İslam Ümmetine yaygın olarak aktarılan bir kavram, tedarruc ya da "kademecilik"tir. Bu "metodoloji", İslam'ın çok kapsamlı bir din olduğunu ve onu kökten uygulamanın imkânsız olduğunu öne sürer. Bu nedenle Şeriat hükümlerinin kademeli olarak uygulanmasına çalışılması gerektiği, bunun da uzun bir zaman dilimi içinde gerçekleşerek İslam'ı Müslümanların hayatına yavaş yavaş geri getireceği savunulur. Bu süreç genellikle mevcut hükümetle güç paylaşarak ve sistem içinde çalışarak işletilir.

A widespread concept that is passed to the Islamic Ummah is the concept of the Tadarruj or ‘Gradualism’. This ‘methodology’ follows the logic that Islam is a Deen that is massive and it is impossible to radically implement Islam. Therefore one must seek to gradually implement the Shari’ah rules and this will take place over a long period of time gradually bringing Islam back to the life of the Muslims. This process would normally occur through sharing power with the existing government and through working within the system.

Bu görüşü desteklemek için, "Kur'an'ın vahyi aşamalar hâlinde indi ve ortaya çıkan sorunlar karşısında Kur'an onları bu şekilde ele aldı" gibi bazı deliller ileri sürülmektedir. Allah'ın (SWT) içkiyi üç aşamada yasaklaması, bu kademeliliğe örnek olarak gösterilmektedir.

After which certain arguments are brought as a justification for this view such as ‘the revelation of the Qur’an was in stages and as problems arose the Qur’an addressed them in that manner’. The fact that Allah (swt) prohibited alcohol in three stages is quoted as an example of this gradualism.

Bir başka argüman da şu gibi kaideler tarafından öne sürülür: "Tamamı elde edilemeyen şey, tamamen terk edilmemelidir." Buna göre denilir ki, bazı İslam, hiç İslam olmamasından iyidir; dolayısıyla kademeli bir yaklaşım kabul edilebilir.

A further argument is brought in by principles such as, ‘That which cannot be completely attained should not be completely left’. Hence, it would be argued, some Islam is not as bad as no Islam, thus a gradual approach is acceptable.

İslam Ümmeti'nin şunu idrak etmesi önemlidir: bunların hiçbiri İslam'da şer'î bir delil değildir ve bu kavram yalnızca geçersiz değil, İslam'daki kesin delillerle de çelişmektedir. Akılda tutulması gereken ilk nokta şudur: İslam'ın uygulanamaz olduğu fikri, Allah'ın (sübhanehu ve teâlâ) uygulanamaz bir din gönderdiği anlamına gelir! Bu ise İslam'ın, Gökleri ve Yeri yaratan Allah'ın kemale erdirdiği, insanlık için tek uygulanabilir din olduğu inancıyla çelişmektedir. Allah (sübhanehu ve teâlâ) Kur'an'da şöyle buyurmaktadır:

It is important that the Islamic Ummah realises that none of these are legal (Shari’i) arguments in Islam and that this concept is not only invalid but contradicts definitive evidences in Islam. The first point to bear in mind is that the concept that Islam is impossible to implement would mean that Allah (swt) had sent an impractical Deen! This is in contradiction to the belief that Islam is the only practical Deen for mankind which Allah (swt), the Creator of the Heavens and the Earth, had perfected. Allah (swt) states in the Qur’an,

"Allah, bir kimseye gücünün yeteceğinden fazlasını yüklemez." (TMQ el-Bakara, ayet 282)

“Allah does not place a burden upon a person except that which he is capable of.” (TMQ al-Baqarah, verse 282)

Allah (SWT) bildirir ki, ümmetin üzerine yerine getiremeyeceği ve imkânsız olan bir yükümlülük koymaz; dolayısıyla İslam'ın yeniden hâkim kılınması hem mümkün hem de bir sorumluluktur.

So Allah (swt) states that He would not place upon the Ummah an obligation that she couldn’t achieve and was impossible for her, so the resumption of Islam is a possibility and a responsibility.

Radikal bir şekilde İslam'ı tesis etmenin imkânsız olduğu fikri, bu pragmatik ve sözde pratik argümanın kalbinde yer almaktadır. Bu fikir yalnızca İslam ile çelişmekle kalmıyor, aynı zamanda siyasi değişimin gerçekliğine dair kusurlu bir bakış açısını da yansıtıyor. Peygamber ﷺ'in 1300 yıl önce gerçekleştirdiği şey radikal bir değişimdi. Komünizm'in yanlış doktrinini getiren de radikal bir değişimdi; 90'ların başında Rusya'da Komünizm'in yerini almak üzere Kapitalizm'i getiren de radikal bir değişimdi. Eğer bu, batıl akide ve sistem için böyleyse, doğru akide için nasıl imkânsız olabilir? Dolayısıyla İslami Diriliş'in uygulanamaz olduğu kavramı, yanlış bir düşüncedir; Ümmet'e ve İslam'ın kendisine karşı yılgın bir bakış açısını yansıtmaktadır.

The idea that it is impossible to establish Islam radically is at the heart of this pragmatic and supposedly practical argument. This is not only in contradiction with Islam but is a flawed view of the reality of political change. It was a radical change, which the Prophet (saw) brought about 1300 years ago. It was also a radical change that brought the corrupt doctrine of Communism and also a radical change which a brought about Capitalism in Russia in the early 90’s to replace Communism, and if this is the case with the false Aqeedah and system then how can it be impractical for the correct Aqeedah. So the concept of the Islamic Revival being impractical is a false notion and reflects a defeatist outlook to the Ummah and towards Islam itself.

Kur'an'ın kademeli olarak indirildiği ve bu nedenle kademeli olarak uygulanabileceği yönündeki iddia, Kur'an'a ve onun nasıl indirildiğine aykırı bir ifadedir. Her şeyden önce Kur'an, ortaya çıkan problemlere, sorulara, tartışmalara ve siyasi durumlara göre indirilmiştir. İslam'da bu, Ulûmu'l-Kur'an (Kur'an İlimleri) içinde Esbâbu'n-Nüzûl (Nüzul Sebepleri) adıyla bilinen bir dal oluşturur.

As for the claim that the Qur’an was revealed gradually and therefore can be implemented gradually, this is a statement that is in contradiction with the Qur’an and how it was revealed. Firstly the Qur’an was revealed according to the problems, questions, debates and political scenarios that occurred. This in Islam forms a branch of Ulum ul-Qur’an (Sciences of the Qur’an) known as the Asbab un-Nuzul (The causes of revelation).

Örnek olarak, Buhârî'nin rivayet ettiği şu olay (Cilt 6, No 109) verilebilir: 'Urve anlatıyor: Zübeyr, Harra'daki doğal bir dağ suyu yüzünden Ensar'dan bir adamla tartıştı. Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Ey Zübeyr, (tarlanı) sula, sonra suyu komşuna bırak." Ensarî, "Ey Allah'ın Resulü ﷺ, o senin amca oğlun!" dedi. Bunun üzerine Peygamber ﷺ'in yüzü (öfkeden) kızardı ve şöyle buyurdu: "Ey Zübeyr, (tarlanı) sula, sonra suyu duvarına kadar yükselinceye dek tut, sonra komşuna bırak." Böylece Peygamber ﷺ, Ensarî onun öfkesini tahrik ettikten sonra Zübeyr'in tam hakkını almasına izin verdi. Peygamber ﷺ daha önce ikisinin de lehine olan bir hüküm vermişti. Bu konuda Zübeyr şöyle demiştir: "Sanırım bu ayet bu olay hakkında indirildi:

As an example for this, the following is an incident that Bukhari has narrated (Vol. 6 No 109): ‘Urwa narrated that Az-Zubayr quarrelled with a man from the Ansar because of a natural mountainous stream at Al-Harra. The Prophet (saw) said, “O Zubayr, irrigate (your land) and then let the water flow to your neighbour. The Ansari said, “O Allah’s Messenger (saw) he is your cousin.” At that the Prophet’s face became red (with anger) and he said, “O Zubayr irrigate (your land) and then withhold the water till it flows up to your wall and then let it flow to your neighbour”. So the Prophet (saw) enabled Az-Zubayr to take his full right after the Ansari provoked his anger. The Prophet (saw) had previously given an order that was in favour of both of them. Regarding this Az-Zubayr said, “I think that this verse was revealed in this connection,

Hayır, Rabbin adına yemin ederim ki (ey Peygamber), aralarındaki her anlaşmazlıkta seni hakem kılmadıkça ve sonra senin hükmün karşısında içlerinde bir sıkıntı bulmadan tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar.ﷺ

“But no, (I swear) by your Lord! They have no Iman until they make you (O Prophet) the judge in all their disputes and then they find no resentment in their souls regarding your judgement and they utterly submit to it” (TMQ al-Nisa’a, verse 65)

Bu nedenle, bir hüküm gerektiren hukuki bir mesele ortaya çıktığında Kur'an bu meseleyi ele almıştır. Sahabe (ra)'nin Peygamber (sav)'e başvurduğu ve Peygamber (sav)'in Allah (c.c.) hükmü indirinceye kadar sustuğu rivayetler vardır. Buna örnek olarak el-Buhari'nin rivayet ettiği hadis verilebilir. Cabir (ra) şöyle anlatır: "Peygamber (sav) ve Ebu Bekir (ra), beni (hastalığım sırasında) ziyaret etmek için Benu Seleme'nin evlerine yaya olarak geldiler. Peygamber (sav) beni baygın halde buldu; su istedi, abdest aldı ve üzerime biraz su serpti. Kendime geldim ve Peygamber (sav)'e dedim ki: 'Ey Allah'ın Elçisi! Malım hakkında bana ne emredersin?' Rivayete göre o, miras ayetleri indirilinceye kadar sustu." (el-Buhari, c. 6, no. 101)

Hence, any time a legal problem arose that required a Hukm the Qur’an addressed it. There are narrations wherein the Sahabah (ra) approached the Prophet (saw) and he kept silent until Allah(swt) revealed the Hukm on the issue. An example of this is what has been narrated by al-Bukhari. Jabir (ra) narrates that “the Prophet (saw) and Abu Bakr (ra) came on foot to pay me a visit (during my illness) at Banu Salama’s (dwellings). The Prophet (saw) found me unconscious, so he asked for water and performed the ablution from it and sprinkled some water over me. I came to my senses and said to the Prophet (saw): ‘O Messenger of Allah! What do you order me to do regarding my wealth?’ Then the narration states that he was silent until the verses concerning inheritance were revealed. (al-Bukhari Vol. 6 No. 101).

Dolayısıyla, meydana gelen bütün hükümler ve kurallar her zaman İslam tarafından ele alınmış ve hüküm indirildiği anda hemen uygulanmıştır. Ilahi kuralların hiçbirinin uygulanmasında kademeli yöntem izlendiğine dair bir örnek yoktur. Elçi ﷺ'in Allah'ın (c.c.) hükmünü göz ardı ettiği ve uygulanmasını erteleyeceği hiçbir durumun olmadığı açıktır; aksi bir düşünce, Elçi ﷺ'i Allah'ın indirdiğinden başka bir şeyle hükmetmekle suçlamak anlamına gelir ki bu da küfürdür.

So all judgments and rules that took place were always addressed by Islam and as soon as the Hukm was revealed it was implemented immediately. There were no instances of gradualism in implementing any of the divine rules. It is clear that there was no case where the Messenger (saw) ignored the Hukm of Allah(swt) and delayed its implementation, this would be tantamount to accusing the Messenger (saw) of ruling by other than that which Allah(swt) had revealed, which is Kufr.

İslam'a göre hükmetmek ve küfrle hükmetmenin her ne şekilde olursa olsun yasak olması, İslam'dan kesin olarak bilinen ve yorumlamaya açık olmayan meselelerdir. Dolayısıyla, otoritede kademeli uygulamaya veya otoriteyi paylaşmaya, hiçbir biçim ve şekilde izin verilmez.

The ruling by Islam and the prohibition of ruling by Kufr whatsoever are matters that are known definitively from Islam and are not open to interpretation. Hence, gradual implementation in authority, or in sharing authority, would not be allowed under any shape or form.

Allah (SWT) Kur'an'da şöyle buyurmuştur,

Allah (swt) has stated in the Qur’an,

"Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir." (Maide, 5:44)

“Whosoever does not rule by what Allah has revealed then such are the disbelievers” (TMQ 5:44).

İbn Kesir, bu ayetin tefsirinde İbn Abbas (ra) ve diğer birçok müfessirin görüşlerini aktarır: Şeriat'ın geçerliliğine ya da İslam tarafından bilinen tek bir hükme bile inanmayan kişi kâfirdir; İslam'dan başka bir şeyle hükmeden ve bunu caiz gören yönetici kâfirdir. Ancak küfürle hükmettiğini kabul ederek bunu yapan kişi, küfürden daha aşağı bir küfür, yani büyük bir günah işlemiş olur. (İbn Kesir, Tefsîrü'l-Kur'âni'l-Azîm, C. 2, s. 60-66). Dolayısıyla kademeli değişim ve güç paylaşımı yoluyla siyasi değişim yapmak caiz değildir ve bu, siyasi değişimi gerçekleştirmenin İslam yöntemi değildir.

Ibn Kathir in his Tafseer of this verse states the views of Ibn ‘Abbas (ra) and many of the other Mufasireen that anybody who does not believe in the validity of the Shari’ah or even one rule of the Shari’ah that is known by Islam is a Kafir, and the ruler who rules by other than Islam and believes it acceptable is a Kafir, however the one who rules by Kufr acknowledging that he is doing so commits Kufr that is less than Kufr i.e. a major sin. (Ibn Kathir ‘Tafseeru Qur’an Al Atheem’ Vol. 2 pages 60-66). Hence the way of gradualism and power sharing is not permitted and is clearly not the method of Islam to create political change.

Bu nedenle açık olmalıdır ki, mevcut demokratik yapılardan, ya küfür üzerine hükmeden hükümetlerde bakanlık görevi yürütmek yoluyla ya da İslam topraklarında küfür sistemlerinin uygulanmasını destekleyen küfür siyasi partilerine destek vererek, siyasi karar alma sürecinde bir miktar etki elde etme amacıyla yararlanma girişimleri yasaktır. Benzer şekilde, Şeriat hükümlerinin bazı yönlerini uygulamaya yönelik kanun teklifleri sunup bunlar üzerinde oylama yapmak kesinlikle yasaktır; çünkü bu, insan iradesini Allah'ın hükmünün üstüne çıkarmak anlamına gelir ki bu, İslam akidesiyle tamamen çelişen bir durumdur.

So it should be clear that any attempt at utilising the democratic structures that currently exist either through holding ministerial posts in governments that rule by Kufr would be prohibited. As would supporting Kufr political parties in their application of Kufr systems in the Islamic lands, in order to achieve some influence in the political decision making process. Similarly putting forth bills that attempt to apply some aspects of the Shari’ah rules and then voting on them would definitely be prohibited as this would be making the decision of man sovereign over the Hukm of Allah and this is something that is in complete contradiction with the Islamic Aqeedah.

Bu tür fikirler terk edilmeli ve bunların yalnızca İslam Ümmetinin durumunu değiştirmesinin ve Hilafeti yeniden tesis etmesinin önündeki engeller olduğu anlaşılmalıdır.

So such ideas must be shunned and it should be realised that they are only barriers to the Islamic Ummah changing her situation and re-establlishing the Khilafah.