د خدای پرته ژوند – د بې دینۍ پایلې - ربانی حقیقت

د خدای پرته ژوند – د بې دینۍ پایلې - ربانی حقیقت | Quran Course

0% read · 10 min left

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

د خدای پرته ژوند – د بې دینۍ پایلې

Life Without God – The Implications Of Atheism

by By Hamza Andreas Tzortzis10 min readViewed 97 times

الحاد یو داسې فکري موقف نه دی چې په خلا کې موجود وي. که د هغه ادعاوې سمې وي، نو انسان باید ځینې ناګزیره وجودي او منطقي پایلې ومني چې ډیرې تیاره دي. د الحاد له مخې ژوند بې معنا ښکاري. لاندې بحث ممکن د خدای لپاره عقلي دلیل ونه وړاندې کړي، او دا هم نه ده ثابته چې یوازې د دې لپاره خدای شتون لري چې له خدای پرته ژوند عبث ښکاري. خو دا بحث هغه زرغون ځمکه برابروي چې په دې کتاب کې عقلي دلیلونه پکې ریښې غځوي.

Atheism is not an intellectual position that exists in a bubble. If its claims are true, then one would have to make some inevitable existential and logical conclusions that are very bleak. Under atheism, life is ludicrous. The following discussion may not provide a rational case for God, nor does it follow that God exists simply because life without God seems absurd. However, it does provide the fertile ground in which the rational arguments in this book take root.

د دې څپرکي په لومړۍ برخه کې بحث وشو چې ډیری ملحدان فلسفي طبیعت پالونکي دي، یعنې دا عقیده لري چې هیڅ ماورايي شی نشته او د کائنات هر څه د فزيکي پروسو په واسطه تشریح کېدای شي. الحاد د فلسفي طبیعت پالنې سره یوځای د یوه وجودي پرځو لپاره نسخه ده. فورمول ساده دی: د خدای نشتوالی، چې د هغه سره تړلي تصورات لکه د الهي محاسبې مفهوم هم شامل دي، د وروستۍ هیلې، ارزښت او هدف نشتوالی رامنځته کوي. همدارنګه دا د ابدي او معنی لرونکې خوښۍ نشتوالي ته هم لاره هواروي.

امید هغه احساس یا تمنا او خواهش ده چې یو شی پیښ شي. موږ ټول د ښو ژوندونو، ښې روغتیا او ښې دندې امید لرو. په پای کې موږ ټول د یوې نامرې او خوشحاله ژوند امید لرو. ژوند داسې یوه حیرانونکې ډالۍ ده چې هیڅوک په حقیقت کې نه غواړي چې د هغه شعوري وجود پای ومومي. همداراز هرڅوک غواړي چې د یوه ډول وروستي عدالت شتون ولري، چېرې چې ظلمونه سم کېږي او مربوط خلک حساب ورکوي. د پام وړ ده چې که زموږ ژوند بد وي، یا درد او رنځ وګوري، موږ د یوې سکون، خوښۍ او آرامۍ امید کوو. دا د انساني روح انعکاس دی؛ موږ د تیارې نفق په پای کې د رڼا امید کوو، او که مو آرامي او خوښي ولرې، غواړو چې همداسې وساتو. څرنګه چې الحاد الهي او ماورایي شیان انکار کوي، نو د آخرت تصور هم رد کوي. پرته له دې، د درد له ژوند وروسته د خوښۍ امید نشته. په دې توګه، د ژوند وروسته د یوه مثبت شي د پیښېدو تمه له لاسه ورکول کېږي. د الحاد په نظر کې موږ د خپل ژوند د تیارې نفق په پای کې هیڅ رڼا نشو تمه کولی. تصور وکړئ چې تاسو د دریمې نړۍ هېواد کې زیږېدلي یاست او ټول ژوند مو په لوږه او غربت کې تېر کړی. د الحاد د نظر له مخې، تاسو یوازې د مرګ لپاره مقدر شوي یاست. دې ته د اسلامي نظر سره پرتله کړئ: زموږ په ژوند کې د ټولو رنځونو موخه یو لوی ښېګڼه ده. له همدې امله، د شیانو په لوی ترکیب کې، هېڅ درد یا رنځ چې موږ یې ګالو بې معنا نه دی. الله تعالی د ټولو رنځونو په اړه خبر دی، او هغه به بدله ورکړي (وګورئ څپرکی ۱۱). خو د الحاد له مخې، زموږ دردونه هم د خوښۍ په څیر بې معنا دي. د نیکانو لوی قربانۍ او د مظلوم درد په یوې بې‌پروا نړۍ کې د لوېدونکو دومینو ډبرو په څیر دي. دوی د کومې لوی ښېګڼې یا لوړې موخې لپاره نه پیښېږي. د آخرت یا کومې بلې ډول خوښۍ هېڅ وروستی امید نشته. که حتی اگر د خوښۍ او لوی پلورو ژوند هم ومو، نو زیاتره موږ به په ناګزیره توګه د یوې ډول بدې برخلیک یا د نورو خوښیو د نه ختمیدونکي هیلې په ګرداب کې ډوب شو. د بدبین فیلسوف آرتور شوپنهاور په ښه توګه هغه نا امیدي او بد برخلیک بیان کړی دی چې زموږ په لاره کې دی:

Hope is defined as the feeling or expectation and desire for something to happen. We all hope for good lives, good health and a good job. Ultimately, we all hope for an immortal blissful existence. Life is such an amazing gift that no one really wants his or her conscious existence to end. Similarly, everyone desires that there will be some form of ultimate justice where wrongs are made right, and the relevant people will be held accountable. Significantly, if our lives are miserable, or experience pain and suffering, we hope for some peace, pleasure and ease. This is a reflection of the human spirit; we hope for light at the end of the dark tunnel, and if we have tranquillity and joy, we want to keep it that way. Since atheism denies the Divine and the supernatural, it also rejects the concept of an afterlife. Without that, there can be no hope of pleasure following a life of pain. Therefore, the expectation for something positive to happen after our lives is lost. Under atheism we cannot expect any light at the end of the dark tunnel of our existence. Imagine you were born in the third world and spent your whole life in starvation and poverty. According to the atheist worldview, you are merely destined for death. Contrast this with the Islamic perspective: all instances of suffering that happen in our lives are for some greater good. Therefore, in the larger scheme of things, no pain or suffering we undergo is meaningless. God is aware of all our sufferings, and He will provide recompense (see Chapter 11). According to atheism, however, our pains are as meaningless as our pleasure. The immense sacrifices of the virtuous and the distress of the victim are falling dominoes in an indifferent world. They occur for no greater good and no higher purpose. There is no ultimate hope of an afterlife or any form of happiness. Even if we lived a life of pleasure and immense luxuries, most of us would inevitably be doomed to some form of evil fate or an incessant desire for more pleasure. The pessimist philosopher Arthur Schopenhauer aptly described the hopelessness and ill fate that awaits us:

ما انسانان د یوه ډګر د وړو غوایانو په څیر یو، چې د قصاب په سترګو کې ځای نیسو، هغه یو یو کس د خپل شکار لپاره غوره کوي. همداسې، د خپلو ښو ورځو په وخت کې موږ ټول له دې نه بې خبره یو چې شاید راتلونکې بدې برخلیک زموږ انتظار کوي — ناروغي، غربت، معلولیت، د سترګو یا عقل له لاسه ورکول… د ژوند د عذاب ډیره برخه همدې کې ده، چې وخت پرله پسې موږ ته فشار راوړي، هیڅکله مو ساه نه اخلي، بلکې تل داسې راځي لکه یو سخت ډزي چې د کوړې په لاس وي. که کله وخت خپل لاس ودروي، نو یوازې هغه وخت دی چې موږ د بیزاري په درد کې ورکړل شوي یو… په حقیقت کې، دا باور چې نړۍ او انسان داسې شی دی چې د شتون پر ځای نه وو، دا داسې یو ډول دی چې موږ یو بل ته د زغم او بښنې ستړیا ورکوي. هو، له دې نظره موږ کولی شو د خطاب مناسبه بڼه هم «ښاغلی»، «صاحب» یا «مین هیر» نه، بلکې «زما د مصیبت ملګری»، «Socî malorum»، «compagnon de miseres» وګڼو! قرآن کریم د دې ناهیلۍ په لور اشاره کوي. هغه دلیل ورکوي چې یو مؤمن نشي کولی ناهیله شي؛ تل امید شته، او امید د خدای د رحمت سره تړلی دی، او د خدای رحمت به په دې دنیا او په آخرت کې ښکاره شي: {إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ}.42

“We are like lambs in a field, disporting themselves under the eye of the butcher, who chooses out first one and then another for his prey. So it is that in our good days we are all unconscious of the evil fate may have presently in store for us—sickness, poverty, mutilation, loss of sight or reason… No little part of the torment of existence lies in this, that Time is continually pressing upon us, never letting us take breath, but always coming after us, like a taskmaster with a whip. If at any moment Time stays his hand, it is only when we are delivered over to the misery of boredom… In fact, the conviction that the world and man is something that had better not have been, is of a kind to fill us with indulgence towards one another. Nay, from this point of view, we might well consider the proper form of address to be, not Monsieur, Sir, mein Herr, but my fellow-sufferer, Socî malorum, compagnon de miseres!” The Qur’an alludes to this hopelessness. It argues that a believer cannot despair; there will always be hope, and hope is connected to God’s mercy, and God’s mercy will manifest itself in this life and the hereafter: “Certainly no one despairs of God’s Mercy, except the people who disbelieve.”42

«په هغه ورځ خلک په جلا ډلو کې راووځي چې خپل عملونه وویني. نو چا چې د ذرې په اندازه نیکي کړې وي، هغه به یې وویني، او چا چې د ذرې په اندازه بدي کړې وي، هغه به هم هغه وویني.» «خدای آسمانونه او ځمکه د یوه حق لپاره پیدا کړي دي: دې لپاره چې هر نفس ته د هغه د عملونو سره سم بدله ورکړي. دوی به ظلم ته نه کیږي.» د طبیعت پالنې فلسفي نظر له مخې، ژوند د هغه مور په شان دی چې خپل ماشوم ته یو لوبونکی ورکوي او بیا یې بې کوم دلیل بیرته اخلي. ژوند، له شکه پرته، یوه ښکلې ډالۍ ده. خو هر خوښي، خوشحالي او مینه چې موږ تجربه کړې، له موږ څخه اخیستل کیږي او په تل لپاره له لاسه ورکیږي. ځکه چې ملحد خدای او آخرت انکار کوي، دا معنا لري چې هغه خوښۍ چې موږ په ژوند کې تجربه کړي، ورکیږي. د خوښۍ، خوشحالۍ، مینې او نیکمرغۍ د دوام هیله نه پاتې کیږي. په مقابل کې، د اسلام له مخې، دا مثبت تجربې د دنیوي ژوند وروسته هم پیاوړې کیږي او دوام مومي:

“On that Day, people will come forward in separate groups to be shown their deeds: whoever has done an atom’s weight of good will see it, but whoever has done an atom’s weight of evil will see that.” “God created the heavens and the Earth for a true purpose: to reward each soul according to its deeds. They will not be wronged.” Life, from the perspective of philosophical naturalism, is like a mother giving her child a toy and then taking it back for no reason. Life, without a doubt, is a wonderful gift. Yet any pleasure, joy and love we have experienced will be taken away from us and lost forever. Since the atheist denies the Divine and the hereafter, it means that the pleasures we have experienced in life will disappear. There is no hope of a continuation of happiness, pleasure, love and joy. However, under Islam, these positive experiences are enhanced and continued after our worldly life:

لیکن په اسلام کې، هغو کسانو چې خدای عبادت کوي او مهربان، ایماندار، عادل، نرم زړه او بښونکي دي، د دوی وروستی انجام د هغو کسانو له انجام سره توپیر لري چې په خپل شر کې دوام ورکوي. د نیکو کسانو کور دایمي خوښي ده، او د بدو کسانو کور د خدای څخه لیرې والی دی. دا لیرې والی د هغې خبرې پایله ده چې څوک په پوهه سره د خدای رحمت او لارښوونه انکار کوي، او دا په حتمي توګه روحاني درد او عذاب ته لاره هواروي. ښکاره ده چې اسلام موږ ته ابدي ارزښت ورکوي. په داسې حال کې چې د الحاد له مخې، ارزښت د خپلو سرونو د یوې وهمې څخه پرته په منطقي توګه نه شي ثابتېدای. د دې دلیل د ځواک سره سره، ځینې ملحدین لا هم اعتراض کوي. د دوی له اعتراضونو یو په دې پوښتنه کې دی: خدای موږ ته ابدي ارزښت ولې ورکوي؟ ځواب ساده دی. خدای کائنات پیدا کړي او له هغې څخه لوړ دی، او د ده علم او حکمت بې حده دي. د ده نومونه العليم او الحكيم دي. له همدې امله، هغه څه چې هغه ارزښت ورکوي، عمومي او معروضي دي. د پاملرنې بله لاره دا ده چې خدای د ډیر کامل وجود په توګه وپیژندل شي، یعنې هغه له هر ډول کمۍ او عیب څخه پاک دی. نو لازمي ده چې هغه څه چې هغه یې ارزښت ورکوي، معروضي او ابدي وي، ځکه دا معروضیت د هغه د کمال یوه برخه ده. بل اعتراض وایي چې حتی که موږ ومنو چې خدای موږ ته ابدي ارزښت ورکوي، بیا هم دا ارزښت مختاري به وي، ځکه چې د هغه د نظر تابع دی. دا ادعا د مختاريت د معنا په غلط درک ولاړه ده. مختاریت د یو فرد محدودې ذهنیت او/یا احساساتو ته اړه لري. مګر د خدای نظر د بې حده علم او حکمت پر بنسټ دی. هغه هرڅه پوهیږي؛ موږ نه پوهیږو. کلاسیک عالم ابن کثیر وایي چې خدای د علم او حکمت ټوله بشپړتیا لري، او موږ یې یوازې ځینې برخې لرو. په بل عبارت: خدای عکس ټول لري، موږ یوازې یو پکسل لرو. سید حسین نصر، د جارج واشنګټن پوهنتون د اسلامي مطالعاتو پروفیسر، د بشري حقونو او کرامت د مفهوم یوه ښه لنډیز وړاندې کوي، کوم چې په نهایت کې ارزښت ته اشاره کوي، په هغه صورت کې چې خدای نشته:

However, in Islam, the ultimate end of those who worship God and are compassionate, honest, just, kind and forgiving is contrasted with the end of those who persist with their evil. The abode of the good is eternal bliss and the abode of the evil is Divine alienation. This alienation is a consequence of consciously denying God’s mercy and guidance, which inevitably results in spiritual anguish and torment. Clearly, Islam gives us ultimate value. However, under atheism, value cannot be rationally justified except as an illusion in our heads. Despite the force of this argument, some atheists still object. One of their objections involves the following question: Why does God give us ultimate value? The answer is simple. God created and transcends the universe, and He has unlimited knowledge and wisdom. His names include The-Knowing and The-Wise. Therefore, what He values is universal and objective. Another way of looking at it is by understanding that God is the maximally perfect Being, which means He is free from any deficiency and flaw. Therefore, it follows that what He values will be objective and ultimate, because this objectivity is a feature of His perfection. Another objection argues that even if we were to accept that God gives us ultimate value, it would still be subjective, as it would be subject to His perspective. This contention is premised on a misunderstanding of what subjectivity means. It applies to an individual’s limited mind and/or feelings. However, God’s perspective is based on unlimited knowledge and wisdom. He knows everything; we do not. The classical scholar Ibn Kathir states that God has the totality of wisdom and knowledge; we have its particulars. In other words: God has the picture, we merely have a pixel. Seyyed Hossein Nasr, Professor of Islamic studies at George Washington University, provides an apt summary of the concept of human rights and dignity—which ultimately refer to value—in the absence of God:

پیژندنې دې بشري مسؤلیتونو یا حقونو ته له ځانه کېدو دمخه، باید بنسټیز مذهبي او فلسفي پوښتنه ځواب شي: «د انسان کیدو معنا څه ده؟» د نن ورځې نړۍ کې ټول د بشري حقونو او د انساني ژوند د مقدس والي خبرې کوي، او ډېری سیکولرستان حتی ځانونه د بشري حقونو حقیقي ملاتړي بولي، د هغو کسانو په وړاندې چې مختلف مذهبي نظرونه منې۔ مګر د حیرانتیا خبره داده چې ډېری وخت دغه د بشریت ملاتړي باور لري چې انسانان له ځاني ترقي شوو بندرانو پرته بل څه نه دي، چې دغه بندران هم له ټيټو ژوندیو ژوندو ډولونو او په پای کې د مالیکولونو له مختلفو ترکیبونو څخه راپیدا شوي دي۔ که انسان یوازې د هغو «کورو ځواکونو» پایله وي چې د مالیکولونو په اصلي کاینناتي سوپ باندې اغیزه کوي، نو آیا د انساني ژوند د مقدس والي دعوه پخپله عقلاً بې معنا او یوازې یو تشه احساساتي څرګندونه نه ده؟ آیا انساني کرامت له یوې داسې فکري جوړې شوې نظریې پرته بل څه دی چې په واقعیت کې بنسټ نه لري؟ او که موږ یوازې د لوړ منظم شوو بې ژوندو ذرو څخه پرته بل څه نه یو، نو د «بشري حقونو» د ادعا لپاره بنسټ کوم دی؟ دا بنسټیزې پوښتنې د هیڅ جغرافیوي پولې نه پیژني، او هرې خوا کې فکر کوونکي خلک یې پوښتي۔ موږ ارزښت لرو، مګر نړۍ کوم ارزښت لري؟

“Before speaking of human responsibilities or rights, one must answer the basic religious and philosophical question, ‘What does it mean to be human?’ In today’s world everyone speaks of human rights and the sacred character of human life, and many secularists even claim that they are true champions of human rights as against those who accept various religious worldviews. But strangely enough, often those same champions of humanity believe that human beings are nothing more than evolved apes, who in turn evolved from lower life forms and ultimately from various compounds of molecules. If the human being is nothing but the result of ‘blind forces’ acting upon the original cosmic soup of molecules, then is not the very statement of the sacredness of human life intellectually meaningless and nothing but a hollow sentimental expression? Is not human dignity nothing more than a conveniently contrived notion without basis in reality? And if we are nothing but highly organized inanimate particles, what is the basis for claims to ‘human rights’? These basic questions know no geographic boundaries and are asked by thinking people everywhere.” We have value, but what value does the world have?

فرض کړئ چې زه په یوه داسې کوټه کې ایښودل شوی یم چې ټول زما خوښ لوبې، ګیجټونه، ملګري، ګران خلک، خواړه او څښاک په کې دي، خو زه پوهیږم چې په پنځو دقیقو کې زه، نړۍ او هر څه به ویجاړ شي. نو زما شتمنیو ارزښت به څه وي؟ هېڅ ارزښت به ونه لري. خو پنځه دقیقې یا ۶۵۷،۰۰۰ ساعتونه (چې ۷۵ کلونو سره برابر دي) څه شی دي؟ دا یوازې وخت دی. یوازې د دې لپاره چې موږ ۷۵ کاله ژوند کوو، دا توپیر نه رامنځته کوي. د ملحد نظر له مخې ټول به ویجاړ شي او هېر به شي. دا خبره د اسلام لپاره هم سمه ده. هرڅه به فنا شي. نو په حقیقت کې نړۍ په ذاتي ډول هېڅ ارزښت نه لري؛ دا لنډمهاله، تېرېدونکې او لنډ عمره ده. په هرصورت، د اسلامي نظر له مخې نړۍ ارزښت لري، ځکه دا د خدای سره د نږدېوالي، ښو عملونو او عبادت د ځای په توګه ده، چې د تلپاتې جنت لوري ته وړي. نو دا ټوله تیاره او ناامیدي نده. موږ د ډوبېدونکې کښتۍ پر سر نه یو. که موږ سم کار وکړو، د خدای بښنه او رضا ترلاسه کولی شو.

If I were to put you in a room with all your favourite games, gadgets, friends, loved ones, food and drink, but you knew that in five minutes you, the world and everything in it would be destroyed, what value would your possessions have? They wouldn’t have any at all. However, what is five minutes or 657,000 hours (equivalent to 75 years)? It is mere time. Just because we may live for 75 years does not make a difference. In the atheist worldview it will all be destroyed and forgotten. This is also true for Islam. Everything will be annihilated. So in reality the world intrinsically has no value; it is ephemeral, transient and short-lived. Nonetheless, from an Islamic perspective the world has value because it is an abode for getting close to God, good deeds and worship, which lead to eternal paradise. So it is not all doom and gloom. We are not on a sinking ship. If we do the right thing, we can gain God’s forgiveness and approval.

You are probably reading this book sitting on a chair, and you are wearing some clothes. So I would like to ask you a question: For what purpose? Why are you wearing the clothes, and what purpose does the chair have? The answers to these questions are obvious. The chair's purpose is to allow us to sit down by supporting our weight, and our clothes fulfil the purpose of keeping us warm, hiding our nakedness and of course making us look aesthetically pleasing. Our clothes and the chair are lifeless objects with no emotional or mental abilities, and we attribute purpose to these. Yet some of us do not believe we have a purpose for our own existence. Naturally, this seems absurd and counter-intuitive. Having an ultimate purpose for our lives implies that there is a reason for our existence—in other words, some kind of intention and objective. Without an ultimate purpose we have no reason to exist, and we lack a profound meaning for our lives. This is the perspective of naturalism. It dictates that we merely spring from prior physical processes. These are blind, random and non-rational. The logical conclusion of this indifferent view on our existence is that we are riding on a sinking ship. This metaphorical ship is our universe because, according to scientists, this universe is heading towards its inevitable demise and will suffer what they call a 'heat death'. Human life will be destroyed prior to this heat death as the Sun will eventually obliterate the Earth.55 Therefore, if this ship is going to sink, I ask you, what is the point of reshuffling the deck chairs or giving a glass of milk to the old lady? The Qur'an represents humanity's intuitive stance on this issue: "Our Lord! You have not created all this without purpose."56.

You are probably reading this book sitting on a chair, and you are wearing some clothes. So I would like to ask you a question: For what purpose? Why are you wearing the clothes, and what purpose does the chair have? The answers to these questions are obvious. The chair’s purpose is to allow us to sit down by supporting our weight, and our clothes fulfil the purpose of keeping us warm, hiding our nakedness and of course making us look aesthetically pleasing. Our clothes and the chair are lifeless objects with no emotional or mental abilities, and we attribute purpose to these. Yet some of us do not believe we have a purpose for our own existence. Naturally, this seems absurd and counter-intuitive. Having an ultimate purpose for our lives implies that there is a reason for our existence—in other words, some kind of intention and objective. Without an ultimate purpose we have no reason to exist, and we lack a profound meaning for our lives. This is the perspective of naturalism. It dictates that we merely spring from prior physical processes. These are blind, random and non-rational. The logical conclusion of this indifferent view on our existence is that we are riding on a sinking ship. This metaphorical ship is our universe because, according to scientists, this universe is heading towards its inevitable demise and will suffer what they call a ‘heat death’. Human life will be destroyed prior to this heat death as the Sun will eventually obliterate the Earth.55 Therefore, if this ship is going to sink, I ask you, what is the point of reshuffling the deck chairs or giving a glass of milk to the old lady? The Qur’an represents humanity’s intuitive stance on this issue: “Our Lord! You have not created all this without purpose.”56.

نО، اس بحث سے کئی اختلافات سامنے آتے ہیں۔ پہلی بات یہ ہے کہ ایک ملحد یہ دلیل دے سکتا ہے کہ ہمارے وجود کے لیے کسی سبب کا نہ ہونا ہمیں اپنے لیے مقصد پیدا کرنے کی زیادہ آزادی دیتا ہے۔ اس کی مزید وضاحت یوں ہے کہ بعض وجودیت پسندوں نے دلیل دی ہے کہ ہماری زندگیاں کسی چیز پر مبنی نہیں، اور اسی عدم سے ہم اپنی زندگیوں کے لیے امکانات کی ایک نئی دنیا پیدا کر سکتے ہیں۔ یہ اس تصور پر قائم ہے کہ ہر چیز بذاتِ خود بے معنی ہے، اور اس لیے ہمیں اختیار ہے کہ ہم بامقصد زندگی گزارنے کے لیے خود معنی پیدا کریں۔ اس طرزِ فکر کی خامی یہ ہے کہ ہم معنی سے واقعی فرار حاصل نہیں کر سکتے۔ ہمارے وجود کی بنیاد میں مقصد کا انکار کرنا، اور پھر ہماری زندگیوں کو کوئی گھڑا ہوا مقصد دینا، اپنی تعریف کے لحاظ سے خود فریبی ہے۔ یہ اس کہنے سے مختلف نہیں کہ "آئیے فرض کریں کہ ہمارا کوئی مقصد ہے۔" یہ ان بچوں سے مختلف نہیں جو ڈاکٹر اور نرس، کاؤبوائے اور انڈین، یا ماں اور باپ بن کر کھیلتے ہیں۔ تاہم ہم سب کو بڑا ہونا ہے اور اس حقیقت کا سامنا کرنا ہے کہ زندگی محض ایک کھیل نہیں ہے۔

Nevertheless, various disputes emerge from this discussion. First, an atheist can argue that the absence of any reason for our existence gives us more freedom to create purpose for ourselves. To further explain, some of the existentialists have argued that our lives are based on nothing, and from this nothingness we can create a new realm of possibilities for our lives. This rests on the idea that everything is intrinsically meaningless, and therefore we have the freedom to create meaning for ourselves in order to live fulfilling lives. The flaw with this approach is that we cannot really escape meaning. Denying purpose for the basis of our existence, while attributing some made-up purpose to our lives is, by definition, self-delusion. It is no different in saying, “Let’s pretend to have purpose.” This is no different from children who pretend to be doctors and nurses, cowboys and Indians, or mothers and fathers. However, we must all grow up and face the truth that life is not just a game.

دې بل اختلاف هغه داروینی دعوه ده چې زموږ هدف د خپل DNA خپرول دي؛ لکه څنګه چې مشهور الحادي ریچارډ ډاوکینز په خپل کتاب The Selfish Gene کې وړاندیز کوي، زموږ بدنونه دې کار لپاره وده کړي دي.57 د دې نظر ستونزه دا ده چې زموږ شتون یې د اوږدې بیولوژیکې پروسې له لارې یو تصادفي پیښې ته راکموي. په دې ډول انسان له یوې اضافي پیښې پرته بل څه نه پاتې کیږي، یو داسې ضمني وجود چې د ذراتو د تصادفي ټکر او مالیکولونو د تصادفي بیا ترتیب په پایله کې راښکاره شوی دی. د ژوند د هدف په اړه اسلام نظر ښکاره او ځواک ورکوونکی دی. دا زموږ شتون د مادې او وخت له محصولاتو څخه پورته کوي او هغو خوډ شعورمنو وجودونو ته بدلوي چې په خپله خوښه له هغه ذات سره اړیکه لري چې موږ یې پیدا کړي یو (وګورئ څپرکی ۱۵). الحاد او طبیعت پالنه زموږ د شتون لپاره هیڅ حتمي هدف نه وړاندې کوي.

Another disagreement consists of the Darwinian claim that our purpose is to propagate our DNA; as the famous atheist Richard Dawkins proposes in his book, The Selfish Gene, our bodies have developed to do just that.57 The problem with this view is it relegates our existence to a random accident via a lengthy biological process. This renders the human nothing more than a by-product, an incidental being that emerged via the random collision of particles and the random rearrangement of molecules. Islam’s view on the purpose of our lives is intuitive and empowering. It elevates our existence from products of matter and time to conscious beings who choose to have a relationship with the One who created us (see Chapter 15). Atheism and naturalism provide no ultimate purpose for our existence.

د خوشحالۍ لټول زموږ د انساني طبیعت یوه اړینه برخه ده. موږ ټول غواړو خوشحاله واوسو، حتی ځینې وختونه نه شو کولی په دقت سره وښایو چې "خوشحالي" څه ده. له همدې امله، که تاسو یوه عادي کس څخه پوښتنه وکړئ چې ولې یو ښه دنده غواړي، هغه به شاید ځواب ورکړي: "د دې لپاره چې په آرامۍ سره ژوند وکړم، لازم پیسې وګټم." خو که تاسو وروسته پوښتنه وکړئ چې ولې غواړي په آرامۍ سره ژوند وکړي، نو ډیر احتمال لري چې ووايي: "ځکه غواړم خوشحاله واوسم." بیا که تاسو وپوښتئ: "ولې غواړئ خوشحاله واوسئ؟" هغه به د ځواب په اړه حیران شي، ځکه خوشحالي په حقیقت کې یو پای دی، نه یو وسیله. دا د سفر پای دی، نه ضروري د سفر لاره. موږ ټول غواړو خوشحاله واوسو، او د خوشحالۍ علاوه بل دلیل نشته چې ولې غواړو خوشحاله واوسو. له همدې امله موږ په پرله پسې ډول هغه لارې لټوو چې موږ سره دې وروستۍ خوشحاله حالت ته رسیدو کې مرسته وکړي.

The pursuit of happiness is an essential part of our human nature. All of us want to be happy—even when sometimes we cannot pinpoint exactly what ‘happiness’ is. This is why if you were to ask the average person why they want to get a good job, they would probably reply, “To earn enough to live comfortably”. However, if you questioned them further and asked why they want to live comfortably they would more than likely say, “Because I want to be happy”. If you then asked them, “Why do you want to be happy?” They would be stuck for an answer, because happiness is ultimately an end, not a means. It is the final destination, not necessarily the journey. We all want to be happy, and there is no reason why we want to be happy other than happiness itself. This is why we endlessly seek ways to help us achieve that final happy state.

ہر انسان کا مقصد اور اس کی تلاش ایک دوسرے سے مختلف ہوتی ہے۔ کچھ لوگ سالہا سال تعلیم اور پیشہ ورانہ اسناد حاصل کرنے میں لگا دیتے ہیں تاکہ ان کے نام کے ساتھ ڈگریاں جڑ جائیں۔ کچھ لوگ جِمز میں دن رات محنت کرتے ہیں تاکہ ایک کامل جسم حاصل کر سکیں۔ جو لوگ خاندان کی محبت کے خواہش مند ہوتے ہیں، وہ اکثر اپنی زندگی اپنے شریکِ حیات اور بچوں کی دیکھ بھال میں قربان کر دیتے ہیں، جبکہ کچھ لوگ دوستوں کے ساتھ ہفتے کے آخری دن پارٹیوں میں گزارتے ہیں تاکہ کام کے بے انتہا چکر سے کچھ دیر کے لیے نجات پا سکیں۔ ایسی مثالوں کی فہرست بے انت ہے۔ اس سے یہ سوال پیدا ہوتا ہے: حقیقی اور بامقصد خوشی کیا ہے؟ اس سوال کا جواب تلاش کرنے میں مدد کے لیے ایک صورتِ حال کا تصور کریں: آپ یہ تحریر پڑھ رہے ہیں اور اچانک آپ کو آپ کی مرضی کے خلاف بے ہوش کرنے والی دوا دے دی جاتی ہے۔ پھر اچانک آپ کی آنکھ کھلتی ہے اور آپ خود کو ایک جہاز میں پاتے ہیں۔ آپ فرسٹ کلاس میں بیٹھے ہیں۔ کھانا لذیذ ہے۔ نشست ایک ایسی بستر نما نشست ہے جو آرام دہ اور پرتعیش تجربے کے لیے بنائی گئی ہے۔ تفریح کے سامان بے حد ہیں اور خدمت بے مثال ہے۔ آپ تمام عمدہ سہولیات استعمال کرنے لگتے ہیں۔ وقت گزرنے لگتا ہے۔ اب ذرا ایک لمحے کے لیے سوچیں اور خود سے یہ سوال کریں: کیا میں خوش ہوتا/ہوتی؟

The journey that people seek varies from one person to the next. Some dedicate years to adding qualifications and career credentials to their names. Others work tirelessly in gyms to achieve a perfect figure. Those who desire the love of family often end up sacrificing their lives to the care of their spouse and children, while some party their weekends away with friends, seeking a release from the relentless cycle of work. The list is endless. It begs the question: What is true, meaningful happiness? To help answer this question, imagine the following scenario: While reading this, you are sedated against your will. Suddenly you wake up and find yourself on a plane. You’re in first class. The food is heavenly. The seat is a flatbed, designed for a luxurious, comfortable experience. The entertainment is limitless. The service is out of this world. You start to use all of the excellent facilities. Time starts to pass. Now think for a moment, and ask yourself the question: Would I be happy?

یقیناً، که موږ خدای ﷻ عبادت ونه کړو، نو موږ به نور "خدایان" عبادت کوو۔ فکر وکړئ۔ زموږ ملگري، زموږ مشران، زموږ استادان، زموږ دوستان، هغه ټولنې چې موږ پکې ژوند کوو، او حتی زموږ خپلې خواهشات په یوه ډول موږ غلامان کوي۔ د مثال په توګه، ټولنیز دودونه واخلئ۔ ډیری موږ د ښکلا تعریف د ټولنیزو فشارونو پر بنسټ کوو۔ موږ ممکن د خوښو او ناخوښو یو لړ ولرو، مګر دا په نورو باندې شکل اخیستی وي۔ ځان پوښتنه وکړئ، دا پتلون یا دا تنوره ولې اغوندئ؟ ویل چې تاسو دا خوښ کړئ، یو سطحي ځواب دی؛ اصلي خبره دا ده، چې تاسو دا ولې خوښ کړئ؟ که موږ په دې ډول پوښتنې ته دوام ورکړو، ډیری به په پای کې ومني چې "ځکه نور خلک فکر کوي چې دا ښه ښکاري۔" له بده مرغه، موږ ټولو د بې شمېره اعلاناتو او همزولو فشار اغیزه منلې ده، چې موږ ته ټول وخت ورځي۔

Inevitably, if we do not worship God, we end up worshipping other ‘gods’. Think about it. Our partners, our bosses, our teachers, our friends, the societies we live in, and even our own desires ‘enslave’ us in some way. Take, for example, social norms. Many of us define beauty based on social pressures. We may have a range of likes and dislikes, but these are shaped by others. Ask yourself, why are you wearing these trousers or this skirt? Saying you like it is a shallow response; the point is, why do you like it? If we keep on probing in this way, many will end up admitting “because other people think it looks nice”. Unfortunately, we’ve all been influenced by the endless adverts and peer pressure that bombard us.

هر وخت چې تاسو د یو کمزوري یا ناتوانه شی پسې منډې وهئ، هغه لټوئ یا له هغه څخه غوښتنه کوئ… نو تاسو هم کمزوري یا ناتوانه کیږئ. که تاسو هغه شی ته ورسیږئ چې لټوئ، باز هم هغه هیڅکله بس نه ده. ډیر ژر به تاسو ته بل څه لټولو ته اړتیا پیدا شي. تاسو هیڅکله حقیقي قناعت یا رضایت ته نه رسیږئ. له همدې امله موږ د سوداګرۍ او نوي کولو (تبادلې او اپ ګریډ) په نړۍ کې ژوند کوو. ستاسو تلیفون، ستاسو موټر، ستاسو کمپیوټر، ستاسو ښځه یا ستاسو سړی، ټول تل د نوي او ښه ماډل لپاره بدلیدای شي. په هرصورت، د دې ډول غلامۍ څخه ازادي شته. کله چې هغه شی چې تاسو خپل ټول وزن پرې اچوئ، نه ښورېدونکی، نه ماتیدونکی او نه پای ته رسیدونکی وي، نو تاسو نشئ لویدای. بل پوښتنه دا ده: موږ چیرته ځو؟ موږ یو انتخاب لرو: د خدای د ابدي او بې حده رحمت غوره کول، یا له هغې څخه تښتیدل. د هغه د پیغام ته ځواب ورکولو، د هغه اطاعت، عبادت او مینې له لارې د هغه رحمت منل به موږ د جنت د ابدي خوښۍ لامل کړي. د خدای د رحمت ردول او له هغې څخه تښتیدل به موږ داسې ځای ته ورسوي چې د هغه له مینې څخه خالي وي، د ناخوښۍ ځای — دوزخ. نو موږ انتخاب لرو. یا موږ پریکړه کوو چې د هغه رحمت ومنو، یا د هغې څخه د تښتیدو هڅه کوو. موږ د ازاد اراده خاوندان یو چې غوره وکړو. که څه هم خدای د موږ لپاره ښه غواړي، خو هغه موږ ته سمې غوره توبې کولو ته مجبوره نه کوي.

“Every time you run after, seek, or petition something weak or feeble… you too become weak or feeble. Even if you do reach that which you seek, it will never be enough. You will soon need to seek something else. You will never reach true contentment or satisfaction. That is why we live in a world of trade-ins and upgrades. Your phone, your car, your computer, your woman, your man, can always be traded in for a newer, better model. However, there is a freedom from that slavery. When the object upon which you place all your weight is unshaking, unbreakable, and unending, you cannot fall.” The next question is: Where are we going? We have a choice: to embrace God’s eternal, unbounded mercy, or to run away from it. Accepting His mercy, by responding to His message, and obeying, worshipping and loving Him will facilitate our eternal happiness in paradise. Rejecting and running away from God’s mercy necessitates that we end up in a place devoid of His love, a place of unhappiness— hell. So, we have a choice. Either we decide to embrace His mercy or try to escape from it. We have the free will to choose. Even though God wants good for us, He does not force us to make the right choices.

په دې برخه کې برعکس، که کائنات یوازې الکترونونه او خودغرضه ژني وای، نو د دې بس د ټکر په شان بې معنا تراژیدۍ او همدارنګه بې معنا ښې پیښې باید متوقع وای. داسې کائنات نه بد وو نه ښه نیت لري. دا به هیڅ ډول نیت نه څرګنداوه. په داسې کائنات کې چې بې شعوره فزیکي ځواکونه او ژنیتیکي تکثیر حاکم وای، ځینې خلک به زیانمن شوي وای، ځینې نور به خوښمن شوي وای، او په دې کې به نه کوم حکمت او نه عدالت لیدل کیده. هغه کائنات چې موږ یې ګورو، هماغه ځانګړتیاوې لري چې موږ به یې تمه درلودې که په بنسټ کې هیڅ ډیزاین، هیڅ هدف، هیڅ بدي او هیڅ ښېګڼه نه وای، بلکې یوازې بې شعوره او بې رحمه بې پروايي وای۔" یو داسې کائنات چې له غیر عاقلانه، بې شعوره او سړو فزیکي موادو څخه جوړ وي، زموږ له احساساتو سره کار نه لري. یوازې الله تعالیٰ ده چې هغه عقلي دلیل ورکولی شي چې زموږ انسانیت ټاکونکي شیان ځانګړي کوي۔

“On the contrary, if the universe were just electrons and selfish genes, meaningless tragedies like the crashing of this bus are exactly what we should expect, along with equally meaningless good fortune. Such a universe would be neither evil nor good in intention. It would manifest no intentions of any kind. In a universe of blind physical forces and genetic replication, some people are going to get hurt, other people are going to get lucky, and you won’t find any rhyme or reason in it, nor any justice. The universe we observe has precisely the properties we should expect if there is, at bottom, no design, no purpose, no evil and no good, nothing but blind, pitiless indifference.” A universe made up of non-rational, blind, cold physical stuff is not concerned with our emotions. Only God can provide the intellectual justification for the things that define our humanity