Aşağıdaki altı hadis kitabı, daha iyi bilinen adıyla es-Sıhâhu's-Sitte (altı sahih hadis kitabı) olarak anılır:

The following six books of ahadith are better known as the al- Sihah al-Sitta (the six authentic books of hadith):

1. Buhârî 2. Müslim 3. Ebû Dâvûd 4. Nesâî 5. Tirmizî 6. İbn Mâce İlk beş kitap konusunda bir ihtilaf yoktur; ancak âlimler İbn Mâce'nin altı hadis kitabına dahil edilip edilmemesi konusunda farklı görüşler ileri sürmüşlerdir. Yine de İbn Mâce zamanla meşhur olmuş ve altı hadis kitabı arasındaki yerini sağlamlaştırmıştır.

1. Bukhari 2. Muslim 3. Abu Dawud 4. Nisa’i 5. Tirmidhi 6. Ibn Maja There is no disagreement about the first five books, but the scholars did differ about Ibn Maja and as to whether it should be included in the six books of hadith or not. Nonetheless, Ibn Maja eventually became famous and established its place amongst the six books of hadith.

Birçok kişi "es-Sihah" teriminin sahih hadislerin yalnızca altı hadis kitabında bulunduğu anlamına geldiğini düşünür, ancak bu varsayım da yanlıştır. Gerçekte, es-Sihah el-Sitte'ye alınmayan hadislerin birçoğu, es-Sihah el-Sitte'deki hadislerin birçoğuna eşit, hatta onlardan daha güçlüdür. Örneğin İmam Malik'in el-Muvatta'ındaki hadisler, Buhari'nin hadisleri derlenmeden çok önce derlenmiş ve Allah'ın kitabından sonra en sahih kitap sayılmıştır. Buna rağmen İbn Hazm, İmam Tahavi'nin Şerhu Me'animi'l-Asar adlı eserinin, İmam Malik'in el-Muvatta'sından daha güvenilir olduğu görüşündeydi.

Many people think that al-Sihah must mean that the authentic hadith are only found in the six books of hadith, but this assumption is also incorrect. In fact, many of the ahadith not admitted in the al-Sihah al-Sitta are equal to, if not stronger than, many of the ahadith in the al-Sihah al-Sitta. For example, the ahadith of the Muwatta’’ of Imam Malik were compiled long before the ahadith of Bukhari and it was considered the most authentic book after the book of Allah (SWTH). Even then, Ibn Hazam was of the opinion that the Sharah Ma’ani al-Athar of Imam Tahawi was more reliable than the Muwatta’’ of Imam Malik.

Asıl soru şudur: Başka kitaplarda Sahih hadislerin daha fazla bulunmasına rağmen, neden yalnızca bu altı meşhur hadis kitabına "es-Sıhâhu's-Sitte" denmiştir? Gerçek şu ki, bu altı kitabın ümmet arasındaki geniş şöhreti ve kabulüne rağmen, bu altı hadis kitabının neden "es-Sıhâhu's-Sitte" olarak adlandırıldığı hâlâ bilinmemektedir.

The question then remains, if other books contain more authentic ahadith than al-Sihah al-Sitta, then why are only the six famous books of ahadith called al-Sihah al-Sitta? The truth is that despite their widespread fame and acceptance in the umma, it is still unknown as to how the six books of ahadith came to be called al-Sihah al-Sitta.

Sonuçta önemli olan, bu büyük kitapların tüm yazarlarının kitaplarına bir hadisi almak için şartlar koymuş olmalarıdır. Bu kitapları incelerken bu şartlar akılda tutulursa, hadislerin ve onlardan çıkarılan ilmin daha derin bir şekilde anlaşılmasını sağlarız. Örneğin, bir hadisin sahihliğinin ya da zayıflığının arkasındaki sebebi, ya da bir hadisin rivayet zincirindeki gizli kusurları öğreniriz. Ayrıca hadislerden hüküm çıkarmanın doğru yöntemini de öğreniriz. Muhtemelen bu yüzden bu kitaplara el-Sihahü's-Sitte denilmektedir.

Ultimately, what matters is that all the authors of these great books put conditions for including a hadith in their books. If those conditions are kept in mind when studying their books, we gain a deeper understanding of the ahadith and the knowledge derived from them. For example, we learn the reason behind the authenticity or weakness of ahadith or the hidden flaws in the transmission of a hadith. We also learn the correct method of how to deduce rulings from the ahadith. This is possibly why they are called al-Sihah al-Sitta.

Hadis ilminin farklı alanlarını bu girişte ele almak mümkün değildir; ancak daha fazla bilgi edinmek isteyen herkes, bu konuda yazılmış birçok esere her zaman başvurabilir. Burada, el-Kütübü's-Sitte'nin her bir müellifinin amaçlarını ve kitabını oluştururken hadisleri derlerken akıllarında neler olduğunu özetleyeceğim.

It is not possible to cover the different fields of hadith in this introduction, but if anyone wishes to learn more, they may always refer back to the many books written on this subject. Here, I will summarize the objectives of each author of the al-Sihah al-Sitta and what they had in mind when compiling ahadith for their book.

İmam Buhârî'nin amacı, sahih hadislerden hüküm çıkarmanın yöntemini öğretmekti. Her alt bölüme, o alt bölüm altındaki hadislerden çıkarılan bir hükmü belirten bir başlık verilmiştir. Bu nedenle, İmam Buhârî'nin fıkhının başlıklarında olduğu söylenir [fiqh al-Bukhari fī Tarajimihī].

Imam Bukhari’s objective was to teach the method of how to deduce rulings from the authentic ahadith. Every sub-chapter is given a heading that indicates a ruling deduced from the ahadith under that sub-chapter. This is why it is said that the fiqh of Imam Bukhari is in his headings [fiqh al-Bukhari fī Tarajimihī].

İmam Müslim'in amacı, bir hadisin farklı rivayetlerini tek bir kitapta toplamaktı. Bu nedenle, belirli sahih bir hadisi Müslim'de bulmak, Buhari'de bulmaktan daha kolaydır.

Imam Muslim’s objective was to compile all the different trans- missions of one hadith in one book. For this reason, it is easier to find a specific authentic hadith in Muslim than it is in Bukhari.

İmam Nesâî, tıpkı İmam Buhârî gibi hadislerden Şeriat'ın hükümlerini çıkarmaya yoğunlaşmıştır. Bu sebeple her yeni alt bölümün başlığı, Buhârî'deki bir alt bölümün başlığına benzemektedir. Ancak İmam Nesâî, aynı zamanda rivayet zincirlerinde gizli kusurlar taşıyan hadisleri de derlemeyi amaçlamıştır. Onun kendine özgü üslubu, her alt bölüme rivayet zincirinde gizli kusur bulunan hadislerle başlamak ve ardından bunları hadis âlimlerinin yaptığı gibi tahlil etmektir. Her alt bölümü, o bölümde en sahih gördüğü hadisle bitirir.

Imam Nisa’i concentrated on deducing rulings of the Shari‘a from the ahadith, like Imam Bukhari. For this reason, the heading of each new sub-chapter is similar to that of a sub-chapter in Bukhari. But Imam Nisa’i also aimed to compile the ahadith that carry hidden flaws in their transmissions. It is his unique style to start a sub-chapter with the ahadith that have hidden flaws in their transmission and then analyze them as the hadith masters did. He ends every sub-chapter with the hadith which he considers to be the most authentic in that sub-chapter.

İmam Ebu Davud, fakihlerin hükümlerine delil olarak getirdikleri bütün hadisleri topladı; kitabında bir hadisin birden fazla rivayetine de yer verdi. Ayrıca bir hadis zayıfsa, onun hakkında yorum yapmaktadır. Ancak İmam Ebu Davud, İmam Nesâî'nin izlediğinin tersi bir yol izler: Her alt bölüme sahih bir hadisle başlar ve en zayıf olanla bitirir.

Imam Abu Dawud compiled all the ahadith that the jurists bring in support of their rulings; he also includes multiple transmissions of one hadith in his book; also, if a hadith is weak, he will comment on it. However, Imam Abu Dawud takes the opposite course of Imam Nisa’i in that he starts off every sub- chapter with a authentic hadith and ends it with the weakest.

İmam Tirmizî, fıkıhçıların kullandığı her hadis ya da hadis grubu için yeni alt bölümler açmıştır. Nesâî ya da Ebû Dâvûd gibi bir hadisin birden fazla rivayetini bir araya getirmez. Genellikle dört imamdan birinin lehine olan bir hadisi, Şeriat'ın bir hükmü altında tek bir alt bölümde rivayet eder. İmam Tirmizî'nin bir başka yöntemi, belirli bir şer'î hüküm hakkında daha önce hiçbir hadis âlimi tarafından zikredilmemiş hadisleri rivayet edip ardından “Bu konuda şu ve şu da hadis rivayet etmiştir.” diyerek destekleyici diğer hadislere işaret etmektir. Bunun amacı, konuda daha fazla hadis bulunduğunu göstermektir. Ayrıca sık sık belirli meselelerdeki fıkıhçıların görüşlerini de nakleder.

Imam Tirmidhi opened new sub-chapters for each hadith or group of hadith used by the jurists. He does not gather multiple transmissions of one hadith like Imam Nisa’i or Imam Abu Dawud. He will usually narrate one hadith that is in favor of one of the four imams in a ruling of the Shari‘a under one sub-chapter. Another method employed by Imam Tirmidhi is to narrate the hadith which have never been previously raised by any other of the hadith masters on a specific Shari‘a ruling and then indicate to other supporting ahadith [on that issue] by saying, “more ahadith are narrated on this subject by so and so.” This is to show that there are more ahadith on the subject. He also frequently quotes the opinions of the jurists on certain issues.

Sunan İbn Mâce, Sünen-i Ebû Dâvûd ile aynı düzeni izler; ancak Sünen İbn Mâce'deki hadislerin tertibi, Sünen-i Ebû Dâvûd'un tertibini geçmektedir. El-Kütübü's-Sitte içinde en çok zayıf hadis bulunduran kitap İbn Mâce'dir.

Sunan Ibn Maja follows the same pattern as Sunan Abu Dawud except that the arrangement of ahadith in Sunan Ibn Maja surpasses Sunan Abñ Dówñd. Ibn Mója contains the most number of weak ahadith in the al-Sihah al-Sitta.