Hadis kitaplarında "Sahih" ve "Daif" kelimelerinin geçtiğini görürüz. Pek çok kişi sahihi, zayıfın karşıtı olarak anlar ve bu kelime bir hadisin ardından yer almadığında onu zayıf sanır. Bu yaygın bir yanılgıdır, çünkü sahih ve zayıf kelimeleri aslında hadis âlimlerinin terimleridir. Hadis âlimleri [bir hadisi tanımlamak için] elliden fazla terim kullanmıştır; sahih bunlardan yalnızca biridir. Bir hadis sahih olarak nitelendirilmemişse, diğer kırk dokuz hadis türünden herhangi birine girebilir ve mutlaka zayıf olmayabilir.

In many books of ahadith, we read the words authentic [Sahih] and weak [Daif]. Many people understand authentic to be the opposite of weak, and when this word does not appear after a hadith, they misinterpret it as weak. This is a common mistake because the words authentic and weak are actually nomenclatures of the hadith masters. Over fifty terms are used by the hadith masters [to define a hadith], authentic being only one of them. When a hadith is not identified as authentic, it may fall under the category of any of the other forty-nine types of hadith and may not necessarily be weak.

Birçok durumda bir hadis sahih olmasına rağmen hadis âlimleri onu reddeder, buna karşılık zayıf olan bir hadis ise âlimlerce amel edilebilir kabul edilir. Bunun pek çok sebebi vardır. Örneğin, sahih olan hadisin mensuh (hükmü kaldırılmış) olması, zayıf olan hadisin ise Sahabe'nin uygulamasıyla desteklenmesi mümkündür.

Many times, a hadith is authentic, but the hadith masters reject it while another hadith may be weak but the hadith masters say it is okay to act upon. There are many reasons behind this. For example, it is possible that the authentic hadith is abrogated and the weak hadith supported by the practice of the Sahaba.

Aşağıda bu farklı hadis türlerinden bazılarını kısaca inceleyeceğiz: Marfû‘: Peygamber Efendimize ﷺ nispet edilen her hadistir. Böyle bir hadis, râvinin "Hz. Peygamber ﷺ şöyle buyurdu", "Hz. Peygamber ﷺ şunu yaptı", "Hz. Peygamber ﷺ bu durumda sustu", "şöyle bir şey söylendiğinde" demesiyle veya bu hadisin "Peygamber ﷺ'e nispet edildiğini" ya da "İbn Abbas'ın bu hadisi Peygamber ﷺ'e nispet ettiğini" söylemesiyle tanınır. Dolayısıyla Peygamber ﷺ'e nispet edilen her hadis marfû‘ hadistir.

Below, we will briefly examine some of these different types of Ahadith: Marfñ‘: Any hadith that is attributed to the Blessed Prophet (PBUH). Such a hadith is identified by the words of the narrator when he says, “the Blessed Prophet (PBUH) said,” “the Blessed Prophet (PBUH) did this,” “the Blessed Prophet (PBUH) remained quiet on this occasion,” “when such and such thing was said,” or that “this hadith is attributed to the Blessed Prophet (PBUH)” or that “Ibn ‘Abbas attributed this hadith to the Blessed Prophet (PBUH).” Thus, any hadith attributed to the Blessed Prophet (PBUH) is a marfñ‘ hadith.

Mevkūf: Bir sahabiye atfedilen rivayet. Mevkūf bir rivayet, ravinin "İbn Abbas şöyle dedi" ya da "İbn Abbas şu işi yaptı" sözleriyle ya da "bu hadisin mevkūf olarak rivayet edildiği söylenmiştir" ifadesiyle tanınır. Makṭū': Sahabenin ilk tabiûnuna atfedilen her rivayet. Bazı hadis âlimleri makṭū' rivayete eser (iz) de der. Eser terimi, Hz. Peygamber'in (ﷺ) hadislerini sahabe ve ilk tabiûnun rivayetlerinden ayırmayı kolaylaştırır. Böylece Hz. Peygamber'in (ﷺ) hadisleri "hadis" olarak bilinirken, sahabe ve ilk tabiûnun rivayetleri "âsâr" (eserler) olarak adlandırılır; ancak "eser" kelimesi Hz. Peygamber'in (ﷺ) hadisleri için de sıkça kullanılır.

Mauqñf: A narration attributed to a Sahaba. A mauqñf narration is recognized by the words of the narrator when he says, “Ibn ‘Abbas said” or “Ibn ‘Abbas did such and such thing” or “it is said that this hadith is narrated as mauqñf.” Maqtñ‘: Any narration that is attributed to the first successors of the Sahaba [Tabiun]. Some hadith masters also call a maqtñ‘ narration athar [trace]. The term athar makes it easy to distinguish hadith of the Blessed Prophet (PBUH) from the narrations of the Sahaba and the first successors. Thus hadith of the Blessed Prophet (PBUH) are known as hadith, while the narrations of the Sahaba and the first successors are called óthór [plural of athar], though the word athar is frequently used for the ahadith of the Blessed Prophet (PBUH) also.