Genel olarak, hadislerin korunması için üç yöntem kullanılmıştır:

Generally, three methods were used to preserved úódõth:

Birinci yöntem ezberlemeydi. Araplar hafızalarıyla ün salmışlardı; özellikle uzun şiirleri, bunların yazarlarının biyografileriyle birlikte ezberleyebilmeleri dikkat çekiciydi. Şairlerin atalarının uzun soy listelerini ve nesep silsilelerini hatırlayabiliyorlardı. Bununla da kalmayıp Araplar atlarının soyunu, hatta atların yürüyüş tarzlarını bile ezberliyorlardı. Böylece binlerce isim dillerinin ucundaydı ve Ahadîs'in bereketiyle Allah (SWT) onların ezber yeteneklerini daha da geliştirdi.

The first method was memorization. The Arabs were renowned for their memories, particularly their ability to memorize long poems along with the biographies of their authors. They could recollect long lists of the names of poets’ forefathers and their lineages. Not only that, the Arabs also memorized the lineage of their horses, even the horse’s gaits. Thus, thousands of names were at the tip of their tongues, and through the blessings of the Ahadith Allah (SWTH) added to their proficiency in the art of memorization.

Bu hadis koruma yöntemi göz ardı edilemez; özellikle İmam Buhari gibi seçkin şahsiyetlerin Mervan olayı gibi, Arapların olağanüstü hafızasını gösteren olayları kaydetmiş olmaları bunu ortaya koyar. Mervan, Şam'ın ilk valisi ve Emevi Hanedanlığı'nın da ilk emiridir. Sekreteri Ebu'z-Za'za anlatıyor: Bir gün Mervan, seçkin sahabi Ebu Hureyre'yi sarayına çağırmış. Bir sahabinin Mervan'ın sarayına bu nadir davetle çağrılmasının sebebi, Mervan'ın Ebu Hureyre'nin ezberlediği ve sık sık naklettiği çok sayıdaki hadisten şüphe duymasıymış. Ebu Hureyre içeri girmeden önce Mervan, sekreteri Ebu'z-Za'za'ya elinde kalem ve kağıtla bir perdenin arkasına saklanmasını emretmiş. Şöyle demiş: "Ona bazı hadisleri anlatmasını isteyeceğim; o anlatırken sen bütün hadisleri yazacaksın." Ebu Hureyre içeri girince Mervan ona bazı hadisleri sormuş. Ebu Hureyre anlatmaya başlayınca Ebu'z-Za'za da onları yazmış. Ebu'z-Za'za şöyle diyor: "Ebu Hureyre uzun süre anlatmaya devam etti ve kağıtlarıma büyük bir hadis derlemesi yazdığımı gördüm." Ebu'z-Za'za'nın "hadisün kesîrün" (çok hadis) sözlerinden, kağıdına gerçekten büyük bir hadis koleksiyonu kaydettiği anlaşılıyor. Bu sırada Ebu Hureyre, bir sınavdan geçirildiğinden habersizdi. Bundan sonra Ebu Hureyre ayrılmış. Mervan, gizlice kaydedilen hadislerin yazılı kağıtlarını saklamış ve ertesi yılı beklemiş. Bir yıl sonra Mervan, Ebu Hureyre'yi yeniden davet ederek huzurunda bulunmaya çağırmış. Yine Ebu'z-Za'za'ya, geçen yıl hadisleri yazdığı kağıtlarla birlikte perdenin arkasına saklanmasını söylemiş. Şöyle demiş: "Geçen yıl sorduğum aynı soruları tekrar soracağım. Geçen yılın hadisleriyle uyuşup uyuşmadığını kontrol et." Bu, Ebu Hureyre için önceden hazırlanmamış bir sınavdı. Ebu'z-Za'za anlatıyor: "Mervan bir yıl önceki hadisleri elinde tuttu. Bir yıl sonra yine Ebu Hureyre'yi çağırdı, ben de perdenin arkasında sessizce oturuyordum." "Soruları sorarken ben kâğıtlarıma baktım. O, bir hadisin tek bir kelimesine bile ekleme yapmadı, eksiltme yapmadı."8

This simple method of preserving úadīth cannot be ignored, especially when eminent personalities like Imam Bukhari have recorded incidents such as that of Marwan, which illustrate the extraordinary memory of the Arabs. Marwan was the first governor of Damascus and also the first emir of the Umayyad Dynasty. His secretary, Abñ al-Za‘za, narrates that once Marwón called the eminent Sahabi, Abñ Huraira , to his court. It is said that the reason behind this rare invitation of a Sahabi to Marwan’s court was that Marwan doubted the large number of ahadith Abñ Huraira had memorized and frequently narrated. Before Abñ Huraira entered, Marwan instructed his secretary, Abñ al-Za‘za, to hide behind a curtain with a pen and paper in his hand. He said, “I am going to ask him to narrate some aúódõth; while he narrates, I want you to pen all the aúódõth down.” When Abñ Huraira entered, Marwón asked him about some aúódõth. As Abñ Huraira began narrating, Abñ al-Za‘za wrote them down. Abñ al-Za‘za says, “Abñ Huraira continued narrating for a long time and I saw that I had written a large collection of aúódõth on my papers.” It seems from Abñ al-Za‘za’s words “úadõthun kathõrun” that he had indeed recorded a large collection of aúódõth on his paper. Meanwhile, Abñ Huraira had no idea he was being tested. After this, Abñ Huraira left. Marwón preserved the scrolls of the secretly recorded Hadith and waited for the following year. A year later, Marwan again invited Abñ Huraira to honor him with his presence. Once again, Marwan told Abñ al-Za‘za to hide behind the curtain with the papers on which he had written the aúódõth the previous year. He said, “I am going to repeat the same questions I asked last year. Check and see if it coincides with the aúódõth of the previous year.” It was an extemporaneous test for Abñ Huraira. Abñ al-Za‘za says, “So Marwón kept the year old aúódõth in his hands. After one year, he again called upon Abñ Huraira as I sat quietly behind the curtain. As he put the questions, I looked into my papers. He did not add to or subtract from even one word of a Hadīth.”8

Ahadîs'in tam sayısının tespit edilmesi mümkün olmasa da, kaydedilen hadislerin önemli bir sayıda olduğu açıktır. Aynı dönemde İbn Şihâb ez-Zührî ile de benzer bir olay yaşanmıştır. Hişâm İbn Abdülmelik, İbn Şihâb'ı sarayına çağırmıştır. Bu olayda, İbn Şihâb'ın tam olarak dört yüz hadis rivayet ettiği açıkça zikredilmektedir.

Though it is not possible to ascertain the exact number of Ahadith noted, it is clear that it was a significant number. A similar incident occurred with Ibn Shihób al-Zuhrõ during the same time period. Hishóm ibn ‘Abd al-Malik called Ibn Shihab to his court. In this incident, it is clearly mentioned that Ibn Shihab narrated exactly four hundred Ahadith.

Tarih kitaplarında ayrıca, Hişam'ın İbn Zühre'nin hafızasını tıpkı Mervan'ın Ebû Hureyre'nin hafızasını sınadığı gibi sınadığı da zikredilmektedir. Olay şöyle anlatılır:

It is also mentioned in the books of history that Hisham tested Ibn Zuhra’s memory as Marwan had Abñ Huraira’s. The story goes like this:

Bir gün İbn Şihâb bir iş için saraya geldi. Hişâm, İbn Şihâb'dan oğlu prens için bizzat bazı hadisler yazmasını istedi. İbn Şihâb kabul etti; bir kâtip çağrıldı ve imlâ başladı. Zehebî yazar: "İbn Şihâb prense dört yüz hadis imlâ etti."

One day, Ibn Shihób came to the court for something. Hishóm personally requested Ibn Shihób to write some aúódõth for his son, the prince. Ibn Shihób accepted; a scribe was called in and the dictation began. Dhahabõ writes, “Ibn Shihab dictated four hundred aúódõth to the prince.”.

Sonra İbn Şihâb ayrıldı. Bir ay sonra İbn Şihâb geri döndüğünde, Hişâm üzüntü taklidi yaparak İbn Şihâb'a şöyle dedi: "Üzülerek söylüyorum ki, hadislerin yazılı olduğu parşömenler kayboldu ve hiçbir yerde bulunamıyorlar." "Bunun için ağlamanın ne anlamı var?" diye sordu İbn Şihâb. "Katibi çağır, ben onları yeniden yazdırırım." Hişâm'ın tam olarak amacı buydu. Hemen katibi sarayına çağırttı. İbn Şihâb aynı hadisleri baştan yazdırdı. Hadislerin ilk derlemesi gerçekten kaybolmamıştı; bu, İbn Şihâb'ın hadisleri ezberleme becerisini sınamak için yapılmış bir hileydi. İbn Şihâb saraydan ayrılınca Hişâm eski nüshayla yenisini karşılaştırdı ve hadislerin orijinal nüshasında hiçbir değişiklik yapılmadığını gördü.9

Then Ibn Shihób left. When Ibn Shihób returned a month later, Hishóm feigned remorse by saying to Ibn Shihób, “I am saddened to tell you that the parchments on which the aúódõth were written have disappeared and they are nowhere to be found.” “What is this to cry about?” asked Ibn Shihób. “Call the scribe and I will dictate them again.” This was precisely the objective of Hishóm. He quickly ordered the scribe to his court. Ibn Shihab dictated the same aúódõth over again. The first collection of aúódõth had not really disappeared, it was only a ploy to test Ibn Shihób’s memory of Ahadõth. When Ibn Shihób left the court, Hisham compared the older copy with the new one and saw that no change had been made to the original copy of aúódõth.9

Kur'an'ın hafızları olmasaydı, "Hadislerin orijinal nüshasına tek bir ilave bile yapılmadı" iddiası bir çocuk masalı gibi görünürdü. Bugün ise, dört yüz hadisten daha hacimli bir kitap olan Kur'an'dan bir hafız seçilip ona Kur'an'ın bir bölümünü okutulabilir ve sonra ezberden okumasını istenebilir. Böylece kelimesi kelimesine, ilk okuyuş ile ikinci okuyuş arasında hiçbir fark olmadığı ispat edilir. Bu durumda, bu hadislere ne bir ekleme ne de bir eksiltme yapıldığını kabul etmek zorunda kalırız.

Had it not been for the úuffóþ [memorizers] of Qura’n today, the claim “not one addition had been made to the original copy of Ahadith” would seem like a tale from a children’s storybook. Today one can test a Hafiz [memorizer] from the Qura’n, which is bigger than a collection of four hundred aúódõth. Having him read a chapter of the Qur’an and then asking him to recite it from memory will prove that word for word, there will be no difference between the first recitation and the second. One is thus forced to admit that neither any addition nor any subtraction was made to these Ahadith.