Het voorbeeld van de Boodschapper ﷺ demonstreert de enige methodologie voor het hervatten van het kalifaat en het vestigen van een islamitische staat, met andere woorden: het veranderen van het gebied van het ongeloof (Dar al-Kufr) naar het gebied van de islam (Dar al-Islam).

The example of the Messenger (saw) demonstrates the only methodology of resuming the Khilafah and establishing an Islamic State, in other words changing Dar ul-Kufr to Dar ul-Islam.

Daarom is een gedetailleerd begrip nodig van hoe de verplichte elementen (Arkan) van de Methodologie van de Profeet ﷺ afgeleid moeten worden. Zodra dit duidelijk is, moet het worden toegepast op onze situatie bij het bepalen van de weg om het kalifaat te hervatten.

Hence, a detailed understanding of how to derive the obligatory elements (Arkan) of the Methodology of the Prophet (saw) is needed. After this is clear it must be applied to our situation in determining the way to resume the Khilafah.

Het principe van Ta’asi, of het nabootsen van de handelingen van de Boodschapper ﷺ, heeft altijd een sectie ingenomen in de boeken over Usul bij het begrijpen van de profetische traditie (Sunnah) van de Profeet ﷺ. Het onderwerp dat wordt besproken is hoe men de Boodschapper ﷺ kan nabootsen in zijn gedrag en welke waarde aan een dergelijke nabootsing moet worden toegekend.

The principle of Ta’asi or emulating the actions of the Messenger (saw) has always occupied a section of the books on Usul when understanding the Sunnah of the Prophet (saw). The subject matter under discussion is how to emulate the Messenger (saw) in his behaviour and what value to give such emulation.

Allah (SWT) verklaart in de Qur'an: “Voorwaar, in de Boodschapper van Allah ﷺ heb je een voortreffelijk voorbeeld” (TMQ al-Ahzab, vers 21)

Allah (swt) states in the Qur’an, “Verily in the Messenger of Allah (saw) you have the finest example” (TMQ al-Ahzab, verse 21)

Ook gebiedt Allah (SWT) de Profeet ﷺ om tegen de gelovigen te zeggen,

Also Allah (swt) orders the Prophet (saw) to say to the believers,

“Als je van Allah houdt, volg mij dan, en Allah zal van je houden en je zonden vergeven; en Allah is Ghafoor al-Raheem”. (TMQ al-e-Imran, vers 31)

“If you do love Allah then follow me, and Allah will love you and forgive you for your sins and Allah is Ghafoor al-Raheem”. (TMQ al-e-Imran, verse 31)

Daarom zijn moslims verplicht om de voetsporen van de Boodschapper ﷺ te volgen en na te bootsen als zij de vergeving van Allah (SWT) en het toetreden tot de Paradijs (Jannah) beogen. Het is daarom een plicht om hem ﷺ na te bootsen en te imiteren. Moslims moeten hem echter correct imiteren en op de wijze waarop Allah (SWT) ons daartoe verplicht. Het volgende is een uiteenzetting van zijn ﷺ handelingen.

Hence Muslims are obliged to emulate and follow in the footsteps of the Messenger (saw) if the forgiveness of Allah (swt) and entering into Jannah is hoped for. Therefore, it is an obligation to emulate him (saw) and imitate him. However, Muslims are required to imitate him correctly and in the manner which Allah (swt) obliges us to do so. The following is a breakdown of his (saw) actions.

Dit zouden handelingen zijn die deel uitmaken van de natuur van de Profeet ﷺ. Zo vertelt Bukhari bijvoorbeeld dat hij ﷺ rood werd wanneer hij boos werd. Ook volgens imam Tirmidhi in zijn Shama’il liep hij ﷺ zeer snel, alsof hij een heuvel afliep. Het is voor ons toegestaan om deze uit liefde na te bootsen, aangezien het handelingen van de Profeet ﷺ waren, maar ze dragen geen wetgevende gevolgen met zich mee en vallen daarom onder het toegestane (Mubah).

These would be actions which are part of the nature of the Prophet (saw). So, for example Bukhari narrates that he (saw) would go red when he got angry. Also according to Imam Tirmidhi in his Shama’il, he (saw) would walk very quickly as though he was walking down a hill. These are permitted for us to copy out of love, as they were actions of the Prophet (saw), but they carry no legislative consequences, and thus fall under the Mubah (permissible).

Dit zijn handelingen die specifiek waren voor de Profeet ﷺ. Zo was het voor zijn vrouwen in de Qur'an bijvoorbeeld verboden om opnieuw te trouwen nadat zij weduwe waren geworden, terwijl gelovige vrouwen wel opnieuw mogen trouwen nadat hun eerste echtgenoot is overleden of zij gescheiden zijn. Het was hem ﷺ ook toegestaan om met meer dan vier vrouwen te trouwen, terwijl dit voor alle moslims verboden is. Hij ﷺ zou dag en nacht vasten zonder te stoppen, maar hij verbood de moslims om dit te doen. Tahajjud was verplicht (Wajib) voor hem, maar Nafilah voor alle moslims (al-Shakhsiyyat ul-Islamiyyah Vol. 3). Moslims is het verboden de Boodschapper ﷺ in deze zaken te volgen. Men kan dus geen Tahajjud verrichten als een verplicht (Fard), noch kan men moslimvrouwen verhinderen om opnieuw te trouwen nadat zij gescheiden zijn of weduwe worden. Ook kunnen moslims niet met meer dan vier vrouwen trouwen. Het volgen van de Profeet ﷺ in een van deze zaken zou verboden (Haram) zijn.

These are actions that were specific to the Prophet (saw). So, for example his wives in the Qur’an were prohibited from remarrying after being widowed, whereas the believing women can remarry after their first husband dies or they divorce. He (saw) was also permitted to marry more than four wives whilst all Muslims are forbidden from this. He (saw) would fast day and night without stopping, but he prohibited the Muslims from doing so. Tahajjud was wajib upon him but Nafilah for all Muslims (al-Shakhsiyyat ul-Islamiyyah Vol. 3). Muslims are prohibited from following the Messenger (saw) in these matters. So one cannot pray Tahajjud as a Fard, nor can one prevent the Muslim women re-marrying after they divorce or become widows. Nor can Muslims marry more than four wives. Following the Prophet (saw) in any of these would be Haram.

Dit zijn de overige handelingen, uitspraken of instemmingen van de Boodschapper ﷺ en zij dragen juridische gevolgen met zich mee. Zo kunnen zij bijvoorbeeld verplichtingen, aanbevelingen of toestemming verduidelijken. Als de handeling die de Profeet ﷺ verrichtte diende als uitleg van een eerdere verplichting (Fard), dan wordt die zaak verplicht (Fard). Allah (SWT) stelt bijvoorbeeld in vele vers (Ayah) van de Qur'an dat het gebed (Salah) op vaste tijden moet worden verricht. De Profeet ﷺ verklaarde in een bekende overlevering (Hadith) die wordt overgeleverd door imam Bukhari: “Bid zoals jullie mij zien bidden”. Dus het feit dat de Profeet ﷺ herhaaldelijk in dezelfde volgorde (Tarteeb) en in herhaling (Ta’addud) bad, verduidelijkt de eerdere verplichting en is daarmee op zichzelf verplicht. Ook stelt Allah (SWT),

These are the rest of the actions, speech or consent of the Messenger (saw) and carry legal consequences. So for example they may explain obligations, recommendations or permission. If the action that the Prophet (saw) was undertaking came as an explanation to a previous obligation (Fard) then that matter would become Fard. Allah(swt), for example, states in many Ayaat of Qur’an to establish the Salah at regular times. The Prophet (saw) stated in a well known Hadith that is narrated by Imam Bukhari, “Pray as you see me pray”. So the fact that the Prophet (saw) repeatedly prayed in the same order (Tarteeb) and in repetition (Ta’addud) explains the previous obligation and hence is obligatory itself. Also, Allah (swt) states,

“Wie van jullie de maand ziet, laat hem vasten.” (TMQ al-Baqarah, vers 184)

“Whosoever amongst you witnesses the month let him fast”. (TMQ al-Baqarah, verse 184)

De Profeet ﷺ verklaarde in een bekende overlevering (Hadith): “Vast wanneer je hem (de maan) ziet en stop met vasten wanneer je hem (de maan) ziet, en als het bewolkt is, maak dan de dertig dagen af” (Geverifieerd door Ibn Hajr al Asqalani in Bulugh ul-Maram). Deze overlevering bepaalt dus wanneer men moet vasten en wanneer men moet stoppen met vasten, waarmee een eerdere opdracht in de Qur’an wordt toegelicht en daarmee dezelfde regel wordt gevolgd, namelijk het verplicht (Fard) zijn van het zien van de Hilal of het voltooien van de dertig dagen om het vasten te beginnen of te beëindigen.

The Prophet (saw) stated in a well known Hadith, “Fast when you see it (the moon) and stop fasting when you see it (the moon) and if it is cloudy then complete the thirty days” (Authenticated by Ibn Hajr al Asqalani in Bulugh ul-Maram). So this narration determines when to fast and when to stop fasting, thus explaining a previous order in the Qur’an and hence following the same rule i.e. the Fard of sighting the Hilal or the completion of the thirty days in order to begin fasting or end it.

Het verkrijgen van de welgevalligheid van Allah (SWT) en het dichter bij Allah (SWT) komen, is het doel van de gelovige en de fundamentele premisse van al zijn handelingen. Daarom worden die handelingen die de welgevalligheid van Allah (SWT) verdienen en die, indien nagelaten, kunnen leiden tot straf, beschouwd als verplicht (Fard). Echter, die handelingen die een moslim dichter bij Allah (SWT) brengen, maar die, indien nagelaten, geen dreiging van straf met zich meebrengen, worden beschouwd als aanbevolen of voorkeurshandelingen, Mandoub. Indien de handelingen van de Boodschapper ﷺ wijzen op het dichter bij Allah komen (Taqarrub il Allah), dan zijn deze ook aanbevolen. Zo zijn bijvoorbeeld het gedenken (Dhikr) en de smeekbede (Du’a) zaken die de gunst van Allah (SWT) verkrijgen en zijn zij dus Mandoub. Zo is er bijvoorbeeld vanuit de Shama’il al-Tirmidhi overgeleverd dat de Profeet ﷺ het eten begon met Tasmiyah (het zeggen van Bismillahir Rahmanir Raheem); dit zou dienen als een gedenken aan Allah (SWT) en zou het tonen van dankbaarheid betekenen, en zou daarom aanbevolen zijn.

Gaining the pleasure of Allah (swt) and getting closer to Allah (swt) is the purpose of the believer and the fundamental premise of all of his actions. Hence those actions which earn Allah (swt)’s pleasure and if omitted can lead to punishment are deemed as Fard. However, those which bring a Muslim closer to Allah (swt) but if omitted do not carry a threat of punishment are deemed as recommended or preferable acts, Mandoub. If the actions of the Messenger (saw) indicate getting closer to Allah (Taqarrub il Allah) then they are also recommended. So for example the Dhikr and Du’aa gain Allah’s (swt) favour and are thus Mandoub. So, for example, it has been narrated from the Shama’il al-Tirmidhi that the Prophet (saw) used to commence eating with Tasmiyah (saying Bismillahir Rahmanir Raheem) this would serve as a reminder of Allah (swt) and would mean showing thankfulness and hence would be recommended.

Wat betreft handelingen die geen indicatie van Qurbah of de dreiging van straf of beloning inhouden, zouden deze louter toegestaan (Mubah) zijn en zouden moslims eraan deelnemen als zij dat wensten. Bijvoorbeeld, hij ﷺ gebruikte schrijvers om de Qur’an te bewaren op palmbladeren. Deze wijze van bewaren brengt geen beloning of straf met zich mee, daarom is het toegestaan (Mubah). Andere middelen zoals cd's en drukwerk zijn op vergelijkbare wijze toegestaan (Mubah).

As for actions which carry no indication of Qurbah or threat of punishment and reward, they would merely be Mubah (permitted) and Muslims would engage in them if they so wished. For example, he (saw) used scribes to preserve the Qur’an on date palm leaves. This style of preservation carries no reward or punishment hence it is Mubah. Other means such as CD’s and Printing are similarly Mubah.

De relevantie hiervan voor het huidige onderwerp is dat men de handelingen die hij ﷺ deed als stijlen die niet verplicht waren, kan onderscheiden van de verplichte (Fard of Wajib) handelingen, die hij ﷺ uitvoerde als verplicht (Fard) en als onderdeel van zijn methodologie.

The relevance of this for the topic at hand is that one is able to distinguish those actions which he (saw) did as styles that weren’t obligatory, from the obligatory (Fard or Wajib) actions, which he (saw) undertook as Fard and part of his methodology.