Sura hii iliteremshwa baada ya Sura ya 61, Al-Saff (Safu), na ingawa zote mbili zinashughulikia mada hiyo hiyo, sura ya sasa inachukua mtazamo tofauti, ikitumia mtindo tofauti na athari tofauti. Lengo lake ni kuifikishia jumuiya ya Waislamu wa Madinah ujumbe kwamba wamechaguliwa kubeba dhamana ya dini ya Mungu. Inataka jumuiya ya Waislamu ifahamu kwamba kuwa katika nafasi kama hiyo ya amana ni neema kubwa ambayo Mungu amewapa. Pia inataka waelewe kwamba Mungu kumchagua Mtume wake wa mwisho miongoni mwa Waarabu ni neema nyingine kubwa, inayostahili shukrani inayofaa kwa Mungu. Katika muktadha huu, sura inatoa wajibu fulani ambao lazima utekelezwe na watu waliomwitikia Mtume wa Mungu na kukubali amana hiyo. Jumuiya na amana hiyo vinapaswa kuendelea katika vizazi vijavyo bila kukoma, kwa sababu Mungu ameamua kwamba mbegu aliyopanda Mtume itaendelea kukua. Jumuiya ya Waislamu imechukua amana ambayo Wana wa Israeli waliiacha na kuipuuza. Walikata uhusiano wao na mbinguni, hata wakaibeba Taurati kama punda anavyobeba vitabu.