İmam Ebu Ca'fer et-Taberî (ra) şöyle demiştir: "Peygamberliğinin üçüncü yılının ardından Allah (c.c.), Elçisine ﷺ dışarı çıkmasını, mesajı insanlara açıkça tebliğ etmesini (topluma karışmasını) ve onları buna davet etmesini emretti. Allah (c.c.) ona şöyle buyurdu,"

Imam Abu Ja’far At-Tabari (ra) states, “After three years of his Prophethood Allah (swt) commanded His Messenger (saw) to go out and proclaim the Message to the people publicly (enter the society) and summon them to it. Allah (swt) said to him,

"Bu nedenle, sana emredileni açıkça bildir ve müşriklerden yüz çevir" (el-Hicr suresi, ayet 94) (et-Tarih et-Taberî, C. 6, s. 1170).

“So proclaim what you have been commanded and tun away from the Polytheists”(TMQ al-Hijr, verse 94) (at-Tareekh at-Tabari Vol. 6 Par 1170).

Da'vet'in bu aşamasında Peygamber (sav) toplumla etkileşime girdi. Müslümanlığı insanlara taşıdı, böylece otorite sahibi olunabilsin diye. Kureyş'in otoritesine meydan okudu. Toplumlarındaki işleri yürütme biçimlerine, yani mevcut ilişkilere meydan okudu. Onların uygulamalarını da ortaya çıkardı; bunun sonucunda Ashabı (ra) her türlü zulme, boykota ve iftiraya maruz kaldı. Kureyş'in ve liderlerinin, hangi konuda olursa olsun esneyip uzlaşma yönündeki bütün girişimlerini reddetti. Müslümanlığı Araplar için ve bütün insanlık için tek önder olarak taşıdı. Note: Following your rules, ﷺ should be written after each mention of the Prophet, and (SWT) kept as is. Applying that rule to the translation above, the correct output is: Da'vet'in bu aşamasında Peygamber (sav) toplumla etkileşime girdi. Müslümanlığı insanlara taşıdı, böylece otorite sahibi olunabilsin diye. Kureyş'in otoritesine meydan okudu. Toplumlarındaki işleri yürütme biçimlerine, yani mevcut ilişkilere meydan okudu. Onların uygulamalarını da ortaya çıkardı; bunun sonucunda Ashabı (ra) her türlü zulme, boykota ve iftiraya maruz kaldı. Kureyş'in ve liderlerinin, hangi konuda olursa olsun esneyip uzlaşma yönündeki bütün girişimlerini reddetti. Müslümanlığı Araplar için ve bütün insanlık için tek önder olarak taşıdı. Da'vet'in bu aşamasında Peygamber (sav)ﷺ toplumla etkileşime girdi. Müslümanlığı insanlara taşıdı, böylece otorite sahibi olunabilsin diye. Kureyş'in otoritesine meydan okudu. Toplumlarındaki işleri yürütme biçimlerine, yani mevcut ilişkilere meydan okudu. Onların uygulamalarını da ortaya çıkardı; bunun sonucunda Ashabı (ra) her türlü zulme, boykota ve iftiraya maruz kaldı. Kureyş'in ve liderlerinin, hangi konuda olursa olsun esneyip uzlaşma yönündeki bütün girişimlerini reddetti. Müslümanlığı Araplar için ve bütün insanlık için tek önder olarak taşıdı.

It was in this phase of the Da’awah that the Prophet (saw) interacted with the society. He (saw) carried Islam to the people, in order to be established in authority. He (saw) challenged the authority of the Quraysh. He(saw) challenged the corrupt way they were running the affairs in their society i.e. the existing relationships. He (saw) also exposed their practices, facing with his Sahabah (ra) all types of persecution, boycotts and slander as a result. He (saw) rejected all attempts of the Quraysh and their leaders to be pliant and compromise on any aspect whatsoever. He carried Islam as the only leadership for the Arabs and the whole of humanity.

Bu nedenle Da'vet, Allah'ın Dini'ni kurmak, Küfrü temelinden kökünden sökmek ve yerine İslam'ı koymak amacıyla sistemin her yönünü değiştirmek için fikri ve siyasi bir mücadele yolunu izledi.

Hence the Da’awah took the way of an intellectual and political struggle in order to change every aspect of the system to establish the Deen of Allah, to uproot Kufr from its very basis and replace it with Islam.

Kur'an ayetlerinin indirilişi, bu ayetlerle ilgili olaylar ve Peygamber'in (sav) mücadele boyunca bunları insanlara nasıl ulaştırdığı, Sünnet ve Siyer kitaplarında tümüyle rivayet edilmiştir.

This has all been narrated in the books of Sunnah and Seerah regarding the revelation of the verses of the Qur’an, the incidents surrounding them and the way in which the Prophet (saw) carried them to the people through the struggle.

Toplumdaki ilişkilere hitap Allah (SWT), Kur'an'ın çeşitli ayetlerinde toplumdaki çeşitli ilişkilere ve uygulamalara hitap etmiştir. Bunun bir örneği, Kur'an'ın "Diri diri gömülen kıza, hangi suç yüzünden öldürüldüğü sorulduğunda" (TMQ et-Tekvir, ayet 8-9) sorusunu sormasıdır.

The addressing of the relationships in the society Allah (swt) in the various ayaat of the Qur’an addressed the various relationships and practices in the society. An example is when the Qur’an posed the question “When the infant child asks, for what crime was she killed” (TMQ al-Takweer, verse 8-9)

Siyer kitaplarında rivayet edildiğine göre, bu âyetin toplum üzerinde derin bir etkisi olmuştur; zira o dönemde kız çocuklarını diri diri gömmek yaygın bir olaydı ve bunu savunmakta güçlük çektikleri bir gelenekti. Rivayet edilmiştir ki, Ammar'ın (ra) annesi Sümeyye (ra), bu âyetler kendisini kendi yanlış uygulamalarını düşünmeye sevk ettikten sonra İslam'ı kabul etmiş ve böylece Muhammed'in (ﷺ) yeni dinine girmiştir.

The books of Seerah narrate that this Ayah had a profound effect across the society as burying the daughters was a widespread phenomena at that time, albeit a tradition that they were finding difficult to justify. It has been narrated that Sumayah (ra), the mother of ‘Ammar (ra) embraced Islam after these ayaat made her think of her own corrupt practices and therefore the new Deen of Muhammad (saw).

Peygamber (sav), vahiy yoluyla pazar yerindeki hile yöntemlerine de değindi; bu uygulamanın başında Kureyş liderleri bulunuyordu ve özellikle bilmeden gelen hacıların karşısında bu hile yapılıyordu. Allah (cc) Kur'an'da şöyle buyurdu,

The Prophet (saw) also addressed, via the revelation, the way that cheating took place in the market place, the Qurayshi leaders were at the head of this particular practice and specifically when the unsuspecting pilgrims came. Allah (swt) stated in the Qur’an,

“Vay o eksik ölçenlere ki” (Mutaffifin suresi, ayet 1).

“Woe to those who deal in fraud” (TMQ al-Muttaffifeen, verse 1).

At-Taberî, İbn İshâk'tan, o da İbn Humeyd aracılığıyla Selemetü'den naklederek şunu anlatmıştır: "Allah'ın Resûlü ﷺ, Risâletini insanlara açıkça tebliğ etti ve İslâm'ı alenen ilan etti… Duyduğum kadarıyla (yani rivayet yoluyla), onun tanrılarından söz edip onları yerden yere vurana kadar, insanlar ondan yüz çevirmedi ve onu hiçbir şekilde reddetmedi. Bunu yapınca ona karşı çıktılar ve ona düşmanlık konusunda birleştiler… Yollarından ayrılmasına ve tanrılarını yermesine itiraz ettiler… Ebû Tâlib'in yanına gittiler (Ebû Tâlib, Peygamber ﷺ'in amcasıydı ve yeğenini Kureyş'ten koruyordu) ve dediler ki: 'Ey Ebû Tâlib! Yeğenin tanrılarımıza sövdü, dinimizi yerden yere vurdu, geleneksel değerlerimizi aşağıladı ve atalarımızın cahil olduğunu söyledi.'" İbn Sa'd'ın rivayetine göre ise: "Onun yapmadığı tek bir kötülük bile yoktur." Dolayısıyla görüyoruz ki Peygamber ﷺ'in davetinin, Kureyşlilerin hayat tarzlarında, ibadetlerinde, toplumsal değerlerinde ve ekonomik uygulamalarında köklü bir değişim çağrısı yaptığı anlaşılmaktadır. Onların bütün yaşam biçimi ve kimliği hedef alınmış, yerine yeni bir din ve yeni bir hayat tarzı konulmak istenmiştir. Bu nedenle Peygamber ﷺ, Kureyşlilerin yaşamlarını sürdürdükleri bütün yaşam sistemine hitap ediyor ve kendi önderliğinde İslâm sistemini bunun alternatifi olarak sunuyordu.

This was described by at-Tabari quoting Ibn Ishaq through Ibn Humayd from Salamah, “The Messenger of Allah (saw) proclaimed his Message to the people openly and declared Islam publicly …they did not withdraw from him or reject him in any way as far as I have heard (i.e. narration) until he spoke of their gods and denounced them. When he did this they took exception to him and united in their hostility to him…They objected to his departure from their ways and denouncing their gods…they approached Abu Talib (The uncle of the Prophet [saw] who was protecting his nephew from the Quraysh) and said, “Abu Talib your nephew has reviled our gods, denounced our Deen, derided our traditional values and told us our forefathers were ignorant.” According to the narration of Ibn Sad: “There isn’t a single evil that he hasn’t done.” Hence we can see that the Da’awah of the Prophet (saw) was calling for a radical change in the way they were living their lives, and the manner in which the society was dealing in its worships, social values, economic practices. Their whole way of life and identity was being addressed, with a view to replacing them with a new Deen and a new way of life. Hence, he(saw) used to address the whole system of life by which the Quraysh lived their lives and was offering the system of Islam as an alternative led by the Prophet (saw) himself.

Siyasi liderlikle mücadele. Peygamber'in (sav) bu eylemleri doğal olarak onu, dinin önündeki engel olan Kureyş'in siyasi liderleriyle bir mücadeleye sürükledi. Peygamber (sav) onlara karşı bu mücadelede ısrar edip, onları hakkın önünde duran bir halk olarak ortaya çıkardıkça, mücadelesi tam kapsamlı bir siyasi mücadeleye dönüştü. Kur'an, Kureyş'in yöneticilerinin her birine açık, net ve kesin ifadelerle hitap etti.

Struggle against the political leadership These actions of the Prophet (saw) naturally brought him into struggle against the political leaders of the Quraysh who stood in the way of the Deen. As the Prophet (saw) persisted in this struggle against them and exposed them as a people standing in the way of the truth his struggle intensified into a full blown political struggle. The Qur’an addressed each of the rulers of the Quraysh in frank clear and un-ambiguous terms.

Vahidi, Esbâb-ı Nüzûl adlı eserinde (502. sayfa) şunu nakleder: Ebû Süfyân b. Harb, İslâm'a girmeden önce Kureyş'in önde gelen liderlerindendi ve sonradan Allah Resûlü ﷺ ile yapılan birçok antlaşmada Kureyş'i temsil etmiştir. Bir gün evinde bir ziyafet verdi ve iki koyun kesti. Bir yetim çocuk evin kapısına gelerek kendisinden biraz yiyecek istedi. Ebû Süfyân bundan o kadar rahatsız oldu ki çocuğa sövdü ve sopayla başına vurdu. Bunun üzerine Allah (SWT) hakkında Mâûn Suresi'ni indirdi.

Al Wahidi in his Asbab un Nuzul Qur’an (page 502) relates that Abu Sufyan ibn Harb (before his embracement of Islam) one of the Quraishi leaders (who was the representative of the Quraish in many treaties including with the Messenger of Allah later (saw)) held a banquet and had a feast wheren he slaughtered two sheep. An orphan came to the house and asked him for some food, Abu Sufyan ibn Harb was so vexed at this that he swore at the child and beat him over the head with a stick. Then Allah (swt) revealed concerning him Surah al-Ma’un,

"Dini yalanlayanı gördün mü? İşte o, yetimi itip kakan kimsedir. Ve yoksulu doyurmaya teşvik etmez. Artık vay o namaz kılanlara ki (münafıklara)! Onlar namazlarından gafil olanlardır. Onlar gösteriş yapanlardır. Ve küçük yardımı bile esirgerler."

“Have you seen the one who belies the Deen? That is he who repels the orphan. And urges not on the feeding of the poor. So woe unto those performers of Salah (hypocrites). Those who delay their Salah. Those who do good deeds only to be seen. And withold small kindness.” (TMQ al-Ma’un, verses 1-7)

İbn ‘Abbas (ra) rivayet etti: "Peygamber ﷺ Batha'ya çıktı, dağlara tırmandı ve 'Ey sabah baskını!' diye seslendi. Bunun üzerine Kureyş halkı onun etrafında toplandı. O ﷺ şöyle buyurdu: 'Size bir düşmanın sabah ya da akşam üzeri saldıracağını söylesem bana inanır mısınız?' Onlar, 'Evet' dediler. Bunun üzerine şöyle buyurdu: 'O hâlde ben, size şiddetli bir azabı önceden bildiren apaçık bir uyarıcıyım.' Ebu Leheb şöyle dedi: 'Bizi bunun için mi topladın? Tebben leke (Kahrolasın)!' Bunun üzerine Allah (swt) şu ayeti indirdi:"

Ibn ‘Abbas (ra) narrated that “The Prophet (saw) went out towards al-Batha and ascended the mountains and shouted out ‘O Sabaha’ so the Qurayshi people gathered around him. He (saw) said, ‘Do you see if I tell an enemy is going to attack you in the morning or in the evening, will you believe me?’ They replied, ‘Yes’. He said, ‘Then I am a plain warner unto you of a severe punishment’. Abu Lahab said, ‘is it for this that you have gathered us? Taballak (May you perish)’. Then Allah (swt) revealed,

"Ebu Leheb'in gücü yok olsun! Kendisi de yok olsun! Malı ona fayda vermeyecek. Alevli bir ateşe girecek. Odun taşıyan karısı da öyle. Boynunda hurma lifinden bükülmüş bir ip olacak." (Kur'an-ı Kerim, Lehep Suresi, 1-5. ayetler) (Buhari, C. 6, No 496.)

“Perish be the power of Abu Lahab! And perish again! His wealth will not enrich him. He will be burnt in a Fire of blazing flames. And his wife, too, who carries wood. In her neck is a twisted rope of palm fibre”. (TMQ al-Lahab, verses 1-5) (Bukhari Vol. 6 No 496.)

Bu mücadelenin doğrudan sonucu, Sahabe'ye (ra) yapılan zulümdü. Daha önce belirtildiği gibi Sümeyye, diğer Sahabe'ler (ra) arasında işkenceye uğratılarak öldürüldü; ancak Peygamber ﷺ pes etmedi, davete devam etti ve Kureyş yöneticilerine karşı onların emrine boyun eğmeyerek mücadele etti. Bu durum, siyasi mücadele olarak adlandırılan bu yönün farz oluşuna bir başka işarettir.

The direct result of this struggle was the persecution of the Sahabah (ra). Sumayah, as stated earlier, was tortured and killed amongst other Sahabah (ra) but the Prophet (saw) did not give up and continued carrying the Da’awah and struggling against the Qurayshi authorities in defiance to them. This is another indication of the obligatory nature of this aspect i.e. the political struggle.

Ayrıca rivayet edilmiştir ki Hamza (ra) Müslüman olduğunda Ebu Cehil'in yanına gitmiş ve ona yeğenine, yani Peygamber ﷺ'e sövmemesi konusunda uyarıda bulunmuş, kendisinin de onun dininin takipçilerinden biri olduğunu söylemiştir. Peygamber ﷺ bu durumu, Ebu Davud'un rivayet ettiği meşhur bir hadiste şöyle belirtmiştir: "Şehitlerin efendisi Hamza'dır ve zalim bir yöneticinin karşısında durup ona emreden (yani iyilikle, dinin uygulanmasıyla emreden) ve onu (dinden başka şeylerin kötülüğünden) nehyeden, ardından onun eliyle öldürülen kişi de (şehitlerin efendisidir)." (Bu hadisi İbn Hacer el-Heytemi, Mecmeu'z-Zevaid'de sahih kabul etmiştir.)

It was also narrated that when Hamza (ra) embraced Islam he went to Abu Jahl and warned him from reviling his nephew i.e. the Prophet (saw) and that he was one of the followers of his Deen. The Prophet (saw) addressed this when he stated in a well known Hadith narrated by Abu Dawud, “The master of martyrs is Hamza and any man who stands in front of a tyrant ruler and orders him (with good i.e. the implementation of the Deen) and prohibits him (from the evil of other than the Deen) and is slain by him”. (Authenticated by Ibn Hajr al-Hathami in Majmoo’ al-Zaaid.)

Bu nedenle Peygamber ﷺ, zalim yöneticilere karşı mücadele ederken ölen Müslümanları ve Da'vet'leri sebebiyle zalimler tarafından öldürülen Sahabe'yi (ra) yalnızca şehit değil, şehitlerin efendileri olarak tanımlamaktadır. Bu durum bize iki şeyi de göstermektedir: yöneticilere karşı verilecek mücadelenin cesur, açık sözlü ve güçlü olması ile hakkın üzerinde sebat edilmesi gerektiğini; ayrıca Müslümanların bu uğurda ölmeye hazır olmaları gerektiğini, yani İslami yaşam tarzının yeniden tesis edilmesinin Da'vet'in vacip bir unsuru olduğunu.

Hence, the Prophet (saw) describes those Muslims who die in the struggle against tyrant rulers and the Sahabah (ra), who were killed by tyrants due to their Da’awah, not only as martyrs but as the masters of martyrs. This also gives an insight into two things, that the nature of the struggle against the rulers should be brave, frank with strength and remaining upon the truth and also that the Muslims should be prepared to die for this i.e. that it is a wajib element of the Da’awah to resume the Islamic way of life.

Kureyş'in, Peygamber'in (sav) amcası Ebu Talib aracılığıyla Kureyş yöneticileriyle uzlaşmak ve taviz vermek için yaptığı birçok girişim oldu, ancak Peygamber (sav) bunların hepsini reddetti ve davetini sürdürürken ölmeye hazır olduğunu belirtti. Ona krallık, para, kadınlar ve yönetimde pay teklif ettiler. Her konuda Peygamber'e (sav) danışacaklarını söylediler, ancak o (sav) cevabında çok açıktı: “...Allah'a yemin ederim ki, bu işten vazgeçmem şartıyla güneşi sağ elime, ayı sol elime koyacak olsalar bile, Allah onu üstün kılana ya da ben bu yolda helak olana kadar bu işten vazgeçmem” (İmam et-Taberî, Tarihi, C. 6, par. 1179). Başka bir durumda ise, onların reddedeceğini bilmesine rağmen, kendi liderliği altındaki bir siyasi vizyonla onlara karşılık verdi. İmam Ebu Ca'fer et-Taberî şöyle rivayet eder: (Ebu Talib Peygamber'e (sav) şöyle dedi) “Yeğenim, işte kabilenin şeyhleri ve ileri gelenleri. Senin aleyhine adalet istediler; tanrılarına sövmekten vazgeçmeni, sen de kendi tanrına bırakacaklarını söylediler.” “Amca” dedi, “onları, tanrılarından daha hayırlı bir şeye çağırmayayım mı?” “Neye çağırıyorsun onları?” diye sordu. Peygamber (sav) şöyle cevap verdi: “Onları, Araplar'ın kendilerine boyun eğeceği ve Arap olmayanlar üzerinde hükmedecekleri bir söze çağırıyorum.” Toplulukta bulunan Ebu Cehil şöyle dedi: “Babana yemin olsun, bunun benzerini sana on tane vereceğiz!” O (sav) dedi ki: “La ilahe illallah demeniz.” Korktular ve şöyle dediler: “Bunun dışında her şeyi iste.” (Tarihu't-Taberî, C. 6, par. 1177.)

There were many attempts that were made by the Quraysh through Abu Talib the uncle of the Prophet (saw) at pliancy and compromise with the Qurayshi rulers but the Prophet (saw) rejected them all, stating that he was prepared to die carrying his Da’awah. They offered him kingship, money, women and a share in the rule. They stated that they would consult the Prophet (saw) in all matters but the he(saw) was clear in his response, “...by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left, on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein” (Imam al-Tabari in his Tareekh Vol. 6 par. 1179). In another instance he responded to them with a political vision under his leadership although he knew they would refuse. Imam Abu Ja’far at-Tabari narrates, (Abu Talib said to the Prophet (saw)) “Nephew here are the Shaykhs and the nobles of your tribe. They have asked for justice against you that you desist in reviling their gods and they will leave you to your god’. ‘Uncle’ he (saw) said, ‘Shall I not summon them to something, which is better than their gods?’ ‘What do you summon them to?’ he asked. The Prophet (saw) replied, ‘I summon them to utter a saying through which the Arabs will submit to them and they will rule over the non-Arabs.” Abu Jahl from among the gathering then said, ‘What is it by your father? We will give you ten the like of it!’ He (saw) said ‘That you should say, la ilaha ill Allah”. They took fright and said ‘Ask for anything other than this”. (Tareekh al-Tabari Vol. 6 Par 1177.)