"...Allah'a andolsun ki, bu işten vazgeçmem şartıyla güneşi sağ elime, ayı sol elime koysalar bile, Allah onu üstün kılana kadar ya da ben bu yolda helak oluncaya kadar bu işten vazgeçmem."

“...by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left, on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”

Hayatta kalma içgüdüsü, dünyadaki her milletin ve yeryüzündeki her halkın, bunun için bir millet ya da halkın rızasıyla ve azami bir ateşle, hiçbir tereddüt, hiçbir tartışma ya da münakaşa olmaksızın kanını akıtacağı kendi hayati meselelerine sahip olmasını zorunlu kılar. Bu meseleler ya yok olmakla ya da hayatta kalmakla ilgilidir, ya da bir halkın varlıktan kaldırılması ya da bayatının korunmasıyla ilgilidir. Bu tür tedbirler eşsizdir ve hemen hemen bütün halklar için aynıdır; onlara yönelik alınan önlemler, somut olarak hayatı tehdit ettiği için, bütün halklar için benzer ya da çok benzerdir. Dolayısıyla tedbir aynıdır ve meseleler de aynıdır. Ancak hayatta kalma içgüdüsüyle ilgili bu meseleler, hayati meselelerin tamamı değildir; hayati meseleler de yalnızca hayatta kalma içgüdüsüyle ilgili olanlar değildir, çünkü ruhi içgüdüye ya da neslin devamı içgüdüsüne bağlı başka hayati meseleler de vardır. Ancak halklar, hayata bakış açılarındaki farka göre bu konularda ayrılmış, dolayısıyla bunlara yönelik aldıkları tedbirlerde de ayrılmışlardır. Bunun sebebi, bu meseleleri hayati kılanın belirli hayat görüşü olmasıdır; böylece bunlar da farklılaşır ve tedbir de farklılaşır. Bu yüzden hayati meseleler, hayata bakış açısındaki bu farka göre halklar ve milletler arasında farklılaşmıştır. Müslümanlar tek bir ümmettir ve kuşkusuz çok sayıda hayati meseleleri vardır. Ümmetin hayati meseleleri, ister hayatta kalma içgüdüsüyle, ister ruhi içgüdüyle, ister neslin devamı içgüdüsüyle ilgili olsun, hayata bakış açılarına göre olmalıdır. Onların hayata bakış açısını yalnızca İslam belirler. Dolayısıyla hayati meseleleri ve tedbiri belirleyen, İslam'ın kendisidir.

The instinct of survival makes it incumbent upon every nation in the world and every people on earth to have its own vital issues, for which a nation or a people would give its blood with consent and with utmost fervour, without any hesitation or any argument or debate. These issues are those related to either perishing or staying alive, or related to the removal of a people from existence or the safeguard of its survival. Such measures are unique and almost identical to all people and the measures undertaken towards them are similar or very similar to all people, because they are tangibly life threatening. Hence, the measure is the same and the issues are also the same. However, these issues related to the survival instinct are not all the vital issues, nor are the vital issues only those related to the survival instinct; for there are other vital issues related to the spiritual instinct or to the procreation instinct. However, people differed in these issues according to the difference in their viewpoint about life; thus they differed in the measures undertaken towards them. This is because what makes these issues vital is the specific viewpoint about life; thus they differ and the measure also differs. Therefore, the vital issues differed between peoples and nations according to this difference in the viewpoint about life. The Muslims are one Ummah and they undoubtedly have a host of vital issues. The Ummah’s vital issues, whether these are related to the survival instinct, the spiritual instinct or the procreation instinct, should be according to their viewpoint about life. Their viewpoint about life is determined by Islam alone. Hence, it is Islam that determines the vital issues and also determines the measure.

İslam, insanlara hayati meseleleri açıklamış ve onlara karşı yaşam ile ölüm ölçüsünü bir yükümlülük kılmıştır. Bu nedenle Müslümanların hayati meseleleri belirlemede bir seçim hakkı yoktur. İslam'ın hayati bir mesele olarak gördüğü şey, Müslümanlar tarafından da öyle görülmelidir. Aynı şekilde, bu tür meselelere karşı üstlenilecek yaşam ve ölüm ölçüsünde de seçim hakları yoktur; çünkü İslam hayati meseleleri belirlediğinde, Müslümanların onlara karşı üstlenmesi gereken ölçüyü de belirlemiştir. İslam'ın varlığını tehdit eden olaylarla karşılaşması ve Müslümanların Müslüman sıfatıyla varlıklarını tehdit eden şeylerle yüz yüze gelmesi kaçınılmazdı. Hayattaki her hareketin, özellikle de reform hareketlerinin ve daha özel olarak sağlam hareketlerin, varlığını tehdit eden şeylerle karşılaşması kendiliğinden açıktır.

Islam has explained to people the vital issues and made the measure of life and death towards them an obligation. Hence, the Muslims have no choice in determining their vital issues. That which is considered by Islam to be a vital issue must be viewed by the Muslims as such. Likewise, they have no choice in the measure of life and death undertaken towards such issues; because when Islam determined the vital issues, it also determined the measure that Muslims should undertake towards them. For Islam to have faced events which threatened it and for Muslims to have come up against what threatened their existence, in their capacity as Muslims, was inevitable. It is self evident for any movement in life to face that which threatens its existence, especially the movements of reform and more specifically the sound movements.

Islam'ın doğuşundan bu yana, İslam ile küfür arasındaki mücadele en şiddetli haliyle sürmüştür. Bu mücadele, küfrün akıbeti ile İslam'ın akıbeti hakkında olmuştur. Medine'de İslam Devleti'nin kurulmasından itibaren fikri mücadeleye eklenen kanlı mücadele, hayati meseleleri savunmak içindi. Bu nedenle, hayati meselelerin varlığı Müslümanlar için kaçınılmaz ve aksiyomatikti; onlara yönelik hayat ve ölüm ölçüsünü üstlenmeleri de kaçınılmaz ve aksiyomatikti. Cihad'ın en önemli farzlardan biri kılındığı bir konudur bu; nitekim Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: "Bu işin başı İslam'dır, direği namazdır, zirvesi ise cihaddır." Aynı zamanda Kıyamet gelinceye kadar cihadın süreceği bir konudur; zira O ﷺ şöyle buyurmuştur: "Allah beni gönderdiğinden beri cihad sürekli olacaktır; ümmetimin son neslinin Deccal ile savaşmasına kadar. Ne bir zalimin zulmü ne de bir adilin adaleti onu ortadan kaldıramaz." Allah'ın Elçisi ﷺ ayrıca şöyle buyurmuştur: "Cihad, takva sahipleri ve günahkârlar için devam eder." Dolayısıyla Müslümanlar hayati meselelerde durmak konusunda bir an bile gevşemediler ve her hayati mesele için hayat ve ölüm ölçüsünü üstlenmekten hiçbir zaman çekinmediler.

Ever since the dawn of Islam, the struggle has been at its fiercest between Islam and Kufr. This struggle has been about the fate of Kufr and the fate of Islam. The bloody struggle that has been added to the intellectual struggle since the establishment of the Islamic State in Madinah was in defence of the vital issues. Hence, the existence of vital issues was to the Muslims inevitable and axiomatic, and their undertaking of the measure of life and death towards them was also inevitable and axiomatic. It is a matter for which Jihad has been made one of the most important duties, in which the Messenger of Allah (saw) said: “The head of the matter is Islam, its pillar is the Salah and the peak of its hump is Jihad”. It is also a matter for which Jihad will continue until the Hour comes, for he (saw) said: “And Jihad has been constant since Allah sent me until the last generation of my Ummah fight the Dajjal, it will not be revoked by the tyranny of a tyrant nor by the justness of a just”. The Messenger of Allah (saw) also said: “Jihad is constant with the pious and the dissolute”. Hence, the Muslims did not slacken for one moment in standing for the vital issues, nor did they ever hesitate in undertaking the measure of life and death towards every vital issue.

Bu nedenle, Haçlı Seferleri sırasında ümmet ve devlet olarak kaderlerini tehdit eden bir durumla karşılaştıklarında, bunun için ölüm kalım meselesi olarak bir tedbir aldılar; böylece bir asırdan fazla süren şiddetli bir savaşta Kâfir Haçlılarla çarpıştılar. İslam ümmeti, kendisini tehdit eden ölümcül darbeyi püskürtmeyi başardı. Aynı şekilde, Moğolların İslam topraklarını istilâ etmesi üzerine de Müslümanlar aynı tutumu sergilediler. İslam ümmeti bu istilâyı varlığını tehdit eden bir mesele olarak gördü; bunun için ölüm kalım meselesi olarak bir tedbir aldı ve Müslümanlar, dünyevî bir kazanç gözetmeksizin canlarını feda ettikleri bir savaşa Moğollarla giriştiler; sonunda kesin zafer onların oldu.

Therefore, when they were faced with what threatened their fate as an Ummah and as a State during the Crusades, they undertook towards this the measure of life and death; thus they engaged the Kuffar Crusaders in a fierce war for more than a century. The Islamic Ummah managed to repel the fatal blow that threatened her. Likewise, the Muslims acted in the same way when the Mongols invaded the Islamic lands. The Islamic Ummah considered this invasion as a matter that threatened her existence, thus she undertook towards it the measure of life and death, and the Muslims engaged the Mongols in a war in which they sacrificed their lives without seeking any worldly gains until the decisive victory was theirs.

Bu nedenle Müslümanlar hayati meseleleri algılar ve onlara karşı kendilerine farz kılınan şeyi yerine getirirlerdi; bu, hayat ve ölüm ölçüsüdür. Bunun sebebi, İslam'ın hayati meseleler açısından açıklamış olduğu hususların Müslümanlar tarafından kesin bir gerçek olarak kabul edilmesi, onlara sıkı sıkıya sarılmaları ve bunları ihmal etmenin tehlikesinin açık olmasıydı. Dolayısıyla onlar için, varlıklarını tehdit eden bir durumla yüz yüze gelip de İslam'ın kendilerine farz kıldığı, yani hayat ve ölüm ölçüsü olan şeyi yerine getirmemek düşünülemezdi. Ne İslam Ümmeti ne de İslam Devleti geçmişte hayati meseleleri fark etmekte ve bunların bilincinde olmakta, ne de tedbirleri fark edip bilmekte başarısız olmuştur. Bu yüzden onları asla ihmal etmemişlerdir. Ancak İslam anlayışı sapkınlık seviyesine gerilediğinde ve gönüllerdeki takva, açık küfre karşı sessiz kalma seviyesine zayıfladığında, bu hayati meseleler hayati olma özelliklerini yitirdi ve hayat ve ölüm ölçüsü onlara karşı uygulanmadı. Sonuç olarak varlıklarına yönelik tehdit belirdi ve Müslümanlar bu tehdidi defetmek için kanlarını ve canlarını cömertçe feda edemediler. Böylece Hilafet yıkıldı, İslam'ın sistemi ortadan kaldırıldı ve bütün İslam Ümmeti yok olma tehdidiyle karşı karşıya kaldı.

Therefore, the Muslims used to perceive the vital issues and used to undertake towards them what was obligatory upon them, that is the measure of life and death. This was because that which Islam had explained in terms of vital issues was considered as fact by the Muslims, which they clutched with a tight grip, and the danger of neglecting them was clear. Hence, it was inconceivable for them to face a situation that threatened their existence without undertaking towards it that which Islam had obliged upon them, that is the measure of life and death. Neither the Islamic Ummah, nor the Islamic State ever failed in the past to perceive and be aware of the vital issues, nor failed to perceive and be aware of the measures. Thus they never neglected them. However, when the perception of Islam receded to the level of deviation and when the piety in the souls weakened to the level of keeping silent over the flagrant Kufr, these vital issues lost their consideration as being vital, and the measure of life and death was not undertaken towards them. Consequently, the threat to their existence loomed and the Muslims failed to give their blood and their lives generously in order to repel this threat. Hence, the Khilafah was destroyed, the system of Islam was abolished and the whole of the Islamic Ummah was threatened with extinction.

Bu nedenle, hayati meselelere Kitap ve Sünnet'te İslam'ın hükmettiği şekilde İslami bakış açısıyla bakmak zorunludur. Bunlara yönelik olarak Kur'an'ın ve Allah Resulü ﷺ'nin Hadisi'nin belirlediği gerekli tedbirleri de anlamak zorunludur. Ancak o zaman hayati meselelerin ve bunlara yönelik gerekli tedbirin bilinci oluşur ve bunların ihmal edilmesi düşünülemez hale gelir.

Hence, it is imperative to perceive the vital issues from the Islamic viewpoint as Islam decreed in the Book and the Sunnah. It is also imperative to perceive the compulsory measures which ought to be undertaken towards them as outlined by the Qur’an and by the Hadith of the Messenger of Allah (saw). Only then will awareness of the vital issues and of the compulsory measure towards them be generated and their neglect then become inconceivable.