Yüce Peygamber (ﷺ), iki tür ilahi vahiy almıştır. Biri matluv (okunan), diğeri ghayr-matluv (okunmayan) vahiydir. Okunan vahiy, tilavet edilen şeydir [yani Kur'an-ı Kerim]; okunmayan vahiy ise tilavet edilmeyen şeydir [yani Peygamber'in (ﷺ) hadisleri]. Okunmayan vahyin kökenlerine dair bir delil, Kur'an'ın ayetlerinde bulunabilir. Allah (SWT) Kur'an-ı Kerim'de şöyle buyurur: {Peygamberin izleyenleri, arkasını dönenlerden ayırt etmek için, alışmış olduğun kıbleyi ancak bir imtihan olarak belirledik.}3

The Blessed Prophet (PBUH) received two types of divine revelations. One is the spoken [matluww] and the second, the unspoken [ghair-matluww]. The spoken revelation is that which is recited [i.e., the Qur’an]; the unspoken revelation is that which is not recited [i.e., the aúódõth of the Blessed Prophet (PBUH)]. An indication of the roots of the unspoken revelation can be found in the ayas of the Qur’an. Allah (SWTH) says in the Holy Qur’an: And We appointed the qibla to which you were used only to test those who followed the Messenger from those who would turn on their heels.3

Bu âyetin daha geniş bir şekilde anlaşılması için, tarihsel arka planına bakmamız önemlidir.

To gain a broader understanding of this aya, it is important that we look into its historical background.

Hicretin ardından Medine'ye kısa bir süre sonra, Mübarek Peygamber ﷺ ve Sahabiler Kudüs'teki Mescid-i Aksa'ya doğru namaz kılmaları emredildi. Mescid-i Aksa, on yedi ay boyunca Müslümanların kıblesi oldu. On yedi aydan sonra Mescid-i Aksa'ya doğru namaz kılma emri neshedildi ve Müslümanlara Mekke'ye doğru namaz kılmaları emredildi. Bu emir şu ayetle belirlendi:

Shortly after the migration to Madina, the Blessed Prophet (PBUH) and the Sahaba were told to pray towards Masjid al-Aqüó in Jerusalem. Masjid al-Aqüó became the qibla of the Muslims for seventeen months. After seventeen months, the order to pray towards Masjid al-Aqüó was abrogated and Muslims were ordered to pray towards Makka. This order was established through the following aya:

Yüzlerinizi Mescid-i Haram'a çevirin.

Turn your faces towards al-Masjid al-Haram.

Ve sana yöneldiğin kıbleyi, yalnızca Resûl'e uyanı, topuklarının üzerine dönenlerden ayırt etmek için belirledik.

And We appointed the qibla to which you were used only to test those who followed the messenger from those who would turn on their heels.

Bu âyette Allah (SWT), ilk kıblenin, yani Kudüs'e yönelme emrinin, kendi emri olarak zikretmektedir. Bu da okuyucuya, Mescid-i Aksa'ya yönelme emrinin arkasında bizzat Allah'ın (SWT) bulunduğunu hissettirmektedir. Ancak Kur'an'ı okuduğumuzda, Allah'ın (SWT) Müslümanlara Kudüs'e doğru namaz kılmalarını emrettiğini gösteren böyle bir âyet bulamayız. Gerçek şu ki, bu emir Kur'an'ın herhangi bir âyetinden değil, Hz. Peygamber'den (ﷺ) gelmiştir. Âyet, "Hz. Peygamber (ﷺ) emri koydu..." demez, bunun yerine "Kıbleyi tayin ettik..." der. Bu da bize, Hz. Peygamber'in (ﷺ) emri ile Allah'ın (SWT) emrinin birbirinden farklı olmadığını anlatmaktadır. Delil o kadar açıktır ki, daha fazla açıklamaya ihtiyaç duymaz. Kur'an'ın, Hz. Peygamber'in (ﷺ) verdiği emir hakkındaki bu açık ifadesi, Hz. Peygamber'in (ﷺ) hadislerinin vahiy niteliğinde olduğuna dair temel bir inancı ortaya koymaktadır. Ve bu, "gizli vahiy" ya da "okunmayan vahiy" olarak bilinen şeydir.

In this aya, Allah (SWTH) mentions the first order, which was to face towards Jerusalem, as His own order. This impresses upon the reader the fact that Allah (SWTH) himself was behind the order to face Masjid al-Aqsa. But when we read the Qur’an we do not find any such aya in which Allah (SWTH) ordered the Muslims to pray towards Jerusalem. The fact is that this order came from the Blessed Prophet (PBUH) and not from any aya of the Qur’an. The aya does not say, “The Blessed Prophet (PBUH) enacted the order…” rather it says, “We appointed the qibla….” This brings us to the understanding that the order of the Blessed Prophet (PBUH) is no different from the order of Allah (SWTH). The proof is so self-evident it does not require any further clarification. This clear statement from the Qur’an regarding the order given by the Blessed Prophet () demonstrates a fundamental belief about the aúódõth of the Blessed Prophet (PBUH): that they are a form of revelation. And this is what is known as the unspoken or unrecited revelation.

Yukarıda zikredilen âyet, bazı başka önemli noktaları da ortaya koymaktadır:

The aya mentioned above also reveals some other important points:

Mübarek Peygamber'e (ﷺ), Kur'an'ın bir parçası olmayan özel bir tür vahiy gönderildi.

1. A special type of revelation was sent to the Blessed Prophet (PBUH) which was not a part of the Qur’an.

2. Bu vahiyler Allah'tan (SWT) gelmiştir.

2. These revelations were from Allah (SWTH).

3. Benzer şekilde, söylenmeyen vahiylerden türetilen hükümler de Allah'ın (SWT) hükümleriydi.

3. Similarly, the rulings that derived from the unspoken revelations were also the rulings of Allah (SWTH).

Bütün Sahabe, konuşulmayan vahiy emirlerini, tıpkı konuşulan vahiy [Kur'an] gibi yerine getirmekle yükümlüydü. Bazı emirler, Müslümanların imanını, özellikle konuşulmayan vahiy yoluyla indirilen emirlere uyup uymadıklarını görmek için indirilmişti. Bunun daha birçok örneği gösterilebilir, ancak kısalık olsun diye bunlara değinilmemiştir.

All the Sahaba were obligated to fulfill the orders of the unspoken revelations in the same manner as they were the spoken revelation [Qur’an]. Some orders were revealed to test the õmón of the Muslims, particularly those orders that were revealed through the unspoken revelation, to see whether they obeyed the orders. Many other examples could be cited, but they have not been mentioned for the sake of brevity.

Bu sözü edilen delil, Hadislerin İslam'daki önemini ve otoriteleri olarak geçerliliklerini vurgulamakla birlikte, Kur'an'ın korunmasının hadislerin korunmasını da kapsadığını ortaya koymaktadır. Kur'an'ın kendisi İslam düşüncesinin özüdür ve bu konuda son sözü söyler. Kur'an şöyle buyurur:

While this aforementioned proof highlights the importance of the Ahadith and their validity as an authority in Islam, it also establishes that the preservation of the Qur’an includes preservation of the úódõth. The Qur’an itself is the essence of Islamic thought and is the final word in this matter. The Qur’an states:

"Kim Mübarek Peygamber'e (ﷺ) uyarsa, Allah'a uymuş olur."

"Whosoever follows the Blessed Prophet (PBUH) has followed Allah".

Bu âyette Kur'an, Hz. Peygamber'in (ﷺ) yoluna bağlı kalmamızı emreder, çünkü Peygamber'e (ﷺ) bağlı kalmak Allah'a (SWT) bağlı kalmaktır. Bir keresinde bir kadın, meşhur sahabi Abdullah İbn Mesud'un yanına geldi. Şöyle dedi: "Sizin bazı şeyleri yapmaktan insanları men ettiğinizi duydum, oysa Kur'an'ı baştan sona okudum ve bu şeylerden kaçınmamızı emreden hiçbir ayet okumadım." Abdullah İbn Mesud şu cevabı verdi: "Kur'an'ı okumuş olsaydın, onu bulurdun. Kur'an'ın şu âyetini okumadın mı:

In this aya the Qur’an orders us to adhere to the way of the Blessed Prophet (PBUH), as adherence to the Blessed Prophet (PBUH) is adherence to Allah (SWTH). Once, a woman came to the famous Sahabi, ‘Abd Allah ibn Masood . She said, “I have heard you stop people from doing certain things even though I have read the Qur’an from cover to cover and I have never read the Qur’an ordering us to abstain from these things.” ‘Abd Allóh ibn Masood replied, “Had you read the Qur’an you would have found it. Have you not read this aya of the Qur’an:

"Peygamber ﷺ size ne verirse onu alın; neyden de sizi men ederse ondan sakının."

"Whatever the Prophet (PBUH) gives you, accept it; and whatever he disapproves of, abstain from it".

Bu olaydan şunu öğreniyoruz ki bu âyet, Peygamber ﷺ'in hadisini kapsamakta ve İslam'da hadislerin otoritesini ortaya koymaktadır.

From this incident we learn that this aya incorporates the aúódõth of the Blessed Prophet (PBUH) and establishes the authority of the Ahadith in Islam.