Herhangi bir siyasi hareketin ya da Hilafet'i yeniden kurmaya çalışan her Müslümanın, İslam'ın yönetim sisteminin doğasına dair açık bir kavrayışa sahip olması zorunludur. Aşağıdaki metin, yönetim sistemini ayrıntılandıran Taḳıyyüddîn en-Nebhânî'nin (Allah ona rahmet etsin) Niẓâmü'l-Ḥükm fi'l-İslâm adlı kitabından alınmıştır. Alıntı, Devletin yapısını açıklamaktadır.

It is necessary that any political movement or any Muslim working to re-establish the Khilafah has a clear insight into the nature of the Islamic system. The following is from the book Nidhaam ul-Hukm fil Islam, the Ruling System in Islam by Taqiuddin an-Nabhani (may Allah have mercy on him), which details the ruling system. The extract elaborates the structure of the State.

İslam'daki yönetim sisteminin çerçevesi İslami yönetim sistemi, dünyada var olan diğer tüm yönetim sistemlerinden farklıdır. Dayandığı temelde, ilkelerinde ve kavramlarında, işleri yönetip gözetmek için kullandığı ölçütlerde ve kanunlarda, anayasasında, kanunların uygulanmasında ve yürütülmesinde ve devletin temsil ediliş biçiminde farklıdır; bu özellikleriyle dünyadaki diğer tüm sistemlerden ayrılır.

The framework of the ruling system in Islam The Islamic ruling system is distinct from all other existing ruling systems in the world. It is different in the basis on which it is built, different in its principles and concepts, different in its criteria and laws by which it governs and looks after the affairs, different in its constitution and implementation and execution of laws, and in the way the state is represented which distinguishes it from all other systems in the world.

Bu yönetim biçimini onaylamaz ve monarşik yönetim biçimiyle hiçbir ortak yanı yoktur. Monarşik yönetim sistemi, miras yoluyla yönetimi benimser. Oğullar tahtı babalarından miras alır ve onların mirasını devralırlar. Oysa İslam'da miras yoluyla yönetim yoktur; yönetimi, ümmetin gönüllü olarak ve seçerek biat verdiği kişi yürütür.

It does not approve of the monarchical form of government nor does it have anything in common with it. The monarchical system of government adopts a hereditary rule. The sons inherit the throne from their fathers, and they inherit their legacies. Whereas in Islam, there is no hereditary rule, the rule is performed by whom the Ummah gives her pledge of allegiance willingly and selectively.

Monarşik sistem, hükümdara yalnızca kendisine ait özel ayrıcalıklar ve haklar tanır; hükümdar kanunun üstündedir ve hiç kimseye karşı sorumlu değildir. Ülkenin sembolüdür; ya Avrupa'daki hükümdarlar gibi yönetme yetkisi olmayan bir hükümdardır ya da Suudi Arabistan, Fas ve Ürdün krallarında olduğu gibi yöneten ve hatta kuralların kaynağı haline gelen, ülkeyi ve halkı dilediği gibi idare eden bir hükümdardır.

The monarchical system allows the monarch special privileges and rights exclusively to him, he is above the law and he is answerable to none, he is the symbol of the country, either a monarch without ruling powers like the monarchs of Europe, or a monarch who rules and even becomes the source of the rules, running the land and the people as he wishes, like the kings of Saudi Arabia, Morocco and Jordan.

Ancak İslam sisteminde Halife veya İmam'a hiçbir özel ayrıcalık veya hak tanınmaz; o, Ümmet'in her bir ferdinin sahip olduğu haklara ve yükümlülüklere sahiptir. O, yönetici yetkisi olmayan fahri bir konumda duran, Ümmet'in sembolü de değildir; ne de ülkeyi ve halkın işlerini keyfine göre yöneten ve idare eden bir sembol değildir. O, yönetim ve otoritede Ümmet'in vekili (temsilcisidir). Ümmet onu seçer ve Allah'ın Şeriatı'nı uygulaması için kendi tercihiyle ona biat verir. Eylemlerinde, Ümmet'in işlerini ve çıkarlarını gözetme biçiminde Şeriat tarafından yönlendirilir ve sınırlandırılır. Ayrıca İslam'da kalıtsal bir monarşi yoktur; İslam, kalıtsal yönetimi dahi reddeder ve iktidarın miras yoluyla devredilmesini yasaklar. Halife, yönetimi ancak Ümmet kendi isteğiyle ona biat ettiğinde üstlenir.

The Islamic system however, does not allow the Khaleefah or the Imam any special privileges or rights, he has the same rights and duties of every single individual of the Ummah, he is not the symbol of the Ummah who holds an honorary position without any ruling powers, nor is he a symbol that rules and runs the country and people’s affairs as he pleases. He is a trustee (representative) of the Ummah in rule and in authority, the Ummah selects him and gives him the pledge of allegiance of her own choice to implement on her Allah’s Shari’ah. He is guided and restricted in his actions, ways of looking after the affairs of the Ummah and her interests by the Shari’ah. Besides there is no hereditary monarchy in Islam, it even abhors hereditary rule and forbids that the rule be taken by legacy. The rule is assumed by the Khaleefah only when the Ummah, willingly, gives him the pledge of allegiance.

İslam yönetim sistemi de cumhuriyet değildir. Cumhuriyet sistemi, egemenliğin halka ait olduğu demokratik rejime dayanır. Halk yönetme ve yasama hakkına sahiptir; yöneticiyi atama ve görevden alma hakkını elinde tutar. Anayasa kabul etme, yeni yasalar çıkarma, kuralları kaldırma, değiştirme veya düzenleme hakkını da saklı tutar. Oysa İslam yönetim sistemi, İslam akidesi ve şeriat hükümlerine dayanır. Egemenlik, insanlara (ümmete) değil, Allah'ın şeriatinedir. Ümmetin yasama hakkı yoktur, halife de yasama yetkisine sahip değildir. Tek yasa koyucu Allah'tır (c.c.). Halifenin yetkisi yalnızca, Allah'ın Kitabı'ndan ve Resulü'nün sünnetinden türetilen anayasa maddelerini ve kanunları benimsemekle sınırlıdır. Ümmetin halifeyi görevden alma hakkı yoktur; onu görevden alan şeydir. Ancak ümmetin onu atama hakkı vardır. Çünkü İslam'da otorite de hüküm de ümmetindir; ümmet, seçtiği ve bey'at verdiği bir halife aracılığıyla temsil edilir.

The Islamic ruling system is not republican either. The republican system is based on the democratic regime, where the supremacy is to the people. The people have the right to rule and legislate, they reserve the right to appoint the ruler and depose him. They reserve the right to adopt a constitution and enact new laws, to abolish, alter or modify the rules. Whereas the Islamic ruling system is based on the Islamic Aqeeda and on the Shari’ah laws. The supremacy is to the Shari’ah of Allah and not to people (Ummah), the Ummah has not the right to legislate, nor does the Khaleefah. The sole legislator is Allah (swt), the Khaleefah has only the right to adopt the rules for the constitution, and the laws that are derived from the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His messenger. The Ummah does not have the right to remove the Khaleefah; what removes him is the Shari’ah; however the Ummah has the right to appoint him. For Islam has that the authority belongs to her and the rule belongs to her as well, so she is represented by a Khaleefah whom she selects and give the Bay’ah.

Cumhuriyet sisteminin başkanlık modelinde, Cumhurbaşkanı devlet başkanının ve başbakanın zorunlu yetkilerini üstlenir; kabinesinde başbakan bulunmaz, ABD'de olduğu gibi bakanlar (secretaries of state) vardır. Parlamenter modelde ise cumhurbaşkanının bir başbakanı vardır ve zorunlu yönetim yetkileri cumhurbaşkanında değil, Fransa ve Almanya'da olduğu gibi bakanlar kabinesinde bulunur.

In the presidential framework of the republican system, the president of the republic takes up the mandatory powers of the head of state and the prime minister, he does not have in his cabinet a prime minister, but secretaries of state, like in the US. In the parliamentary framework, the president has a prime minister, and the mandatory ruling powers are in the hands of the ministerial cabinet not the president of the republic like in France and Germany.

Bu, imparatorluk sistemi olmadığı için öyledir; zira İslam'ın yönetim anlayışı, imparatorluk sisteminden çok farklıdır. Irk farklılıklarına rağmen, İslam'ın hâkim olduğu bölgeler, tek bir idare altında - merkezî yönetimde - yönetilse de imparatorluk sistemiyle yönetilmezler. İmparatorluk sistemi, imparatorluğun çeşitli bölgelerindeki ırkları eşit tutmaz. İmparatorluğun merkezi bölgesi, yönetimde, maliyede ve ekonomide her zaman bazı ayrıcalıklara sahiptir. İslam'ın yönetim tarzı ise devletin bütün bölgelerindeki bütün tebaayı birbirine eşitlemektir. İslam, vatandaşlığa sahip gayrimüslimlere, Müslümanların sahip olduğu tam hakları verir; onlar da aynı ayrıcalıklardan yararlanırlar. Dahası, inancı ne olursa olsun her vatandaş, başka herhangi bir sistemde olduğundan daha iyi haklara sahiptir; hatta vatandaşlığı olmayan ve yurt dışında yaşayan bir Müslümandan bile daha iyi haklara sahiptir. Bu eşitlik sayesinde İslam sistemi, imparatorluk sisteminden tamamen farklılaşır. İslam sistemi, yönetimi altındaki bölgeleri sömürge, sömürü alanı ya da yalnızca merkezî bölgeye servet akıtan kaynaklar haline getirmez; aksine bütün bölgeleri aynı şekilde yönetir ve aynı şekilde muamele eder. Çünkü İslam, birbirinden ne kadar uzak olursa olsun ve ne kadar çok farklı ırk bulunursa bulunsun, bütün bölgeleri tek bir bütün olarak görür. Her bölge devletin bir parçası sayılır ve vatandaşları merkezî bölgedekilerle aynı haklardan yararlanır. İslam, yönetici otoriteyi, sistemi ve kanunlarını bütün bölgelerde aynı kılar.

It is neither imperial, since the imperial system of government is far from the Islamic one. Despite the differences of race, the regions ruled by Islam, although governed by a single administration - in (central office) - they are not ruled by an imperial system. The Imperial system does not treat the races equally in the various regions of the empire. The empires central region has always some privileges, in the rule, finance and economy. The Islamic way of ruling is to equate between all the subjects in all the regions of the state. Islam grants non-muslims who hold citizenship, the full rights that the Muslims have, they enjoy also the same privileges furthermore, every single citizen regardless of his or her creed enjoys better rights than in any other system, even better than a Muslim living abroad and holding no citizenship. With this equity, the Islamic system differs completely from the Imperial one. The Islamic system does not make the regions under its rule colonies, nor areas of exploitation, nor sources of wealth pouring into the central region alone, but rules and treats all regions the same, for Islam considers all regions to be one single entity, no matter how far apart they were, and no matter how many different races there are. Every single region is considered to be part of the state and its citizens enjoy the same rights as those in the central region. Islam makes the ruling authority, the system and its legislation the same in all the regions.

İslam'daki yönetim sistemi federal değildir. Bölgeleri kendi işlerinde özerkliğe sahiptir ve bir çeşit öz yönetime sahiptir, ancak genel kuralda birleşir; Batı'daki Marakeş'in Doğu'daki Horasan ile aynı kabul edildiği, eğer İslam'ın başkenti olsaydı El-Fevvum vilayetinin Kahire ile aynı sayılacağı bir birlik sistemidir. Finansman ve bütçe tüm bölgeler için birdir. Para, vilayet ne olursa olsun, tebaanın işlerine eşit şekilde harcanır. Örneğin, bir vilayette toplanan vergiler harcamasının iki katı olsa bile, harcanacak para vilayetin ihtiyaçlarını karşılamaya yöneliktir, toplanan vergi miktarına göre değil. Başka bir vilayetin vergileri harcamasının gerisinde kalsa bu dikkate alınmaz, göz ardı edilir ve vilayetin ihtiyaçlarını karşılamak için, yeterli vergi toplanmış olsun ya da olmasın, genel bütçeden para harcanır.

The ruling system in Islam is not federal. Its regions have autonomy over their own affairs and enjoy some kind of self rule, but unite in the general rule, a system of unity, where Marrakesh in the West is considered to be the same as Khurasan in the East, the province of Al-Fawwoum would be the same of Cairo if it were the Islamic capital. The financing and the budget is one and the same for all the regions. Money is spent equally on the affairs of the subjects, regardless of the Wilayah. If for instance, the taxes collected in one Wilayah were double its expenditure, the money spent will be to cover the Wilayah’s needs but not according to how much tax it raised. If another Wilayah’s taxes fell short of its expenditure, this would not be considered, but dismissed and money will be spent to satisfy the Wilayah’s needs from the general budget whether it raised enough taxes or not.

Bu nedenle yönetim sistemi birleşik (üniter) bir yapıdadır, federasyon değildir. İslam yönetim sistemini kökenleri ve temelleri bakımından diğer bilinen sistemlerden ayıran da budur; bazı yönleri diğer sistemlerle benzese bile. Şimdiye kadar sıraladıklarımız ışığında, İslam sisteminin yönetimde merkezî olduğu sonucuna varıyoruz: Yüksek otorite merkezde bulunur ve otorite ile hegemonya devletin en uzak parçasına kadar her bir kısmını kuşatır. Devletin herhangi bir parçasının bağımsızlığına izin verilmez, böylece devletin parçalanmaması sağlanır. Yüksek otorite, ordu komutanlarını, valileri, yöneticileri ile maliye ve ekonomi görevlilerini atayan organdır. Ülkenin tüm bölgelerinde ve yönetmekle görevli olanlara kadar kadıları atar; ülke genelindeki tüm kuralların başlatıcısıdır.

Therefore the ruling system is unitary not a federation. That is why the Islamic ruling system is distinguished from other known systems, in origins and its bases, even if some aspects were similar to other systems. In light of what we listed so far, we conclude that the Islamic system is central in its rule, where the high authority is at head office, and where the authority and hegemony engulfs every single part of the state no matter how remote. Independence of any part of it is not allowed, ensuring that the state does not disintegrate. The high authority, is the body which appoints the army commanders, the Walis, rulers and finance and economy officials. It appoints judges in all the regions and the ones whose duties are to rule; it is the initiator of all the rules all over the country.

Halife'nin zorunlu yetkileri:- Halife devletin kendisidir. Devlete verilen bütün zorunlu yetkilere sahiptir ve bunlar şunlardır:- A - Benimsediği şer'i hükümleri bağlayıcı kılan kişi odur. Bunlar, uyulması zorunlu ve ihlali yasak olan kanunlar haline gelir.

The mandatory powers of the Khaleefah:- The Khaleefah is the state. He possesses full mandatory powers given to the state and they are:- A - It is he who makes the divine laws that he adopts binding. They would then become laws that have to be obeyed and their violation would be forbidden.

B - Devletin iç ve dış politikalarından sorumludur; bütün silahlı kuvvetlerin başkomutanıdır ve savaş ilan etme, barış antlaşmaları, ateşkesler ve diğer bütün antlaşmaları yapma konusunda tam yetkilere sahiptir.

B - He is responsible about the internal and foreign policies of the state; he is the high commander in chief of all the armed forces and he has full powers to declare war, hold peace treaties, truces and all other treaties.

C - Yabancı elçileri kabul etme ve reddetme yetkisine, ayrıca Müslüman elçileri atama ve görevden alma yetkisine sahiptir.

C - He has the powers to accept (foreign) ambassador’s and to refuse them, as well as the power to appoint Muslim ambassadors and to remove them.

D - Halifeyi atayan ve görevden alan, yardımcıları ve valileri de atayıp görevden alabilen kişi Halifedir; hepsi ondan ve ümmetin şûrasından önce sorumludur.

D - It is the Khaleefah who appoints and removes the assistants and Walis; they are all responsible before him and before the council of the Ummah.

E - Baş kadıyı (Kadıl-Kudat) ve ilçe yöneticilerini, ordu komutanlarını, genelkurmay başkanlarını ve başkomutanları atayan ve görevden alan kişi odur; bunların hepsi Ümmet Meclisi'ne değil, ona karşı sorumludur.

E - It is he who appoints and removes the supreme judge (Qadhil-Qudhat), as well as district administrators, army commanders, chiefs of staff, and the commanders in chief; they are all (responsible) answerable to him and not to the Council of the Ummah.

F - Devletin bütçesinin hazırlandığı İlahi hükümleri benimseyen ve bu ışık altında bütçenin ayrıntılarını, her dairenin ihtiyaçlarına göre ayrılan harcamasını, gelir ya da gider olması fark etmeksizin belirleyen odur.

F - It is he who adopts the Divine laws, on the light of which the state’s budget is drafted, and he decides the details of the budget and the expenditure of each department which is allotted according to its needs, whether it is revenues or expenses.