-Mu’minun, verses 1-2)

Ook de overlevering (Hadith) van de Profeet ﷺ, zoals authentiek overgeleverd in de Musnad van imam Ahmed ibn Hanbal:

Also the Hadith of the Prophet (saw) as narrated authentically in the Musnad of Imam Ahmed ibn Hanbal:

“Het verbond tussen mij en jou is het gebed (Salah); wie het gebed verlaat, pleegt een daad van ongeloof.” Hiermee is de rechtsregel (Hukm) islamitisch (Shar’i) definitief over de verplichting (Fard) van het gebed (Salah).

“The covenant between myself and yourself is the Salah whoever abandons prayer commits an action of disbelief” Hence the Hukm Shari’i is definitive on the obligation (Fard) of Salah.

Een ander voorbeeld van een vaststaande regel zou het verbod op woeker (Riba) zijn, dat in de Qur'an zonder enige ruimte voor misverstand is vastgesteld toen Allah (SWT) zei:

Another example of a definite rule would be the prohibition of Riba (usury/interest) that has been established without any room for misunderstanding in the Qur’an when Allah (swt) said:

“En Allah heeft de handel toegestaan, maar de rente verboden.” (TMQ al-Baqarah, vers 275)

“And Allah has permitted trade but forbidden usury.” (TMQ al-Baqarah, verse 275)

Deze, naast andere bewijzen, zijn duidelijk en definitief in hun betekenis en kunnen slechts duiden op het verbod (Tahreem) op rentehandel in zijn geheel, of dit nu plaatsvindt via persoonlijke bankzaken, het afsluiten van leningen bij het IMF of het steunen van het IMF door middel van donaties.

This amongst other evidences are clear and definitive in their import and can only mean the prohibition (Tahreem) of interest dealings in their totality, whether this occurred through personal banking, the taking of IMF loans or the supporting of the IMF through donations.

Andere voorbeelden van Ahkam die onbetwistbaar zijn, zijn zaken zoals de verplichting van het vasten in de maand ramadan, het verbod op het hebben van gezag door ongelovigen (Kafir) in islamitische gebieden zoals al-Quds, de verplichting om de heerschappij van Allah te herstellen en de verplichting van jihad. Al deze Ahkam zijn onbetwistbaar aangezien zij een bewijs (Daleel) hebben dat definitief is.

Other examples of Ahkam that are indisputable are matters such as the obligation of fasting in the month of Ramadhan, the prohibition of Kuffar having authority in the Islamic lands such as al-Quds, the obligation of restoring the rule of Allah and the obligation of Jihad. All of these Ahkam are indisputable since they have Daleel that are definitive.

In deze zaken is er geen ruimte voor meningsverschillen of uiteenlopende visies.

There is no room in these matters for any differences of opinions or divergences of views.

Ahkam sharia die zijn afgeleid uit bewijs (Daleel) zijn onbepaald; Ahkam sharia worden ook afgeleid uit bewijzen waarbij er ruimte is voor interpretatie met betrekking tot betekenissen, de relatie met het probleem dat voorhanden is en de geldigheid. Dit is waar wij verplicht zijn om de bewijzen verder te onderzoeken, aangezien Allah (SWT) de moslims gebiedt,

Ahkam Shari’ah deduced from Daleel that are indefinite Ahkam Shari’ah are also derived from evidences where there is room for interpretation regarding meanings, connection with the problem at hand and validity. This is where we are required to scrutinise the evidences further, since Allah (swt) orders the Muslims,

“Als jullie dan in een zaak geschillen, wend die dan tot Allah en Zijn Boodschapper ﷺ” (TMQ al-Nisa’a, vers 59)

“Then if you dispute in a matter return it to Allah and His Messenger (saw)” (TMQ al-Nisa’a, verse 59)

Daarom moet er in zaken waarin het bewijs (Daleel) op meer dan één manier kan worden geïnterpreteerd, het uiterste worden gedaan bij het begrijpen van de relevante bewijzen en het afwegen ervan in het licht van de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), wat wil zeggen: het afwegen van alle gerelateerde bewijzen die betrekking hebben op de zaak die ter discussie staat.

Hence, in matters where the Daleel (evidence) is interpretable in more than one manner the utmost must be done in understanding the relevant evidences and weighing them up in light of the Qur’an and the Sunnah i.e. weighing up all the related evidences pertaining to the matter under discussion.

Dit proces staat bekend als zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). De Profeet ﷺ leidde de metgezellen (Sahabah) om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te gebruiken als methodologie om de sharia-rechtsregels af te leiden uit hun bewijs (Daleel). Er is overgeleverd dat toen de Profeet ﷺ Mu’adh en Abu Musa Al-Ashari naar Jemen stuurde, hij ﷺ zei: ‘Waar zullen jullie mee rechtspreken?’ Zij zeiden: ‘Als we de regel niet vinden in de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), dan zullen we een geval met een ander vergelijken en waar het ook het dichtst bij de Haqq staat, daar zullen we naar handelen.’ Deze analogie gemaakt door de metgezellen (Sahabah) (ra) en goedgekeurd door de Profeet ﷺ beschreef het proces van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) bij het afleiden van regels. Ook is over hem ﷺ overgeleverd dat: “Toen hij Mu’adh als gouverneur naar Jemen stuurde, zei hij ﷺ tegen hem: ‘Waar zullen jullie mee rechtspreken?’ Mu’adh zei: ‘Met de Qur'an van Allah.’ De Profeet ﷺ vroeg toen: ‘Als je het niet vindt (de regel)?’ Hij zei: ‘Met de profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper ﷺ van Allah.’ De Profeet ﷺ zei: ‘Als je het niet vindt (de regel)?’ Mu’adh zei: ‘Dan zal ik mijn uiterste best doen en mijn mening geven.’ De Profeet ﷺ zei: ‘Alhamdu Lillah (Lof zij aan Allah) dat Hij de Boodschapper van Allah leidde naar datgene waar Allah en Zijn Boodschapper van houden.’ Deze overlevering (Hadith) staat Mu’adh duidelijk toe om zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te verrichten. Bovendien is het kennen van de sharia-rechtsregel (Hukm) onlosmakelijk verbonden met zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), tot op het punt dat het niet mogelijk is om de regels zonder dit te kennen.

This process is known as Ijtihad. The Prophet (saw) guided the Sahabah to make Ijtihad as the methodology to extract the Ahkam Shari’ah from their Daleel. It has been narrated that when the Prophet (saw) sent Mu’adh and Abu Musa Al-Ashari to Yemen, he (saw) said, ‘What are you going to rule by?’ They said, ‘If we don’t find the rule in the Qur’an and the Sunnah, we will compare a case to another and whatever is closer to the Haqq, we will act upon it.” This analogy made by the Sahabah (ra) and approved by the Prophet (saw) described the process of Ijtihad in deriving rules. Also, it was narrated about him (saw) that, “When he sent Mu’adh as a governor to Yemen, he (saw) said to him, ‘What are you going to rule by?’ Mu’adh said, ‘By the Qur’an of Allah.’ The Prophet (saaw) then asked, ‘If you don’t find (the rule)?’ He said, ‘By the Sunnah of the Messenger (saw) of Allah.’ The Prophet (saw) said, ‘If you don’t find (the rule)?’ Mu’adh said, ‘I exert my utmost and give my opinion.’ The Prophet (saw) said, ‘Alhamdu Lillah (Praise be to Allah) that He led the Messenger of Allah to that which Allah and His Messenger like.” This Hadeeth clearly permits Mu’adh to perform Ijtihad. Moreover, knowing the Hukm Shari’ (divine rule) is inexorably linked with Ijtihad to the extent that it is not possible to know the rules without it.

De Profeet ﷺ zei in één overlevering (Hadith): “Wanneer de rechter zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) verricht en hij maakt een fout, dan krijgt hij één beloning, en als hij het juiste doel treft, dan krijgt hij twee beloningen” (Sahih al-Bukhari met een vergelijkbare overlevering in Sahih Muslim)

The Prophet (saw) said in one Hadeeth, “When the judge makes Ijtihad and he errs he gets one reward and if he hits the mark he gets two rewards” (Sahih al-Bukhari with a similar narration in Sahih Muslim)

Dus wanneer de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) verricht om een goddelijke regel af te leiden en zijn uiterste best doet om de bewijzen te begrijpen, zal hij worden beloond, of hij nu gelijk heeft of niet. Daarom is het in deze gebieden natuurlijk dat er meningsverschillen bestaan, zolang deze verschillende meningen zijn afgeleid door gekwalificeerde zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) die hun uiterste best hebben gedaan om de relevante bewijzen te begrijpen.

So when the Mujtahid performs Ijtihad in order to extract a divine rule and exerts his utmost in understanding the evidences he will be rewarded whether he is correct or not. Hence in these areas it is natural for there to be differences of opinion as long as these different opinions are extracted by qualified Mujtahideen having exerted themselves in understanding the relevant evidences.

Het volgende is een voorbeeld om dit punt te illustreren:

The following is an example to illustrate this point:

In een bekende overlevering (Hadith) wordt verteld dat de Profeet ﷺ heeft verklaard: “Er is geen gebed (Laa Salaat) voor degene die de Fatiha van het Kitab niet reciteert in elke enkele raka'a.” De juristen zijn van mening verschilt over hun begrip van de strekking van deze overlevering. Sommigen hebben gesteld dat de Profeet ﷺ de geldigheid van het gebed (Sihhatus Salah) ontkende, het gebed zonder het reciteren van soera Fatiha, en het daarom noodzakelijk is om deze te lezen in elk enkel gebed (Salah), inclusief achter de imam. Aangezien dit de duidelijke betekenis van de tekst is en niet op een andere manier begrepen kan worden zonder een ander bewijs (Daleel). Dit begrip is toegeschreven aan imam Shafi’i.

In a well known Hadith the Prophet (saw) is narrated to have stated, “There is no prayer (Laa Salaat) for the one who does recite the Fatiha of the Kitab in every single rakaa’a. “ The jurists have differed in their understanding in the purport of this narration. Some have stated that the Prophet (saw) negated the validity of Salah (Sihhatus Salah), prayer without reciting Surah Fatiha and therefore it necessary to read it in every single prayer including behind the Imam. As this is the obvious meaning of the text and can not be understood in any other manner except with another Daleel. This understanding has been attributed to Imam Shafi’i.

Anderen hebben gezegd dat de uitdrukking laa salaat, wat ‘geen gebed’ betekent, geen ontkenning is van de geldigheid (Sihhah), maar eerder een ontkenning van de volmaaktheid (Kamala), zoals in de overlevering (Hadith) die werd bevestigd door imam Nawawi in zijn Arbaeen: “Laa yuminoo.....”, “Niemand van jullie heeft het geloof (Iman) bereikt totdat hij voor zijn broeder houdt van wat hij voor zichzelf houdt.” Daarom gaat het volgen van de imam voor het reciteren van de Fatiha, en het zou daarom niet achter de imam gedaan moeten worden, maar alleen gereciteerd wanneer men het gebed (Salah) alleen verricht. Deze mening is toegeschreven aan imam Abu Hanifah.

Others have said that the expression laa salaat meaning ‘no prayer’ is not a negation of validity (Sihhah) but rather a negation of perfection (Kamala) as in the hadeeth authenticated by Imam Nawawi in his Arbaeen, “Laa yuminoo.....”, “Not one of you has attained Iman until he loves for his brother what he loves for himself.” Therefore the following of the Imam takes precedence over the reciting the Fatiha and therefore should not be done behind the Imam but only recited when prayer by ones self. This opinion has been attributed to Imam Abu Hanifah.

Er bestaat een derde visie die aan imam Malik is toegeschreven, namelijk dat men wanneer men achter de imam bidt, alleen de Fatiha moet reciteren in de raka’aat waarin de imam zwijgt, maar dat deze niet wordt gereciteerd wanneer de imam hardop reciteert, oftewel de eerste twee raka’aat van Maghrib, Isha en Salatul Fajr.

A third view exists and this view has been attributed to Imam Malik, which is that when behind the Imam one should only recite the Fatiha in the raka’aat that the Imam is silent, but not recited when the Imam recites aloud i.e. the first two Raka’aat of Maghrib, Isha and Salatul Fajr.

Dit voorbeeld moet illustreren hoe zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) feitelijk gebaseerd is op de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah) en niet louter betekent dat men het verstand gebruikt om een regel af te leiden.

This example should illustrate how Ijtihad is actually based upon the Qur’an and Sunnah and does not merely mean using the mind to derive a rule.

Op vergelijkbare wijze zijn wij verplicht om de ideeën die als methodologieën worden gepresenteerd kritisch te onderzoeken, en of deze daadwerkelijk de relevante islamitische bewijzen vormen of dat het Ijtihadaat zijn.

Similarly we are required to scrutinise the ideas that are put forward as methodologies and whether they are actually the relevant Islamic evidences or whether they are Ijtihadaat.