در قرنهای هجدهم و نوزدهم، بسیاری از غربیها که شیفتهٔ دستاوردهای علم شده بودند، پنداشتند که دین تمام کارکرد خود را از دست داده و یک بار برای همیشه در برابر علم تسلیم شده است. تقریباً همهٔ روانشناسان و جامعهشناسان برجستهٔ غربی با عبارتهایی مشابه این دیدگاه را بیان کردند. برای نمونه، فروید، روانشناس نامدار، در نشان دادن بیهودگی هر گونه دفاع از آنچه دین در دوران جدید نماینده آن بود، میگوید که زندگی انسان از سه مرحلهٔ روانی متمایز میگذرد: خرافه، دین و علم. و از آنجا که عصر، عصر علم است، هر دینی دیگر کهنه و از رده خارج شده است.

Dazzled by the achievements of science during the 18th and 19th centuries many Westerners thought that religion had exhausted all its usefulness and surrendered to science once for all. Almost all the eminent western psychologists and sociologists expressed themselves in similar terms. Thus Freud the renowned psychologist, for instance, showing the futility of any advocacy for what religion stood for in modem time says that the human life passes through three distinct psychological phases: superstition, religion and science. Now being the era of science all religion was out of date.

همانطور که در مقدمه توضیح دادیم، عواملی وجود داشت که دانشمندان اروپا را به اتخاذ دیدگاهی از زندگی سازگار نبودن با دین و مبتنی بر دشمنی با آن سوق داد. این، ناشی از مناقشه بزرگی بود که میان دانشمندان و کلیسای مسیحی در آنجا در گرفت و سبب شد که ایشان - البته کاملاً بجا - بیندیشند که هرآنچه کلیسا نماینده آن بود، ارتجاعی، واپسگرا، عقب‌مانده و خرافی است، و از این رو ناگزیر باید جای خود را به علم بسپارد تا بشریت بتواند در مسیر تمدن پیش رود.

As we have already explained in the preface there were certain causes which led the men of science in Europe to adopt a view of life antagonistic to religion, and based on its hatred. It was due to the great controversy that raged there between men of science and the Christian church which made them think-quite justifiably of course-that whatever the church stood for was reactionary, retrogressive, backward and superstitious, and that therefore it must of necessity vacate its seat for science so as to enable humanity to move ahead on the path of civilization.

بدون درک تفاوت میان شرایط خاص زندگی در اروپا در زمان این جنگ شوم و شرایط حاکم بر شرق اسلامی خودشان، کسانی که با سنت‌های مقدسشان که از نسل‌های گذشته به آنان رسیده بود مخالف بودند، خواستار لغو کامل آن‌ها شدند. سپس واگیرداری تقلید آمد که شرق اسلامی تحت سلطه را گرفتار کرد و افراد ساده‌لوح آن قوم را به این پندار انداخت که تنها راه پیشرفت، همان راهی است که ملت‌های مسلط اروپا پیموده‌اند، و باید دینشان را کنار بگذارند همان‌گونه که اروپا پیش‌تر چنین کرده بود، وگرنه می‌ترسیدند در گرداب ارتجاع، عقب‌ماندگی و ریاکاری گرفتار آیند.

Without appreciating the difference between the peculiar conditions of life obtaining in Europe at the time of this unhappy conflict and these in their own Islamic orient, people opposed to their sacred traditions handed down to them from past generations demanded their outright abolition. Then came the contagion of imitation which plagued the dominated Islamic orient and led the naive among its people to fancy that the only way to progress was that followed by the dominant nations of Europe, and they have to discard their religion just as Europe had already done failing which they feared that they would be trapped in an abyss of reactionarism, backwardness and humbug.

اما این افراد از این واقعیت غافل بودند که حتی در غرب، همه دانشمندان برجسته با دین دشمنی نداشتند، و آثارشان چنین چیزی را نشان نمی‌دهد. از سوی دیگر، در میان ایشان برخی روشنفکران بسیار سرشناس را می‌بینیم که، رها از مادی‌گرایی اروپای بی‌خدا، به این نتیجه رسیدند که دین، هم از نظر روانی و هم از نظر فکری، برای بشر ضروری است.

But such people overlooked the fact that even in the west not all the outstanding scholars were antagonistic towards religion, nor do their works exhibit anything of this sort. On the other hand, we find some intellectuals among them of great eminence, who, freed of the materialism of the Godless Europe, were driven to the conclusion that religion is a psychological as well as an intellectual necessity for mankind.

در میان آنان، برجسته‌ترین چهره ستاره‌شناس جیمز جینز است که زندگی فکری خود را به‌عنوان یک شکاک بی‌خدا آغاز کرد، اما سرانجام کاوش‌های علمی‌اش او را به این نتیجه رساند که بزرگ‌ترین مسائل علم را بدون ایمان به خدا نمی‌توان حل کرد. جامعه‌شناس مشهور، جینز بریج، تا آنجا پیش رفت که اسلام را ستود، زیرا توانسته بود به‌گونه‌ای موفق امور دنیوی و معنوی را در نظامی هماهنگ از اندیشه، که با یک قانون عملی زندگی درآمیخته است، به هم پیوند دهد. نویسنده سرشناس انگلیسی، سامرست موام، نگرش کلی اروپای جدید نسبت به دین را به شکلی فشرده بیان کرد، آنجا که گفت اروپا در دوران کنونی خدای تازه‌ای به نام علم کشف کرده و خدای قدیمی‌تر را کنار گذاشته است.

The most noted figure among them is the astronomer, James Jeans who started his intellectual career as a Godless skeptic but was led finally by his scientific exploration to the conclusion that the greatest problems of science could not be resolved without believing ...God. The famous sociologist, Jeans Bridge went so far as to eulogize Islam for achieving a successful amalgam of the temporal with the spiritual into a harmonious system of thought blent with a practical code of life. The well-known English writer, Somerset Maugham epitomized the whole attitude of modem Europe towards religion when he remarked that Europe had in the present era discovered a new god-science, discarding the older one.

اما خدای علم در عین حال بسیار متلون و سرکش از آب درآمده است؛ همواره در حال تغییر است و پیوسته مواضعش دگرگون می‌شود. امروز چیزی را که دیروز کاذب و جعلی می‌دانست، به عنوان واقعیت و حقیقت تأیید می‌کند، و برعکس. در نتیجه می‌بینیم که «پرستندگانش» به سرنوشت اضطراب و ناآرامی دائمی محکوم شده‌اند؛ زیرا چگونه می‌توانند زیر چنین خدای هوس‌بازی آرامش و اطمینان خاطر بیابند؟ این ناآرامی پیوسته‌ای که غرب مدرن به آن مبتلاست، واقعیتی است که گواه آن شمار زیاد اختلالات روانی و عصبی است که امروزه در جامعه غربی بسیار رایج است.

The god of science has, however, turned out to be extremely fickle, ever changing and constantly shifting positions, upholding today as a fact and reality what it rejected yesterday as false and spurious and vice versa, with the result that we see its "worshippers" doomed to a fate of perpetual restlessness and anxiety, for how can they find rest and peace of mind under such a capricious god? That this constant restlessness with which the modern west is afflicted is a fact, is borne out by the large number of psychological and nervous disorders that are so common in the western community of today.

یکی دیگر از پیامدهای این تقدیس علم مدرن آن است که جهانی که ما در آن زندگی می‌کنیم از هرگونه معنا و هدف تهی است، و هیچ نظم یا قدرت برتری وجود ندارد که آن را هدایت کند، و همواره کشاکشی پایدار میان نیروهای متضاد در جریان است. در نتیجه، همه چیز در این جهان دستخوش تغییر می‌شود؛ نظام‌های اقتصادی و سیاسی دگرگون می‌شوند، روابط میان دولت و افراد تغییر می‌کند، و حتی "حقایق" علمی نیز تغییر می‌کنند. انسان در جهانی با چنین چشم‌اندازی تیره، که در آن هیچ قدرت برتری وجود ندارد که بدان روی آورد و از او پشتیبانی، نیرو و آرامش بجوید تا در این مبارزه بی‌رحمانه زندگی پایداری کند، جز بدبختی و اضطراب همیشگی چه می‌تواند انتظار داشته باشد؟

A still another result of this deification of modern science is that the world we live in is devoid of all meaning and purpose with no higher order or power to guide it, with a persistent struggle ever going on between opposing forces. As a result, everything in this world suffers change; economic and political systems change; relations between state and individuals alter; even scientific "Facts" do change. What can man expect save misery and perpetual restlessness in a world with such a somber setting where no Higher Power exists whom he should turn to for support, strength and comfort in this ruthless struggle of life.

تنها دین است که می‌تواند آرامش و سکون را به جهان بشریت بازگرداند. دین در انسان عشق به نیکی و شجاعت ایستادن در برابر نیروهای شر و ستم را برمی‌انگیزد، به عنوان شرطی لازم برای جلب خشنودی خداوند و حاکم کردن اراده‌ی او بر این زمین، و با صبر در انتظار پاداش او در آخرت.

It is religion and religion alone that can restore to the world of humanity peace and tranquility. It instills in man love for goodness and courage to stand up to the forces of evil and tyranny as a necessary condition of obtaining God's pleasure and to make His will predominant on this earth awaiting with patience His reward in the Hereafter.

آیا بشریت واقعاً به صلح، آرامش، آسایش و به بیان دیگر، دین نیاز ندارد؟

Doesn't mankind really need peace, tranquility, comfort, in a word, religion?

بدون ایمان و اعتقاد به زندگی جاودانه در آخرت، انسان چه خواهد شد؟ در این چارچوب، زندگی انسان بر روی زمین ابعاد تازه‌ای می‌یابد و افق‌های بسیار والاتری از پیشرفت را پیش روی او می‌گشاید. در غیاب این ایمان، انسان ناگزیر در احساسی طاقت‌فرسا از پوچی گرفتار می‌آید، زیرا این به معنای کوتاه شدن عملی تمام طول عمر انسان است و او را به عروسکی بازیچه‌ی هوس‌ها و خواسته‌های زودگذر خود بدل می‌کند؛ هوس‌هایی که به او جز این نمی‌آموزند که در این اقامت کوتاه بر روی زمین، بیشترین لذت ممکن را به دست آورد.

What will become of man but for faith and belief in an eternal life in the Hereafter? In this context man's life upon earth assumes new dimensions opening far higher horizons of progress before him in the absence of which he is inevitably oppressed by a torturous sense of nothingness, as it means a virtual cutting short of man's total life-span, making him a mere plaything in the hands of his whims and caprices which teach him nothing but to derive the maximum possible amount of pleasure during this short sojourn upon earth.

در پی آن، رقابت‌های متقابل، نبردهای خونین و درگیری‌ها بر سر تصاحب منافع مادی پدید می‌آید، زیرا دیگر هیچ قدرت برتری وجود ندارد که خواسته‌های انسان‌ها را مهار کند. از این رو، هر یک از آنان که کور شده‌اند از حرص و شهوت خویش، می‌خواهد هر آنچه را که به دست می‌آورد، در کوتاه‌ترین زمان ممکن به چنگ آورد.

Mutual rivalries, savage battles and conflicts over the possession of material gains follow, as now there is no Higher Power to lay checks on men's desires. So, blinded by his greed and lust, each one of them wants to gain whatever he can lay his hands on in the shortest possible time.

بدین ترتیب، انسان به سطوح پست‌تری از احساس و اندیشه تنزل می‌یابد. تخیل او پست می‌شود، و آرمان‌ها و وسایل دستیابی به آن‌ها نیز همین‌گونه‌اند. همه آن‌ها نشانِ خواری و پستی را بر خود دارند. بشریت محکوم به زندگی همیشگی در جنگ‌های زشت و درون‌قبیله‌ای است که به‌سختی اجازه می‌دهد به اهداف والاتر و شریف‌تر در زندگی اوج گیرد. در چنین جهانی جایی برای عشق یا همدلی نیست، زیرا انسان‌ها کاملاً مجذوب لذت‌های نفسانی خود شده‌اند. آن‌ها توسط هوس‌های کورِ خود رهبری می‌شوند. در چنین بستری چگونه می‌توانند آرمان‌های بلند داشته باشند، یا حتی احساسات راستین انسانی را ارج نهند؟

Thus man is degraded to lower planes of feeling and thought. His imagination sinks low and so do his ideals and the means to achieve them. They are all marked with abjectness. Mankind is doomed to a perpetual life of hideous internecine wars that scarcely permit it to soar to higher and nobler ends in life. In such a world there is no room for love or sympathy as men are wholly obsessed with their carnal pleasures. They are led by their blind passions. How can they in such a context have lofty aspirations or even appreciate genuine human feelings?

در چنین دنیایی، بی‌شک انسان‌ها سودهای مادی اندکی به دست می‌آورند. اما این سودها چه فایده‌ای دارد، وقتی که هم‌نوعان دائماً بر سر آن‌ها با هم نزاع می‌کنند و هر کدام آماده‌اند که اگر به نفع مادی خودشان باشد، گلوی برادرشان را ببرند؟ مادی‌گری زندگی را چنان تباه می‌کند که حتی دستاوردهای مادی انسان نیز بی‌فایده و بی‌معنا می‌شود. انسان‌ها در بند حرص، شهوت و طمع اسیر شده‌اند. تمایلات کورِ نفسانی تنها بر آن‌ها حکم می‌راند. هیچ‌گونه کنترلی بر این رذایل ندارند. و هرگز نمی‌توانند امید داشته باشند که خود را از زنجیرهای آن رهایی بخشند.

Men in such a world no doubt gain some material profits. But of what use are these when fellowmen are constantly wrangling over them, each ready to cut his brothers throat should he find it opportune for his own material welfare. Materialism spoils life so much that even man's material achievements are rendered useless and senseless. Men are enslaved by greed, lust and avarice. Blind appetites alone govern them. They have no control whatsoever over these vices. Nor can they ever hope to extricate themselves from their trammels.

به همین ترتیب، ملت‌ها نیز بر اثر علل مشابه، در جنگ‌های ویرانگری گرفتار می‌شوند که هر هماهنگی زندگی را تباه می‌کند. و علم با همه‌ی سلاح‌های هولناکش، به‌جای آنکه در خدمت انسان باشد و به رفاه او کمک کند، برای نابودی و محو نسل بشر به کار گرفته می‌شود.

Similarly, the nations too, due to similar causes, get entangled in devastating wars which spoil all harmony in life. And science with all its dreadful weapons is employed for the extermination of the human race and its obliteration rather than make it serve man and contribute towards his well-being.

از این دیدگاه، دین به معنای گسترش افق فکری بشر است، زیرا زندگی تنها به این جهان محدود نیست، بلکه فراتر از آن و تا ابد ادامه می‌یابد. این امر امید را در دل انسان روشن می‌کند و او را تشویق می‌کند که با استواری در برابر شر و ستم بجنگد. دین عشق، همدلی و برادری جهانی را می‌آموزد و از این رو تنها راه رسیدن به صلح، رفاه و پیشرفت است، و همین خود دلیلی کافی برای حفظ آن است. دین انسان را به بهترین شیوه ممکن برای نبرد سخت زندگی مجهز می‌سازد.

Viewed in this context religion means broadening the mental horizon of mankind, for life is not confined to this world alone but continues even beyond it-up to eternity. This brightens hope in man's heart and encourages him to fight steadfastly against evil and oppression. Religion teaches love, sympathy and universal brotherhood and is thus the only way to peace, prosperity and progress which is in itself a sufficient reason for its retention. It equips man in the best possible way for the hard struggle of life.

علاوه بر این، این ایمان و تنها ایمان است که می‌تواند انسان را برانگیزد تا از نفس خویش فراتر رود و برای آرمان‌های والا و عالی رنج بکشد. هنگامی که ایمان از او گرفته شود، دیگر چیزی جز خود او باقی نمی‌ماند که به آن بنگرد یا امیدهای خود را به چیزی بیرون از وجود خویش ببندد. او فوراً به حیوانی درنده بدل می‌شود. بسیاری از مردان در راه نیکوی حقیقت جان باختند و تمام عمر خود را در این مبارزه گذراندند، اما به معنای مادی این واژه هیچ دستاوردی نداشتند.

Furthermore, it is faith and faith alone that can inspire man to rise above his self and suffer for noble and lofty ideals. Once it is taken away from him he is left with nothing else to look up or pin his hopes to outside his own self. He changes into a brute immediately. Many a man fell fighting in the noble cause of truth spending the whole of their lives in the struggle yet achieving nothing in the materialistic sense of the word.

این کدام انگیزه بود که این نفوس بزرگوار را به نبردی کشاند که هیچ پاداش مادی برایشان نداشت و در عوض، آنچه اندک داشته‌اند را از دست دادند؟

What inspired these noble souls to engage in a battle that brought them no material rewards, hat caused them rather lose whatever little they happened to possess?

بی‌شک این یکی از معجزات بسیار ایمان بود، زیرا تا آنجا که به انگیزه‌های خودخواهانه، یعنی طمع، حرص، شهوت و مانند آن مربوط می‌شود، اینها هرگز نمی‌توانند انسان را به دستاورد واقعاً خوب، نجیبانه یا با ارزش پایدار برسانند. از این رو پیروزی‌های مادی‌ای که با طمع خودخواهانه به دست می‌آید چنان کوتاه‌مدت و گذرا است، زیرا انگیزه‌ی سود فوری نمی‌تواند انسان را به شخصیت مجهز کند، و نه می‌تواند به او شجاعت بدهد که برای هدفی راستین، نجیب و بلند، با صبر و برای مدتی طولانی، در برابر رنج ایستادگی کند.

Undoubtedly, it was one of the many miracles of the Faith, for, so far as selfish motives viz. avarice, greed, lust etc. are concerned, these can never make man achieve anything really good, noble or of a permanent value. This is why the material triumphs won by selfish avarice are so short-lived and temporary as the incentive for immediate gain cannot equip man with character, nor can it give him the courage to stand fast suffering patiently and for long for a truly noble and lofty cause.

برخی به اصطلاح «مصلحان» وجود دارند که الهام خود را از نفرت می‌گیرند نه از محبت. این سرچشمهٔ الهام ایشان است که به گفتهٔ خودشان به آنان شجاعت می‌دهد تا سختی‌ها را برای هدفشان با صبر تحمل کنند. این نفرتی که در دل می‌پرورند ممکن است جنبهٔ شخصی داشته باشد، یا از میان طبقه‌ای از مردم برخیزد و متوجه بشریت به طور کلی یا نسلی شود که اتفاقاً در آن به دنیا آمده‌اند. چنین افرادی که کینه‌شان الهام‌بخش است ممکن است از راه «اصلاح» به برخی از اهداف خود دست یابند. کینه و خشونت ذاتی و آتشین ایشان نیز می‌تواند آنان را پایدار نگه دارد و «روحیه» ایشان را چنان تقویت کند که با میل خود برای هدفی که به آن باور دارند محرومیت را تحمل کنند، اما مکتبی که بر بدخواهی به جای محبت بنا شده باشد هرگز نمی‌تواند بشریت را به چیز خوبی رهنمون شود. ممکن است برخی بدی‌ها را از میان بردارند و به وضعیت موجود بی‌عدالتی پایان دهند، اما درمانی استوار برای این دردهای بشریت ارائه نمی‌دهند. چنین فلسفهٔ زندگی‌ای که بر نفرت و بدخواهی استوار است، دیر یا زود ناگزیر است منحط شود و بدی و بی‌عدالتی بیشتری پدید آورد از آنچه در آغاز ادعای درمان آن را داشت و در پی علاج آن بود.

There are in fact some so-called "reformers" who seek inspiration from hatred rather than love. This is the headspring of their inspiration, which they say gives them the courage to bear hardships for their cause with patience. The hatred they cherish may be personal in character or it may spring among a class of people and be directed against mankind in general or the generation they may have happened to be born in. Such rancorinspired people may realize some of their ends by way of "reformation”. Their rancor coupled with their fiery and innate cruel natures may as well sustain them and boost their "morale" to willingly suffer privation for the sake of the cause they stand for, but a doctrine based on malevolence rather than love can never lead humanity to anything good. They may remove certain evils and put an end to the existing state of injustice but offer no sound remedy for these ailments of mankind. Based on hatred and malevolence, such a philosophy of life is bound sooner or later to degenerate and create far more evil and injustice than that it had originally professed and sought to cure.

از سوی دیگر، آیینی که نه به سودهای فوری این جهان چشم دوخته باشد و نه از بدخواهی الهام بگیرد، بلکه در انسانها عواطف والای عشق، برادری و اراده‌ی جانفشانی در خدمت به همنوعان خود را پرورش دهد، تنها آن آیین است که می‌تواند برای بشریت پاداشی پایدار و شایستهٔ تلاش تضمین کند و راه را برای پیشرفت و سعادت آیندهٔ او هموار سازد. جوهرهٔ چنین آیینی ایمان به خدا و عشق ورزیدن به اوست، همراه با شیوهٔ زندگی پسندیده‌ای که به انسان کمک می‌کند به آفریدگارش نزدیک‌تر شود. اما این دو نیز تا زمانی که انسان به آخرت ایمان نداشته باشد، بی‌روح و بی‌اثر باقی می‌مانند.

On the other hand, a creed that does not aim at the immediate gains of this world, nor derives inspiration from malevolence but fosters in men noble passions of love, fraternity and a will to lay down their lives serving their fellowmen, can alone guarantee to humanity a reward permanent and worth striving for, and pave the way to its future progress and prosperity. The essence of such a creed is faith in God and love for Him with a consequent virtuous mode of living that helps man get nearer unto his Creator. But both of these remain lifeless so long as one does not believe in the Hereafter as well.

ایمان به آخرت به انسان احساس امنیت می‌بخشد؛ ترسِ نابودی با مرگ جسمانی را از دلش می‌زداید و به او زندگی جاودان وعده می‌دهد. به عبارت دیگر، این بدان معناست که تلاش‌های او بر باد نخواهد رفت، بلکه در زندگی آخرت، اگر نه در همین زندگی دنیوی، با کامل‌ترین پاداش خود سرافراز خواهد شد.

Belief in the Hereafter gives man a sense of security banishing from his heart fear of extinction with his physical death and promising him an eternal life. This, in other words, means that his efforts shall not be wasted away but shall be crowned with their fullest reward in the life to come, if not in the life herein.

اما این همه، آنچه است که به‌عنوان نتیجهٔ طبیعیِ اعتقادِ ساده به خدا و به آخرت، بدان‌ها می‌رسد. اما تا آنجا که به اسلام مربوط می‌شود، کار به همین‌جا پایان نمی‌یابد، بلکه بسی فراتر می‌رود: داستانی کاملاً متفاوت و بسیار شنیدنی‌تر برای گفتن دارد.

All this is, however, what follows as a natural corollary to a simple belief in God and the Hereafter as such. But so far as Islam is concerned it does not stop short there, but goes a long way ahead: it has a quite different and far more fascinating story to tell.

آنان که می‌پندارند اسلام کهنه شده و دیگر به آن نیازی نیست، نمی‌دانند که اسلام برای چه چیزی ایستاده است و نیز به نظر نمی‌رسد که رسالت واقعی آن در زندگی بشر را درک کرده باشند. بر اساس آنچه در کتاب‌های تاریخی، که در دوران جوانی به دستور عاملان استعمار به آنان آموخته شده، گفته شده، آنان چنین می‌اندیشند که اسلام تنها به این منظور نازل شد که بت‌پرستی را از میان بردارد و انسان را به پرستش خدای یگانه هدایت کند؛ که عرب‌ها به قبیله‌هایی متخاصم تقسیم شده بودند و اسلام آمد و آنان را متحد کرد و ملتی نیرومند و یکپارچه ساخت؛ که آنان به شراب‌خواری و قمار معتاد بودند و زندگی فاسدی داشتند و اسلام آنان را از این فسادها بازداشت، همان‌گونه که بسیاری دیگر از رسوم زشت رایج میان ایشان، مانند زنده به گور کردن دختران و هدر دادن نیروی خود در انتقام‌جویی‌ها را برانداخت؛ و اینکه اسلام از مسلمانان خواست که پیام آن را گسترش دهند، که آنان نیز چنین کردند و این امر به جنگ‌هایی انجامید که سرانجام مرزهای جهان اسلام را، آنچنان که امروز می‌شناسیم، تعیین کرد. به باور این گروه، این تنها هدف اسلام در زندگی بشر بوده است! «چون این رسالت، رسالتی تاریخی بوده، مدت‌ها پیش به انجام رسیده است: در جهان اسلام دیگر بت‌پرستی وجود ندارد؛ قبیله‌های متخاصم پیشین کم‌وبیش در فرایند جذب شدن قرار گرفته و هویت خود را در ملیت‌ها یا جامعه‌های بزرگ‌تر از دست داده‌اند. اما درباره قمار و شراب‌خواری، بیاد داشته باشیم که تمدن بشری اکنون به چنان پیشرفتی رسیده که اعلام حرام بودن این سرگرمی‌ها بیهوده است، زیرا می‌بینیم که با وجود همه محرمات دینی، همچنان ادامه دارند. پافشاری بر ممنوعیت آن‌ها سودی ندارد.» بدین ترتیب آنان نتیجه می‌گیرند که اسلام در این جهان به هدف خود رسیده است؛ روزگارش سپری شده و اکنون کاملاً بی‌جا است و از این رو دیگر نیازی به آن نیست. پس باید به سوی مکتب‌های نوین زندگی روی آوریم، زیرا رستگاری ما تنها در آن‌هاست».

Those who may imagine that Islam has become outmoded and is no longer needed, do not know as to what it stands for, nor do they in any wise seem to understand its real mission in human life. As taught to them in the history books prescribed by the agents of imperialism in early life they think that Islam was revealed merely to put an end to idolatry and guide man to the worship of God alone, that the Arabs were torn into antagonistic tribes, so Islam came and united them and made them a strong and unified nation, that they were addicted to drinking and gambling and led depraved lives, so Islam came and checked them from these depravities as it did abolish so many other evil customs prevalent among them such as burying alive their daughters and wasting away their strength in acts of revenge, and that Islam called upon Muslims to disseminate its message which they did, this in turn leading to the battles that ultimately determined the boundaries of the Islamic world as we know it today. This was then according to these people the sole purpose of Islam in human life! "Being a historical mission it has long since been fulfilled: there is no idol-worship in the Islamic world; the once antagonistic tribes have been more or less subject to a process of absorption losing their identity in the larger nationalities or communities. As far as gambling and drinking are concerned let us bear in mind that human civilization has advanced to such an extent now that it is useless to declare such pastimes unlawful as we see that despite all religious taboos they still persist. It is no use insisting on their abolition. Thus they conclude that Islam has served its purpose in this world; it has had its day but is now quite out of place and is, therefore, no longer needed. We must, therefore, turn towards the modern doctrines of life as in these alone lies our salvation".

بدین ترتیب، این افراد با تکرار اندیشه‌های استادان غربی خود، نادانی خویش را آشکار می‌سازند. آنان چیزی از اسلام و رسالت واقعی آن در زندگی بشر نمی‌دانند. پس، پیش از آنکه بیشتر پیش برویم، بیایید ببینیم اسلام چیست و در حقیقت چه چیزی را نمایندگی می‌کند.

Thus parroting the ideas of their western teachers these people betray their own ignorance. They know nothing about Islam or its real mission in human life. Let us, therefore, before proceeding further, see what Islam is, and what in fact it stands for.

به‌طور خلاصه، اسلام به معنای رهایی از انواع بندگی است؛ بندگی‌ای که ممکن است مانع پیشرفت بشریت شود یا اجازه ندهد که انسان در مسیر فضیلت و نیکی گام بردارد. اسلام یعنی آزادی انسان از دیکتاتورهایی که او را با زور یا ترس به بردگی می‌کشند، وادارش می‌کنند کار نادرست انجام دهد، و کرامت، آبرو، دارایی و حتی جانش را از او می‌ستانند. اسلام انسان را از چنین ستمگری می‌رهاند، زیرا می‌گوید که تمام اقتدار از آنِ خدا و تنها از آنِ اوست؛ اوست حاکم حقیقی. همه انسان‌ها بندگان زاده‌شده‌ی او هستند و بنابراین تنها اوست که سرنوشت ایشان را در دست دارد. هیچ‌یک از انسان‌ها توان آن را ندارد که بی‌اراده‌ی الهی و بر خلاف آن، سودی برساند یا حتی سختی‌ای را از خود دور کند. روز قیامت همه انسان‌ها در برابر او حاضر خواهند شد تا از اعمالشان در این زندگی حساب پس دهند. بدین‌سان اسلام برای انسان آزادی از ترس و ستمی را به ارمغان می‌آورد که دیگر انسان‌ها بر او روا می‌دارند؛ انسان‌هایی که در حقیقت به اندازه‌ی او درمانده‌اند و همان‌قدر تابع اراده‌ی چیره‌ی خداوند متعال هستند که خود او.

Islam, in a word, means liberation from all sorts of slavery such as may inhibit the progress of humanity or may not allow it to follow the path of virtue and goodness. It means man's freedom from dictators who enslave him by force or fear, make him do what is wrong and deprive him of his dignity, honor, property or even life. Islam liberates him from such tyranny by telling him that all authority vests in God and God alone; He alone is the Real Sovereign. All men are His born subjects and, as such, He alone controls their destinies, none of them having the power to benefit aught or even avert any distress from his own self contrary to or independent of His Divine Will. All men shall be presented before Him on the Day of Judgment to account for their performance in this life. Thus Islam brings to man freedom from fear or oppression inflicted on him by men like himself who are in reality as helpless as he, and who are no less subject to the Dominant Will of God Almighty than he himself is.

اسلام به معنای رهایی از هوای نفس نیز هست، حتی از حرص زندگی؛ زیرا همین ضعف انسان است که عمداً یا غیرعمد از سوی ستمگران و دیکتاتورها برای به بردگی کشیدن همنوعانشان مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. اگر این ضعف نبود، هیچ انسانی بی‌سروصدا بردگی کسانی همانند خودش را نمی‌پذیرفت و بی‌تفاوت نمی‌نشست و تماشا نمی‌کرد که ستم گستاخانه قد علم کرده، و جرئت مقابله با آن را نمی‌یافت. از بزرگ‌ترین برکات اسلام آن است که به انسان آموخت با شجاعت با ستم و بیداد مبارزه کند، نه آنکه در برابر آن‌ها با ذلت و بردگی سر فرود آورد. قرآن کریم می‌فرماید: «بگو: اگر پدرانتان و فرزندانتان و برادرانتان و همسرانتان و خویشاوندانتان، و اموالی که به دست آورده‌اید، و تجارتی که از کسادی آن می‌هراسید، و خانه‌هایی که به آن‌ها دل خوش دارید، نزد شما از خدا و پیامبرش و جهاد در راه او محبوب‌تر است، پس منتظر باشید تا خدا فرمان خود را بیاورد؛ و خداوند قوم فاسق را هدایت نمی‌کند» [سورۀ التوبه، آیۀ ۲۴]. این آیه، عشق کور هوس‌ها و تمایلات را با عشق به خدا مقایسه می‌کند؛ عشقی که در زندگی نمایندۀ محبت، فضیلت و حقیقت، و تلاش جدی در راه او، یعنی در راه هر آنچه در زندگی نیک و والا است، می‌باشد. اسلام، نخستین را تابع دومین می‌سازد. هوس‌های سرکش باید با محبت خدا مهار شوند؛ این محبت باید نیروی غالب و واقعی هدایت‌گر زندگی انسان باشد، زیرا بدون آن هیچ‌کس نمی‌تواند ادعای مسلمان واقعی بودن کند. کسی که غرق در لذت‌های حسی است ممکن است دیدگاهی اشتباه نسبت به زندگی پیدا کند و گمان برد که از زندگی بیشتر از دیگران لذت می‌برد. اما خیلی زود به اشتباه خود پی می‌برد، زیرا پس از مدتی کوتاه به بردۀ صرف هوس‌های کورش تبدیل می‌شود. او محکوم به زندگی همیشگی در محرومیت و بی‌قراری می‌گردد؛ چرا که خواهش‌های حیوانی، هنگامی که افسار گسیخته شوند، هرگز ارضا نمی‌گردند، بلکه بیشتر تیز می‌شوند و انسان را به سطوح پست‌تر حیوانیت فرو می‌کشند، جایی که تمام تلاش او بر یک هدف متمرکز می‌شود: چگونه حداکثر لذت حسی ممکن را در زندگی به دست آورد؟ چنین نگرشی نسبت به زندگی، با این حال، برای پیشرفت، چه مادی و چه معنوی، مساعد نیست، زیرا بشریت نمی‌تواند به عوالم بالاتر اوج گیرد مگر آنکه از سلطه‌ی شهوات کورکورانه‌ی حیوانی رهایی یابد. تنها در این صورت است که می‌تواند آزادانه در میدان‌های علم، هنر یا دین پیش برود. دقیقاً به همین دلیل است که اسلام اهمیت بسیار زیادی به رهایی انسان از هواهای حیوانی‌اش می‌دهد. برای این هدف، نه رهبانیت را ترجیح می‌دهد و نه به پیروانش اجازه‌ی بهره‌مندی آزادانه از خوبی‌های این زندگی را منع می‌کند. بلکه هدف آن رسیدن به تعادل میان این دو افراط است. هرچه در این جهان هست، برای انسان است. باید به خدمت او باشد، نه آنکه بر او مسلط شود یا فرمانروایی کند. بنابراین نباید اجازه دهد که بنده‌ی آن‌ها شود. بلکه باید آن‌ها را وسیله‌ای برای رسیدن به هدفی والاتر قرار دهد، یعنی کمال معنوی‌اش از راه نشر کلام خدا میان هم‌نوعانش.

Not only this. Islam means freedom from lust as well, including even the lust for life, as it is this very weakness of man which is exploited by tyrants and dictators intentionally or otherwise in enslaving their fellowmen, But for it no man would silently accept slavery to men like himself or sit idle to watch tyranny strut abroad and dare not challenge it, It is a great blessing of Islam that it taught man to fight tyranny and oppression bravely rather than cringe before them in abject servitude, Says the Holy Qur'an : “Say: If it be that your fathers, your sons, your brother, your mates, or your kindred, the wealth that ye hale gained, the commerce in which ye fear a decline, or the swellings in which ye delight-are dearer to you than God, or His Apostle, or the striving in His cause,-then wait until God brings about His Decision: and God guides not the rebellious" (ix: 24), Contrasting the blind passions and appetites with the love of God, that represents in life love, virtue and truth and striving hard in His way-in the way of all that is good and lofty in life, Islam subjects the former to the latter, Unruly passions must be kept in check by the love of God; it must be the dominant and real directing force in man's life as without this no man can claim to be a true Muslim, A man engrossed in sensual pleasures may form a mistaken out look upon life and think that he enjoys life more than others do. But soon he realizes his mistake as not long after this he is reduced to a mere slave to his blind passions, He is doomed to a perpetual life of deprivation and restlessness, for animal desires once run rampant are never satisfied: they are rather sharpened all the more and degrade man to lower levels of animalism where all his efforts are focused on one object: how to derive the maximum possible sensual pleasure in life? Such an attitude towards life is, however, not conducive to progress, material or spiritual, as humanity cannot soar in higher realms unless it is freed from the dominance of the blind animal appetites. Only then can it march ahead freely in the fields of science, arts or religion, It is for this very reason that Islam attaches so great an importance to the freeing of man from his animal passions. For this purpose it neither favors monarchism, nor does it forbid its followers to partake freely of the good things of this life. Rather it aims at the attainment of a balance between these two extremes. Whatever things are here, are for man. They are to serve him, not to dominate or rule over him. He should not, therefore, allow himself to be made slave to them. He should rather use them as means to a higher end i.e. his spiritual perfection by disseminating the word of God amongst his fellowmen.

بنابراین اسلام در این زمینه دارای یک هدف دوگانه است: در زندگی فردی، هدفش این است که برای هر فرد و هر یک از افراد، تأمینی عادلانه و کافی فراهم کند تا او بتواند زندگی شایسته و پاکیزه‌ای داشته باشد؛ و در عرصه جمعی، امور را چنان سامان می‌دهد که تمام نیروهای اجتماعی یک جامعه در جهت ارتقای پیشرفت و تمدن، بر اساس جهان‌بینی بنیادین آن هدایت شود؛ جهان‌بینی‌ای که در پی برقراری تعادل میان اجزا و کل، و میان افراد و جامعه است.

Thus Islam has a twofold objective in this regard: in the individual life, it aims at making a just and sufficient provision to each and every individual so as to enable him to lead a decent, clean life; and in the collective sphere, it arranges things in such a way that all the social forces of a community are directed towards the enhancement of progress and civilization in accordance with its basic outlook Upon life that aims at striking a balance between the units and the whole, between individuals an d the community.

اسلام همچنین بیشترین تأثیر آزادی‌بخش را بر خرد انسان داشته است، زیرا کاملاً در برابر انواع خرافات قرار دارد. بشر در طول تاریخ دچار انواع بی‌معنایی‌های فکری و عملی شده است؛ برخی از آن‌ها بازی آزاد خیال انسان بوده و خود نیز به این امر اذعان شده است، در حالی که برخی دیگر را به خدایانی نسبت می‌دادند که دست‌های انسان به آن‌ها شکل داده بود. بدین‌سان، خرد آدمی پیش از ظهور اسلام در تاریکی دست‌وپا می‌زد. با اسلام، این خرد به بلوغ رسید و از این آشفته‌بازار مزخرفات رهایی یافت؛ مزخرفاتی که در این خدایان به اصطلاح، سنت‌های یهودی و حماقت‌های کلیسای مسیحی نمود یافته بودند، و بار دیگر به آغوش ایمان حقیقی و خدای حقیقی بازگردانده شد.

Islam has also had the most liberalizing effect on human intellect as it is diametrically opposed to all sorts of superstition. Humanity has been in the course of history found to fall a prey to diverse absurdities of thought as well as practice, some of which were the lively play of man's fancy and were acknowledged as such, whereas others were referred to as originating with gods to whom human hands gave shape. Thus did the human intellect grope about in the dark before the advent of Islam. With Islam it attained maturity and freedom from this hotchpotch of nonsense, symbolized in these so-called gods, the Jewish traditions, and the imbecilities of the Christian church, and was once again brought back to the folds of True Faith and True God.

اسلام از واژگانی بسیار ساده بهره می‌برد. تعالیم آن بسیار آسان است و فهم و درک آن و ایمان آوردن بدان دشوار نیست. اسلام انسان را فرامی‌خواند که از استعدادهایی که به او عطا شده بهره گیرد و تا آنجا که ممکن است، درکی کامل از زندگی پیرامون خود به دست آورد. اسلام به خودی خود هیچ دشمنی ذاتی میان عقل و دین، یا به همان ترتیب میان علم و دین را نمی‌پذیرد. اسلام انسان را مجبور نمی‌کند که پیش از ایمان آوردن به خداوند، به چیزهای بی‌معنا باور داشته باشد. و او را وادار نمی‌کند که برای پذیرفتن حقایق علمی، از خدای خود دست بکشد. اسلام به همین بسنده نمی‌کند و با عبارات روشن و بی‌ابهام به انسان می‌آموزد که این خداوند است و تنها خداوند، که از سر رحمت بی‌کران خود، همه چیزهای این زمین را مسخر انسان ساخته است، و همه حقایقی که از راه کاوش علمی کشف می‌شوند، یا منافع مادی که از آنها به انسان می‌رسد، در حقیقت نعمتی از جانب خداوند است. انسان باید برای این نعمت‌ها سپاس خداوند را به جای آورد و سخت بکوشد تا بنده‌ای شایسته برای چنین مولایی مهربان و بخشنده باشد. بدین‌سان، اسلام دانش و علم را جزئی از ایمان می‌داند، نه آنکه آن را شری بشمارد که ذاتاً با باور راستین به خداوند ناسازگار است.

Islam uses a very simple terminology. Its teachings are very easy to understand, perceive and believe in. It invites man to make use of the faculties given to him and try to acquire the fullest possible understanding of life surrounding him. It does not as such admit of any inborn hostility between reason and religion or, for that matter, between science and religion. It does not force man to believe in silly stuff as a prior condition to his belief in God. Nor does it compel him to renounce his God so as to be able to admit of scientific facts. Not Content with this, Islam impresses upon man in clear and unequivocal terms that it is God and God alone Who has in His immense mercy subjected all the things on this earth to man, and that all the facts that are discovered by scientific exploration or the material benefits that flow there from to man, are in fact a blessing of God, for which man should other his thanks to God, and strive hard so as to become a worthy slave of so Merciful and Beneficent a Master. Thus Islam holds knowledge and science as a part of faith rather than regard these as an evil intrinsically opposed to genuine belief in God.

هیچ‌یک از مشکلات یادشده که پیش روی بشریت قرار دارند هنوز حل نشده‌اند: اهداف والای انسانی هنوز تحقق نیافته‌اند. بشر همچنان قربانی انواع حماقت‌هاست، زیر فشار مستبدان و دیکتاتورها می‌نالد و هنوز از خواسته‌های ستمگرانه‌ی حیوانیت و لذت‌های نفسانی بسیار دور است. اسلام هنوز نقش بزرگ و درخشانی برای ایفا دارد.

None of the above-mentioned problems staring mankind in the face' have yet been resolved: the higher real human objectives are yet to be realized. Mankind is still the victim of various imbecilities, it still groans under tyrants and dictators and is yet far from being free from the oppressive demands of anima1ism and sensual pleasures. Islam has still a great and glorious part to play.

امروزه نیمی از ساکنان جهان همچنان بت‌پرست‌اند. برای نمونه می‌توان به هند، چین و بسیاری دیگر از نقاط جهان که چنین مردمی در آن‌ها زندگی می‌کنند اشاره کرد. نیمِ باقی‌مانده، یا حدود آن، به خدای دیگری دل بسته است که تأثیری فاسدکننده، بلکه بسیار بدتر، بر اندیشه‌ها و احساسات انسان‌ها داشته و آنان را بیش از پیش از راه راست دور کرده است. همین خدا است که «علمِ مدرن» نامیده می‌شود.

One half of the inhabitants of the world of today remain idol worshippers as ever. As an instance we may refer to India, China and a great many other parts of the world that are inhabited by such people. The remaining half or thereabout dotes on still another type of deity that has exercised as great, nay a far worse, corrupting influence on men's thoughts and feelings carrying them still further away from the right path. It is this very deity that is styled Modern Science.

علم ابزاری قدرتمند است که به ما کمک می‌کند دانش خود را درباره چیزهای اطراف‌مان افزایش دهیم. به همین دلیل کارنامه‌ای چشمگیر از دستاوردها دارد. با این حال، همه این دستاوردهای درخشان با یک اشتباه مرگبار غربی‌ها تباه شد:

Science is a powerful instrument to help us increase our knowledge of the things around us. As such it has an impressive record of achievements to its credit. All these brilliant achievements were, however, vitiated by one fatal mistake of the westerners:

آنان علم را به‌عنوان خدای برتر برپا داشتند و اعلام کردند که تنها اوست که حق دارد پرستش و تسلیم انسان را برای خود طلب کند. بدین‌ترتیب، خود را از همهٔ راه‌های کسب معرفت محروم ساختند، جز آن راهی که علم تجربی به رسمیت می‌شناسد؛ و این امر بشریت را بیشتر از هدف و مقصد واقعی‌اش دور ساخت، نه آنکه به آن نزدیک کند.

they installed science as supreme God declaring that it alone had the right to claim the adoration and submission of man unto it. Thus they denied themselves all means of acquiring knowledge save that recognized by empirical science which let humanity wander farther away rather than bring it nearer to its real objective or destination.

در نتیجه، دامنهٔ گستردهٔ فعالیت و پیشرفت انسانی، که در غیر این صورت بسیار عظیم است، با محدودیت‌هایی که همهٔ علوم تجربی به همراه دارند، کوچک شد. زیرا در برخی موارد ممکن است که دامنهٔ علم تجربی، که تنها به ماده می‌پردازد، در برابر توانایی‌های ذاتی انسان محدودتر باشد، یا ممکن است نتواند فراتر از آنچه انسان در غیر این صورت توانایی آن را دارد پرواز کند؛ با بال‌هایی که نه تنها از عقل، بلکه از روح او نیز برخوردار است، و او را به آفریدگارش نزدیک می‌سازد و در عین حال امکان می‌دهد که درکی بسیار درست‌تر و صحیح‌تر از حقیقت نهایی به دست آورد.

Consequently the otherwise vastly immense range of human endeavor and progress was shrunk small with the limitations such as all empirical sciences entail. For, in some cases it is just possible that the scope of empirical science, concerned as it is with mere matter, may be narrower as against the inherent capacities of man or it may not be able to soar higher than man is otherwise capable of with wings not of intellect alone but with those lent him by his spirit as well, bringing him nearer to his Creator and enabling him at the same time to obtain a far sounder and more correct understanding of the ultimate reality.

پیشتازان علم نیز ادعا می‌کنند که تنها علم می‌تواند انسان را با رازهای این جهان و زندگی آشنا کند. از این رو، تنها آنچه علم آن را تأیید کند حقیقت است و بقیه همه یاوه است! اما آنان در حالی چنین سخنی می‌گویند که از این واقعیت غفلت دارند که علم، با همه کارنامه درخشان و چشمگیرش، هنوز در مرحلهٔ نوزادی است و در باب درستی یا جعلی بودن بسیاری از امور همواره محتاط است، زیرا علم نمی‌تواند به عمق حقیقت نفوذ کند و جز بررسی‌ای سطحی و بیرونی از آن برنمی‌آید. با این همه، پیروان علم با لحنی بسیار مقتدرانه فریاد برمی‌آورند که هیچ چیزی به نام روح انسانی وجود ندارد. آنان انکار می‌کنند که انسان، که در محدودهٔ حواس خود محصور است، هرگز بتواند با ناشناخته‌ها تماسی داشته باشد یا حتی از راه تله‌پاتی یا رؤیا نگاهی گذرا به آن بیفکند. اینان همهٔ این‌ها را نه از آن رو رد می‌کنند که ثابت کرده باشند توهم محض‌اند، بلکه تنها از آن رو که علم تجربی با ابزار ناکافی‌اش هنوز نتوانسته است رازشان را کشف کند؛ گویی خداوند خواسته است این امور را چیزی فراتر از قلمرو ادراک بشری نگه دارد. با این حال، همین‌که این امور به نظمی برتر از امور تعلق دارند و زیر مشاهدهٔ انسان نمی‌آیند، برای آن آقایان کافی بود تا به آن پشت کنند، و برخی از ایشان شتابان رفتند تا به جهانی که در انتظار بود اعلام کنند که هیچ چیزی به نام روح انسانی وجود ندارد.

The protagonists of science also claim that science alone can introduce man to the secrets of this universe and life: hence, only that which is upheld by science is true; the rest is all trash! But while making such a statement they overlook the fact that science with all its brilliant and impressive record is still in its infancy and ever hesitant to commit itself as regards the veracity or supposititiousness of many things for the simple reason that it cannot penetrate deep into the heart of reality beyond effecting a mere superfluous survey of it. But still its votaries clamor and tell us with a very authoritative air that there is no such thing as human soul in existence. They deny that man, confined as he is within the limitations of his sensory organs, can ever have any contact with the Unknown -nor get even a glimpse of it through telepathy1 or dreams. They repudiate all these not because they have proved them to be mere illusions but simply because the experimental science with its inadequate instrument has not yet been able to fathom their mystery, as it pleased God to reserve these as something above and beyond the field of human perception. That it belongs to a higher order of things not subject to man's observation was, however, sufficient to make these gentlemen turn their backs on it, some of them hurrying forward to announce to the waiting world that there was no such thing as human soul in existence.

بنابراین، این همان «جهالت روشنفکرانه»ای است که انسان امروز به آن گرفتار است، و این نشان می‌دهد که او تا چه اندازه بی‌تاب نیازمند اسلام است تا این «تارهای عنکبوت علمی» امروز و نیز حماقت‌های به‌ارث‌رسیده از گذشته‌ای دور را از میان بردارد. بت‌پرستی شکل کهن‌تری بود که حماقت بشری در آن بروز می‌یافت؛ و پرستش علم، جدیدترین صورت آن است.

Such then is the "enlightened ignorance" man suffers from today, which shows how desperately he stands in need of Islam to blow away these "scientific" cobwebs of today as well as the imbecilities inherited from a remote past. Idol-worship was the older form wherein human folly found expression: the cult of science-worship is its latest version.

برای آزادسازی عقل و روح انسان، باید این دو نیاز را از خود دور کرد. در همین چشم‌انداز است که اسلام تنها امید بشریت جلوه می‌کند، زیرا تنها اوست که می‌تواند صلح را میان دین و علم بازگرداند، و آرامش و هماهنگی را به این جهان پریشان امروز بازگرداند؛ جهانی که آن‌ها را از دست داده است، بر اثر نگرش انحرافی غرب مسلط نسبت به زندگی، و با پیشگیری از خصومتی آشتی‌ناپذیر میان عقل و شهود انسان، میان میل او به دانش و اشتیاق او به خدا.

To liberate human reason and spirit, both of these needs must be shaken off. It is in this perspective that Islam emerges as the only hope for humanity, for it alone can restore peace between religion and science, bring back once more the tranquility and concord to this distressed world of today that has lost them through the perverted attitude towards life of the dominant West, forestalling an irreconcilable antagonism between man's reason and intuition, between his desire for knowledge and a craving for God.

تاریخی لحاظ سے جدید یورپی تمدن قدیم یونانی تمدن کی وارث ہے، جسے رومی سلطنت نے جدید یورپ کو سونپا۔ اس یونانی تمدن میں انسان کے اپنے معبودوں سے تعلق کو باہمی دشمنی اور فعال عداوت کے طور پر دیکھا جاتا تھا۔ چنانچہ دنیا میں انسان جن رازوں کو بے نقاب کرتا ہے، یا جو اچھی چیزیں اسے اتفاق سے حاصل ہو جاتی ہیں، انہیں اس طرح دیکھا جاتا تھا کہ وہ انہیں ان حسد کرنے والے مگر بے اثر معبودوں سے زبردستی چھین لیتا ہے، جو اگر ممکن ہوتا تو یہ سب کچھ واپس لے لیتے۔ اس نقطۂ نظر سے انسان کی سائنسی کامیابیاں محض اس کی ان فتوحات کا دوسرا نام تھیں جو وہ اپنے معبودوں کے خلاف بڑے جوش کے ساتھ جیتتا تھا، کیونکہ وہ یہ چیزیں خوشی سے نہیں بلکہ بادلِ نخواستہ دیتے تھے۔

Historically the modem European civilization is the descendant of the ancient Grecian civilization bequeathed to modern Europe by the Roman Empire. In this Grecian civilization the relations of man to his gods were viewed as of mutual antagonism and active antipathy. Thus the mysteries that human endeavor lays bare or the good things that he happens to lay his hands on in this world were viewed as something he forcibly wrenches from these jealous but ineffectual gods, who would ban and take back all these if they could. Viewed in this light, the scientific achievements of man were just another name for his conquests that he won against his gods with a vengeance as they did not allow these willingly but only grudgingly.

این همان روحیه زیانبار فرهنگ یونانی است که هنوز در ناخودآگاه غرب مدرن نفوذ دارد. گاه این روحیه در تفسیر آن غرب از واقعیت‌ها آشکار می‌شود.

It is this very pernicious spirit of the Grecian culture that still pervades the subconscious of the modern West. It is manifest sometimes in its interpretation of facts.

همانگونه که با روح یونانی‌اش سازگار است، غرب مدرن از پیروزی‌های علم بر پدیده‌های طبیعی همچون غنیمتی ارزشمند سخن می‌گوید که انسان آن را از دستان یک قدرت برتر و اسرارآمیز ربوده و بدین‌ترتیب طبیعت را به تدریج تابع خود ساخته است. این نگرش را می‌توان در موضع غرب مدرن در قبال خداوند نیز مشاهده کرد. به گفته آن، تنها چیزی که انسان را در برابر خدا به سجده وامی‌دارد، احساس ناتوانی خود اوست. اما هر گامی بزرگ که انسان در زمینه‌های گوناگون علم برمی‌دارد، او را به مرتبه‌ای بالاتر از هستی می‌رساند و به خدایی نزدیک‌تر می‌کند، تا سرانجام بتواند همه رازهای زندگی را بگشاید و خود زندگی را بیافریند؛ امری که دغدغه دانشمند مدرن است؛ و بدین‌ترتیب با آن موجودی که خدا نامیده می‌شود برابر گردد! آنگاه دیگر احساس نخواهد کرد که ناچار است در برابر خدایی نامرئی به سجده درافتد، زیرا خود او نیز به جایگاه چنین موجودی ارتقا خواهد یافت.

True to its Greek spirit the modern West speaks of the victories of science over physical phenomena as a coveted prize that man wrenched from the hands of a mysterious Higher Power subjecting thereby nature to him gradually. It may also be perceived in the attitude of the modem West towards God. The only thing that makes man prostrate himself before God, it says, is his own sense of weakness. But each big stride that man takes forward in the various fields of science raises him to a higher plane of being-brings him nearer to godhood-till in the end he should be able to unravel all the mysteries of life, create life itself an obsession of the modern scientist-and thus come on a par with that Being called God! Then he will no longer feel compelled to prostrate himself before an unseen God, for he shall then himself be raised to the position of one.

این خطرناک‌ترین بیماری‌ای است که غرب مدرن در حال حاضر به آن مبتلاست. این بیماری تمام زندگی را مسموم کرده است. بشریت پاره‌پاره و تقسیم‌شده است، و بخشی از آن در برابر بخش‌های دیگر قرار گرفته است. صلح.

This is the most dangerous malady that the modern West suffers from at present. It has poisoned all life. Humanity is torn and divided, one part set against the others. Peace.

هماهنگی و آرامش به پدیده‌هایی کمیاب بدل شده‌اند. اما هنوز یک امید باقی مانده است:

harmony and tranquility have become rare phenomena. But still there is one last hope:

این است اسلام. باید بشریت به این کلام خدا روی آورد، زیرا تنها همین می‌تواند آن را از نابودی‌ای که غرب بی‌خدا بر سرش آورده نجات دهد. اسلام به انسان دیدگاهی سالم نسبت به زندگی می‌بخشد و به او می‌آموزد که هر دانشی که کسب می‌کند، یا هر بهره‌ی مادی و معنوی‌ای که برخوردار می‌شود، در حقیقت موهبت‌هایی از جانب خدای بخشنده به اوست. و اینکه خدا از انسان خشنود است تا زمانی که دانشی را که به این شیوه کسب کرده در خدمت بشریت به کار گیرد؛ و خدای اسلام هرگز به خاطر تلاش انسان برای دانش بر بندگانش خشم نمی‌گیرد و هیچ ترسی ندارد که آنان اقتدار او را به چالش بکشند یا با او رقابت کنند؛ و او تنها زمانی به خشم می‌آید که انسان دانش علمی خود را به سوءاستفاده گیرد و آن را وسیله‌ی آزار دیگران سازد یا به هم‌نوعانش تجاوز کند.

that is Islam. Let humanity turn towards this word of God, as this alone can save it from the doom brought on it by the Godless West. Islam equips man with a sound outlook upon life telling him that whatever knowledge he acquires or the material or spiritual benefits he enjoys are in fact so many gifts to him of a Beneficent God. And that He is pleased with man so long as he employs the knowledge thus acquired in the service of mankind, and that God of Islam does never get angry with His creatures for their aspiring after knowledge, nor does He have any fear whatsoever of them that they would challenge His authority or vie with Him; and that He is provoked to anger only when man abuses his knowledge of science and makes it a means to torment others or commits aggression against his fellowmen.

بدین ترتیب، اسلام نه تنها صلح و هماهنگی را برقرار می‌کند، بلکه بشریت را از ستم و ظلم نیز رها می‌سازد. جهان معاصر در این زمینه چشم‌انداز بهتری از آنچه سیزده صد سال پیش داشت ارائه نمی‌دهد، زمانی که اسلام آن را از همه خدایان دروغین رهانید. ستم هنوز هم در لباس پادشاهان متکبر، سخنوران فتنه‌انگیز گستاخ و سرمایه‌داران بی‌رحم ظاهر می‌شود که همچنان مشغول مکیدن خون میلیون‌ها کارگر، به بندگی کشیدن آنان و سودجویی از درماندگی و بدبختی ایشان هستند. دسته‌ای دیگر از دیکتاتورها نیز وجود دارند که با آتش و شمشیر حکومت می‌کنند، آزادی‌های مردم را غصب می‌کنند و همواره این شعار را سر می‌دهند که تنها ابزار اجرای خواست مردم یا پرولتاریا هستند.

Thus Islam establishes not only peace and harmony but also rids mankind of tyranny and oppression. The contemporary world presents in this respect no better view than it did thirteen hundred years ago, when Islam freed it from all false gods. Tyranny still struts abroad in the guise of haughty kings, insolent demagogues and heartless capitalists who are busy as ever in sucking up the blood of the working millions, subjugating them and making capital out of their helplessness and miserable plight. There is still another class of dictators who rule with fire and sword, usurp peoples' liberties and go about chanting that they are merely instruments in enforcing the people's or the proletariat's will.

ادعای اینکه اسلام بشریت را از همه این زنجیرها رها می‌سازد ممکن است برخی خوانندگان را به این پرسش وادارد: چرا اسلام، پیروان خود را از استبداد ستمگرانه برخی از حاکمانشان رهایی نمی‌بخشد؛ حاکمانی که همه آزادی‌های آنان را غصب کرده و ایشان را به زشت‌ترین اشکال خواری و ذلت، آن هم به نام اسلام، دچار ساخته‌اند؟ به چنین خوانندگانی می‌خواهیم یادآور شویم که هرچند این دیکتاتورها به نام اسلام سوءاستفاده می‌کنند، اما اسلام در قلمروهای ایشان نه قدرت را در دست دارد و نه هیچ‌گونه کنترل یا بازدارندگی‌ای بر ایشان اعمال می‌کند. آنان از گروهی هستند که خداوند خود درباره‌شان فرموده است که:

The assertion that Islam helps humanity shake off all of these shackles may occasion some readers to ask: why does not Islam then liberate its own followers from the oppressive tyranny of some of their rulers who have usurped all their liberties and exposed them to the most revolting forms of disgrace and dishonor in the very name of Islam? To such readers we would like to point out that though these dictators exploit the name of Islam yet Islam is far from being in power in their domains or exercising any control or check over them. They belong to the class about which God Himself has declared that:

«...و کسانی که به آنچه خدا نازل کرده حکم نمی‌کنند، آنان کافرند» (مائده: ۴۴).

..And those who do not rule in accordance with what is revealed by God, are disbelievers" (v: 44).

و آن که:

And that:

نه! سوگند به پروردگارت! ایشان ایمان نمی‌آورند (در حقیقت) مگر آنکه تو را در آنچه میانشان به اختلاف انجامیده داور قرار دهند، سپس در دل‌هایشان از حکمی که تو کرده‌ای هیچ تنگی‌ای نیابند و با تسلیمی کامل سر فرود آورند. {النساء: ۶۵}

..But no! By your Lord! They do not believe (in reality) until they make you a judge of that which has become a matter of disagreement among them, and then do not find any straitness in their hearts as to what you have decided and submit with entire submission" (iv: 65).

اسلامی که ما مردم را به پذیرفتن آن به عنوان راهنمای زندگی فرا می‌خوانیم، با آنچه برخی از فرمانروایان مسلمان امروز شرق به این نام جا می‌زنند، یک چیز نیست. آنان به شریعت الهی احترام و توجهی ندارند، زیرا اغلب بی‌درنگ و هر وقت که بخواهند آن را زیر پا می‌گذارند. از این رو در تصمیم‌گیری درباره امور خود، خود را ملزم به وفاداری به آن نمی‌دانند؛ گاهی قانونی ساختهٔ بشر را که از یکی از کشورهای اروپایی وام گرفته‌اند پیروی می‌کنند، و گاهی شریعت الهی را، آنگونه که در آن زمان با نیازها یا هوس‌هایشان سازگار باشد. بدین ترتیب آنان نسبت به هر دو، یعنی نسبت به انسانها و نسبت به خدا، ستم روا می‌دارند؛ زیرا از هر یک از این دو سو، نه آنچه به نظر خودشان درست است، بلکه تنها آنچه را که به کار جاه‌طلبی‌ها، طمع یا شهوت شخصی‌شان بیاید، برمی‌گزینند.

The Islam that we call upon our fellowmen to adopt as their guide in life is not one and the same thing as that passed off under this name by some Muslim rulers of today's East. They have no respect or regard for the Divine Law as they seldom hesitate in breaking it at will. Thus when deciding their affairs they feel no need to be faithful to it following sometimes a man-made law borrowed from some European country and sometimes the Divine Law as may suit their needs or whims at the time. They are thus guilty of injustice towards both, towards men as well as God, for they choose from either side not what is right according to them but only that which might serve their personal ambitions, greed or lust.

اسلامی که ما می‌شناسیم، بیشتر همان است که پادشاهان متکبر و ستمگران متجاوز را از بالای کرسی‌های غرورآمیز قدرتشان به زیر می‌کشد. این اسلام آنان را همچون سایر مردان و زنان تابع شریعت الهی می‌سازد، یا برای همیشه آنان را از میان برمی‌دارد، زیرا: «... اما کف روی آب به‌کنار می‌افتد و نابود می‌شود، و اما آنچه به مردم سود می‌رساند در زمین باقی می‌ماند» (سورۀ الرعد، آیۀ ۱۷).

The Islam that we know of is rather that which jolts down the haughty kings and insolent tyrants from above their proud seats of power. It makes them subject to the Divine Law along with other men and women or does away with them once for all, for "... .As for the scum, it passes away as a worthless thing, and as for that which profits the people it tarries in the earth” (xiii: 17).

در قلمرو این اسلام و در نتیجهٔ آن، هیچ ستمگری وجود نخواهد داشت، زیرا اسلام ستم را نمی‌پذیرد و به هیچ کس اجازه نمی‌دهد که دیگران را مطیع خود سازد یا اراده‌اش را بر آنان تحمیل کند، جز اراده‌ی خداوند و فرستاده‌ی او که جز به آنچه نیک و عادلانه است فرمان نمی‌دهند. حاکم در چنین جامعه‌ای، به‌عنوان بخشی از تعهداتش در برابر مردم و خداوند، موظف است که قانون الهی را اجرا کند، و اگر چنین نکند، دیگر هیچ حق مشروعی برای اطاعت رعیت از او نخواهد داشت. مردم در چنین وضعیتی به‌طور قانونی می‌توانند فرمان‌های او را نادیده بگیرند. این مطلب به‌صراحت از سوی نخستین خلیفه، ابوبکر (رضی‌الله‌عنه) بیان شده است، آنجا که گفت: «تا زمانی که من دربارهٔ شما از خداوند فرمان ببرم، از من اطاعت کنید؛ و اگر از فرمان خداوند منحرف شدم، در آن صورت اطاعت من بر شما واجب نیست.» بنابراین حاکم در اسلام هیچ حقی بیشتر از پایین‌ترین فرد رعیت برای دستکاری در خزانهٔ عمومی یا قانون‌گذاری دولتی ندارد. افزون بر این، در چنین قلمرو اسلامی هیچ کس حق فرمانروایی بر دیگران را نخواهد داشت، مگر پس از انتخاب شدن به مقام اقتدار، که سایر اعضا آن را با میل خود به او واگذار کرده باشند، در یک انتخابات آزاد، عادلانه و بی‌طرفانه، که هیچ محدودیتی برای رأی‌دهندگان جز محدودیت‌های عدالت، فضیلت و شایستگی وجود نداشته باشد.

In the domain of this Islam and as a consequence thereof, there shall be no tyrants as it countenances no tyranny, nor does it allow any man to subjugate others or impose upon them his will, save that of God and His Apostle who command but that which is good and just. The ruler in such a community shall, as a part of his obligations towards men and God, be required to enforce Divine Law failing which he may no longer have any lawful claim to his subjects' obedience. They may in such a situation quite lawfully disregard his orders. This was explicitly stated by the first Caliph, Abu Bakr (may God be pleased with him) when he said that "Obey me only so long as I obey God with respect to you; and if I should happen to deviate from God's obedience, then in that case my obedience shall no longer be incumbent upon you", As such the ruler in Islam has no more right to tamper with the Public Exchequer or state legislation than the lowliest of his subjects, Moreover none would in such a domain of Islam have any right to rule others except after his election to a post of authority that the other members might have willingly devolved upon him in a free, just and impartial election with no checks on voters save those of justice, virtue and decency.

چنین دولت اسلامی نه تنها شهروندان خود را از شر همه ستمگران داخلی رها می‌سازد، بلکه آزادی ایشان را در برابر هر تجاوز خارجی نیز پاسداری می‌کند، خواه این تجاوز به شکل بهره‌کشی استعماری باشد یا تهدید به آن. این از آن روست که خود اسلام دینی است از عزت و قدرت، و از این رو نمی‌تواند تحمل کند که انسان‌ها خود را با سجده کردن در برابر پای خدای دروغین استعمار خوار سازند. اسلام برای زندگی انسان دستوری بسیار ساده مقرر می‌دارد. انسان را برمی‌انگیزد که برای جلب خشنودی آفریدگارش بکوشد، اراده خویش را تسلیم اراده او سازد، فرمان‌های او را پیروی کند، و با همه امکاناتی که در اختیار دارد برخیزد تا با آن شبح لعنت‌شده استعمار و ستم بستیزد.

Such an Islamic State will not only liberate its citizens from all tyrants at home but shall safeguard their freedom against any out side aggression as well, whether it be in the form of imperialistic exploitation or a threat of it, This is so because Islam itself is a religion of glory and power and as such it cannot tolerate that men should degrade themselves by prostrating at the feet of the false god of imperialism, Islam prescribes a very simple code of life for man. It exhorts him to strive hard to gain the pleasure of his Creator, surrender his will to that of His, follow His commandments and come forward with all the resources at his disposal to fight against the damned specter of imperialism and tyranny.

پس بگذار مردمان به اسلام روی آورند، زیرا همین اکنون هنگامی است که همه باید زیر پرچم آن گرد آیند تا هر اثری از امپریالیسم را از روی زمین بزدایند. امید یگانه بشریت برای رهایی از چنگال این شبحی که هنوز صحنهٔ جهان را تیره کرده در همین نهفته است. این است راه آزادی راستین، آزادی‌ای که هیچ بندگی‌ای را نمی‌پذیرد و به همهٔ مردمان آزادی اندیشه، عمل، مالکیت و دین را وعده می‌دهد و تمامیت و شرافتشان را به دقت پاس می‌دارد. زیرا تنها بدین‌سان می‌توانیم مسلمانانی شایستهٔ خدایمان شویم، همان معبودی که ستایشش می‌کنیم و در راه او گام برمی‌داریم، همان راهی که او برای ما برگزیده است: «امروز دینتان را برایتان کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام نمودم و اسلام را به‌عنوان دین برای شما پسندیدم» (مائده: ۳).

Let men, therefore, turn towards Islam for right now is the time that all should flock together under its standard so as to sweep off from the face of the earth all the vestiges of imperialism. Therein lies the solitary hope of humanity of freeing itself from the clutches of this specter that still clouds the world scene. Here is the way to real freedom such as allows of no serfdom, promises all men freedom of thought, action, property and religion jealously safe guarding their integrity as well as honor. For only thus can we become Muslims worthy of our God, the object of our adoration in Whose path we tread, the path He chose for us: "This day have I perfected your religion for you and completed My favor on you and have chosen for you Islam as religion" (v: 3).

چنین اصلاح بنیادینی که اسلام پدید آورده، هرگز امری محدود به جامعهٔ مسلمانان نیست، بلکه بر عکس، بنا به ماهیت خود جهانشمول است. این اصلاح نعمتی است برای جهان امروز، جهانی که گرفتار جنگ‌های داخلی است و جنگ جهانی سوم، که بسیار هولناک‌تر از پیش است، در افق آن سایه افکنده است.

Such a radical reformation effected by Islam is by no means a parochial one confined to the Muslim community alone, but is, on the other hand, by its very nature universal in character. It is nothing Jess than a blessing for the world of today afflicted as it is with internecine wars, with a still another and far molt: terrible third world war looming large on the horizon.

امروزه جهان به دو بلوک قدرتمند بزرگ تقسیم شده است: بلوک سرمایه‌داری و بلوک کمونیستی، که هر یک در مبارزه‌ای مرگبار با دیگری برای تصرف بازارهای جهانی و نقاط راهبردی مهم کرهٔ زمین قرار دارند. با این همه، این دو، با وجود همهٔ اختلافاتشان، همچنان یک چیز و یکسان‌اند، زیرا هر دو از نظر جهان‌بینی امپریالیستی‌اند و در پی به بردگی کشیدن دیگر ملت‌های جهان هستند. به این هدف، هر دو مشتاقانه می‌کوشند بیشترین منابع ممکن، هم انسانی و هم مادی، را در اختیار بگیرند. در چشم آنان، دیگر انسان‌ها بهتر از انبوهی کالا (که آن را «نیروی انسانی» می‌نامند) یا صرفاً ابزارهایی برای تحقق نقشه‌های شومشان نیستند.

Today's world is divided into two big power blocs-the capitalist and the communist blocs, each set against the other in a deadly struggle for the capture of world-markets and important strategical points on the globe, They, however, despite all their differences still remain one and the same thing as both are imperialistic in outlook and are out to enslave other peoples of the world. With this end in view they are both anxious to capture the maximum possible resources, human as well as material. Other human beings are in their eyes no better than so many chattels (man power they call it) or mere tools with which to realize their nefarious designs. .

اگر جهان اسلام در مجموع علیه ستم وحشیانهٔ قدرتهای استعماری مدرن برخیزد ــ همان‌گونه که در واقع در راه آن است ــ می‌تواند به‌طور مؤثر به همهٔ رقابتها و کشمکشهای بین‌المللی پایان دهد که تهدیدی چنین خطرناک برای امنیت و صلح جهانی به شمار می‌آیند. کشورهای مسلمان با نزدیک‌تر کردن صفوف خود می‌توانند به‌آسانی یک بلوک قدرت مستقل تشکیل دهند. چنین بلوک قدرتی از ملتهای مسلمان، به لطف موقعیت جغرافیایی عالی‌اش، کلید توازن قدرت در جامعهٔ ملتهای جهان را در دست خواهد داشت، زیرا میان دنیای قدیم و دنیای جدید قرار می‌گیرد. آنگاه آزاد خواهند بود که با توجه به منافع جمعی خودشان، با این یا آن طرف همراه شوند، نه اینکه در خدمت منافع استعمار شرقی یا غربی باشند.

If the world of Islam should, as a whole, rise against the barbarous tyranny of the modern imperialist Powers-as it is in fact on the way to it-it can effectively end all international rivalries and bickerings that constitute so dangerous a threat for world security as well as peace. The Muslim countries can by closing their ranks very easily form a power bloc of their own. Thanks to its excellent geographical position, such a power bloc of Muslim nations would hold the key to a balance of power in the comity of world nations, situated as it would be midways between the old and the new world. They will then be free to choose sides with this or that party in keeping with their own collective interests rather than serve those of the Eastern or the Western imperialism.

اسلام تنها امید آینده بشریت است، و پیروزمندانه بیرون آمدنش از جنگ ایدئولوژیک کنونی تنها تضمین رستگاری انسان است. اما با آنکه پیروزی اسلام برای آینده بشریت مهم است، تحقق آن نیز صرفاً یک توهم نیست.

Islam is the only future hope of humanity, and its victorious emergence out of the present ideological warfare 'is the only guarantee of man's salvation. But important as the triumph of Islam is for the future of mankind, its realization is also not a mere illusion.

زیرا این امر تحقق می‌یابد اگر کسانی که اکنون در دامان آن هستند و به آن وفادارند، همین حالا خود را برای شکوه و پیروزی‌اش متعهد سازند. برای این منظور، ایشان به هیچ کمک خارجی‌ای نیازمند نخواهند بود. چنین پیروزی‌ای برای انسان امروزی به معنای زدودن سایه‌های همواره تهدیدکننده‌ی یک آتش‌سوزی جهانی قریب‌الوقوع خواهد بود؛ به معنای نبودن فروپاشی‌های عصبی، تنش‌های جسمی و روانی، و در حقیقت خانه‌ای شاد و جهانی آرام و خوشبخت.

For, it can be effected if the people who are already in its fold and profess loyalty to it should right now pledge themselves for its glory and triumph. For this purpose they may not stand in need of any help whatever from outside. Such a triumph of Islam would, for the modern man, mean the abolition of the ever-menacing shadows of an approaching worldwide conflagration; it would mean no nervous breakdowns, no physical or psychological tensions, in fact a happy home and a happy, peaceful world.

اما جنبهٔ دیگری از این موضوع نیز وجود دارد. غرب مدرن در عرصهٔ علم دستاوردهای شگرفی داشته است، با این حال در عرصهٔ انسانیت همچنان به همان اندازه وحشی و عقب‌افتاده است. زیر سلطهٔ آن، علم پیشرفت کرد، اما انسان به‌تدریج بسیار عقب ماند و تمام احترام خود را به ارزش‌های والاتر زندگی انسانی از دست داد. تمدن مدرن بر ماده بیش از معنا تأکید کرد و به شهوت‌رانی بیش از معنویت اهمیت داد؛ در نتیجه افراد به لذت‌های شخصی و منافع خودخواهانه‌شان بسیار بیش از تلاش یا رنج برای خیر عمومی اهمیت می‌دهند. به همین دلیل است که انسان مدرن را چنین غرق در لذات حسی‌اش می‌بینیم. چنین وضعی به سختی می‌تواند پیشرفت انسان یا ترقی بشریت نامیده شود، زیرا نه تنها به معنای پیشرفت مادی و پیشرفت علمی است، بلکه به معنای رهایی انسان از سلطهٔ اشتهاهای حیوانی ستمگرش نیز هست. اینجاست که اسلام پا به میدان می‌گذارد؛ تنها اسلام است که می‌تواند انسان را واقعاً به پیشرفت برساند و او را به ترقی حقیقی برساند.

There is, however, yet another aspect of the matter too. The Modern West has achieved tremendous successes in the field of science, yet in the field of humanity it remains as savage and backward as ever. Under its dominance science advanced but man lagged far behind gradually losing all respect for the higher values in human life. Modern civilization stressed matter more than spirit, attached more importance to sensuality rather than spirituality with the result that the individuals have come to attach far more importance to their personal pleasures and selfish interests than strive or suffer for the common weal. That is why we find the modern man so engrossed in his sensual pleasures. Such a state of affairs can hardly be termed as man's progress or humanity's advancement, for it means not only material progress and scientific advancement but man's freedom from the dominance of his oppressive animal appetites as well. It is here that Islam steps in; it alone can make man progress and be really advanced.

پیشرفت به معنای داشتن هواپیماهای تندرو، بمب‌های اتمی، رادیوها یا چراغ‌های برقیِ خیره‌کننده نیست، آن‌گونه که برخی افراد گمراه گمان می‌کنند. این چیزها هیچ معیاری برای سنجش پیشرفت به معیار انسانی به دست نمی‌دهند. معیار آن بیشتر این باید باشد: آیا انسان بر اثر خواسته‌های حیوانی‌اش مغلوب می‌شود، یا آن‌ها را مهار کرده و زیر کنترل خود نگه می‌دارد؟

Progress is not synonymous to having fast-moving planes, atom bombs, radios or dazzling electric lamps as some misguided people seem to think. These things offer no criterion to judge progress in human terms. The criterion of it would rather be: whether man is dominated over by his animal appetites or he controls and keeps them in check?

آیا او توانایی آن را دارد که از این هوس‌های کورِ خود فراتر رود، یا اینکه صرفاً بازیچهٔ دست شهوات سرکش خویش است؟ اگر او هنوز هم چیزی بهتر از بردهٔ این هوس‌ها نباشد، در آن صورت به هیچ پیشرفت یا ترقی واقعی دست نیافته است. در چنین حالتی، با وجود دستاوردهای شگفت‌انگیزش در عرصهٔ علم و دانش، به‌درستی می‌توان او را به‌عنوان یک انسان، شکستی تأسف‌بار نامید.

Has he the capacity to rise above these blind passions or is he a mere plaything in the hands of his unruly passions? If he is still no better than a mere slave to these then he is far from having achieved any real progress or advancement. He may in such a case be rightly called a miserable failure as a man, not withstanding his astounding conquests in the field of science and knowledge.

این معیار اما، معیاری مرجعیت‌دار نیست که دین یا اخلاق به‌دلخواه ساخته باشد. این یک تصور و خیال نیست، بلکه واقعیتی است که تاریخ شاهد روشن بر درستی آن است و ریشه در سرشت انسان و حقیقت نهایی هستی دارد؛ زیرا هیچ ملتی نتوانسته است قدرت، شکوه و سیادت خود را حفظ کند و به رفاه و پیشرفت نوع بشر یاری رساند، هنگامی که اسیر تجمل و تنعم‌های این زندگی شده است. چه چیز یونان مغرور روزگار باستان و امپراتوری بزرگ روم را به زیر کشید؟ و چگونه شکوه ایران باستان و آنِ جهان اسلام در پایان دوران عباسی رو به افول نهاد؟ و سرانجام، آیا هنوز به یاد نداریم که جمهوری فاسد فرانسه، با مردمی که تمام‌وقت غرق در لذت‌های جسمانی بودند، در جنگ جهانی اخیر چه سرنوشتی یافت؟ آنان تقریباً بی‌درنگ در برابر دشمنان خود تسلیم شدند.

This criterion, however, is not an authoritative one arbitrarily fabricated by religion or morality. It is not a vision but a fact to the veracity of which history bears ample witness as it is well grounded in the human nature and ultimate reality, for no people have ever been able to retain their strength, glory and power and contribute towards the welfare and advancement of human race once they fell a prey to the extravagances and luxuries of this life. What was it that brought the proud Greece of ancient times low, and the Great Roman Empire? How was it that the glory of ancient Persia and that of the Islamic world towards the end of the Abasside period fadedout? And lastly, don't we still remember how the corrupt French Republic with its people wholly engrossed in bodily pleasures fared in the last World War? They surrendered to their enemies almost immediately.

آنان حتی یک ضربه از دشمن خود را تاب نیاورده نتوانستند بایستند، زیرا بیش از دفاع از میهن خود به لذت‌های شخصی‌شان اهمیت می‌دادند. آنان بیشتر نگران حفاظت از پاریس پرجمعیت خود، با سالن‌های رقص باشکوهش، در برابر گلوله‌های دشمن بودند، تا آن‌که اندیشه‌ای برای بازیافتن نام نیک و شرافت ملتی باشند که زمانی مغرور و دلیر بود.

They could not withstand even a single blow of their enemy as they cared more for their personal pleasures than they were interested in the defense of their homeland, They were more concerned with the safeguard of their overpopulated Paris with its elegant dancing halls from the enemy shells than have any thought of redeeming the good name and honor of their once proud and brave nation.

گاهی نیز برخی افراد نا آگاه در شرق، آمریکا را نمونه‌ای از یک ملت غرق در لذت‌های دنیوی می‌دانند که با این همه، قدرتمند و بزرگ است و بیشترین تولید مادی جهان را دارد. اما این افراد فراموش می‌کنند که آمریکا از نظر معنوی و نیز از نظر مادی، هنوز ملتی جوان است. و همان‌گونه که همه می‌دانند، جوانی دورانی است که در آن آثار یک بیماری پنهان‌کار به‌سختی آشکار می‌شود، زیرا پیکره سیاسی هنوز آن‌قدر نیرومند است و کاملاً توانایی آن را دارد که جلوی نشانه‌های بیرونی آن بیماری را بگیرد.

At times America is also referred to by some misinformed people in the East as an example of a nation steeped in worldly pleasures, yet powerful and great with the highest material output in the world. But these people forget that America is yet a young nation in the spiritual as well as material sense of the word. And, as all know, youth is the period when the effects of an insidious disease are hardly detected, for the body-politic is still vigorous enough and fully capable of checking the outward manifestations of the disease.

لیکن چشمِ تیزبین ممکن است از ظاہرِ سلامتی و نشاطِ جوانیِ چنین قومی فریب نخورد، زیرا تمامی نشانه‌های آن بیماریِ کشنده را پشتِ پردۂ نازکِ ظاہرِ درخشانش به روشنی و بی‌تردید مشاہده می‌کند۔ اینکه آمریکا از این قاعده مستثنا نیست، با دو خبری که چندی پیش در روزنامه‌ها منتشر شد روشن می‌شود۔ این اخبار همچنین نشان می‌دهند که علم، با همۂ پیشرفتش، از نظر تغییر بنیادیِ سرشتِ انسان همچنان ناتوان است، زیرا خودِ علم نیز بخشی از قانونِ خداوند است؛ «قانونی که در آن هرگز دگرگونی نخواہی دید»۔

But a penetrating eye may not be deceived by the apparent health and youthful vigor of such a people, as it observes all the symptoms of the fatal malady distinctly and unmistakably behind the thin veil of its resplendent exterior. That America is no exception to the rule may be illustrated by the following two news items appearing in the papers some time back. They also show that science, despite all its progress, is still as ineffectual as ever so far as effecting any basic change in human nature is concerned, for science is itself a part of God's Law-"the law wherein ye shall never witness a change".

خبر اول توضیح می‌دهد که وزارت خارجه آمریکا سی‌وسه نفر از کارمندان خود را اخراج کرد، زیرا آنان به اخلاق نادرست متهم شده بودند و مقصر شناخته شدند که اسرار دولتی را به دشمنانشان فروخته‌اند.

The first news item describes that the State Department of America gave sack to thirty-three of its employees as they were found of a loose moral character and guilty of betraying state secrets to their enemies.

خبر دوم ادعا می‌کند که یک‌صد و بیست هزار نظامی آمریکایی از نیروهای مسلح فرار کرده‌اند. این عدد، با توجه به کل نیروی مسلح آمریکا و این واقعیت که آنان به ملتی جوان تعلق دارند که همچنین در پی رهبری و سلطه‌ی جهانی است، عدد نسبتاً بزرگی است.

The second news item purports to the effect that one hundred and twenty thousand American military men deserted the armed forces. This number is a fairly large one considering the total strength of the American armed forces and the fact that they belong to a nation still in its youth that also aspires for world leadership and domination.

این تازه آغاز است. اگر ملت آمریکا در نگرش مادی‌گرایانه کنونی‌اش نسبت به زندگی پافشاری کند، ادامه آن و آنچه ناگزیر است، به دنبال خواهد آمد.

This is just the beginning. The rest and the inevitable needs must follow if the American nation persists in its present materialistic attitude towards life.

However, this is only one side of the picture. The other side shows that, despite its highest material output, its relative youth and its vast resources in manpower and land, the American nation has proved remarkably barren in the realm of principles and higher moral values, because it is, as a nation, wholly absorbed in physical pleasures, and in this respect it has seldom been seen rising above the purely animal level. The savage treatment meted out to the Negroes in the United States represents a nation spiritually unsound, with a level of humanity miserably low. Surely the world can never progress by stooping low for the gratification of animal appetites, by worshipping them.

However this is just one aspect of the picture. The other side shows that notwithstanding its highest material output, its relative youth and vast resources in men and land, the American nation has proved singularly barren in the world of principles and higher moral values due to the fact that it is, as a nation, wholly engrossed in physical pleasures and in this respect has seldom been seen rising higher than the purely animal level. The savage treatment meted out to the negroes in the United States represents a nation spiritually unsound with a plane of humanity miserably low. Surely the world can never progress by stooping low for the gratification of animal appetites-by worshipping them.

این تصویر واقعاً تأسف‌بار از دنیای امروز است، اما هنوز یک عامل امیدبخش وجود دارد و آن اسلام است. اسلام نزدیک به هزار و سیصد سال پیش بشریت را از استبداد خواسته‌های حیوانی رهایی بخشید؛ و امروز نیز تنها امید بشریت است تا زنجیرهای شهوت را از خود بیفکند و آزاد شود تا تمام توانایی‌های خود را به سوی رسیدن به سطحی والاتر از معنویت متوجه سازد و فضیلت و نیکی را در زندگی گسترش دهد.

This is indeed a very distressing picture of today's world but still there is one redeeming factor that is Islam. It freed mankind from the tyranny of animal appetites thirteen hundred years ago; now again it is the only hope for mankind to shake off the shackles of lust and be free to direct all its faculties to reach a higher spiritual plane and propagate virtue and goodness in life.

نباید کسی جرئت کند بگوید که احیای اسلام کاری ناممکن و ناامیدکننده است، زیرا نوع بشر در گذشته بی هیچ تردیدی ثابت کرده است که کاملاً توانایی آن را دارد که از سطح صرفاً حیوانی فراتر رود. و قطعاً آنچه در گذشته ممکن بوده، باید در زمان حال نیز ممکن باشد، زیرا بشر از نظر سرشت از آن زمان تاکنون هیچ تغییری نکرده است. جهان انسانیت آن زمان نیز، همچون اکنون، به سطح بسیار پستی فرو رفته بود و به همان اندازه که امروز به نظر می‌رسد، غرق در لذت‌های نفسانی بود. میان وضع کنونی و گذشته‌اش تفاوتی نیست، جز در شکل‌های آشکار عیش‌پرستی یا در نام تجملاتی که به آن‌ها دل خوش می‌کرد. روم باستان از نظر اخلاقی کمتر از همتایان امروزی‌اش، یعنی پاریس، لندن و شهرهای آمریکا، فاسد نبود.

Let none dare say that the revival of Islam is an impossible and hopeless undertaking, as the human race has in the past proved beyond any doubt that it is quite capable of rising above a purely animal level. And surely what once was possible in the past needs must still be possible in the present, for mankind has temperamentally not undergone any change ever since. The world of humanity had sunk then, as now, to quite as low level and was as much taken up with sensual pleasures as it at present seems to be. There is no difference between its present and past save the outwardly visible forms of voluptuousness or the names of the luxuries indulged in. Ancient Rome was no less rotten morally than its modern Counterparts-Paris, London and the cities of America.

به همین ترتیب، در ایران باستان هرج‌ومرج جنسی به همان اندازه شدید بود که امروز با کشورهای کمونیستی همراه دانسته می‌شود. در چنین چشم‌اندازی تاریخی بود که اسلام به جهان نازل شد. اسلام دگرگونی کاملی پدید آورد، بشریت را از ژرفای انحطاط اخلاقی برکشید، به زندگی انسان هدفی والا، پویایی و حرکت بخشید و روحیه‌ای در آن دمید که در راه حق و خیر تلاش کند. انسانیت زیر سایه اسلام شکوفا شد، رونق یافت، و جنبشی فکری و معنوی پویا آغاز گشت که شرق و غرب را در بر گرفت. هیچ نیروی شر و فساد جرئت نکرد جلوی پیشروی اسلام را بگیرد، و در نتیجه کل نگرش به زندگی بشری به کلی دگرگون شد. بدین‌سان، جهان اسلام برای مدت درازی سرچشمه نور، برتری و پیشرفت در جهان گشت. در تمام این دوران سلطه‌اش، جهان اسلام هرگز از نظر مادی، فکری یا معنوی عقب نماند، به این دلیل ساده که فساد اخلاقی، هرج‌ومرج جنسی و بی‌خدایی را ترویج نمی‌کرد. پیروانش در همه عرصه‌های فعالیت بشری الگوی خوبی و برتری به شمار می‌رفتند، تا آنکه در زندگی خود آرمان والا و متعالی اسلام را منعکس نکردند و به بندگان هوس‌ها و تمایلات حیوانی خویش بدل شدند. آن‌گاه بود که همه شکوه و قدرتشان، بر طبق قانون تغییرناپذیر خداوند، به پایان رسید.

Similarly, in ancient Persia sexual anarchy was as rank as is at present associated with the communist Countries. It was in this historical perspective that Islam was revealed to the world. It brought about a complete change, lifted mankind from the abyss of moral degradation, gave human life a lofty purpose, dynamism, movement, and infused into it a spirit to strive hard in the way of truth and goodness. Humanity under Islam flourished, prospered and there was set afoot a dynamic intellectual and spiritual movement that encompassed the East as well as the West. No forces of evil and mischief dared check the onward march of Islam with the result that the whole out look of human life was radically transformed. Thus the world of Islam became the headspring of light, excellence and progress in the world for a long time to com" During this long period of its dominance never did the Islamic world find itself lagging behind materially, intellectually or spiritually for the simple reason that it did not encourage moral corruption, sexual anarchy or Godlessness. Its followers were looked upon as symbols of goodness and excellence in all spheres of human activity till they ceased to reflect in their lives the noble and exalted ideal of Islam and became mere slaves to their whims and animal desires. It was then that all their glory and power came to an end in accordance with the immutable law of God.

جنبش اسلامی مدرنی که هم‌چنان در حال گرفتن نیرو است، قدرت خود را از گذشته می‌گیرد و از همه منابع موجود مدرن بهره می‌برد، در حالی که چشم‌اندازش بر آینده دوخته شده است. این جنبش استعدادهای بزرگی دارد و از همین رو آینده‌ای درخشان در پیش رو دارد، زیرا کاملاً توانایی آن را دارد که همان معجزه بزرگی را انجام دهد که پیش‌تر اسلام آن را محقق کرد: انسان را وادار کرد تا فراتر از لذت‌های حیوانی بنگرد، در حالی که پاهایش محکم بر زمین ایستاده و چشمش فراتر از آسمان‌ها دوخته شده است.

The modern Islamic movement that is still gathering force derives its strength from the past and makes use of all the modern available resources with its gaze fixed on the future. It has great potentialities and as such has a bright future ahead, for it is fully capable of performing that great miracle which has once been already effected by Islam making man look higher and beyond animal pleasures with his feet planted firmly on the earth and with his gaze fixed beyond the heavens.

این بدان معنا نیست که اسلام صرفاً یک آیین معنوی، یا دعوتی به اخلاق، یا تنها پژوهشی فکری درباره ملکوت آسمان‌ها و زمین باشد. اسلام نظام عملی زندگی است که امور دنیوی را به‌طور کامل در بر می‌گیرد. هیچ چیز از چشم نافذ آن پنهان نمی‌ماند. اسلام به همه الگوهای گوناگون روابطی که انسان‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد توجه دارد، خواه این روابط در حوزه سیاست، اقتصاد یا اجتماع قرار گیرند. آن‌ها را با وضع قوانین مناسب سامان می‌دهد و سپس آن قوانین را در زندگی انسان اجرا می‌کند. برجسته‌ترین ویژگی این عملکرد، دستیابی به هماهنگی یگانه میان فرد و جامعه، میان عقل و شهود، میان عمل و عبادت، میان زمین و آسمان، و میان این جهان و سرای آخرت است؛ همه این‌ها به زیبایی در کلیتی واحد و هماهنگ به هم پیوسته‌اند.

This does not, however, mean that Islam is a mere spiritual creed, or a plea for morality, or just an intellectual research in the kingdom of heavens and earth. It is a practical code of life that fully embraces worldly affairs. Nothing escapes its penetrating eye. It takes notice of all the diverse patterns of relationships binding men together irrespective of the fact that such relationships fall under the political, economical, or social heads; regulates them by prescribing suitable laws and then enforces them in human life, the most out standing characteristic of the performance being the achievement of a unique harmony between the individual and society, between reason and intuition, between practice and worship, between the earth and Heavens, between this world and the Hereafter, all beautifully couched together in a single harmonious whole.

فضای موجود در این فصل آنقدر محدود است که امکان هیچ بحث مفصلی درباره نظام سیاسی، اقتصادی و اجتماعی اسلام وجود ندارد. با این حال، فصل‌های بعدی، در خلال پرداختن به سوءتفاهم‌هایی که دانشمندان غربی دربارهٔ اسلام رواج داده‌اند، پرتوی بر برخی ویژگی‌های برجستهٔ این نظام جامع اسلامی خواهند افکند. با این همه، مایلیم حقایق زیر را پیش از هر چیز برای خوانندگان خود بیان کنیم.

The space at our disposal in the present chapter is too limited to admit of any detailed discussion of the political, economical and social system of Islam. The following chapters will, however, throw some light on some of the salient features of this all comprehensive system of Islam in the course of dealing with the misunderstandings spread against by the Western scholars. The following facts we would, however, like to lay down here before our readers:

ابتدا باید به خوبی فهمید که اسلام صرفاً یک دیدگاه ایدئولوژیک نیست. بلکه از سوی دیگر، نظام عملی زندگی است که همه نیازهای واقعی بشر را به طور کامل ارج می‌نهد و تلاش می‌کند آن‌ها را تحقق بخشد.

Firstly, it must be well understood that Islam is not a mere ideological vision. It is, on the other hand, a practical system of life that fully appreciates all the genuine needs of mankind and tries to realize them.

ثانیاً، در تلاش برای برآوردن نیازهای واقعی انسان، اسلام تا آنجا که محدودیت‌های سرشت انسانی اجازه می‌دهد، تعادلی کامل برقرار می‌سازد.

Secondly, in trying to meet the genuine requirements of man Islam effects a perfect balance so far as the limitations of human nature would allow.

این [دین] از فرد می‌خواهد که میان نیازهای جسم و روح، و عقل و معنویت، تعادل برقرار کند و در هیچ حالتی نگذارد یکی بر دیگری غلبه یابد. نه غرایز حیوانی را سرکوب می‌کند تا روح به مراتب بالاتر صعود کند، و نه با تمایل به خواسته‌های جسمانی، انسان را تا سطح صرف حیوانیت فرومی‌کشد. در عوض، هر دو را در یک سطح والاتر به هم می‌رساند و همه کشمکش‌های درونی و روانی را که هستی روح انسان را تهدید می‌کند، یا بخشی از آن را در برابر بخش‌های دیگر قرار می‌دهد، از میان برمی‌دارد. سپس به تعادل میان نیازهای فرد و نیازهای جامعه می‌پردازد. نه اجازه می‌دهد فردی به دیگر افراد یا به جامعه تجاوز کند، و نه اجازه می‌دهد جامعه به فرد ستم روا دارد. همچنین نمی‌پذیرد که یک طبقه یا یک قوم، طبقه یا قوم دیگری را به بردگی بکشد. اسلام بر همه این نیروهای متضاد، مهاری سازنده اعمال می‌کند، مانع از آن می‌شود که با یکدیگر تبانی کنند، و همه آن‌ها را فرامی‌خواند که برای خیر عمومی بشریت به عنوان یک کل دست در دست هم دهند و همکاری کنند.

It starts with the individual maintaining a balance between his requirements of body and soul, reason and spirit, and in no case allows one side to predominate the other. It does not suppress the animal instincts in order to make the soul ascend the higher planes, nor does it, in hankering after the bodily desires, make man stoop to the low level of mere animalism. On the other hand, it makes them both meet on a single higher plane doing away with all the internal psychological conflicts that threaten the entity of human soul or set a part of it against the other parts. Thence it proceeds to achieve an equilibrium between the needs of the individual and those of the community. It allows not an individual to transgress other individuals, or the community. Nor does it allow the community to commit transgression against the individual. It also does not approve of one class or people to enslave another class or people. Islam exercises a beneficent constraint on all these mutually opposed forces, prevents them from coming into collusion with one another, calling upon them all to join hands and co-operate for the general good of mankind as a whole.

بدین ترتیب، اسلام میان عوامل گوناگون جامعه، یعنی میان عوامل معنوی و دنیوی، و اقتصادی و انسانی، توازن برقرار می‌کند. برخلاف کمونیسم، اسلام بر این باور نیست که عوامل اقتصادی، یعنی جنبهٔ مادی تنها، بر هستی انسان چیره است. و نیز با آنچه معنویت‌گرایان محض یا آرمان‌گرایان می‌گویند همراهی نمی‌کند، که گویا آرمان‌های والای معنوی به تنهایی برای سازماندهی زندگی بشر کافی‌اند. اسلام بلکه بر این باور است که نه یک یا دو، بلکه همهٔ این عناصر گوناگون با هم، آنچه را جامعهٔ انسانی نامیده می‌شود تشکیل می‌دهند؛ و بهترین نظام زندگی آن است که به همهٔ این‌ها توجه کند، برای تن و همچنین برای عقل و روح، سهم کامل قائل شود و همه را در چارچوب یک کل هماهنگ قرار دهد.

Thus Islam strikes a balance between different factors of society, between spiritual and temporal, economic and human factors. Unlike communism it does not believe that economic factors i.e. the material aspect alone, dominate the human existence. -or does it contribute to what the pure spiritualists or idealists say claiming that spiritual factors of high ideals alone arc sufficient to organize human life. Islam rather holds that not one or two but all these diverse elements put together form what is called human society; and that the best code of life is that which takes note of all these, making full allowance for body as well as reason and spirit and arranging them all in the framework of a harmonious whole.

سوم/ی، باید همیشه این نکته را در نظر داشت که اسلام به‌عنوان یک فلسفه اجتماعی و یک نظام اقتصادی، هستیِ مستقلی کاملاً از آنِ خود دارد. برخی از نمودهای بیرونی آن ممکن است در نگاه نخست شبیه نمودهای سرمایه‌داری یا کمونیسم به نظر آید، اما در واقع اسلام به هیچ‌یک از آن دو تعلق ندارد. اسلام تمام ویژگی‌های نیکوی این نظام‌ها را حفظ می‌کند، اما از کاستی‌ها و انحرافات آن‌ها پیراسته است. اسلام فردگرایی را آن‌چنان که در غرب جدید رایج است و آن را دستمایه نظم اجتماعی می‌داند و می‌گوید آزادی فرد باید در همه حال حفظ شود و به هیچ وجه جامعه نباید در آن دخالت کند، نمی‌ستاید. از همین ریشه بود که در غرب سرمایه‌داری نوین پدید آمد؛ نظامی که بر این اندیشه استوار است که فرد آزاد است دیگران، از جمله جامعه‌ای را که او را پرورانده و نگاه داشته، استثمار کند. اسلام، با تأکید بر اهمیت جامعه، به افراطی که در کشورهای اروپای شرقی دیده می‌شود نمی‌رود. آنان جامعه را بنیاد زندگی انسانی می‌دانند که در آن فرد جز موجودی ناچیز و کوچک نیست و هیچ هستی مستقلی از گله و بیرون از آن ندارد.

Third/y, it must always be kept in mind that Islam has an altogether independent existence of its own as a social philosophy as well as an economic system. Some of its outward manifestations may on the surface appear to resemble those of capitalism or communism, but in fact it is far from being the one or the other. It retains all the good characteristics of these systems yet is free from their shortcomings and perversions. It extols not individualism to that loathful extent which is characteristic of the modern West that holds the individual as the basis of social order and says that freedom of the individual must in all circumstances be preserved and in no case interfered with by the community. From this germ sprang up in the West the modern capitalism that is based on the concept of the individual's freedom to exploit others including the community that up brings and preserves him. Islam, while emphasizing the importance of society, docs not go to the extreme such as is witnessed in the countries of Eastern Europe. They hold society the basis of human life wherein the individual is no more than an insignificant midget with no existence whatever of its own outside and independent of the herd.

بنابراین، تنها جامعه از آزادی و قدرت برخوردار است؛ فرد حق ندارد اقتدار آن را زیر سؤال ببرد یا حقوق خود را از آن مطالبه کند. بدین ترتیب کمونیسم پدید آمد که ادعا می‌کند دولت قدرت مطلق دارد تا زندگی افراد را هر گونه که بخواهد شکل دهد.

Therefore, the community alone enjoys freedom as well as power; the individual has no right to question its authority or demand of it, his rights. Thus did there originate communism claiming that the state holds the absolute power to shape, howsoever it should desire, the lives of the individuals.

اسلام میان این دو افراط‌ــ کمونیسم و سرمایه‌داری ــ تعادلی برقرار می‌کند.

Islam strikes a balance between these two extremes-communism and capitalism.

با درک اهمیت هر دو، اسلام چنان میان فرد و دولت هماهنگی برقرار می‌کند که افراد آزادی لازم برای شکوفایی استعدادهای خود را داشته باشند، اما نه آزادی تجاوز به حقوق دیگر هم‌نوعان؛ و در عین حال به جامعه یا دولتی که نماینده جامعه سازمان‌یافته است، اختیارات گسترده‌ای می‌دهد تا روابط اجتماعی و اقتصادی را تنظیم و کنترل کند، به‌گونه‌ای که این هماهنگی در زندگی انسان همواره حفظ و پاسداری شود. پایهٔ کل این ساختار، آن‌گونه که اسلام تصور کرده، دوستی متقابل میان افراد و گروه‌هاست. این ساختار بر پایهٔ کینه‌توزی و مبارزهٔ طبقاتی بنا نشده، آن‌گونه که جوامع کمونیستی بنا شده‌اند.

Recognizing the importance of both it so harmonizes the individual and the state that individuals have the freedom necessary to develop their potentialities but not to transgress against others of their fellowmen as also it gives to the community or the state that represents the organized community, vast powers to regulate and control the socioeconomic relationships, so as ever to guard and maintain this harmony in human life. The basis of this whole structure as envisaged by Islam is the reciprocity of love between individuals and groups. It is not erected on the basis of malevolence and class conflict as the communist societies.

شایان یادآوری است که این نظام یگانه زندگی، آنگونه که اسلام آن را در نظر دارد، نه در پی هیچ فشار اقتصادی پدید آمد و نه نتیجهٔ منافع متعارض گروه‌های متخاصم مردم بود. نه تنها این، بلکه آن‌گاه به جهان به عنوان نظام زندگی مقرر عرضه شد که مردمان اهمیت خاصی به عوامل اقتصادی نمی‌دادند و از عدالت اجتماعی به آن معنایی که امروز می‌شناسیم، چیزی نمی‌دانستند. هم کمونیسم و هم سرمایه‌داری پدیده‌هایی بسیار متأخرند. تا آنجا که به اصلاح در حوزه‌های اجتماعی و اقتصادی زندگی بشر مربوط می‌شود، نیازهای اساسی انسان، یعنی خوراک، مسکن و ارضای غریزهٔ جنسی، که نام کارل مارکس عموماً با آن پیوند خورده است، زیرا او نخستین کسی بود که مدعی شد وظیفهٔ دولت است که برای این نیازهای اساسی انسان تدبیر کند. این ادعا به‌عنوان انقلابی بزرگ در تاریخ اندیشهٔ بشر مطرح می‌شود. اما بسیار پیش از کارل مارکس، یعنی سیصد سال پیش از او، اسلام این حقوق فرد را پیش از دیگران به جهانیان اعلام کرده بود. چنانکه پیامبر ﷺ فرمود که:

It may all so be pointed out her\: that this unique system of life, as envisaged by Islam, did not originate as a result of any economic pressure, nor was it an outcome of some mutually conflicting interests of antagonistic groups of people, No, not only this but it was revealed to the world as the ordained system of life at a time when men attached no particular importance to the economic factors, nor did they know anything about social justice in the sense we know it in modern times. Both communism and capitalism are much later growths. As far as reformation in the social and economic spheres of human life is concerned, the basic needs of man-food, housing, and sexual satisfaction-with which the name of Karl Marx is generally associated as being the first to hold that it was the duty of the government to make provision for these basic needs of man. This is claimed as a great revolution in the history of human thought. But long before Karl Marxthirteen hundred years ago-Islam had already proclaimed these very rights of the individual before the world. Thus the Holy Prophet (peace be upon him) said that:

«هرکس که برای ما (یعنی دولت اسلامی) کارمندی بر عهده گیرد و همسر نداشته باشد، باید همسری داشته باشد؛ اگر خانه ندارد، خانه‌ای به او داده شود تا در آن زندگی کند؛ اگر خدمتکار ندارد، باید خدمتکاری داشته باشد؛ و اگر وسیله‌ی سواری (مرکب) ندارد، باید وسیله‌ای برای او فراهم شود». این اعلامیه‌ی تاریخی درباره‌ی حقوق اساسی انسان، نه تنها آنچه را کارل مارکس مطرح کرده است در بر می‌گیرد، بلکه افزون بر آن‌ها، حقوق دیگری را نیز شامل می‌شود، بی‌آنکه نیازی به کینه‌ورزی میان طبقات، انقلاب‌های خونین باشد، و البته بی‌آنکه همه‌ی آن عناصر انسانی زندگی را که زیر این سه عنوان نمی‌گنجند، انکار کند.

“Whosoever acts as a public officer for us (i.e. the Islamic State) and has no wife, he shall hare a wife: if he has no house, he shall be given a house to live in; if he has no servant, he shall have one; and if he has no animal (a conveyance), he shall be provided with one". This historical announcement of the fundamental human rights not only includes those voiced by Karl Marx, but it adds to them some more as well, without however necessitating any inter-class hatred, bloody revolutions, and without, of course, rejecting all those human elements in life that do not fall under the above three heads:

غذا، مسکن و افراط در امور جنسی.

food, housing and sexual surfeit.

این‌ها برخی از ویژگی‌های برجستهٔ نظام زندگی اسلامی‌اند. همین‌ها برای اثبات این حقیقت کافی‌اند که دینی با چنین قوانین و اصولی، و چنان جامع که تمام هستی انسان، عواطف، اندیشه‌ها، کردارها، عبادت، معاملات اقتصادی، روابط اجتماعی، غرایز و آرمان‌های معنوی را در چارچوب یک نظام زندگی واحد، هماهنگ و منحصربه‌فرد سامان می‌دهد، هرگز از سودمندی‌اش برای بشریت باز نمی‌ماند. و چنین دینی هرگز کهنه نخواهد شد، زیرا اهداف آن همان اهداف خود زندگی است و از این رو تا زمانی که زندگی بر این سیاره جریان دارد، برقرار خواهد ماند.

These are some of the salient features of the Islamic code of life. They are sufficient to prove that a religion with such laws and principals and so comprehensive as to include the whole of the human existence, emotions, thoughts, actions, worship, economic; dealings, social relationships, instinctive urges and spiritual aspirations all arranged in the framework of a single harmonious but unique system of life, an never lose its usefulness for mankind. Nor can such a religion ever become obsolete as its objectives are the same as those of life itself and, therefore, destined to live on so long as there is life on this planet.

با توجه به وضعیت موجود در جهان معاصر، بشریت به شکلی معقول نمی‌تواند به اسلام پشت کند یا نظام زندگی آن را رد نماید. بشریت هنوز گرفتار وحشیانه‌ترین و منفورترین اشکال تعصبات نژادی است، و حتی در این قرن بیستم به اصطلاح روشن‌اندیش نیز آمریکا و آفریقای جنوبی می‌توانند نمونه‌ای گویا در این زمینه باشند. مسلماً جهان قرن بیستم هنوز درس‌های بسیاری از اسلام دارد. اسلام از دیرباز بشریت را از همه تعصبات نژادی رهانید. اسلام به ارائه چشم‌اندازی زیبا از برابری بسنده نکرد، بلکه در عمل نیز وضعیت برابری بی‌سابقه‌ای میان همه مردم، سیاه‌پوست، سفیدپوست یا سرخ‌پوست، برقرار ساخت و اعلام کرد که هیچ‌کس جز به‌واسطه تقوا بر دیگران برتری ندارد. اسلام نه تنها سیاهان را از بردگی رهانید، بلکه حق آنان را برای رسیدن حتی به بالاترین مقام اقتدار در دولت اسلامی به‌طور کامل به رسمیت شناخت. آنان نیز مانند آزادگان می‌توانستند سرپرست دولت اسلامی شوند. پیامبر مقدس ﷺ فرمود: «بشنوید و اطاعت کنید، حتی اگر برده‌ای سیاه‌پوست به سرپرستی شما گمارده شود، تا زمانی که قانون خدا را در میان شما اجرا کند.» جهان امروز چگونه می‌تواند پیام اسلام را نادیده بگیرد، در حالی که گرفتار شرور استعمار و استبداد با همه ویژگی‌های وحشیانه آن است؟ زیرا تنها اسلام می‌تواند بشریت را در رهایی از زنجیرهایش یاری دهد. اسلام با استعمار و همه اشکال بهره‌کشی مخالف است. رفتار اسلام با مردم کشورهایی که فتح کرد، با هدف گسترش کلام خدا، چنان بزرگوارانه، والا و متعالی بود که چشم کوتوله‌های اروپای به اصطلاح «متمدن» به سختی می‌تواند به آن قله‌ها نفوذ کند. در این زمینه می‌توان به تصمیم معروف خلیفه استناد کرد. عمر بن الخطاب پسرِ عمرو بن العاص، فاتحِ سرزمین و والیِ محترمِ مصر را شلاق زد، زیرا او بی هیچ توجیهِ قانونی یک قبطیِ مصری را زده بود؛ و خودِ پدرِ نامدار نیز به سختی از شلاقِ خلیفه جان به در برد. این نشان می‌دهد که رعایای دولتِ اسلامی از آزادیِ مدنیِ بزرگی برخوردار بودند. سپس شرِّ سرمایه‌داری است که تمامیِ زندگی را مسموم کرده است؛ و برچیدنِ آن و رهاییِ نوعِ بشر از پیامدهای شومش باز هم اسلام را می‌طلبد. زیرا اسلام ربا و احتکار را حرام کرده است، که با هم ستون اصلیِ اقتصادِ سرمایه‌داری را تشکیل می‌دهند. به بیان دیگر، تنها اسلام می‌تواند به‌طور مؤثر جلوی شرورِ سرمایه‌داری را بگیرد، همان‌گونه که هزار و سیصد سال پیش چنین کرد.

Considering the existing state of affairs in the contemporary world, mankind cannot reasonably afford to turn its back upon Islam or reject its system of life, Mankind is still afflicted with the most savage and odious forms of racial prejudices in even this so-called enlightened twentieth century, America and South Africa may offer a case in point in this respect, Surely the twentieth century world has yet a great deal to learn from Islam, Long ago Islam freed humanity from all racial prejudices, It did not content itself with the presentation of a beautiful vision of equality alone but in practice did also have an unprecedented state of equality between all people black, white or red, declaring that none enjoyed any priority over the others except by virtue of piety, It not only freed the black from slavery but also fully recognized their rights to aspire even to the highest seat of authority in the Islamic State, They could, like freemen, become the heads of the Islamic State. The Holy Prophet (peace be upon him) said: “Listen and obey even if a negro slave be appointed as your superior so long as he should enforce amongst you the Law of God," How can also the world of today ignore the message of Islam stricken as it is with the evils of imperialism and tyranny with all their barbarous attributes, for Islam alone can help mankind shake off their chains, It is opposed to imperialism and all forms of exploitation, The treatment of Islam with the peoples of the countries it conquered with a view to spreading the word of God, was so generous, lofty and sublime that the eyes of the pygmies of the "Civilized" Europe can hardly penetrate those heights, We may in this regard cite the famous decision of the Caliph. Omar bin Al-Khattab to whip the son of Amr bin Al-Aas, the victorious general and honored governor of Egypt as he had beaten an Egyptian Copt without any legal justification with the renowned father himself having a very narrow escape from the whip of the Caliph, This shows how great civil liberty was enjoyed by the subjects of the Islamic Slate. Then there is the evil of capitalism that has poisoned all life its abolition and the need to rid human race of its evil consequences again call for Islam. For, Islam prohibits usury and hoarding which taken together form the mainstay of the capitalist economy. This, in other words, means that Islam alone can effectively check the evils of capitalism as it did check them thirteen hundred years ago.

به همین ترتیب، جهانی که بر پایۀ کمونیسم مادی‌گرا و بی‌خدا سلطه یافته است نیز ناگزیر به اسلام نیازمند است؛ زیرا اسلام عدالت اجتماعی را در بالاترین سطح آن برقرار و حفظ می‌کند، بی‌آنکه چشمه‌های معنوی در دل انسان خشک شود. همچنین جهان انسان را در محدودۀ تنگ حواس خلاصه نمی‌کند. و مهم‌تر از همه، اسلام نه می‌کوشد و نه هدف دارد که آیین خود را با میلۀ آهنین دیکتاتوری پرولتاریا بر بشر تحمیل کند. «در دین هیچ اجباری نیست؛ به راستی که راه درست از گمراهی جدا شده است» (البقرة: ۲۵۶).

Similarly, the world dominated over by the materialistic, godless Communism cannot help standing in need of Islam as it achieves and maintains social justice of the highest order without recourse drying up the spiritual head-springs in human heart. Nor does it confine man's world to the narrow world of the senses. Above all, it neither endeavors nor aims at the imposition of its own creed on mankind forcibly with the iron rod of a proletarian dictatorship for. "There is no compulsion in religion; indeed righteousness has been differentiated from wickedness" (ii: 256).

سرانجام، جهانی که هنوز سایه‌های جنگ بر آن سنگینی می‌کند، ناگزیر به اسلام روی خواهد آورد؛ زیرا اسلام تنها راه برقراری و حفظ صلح واقعی بر این زمین است.

Finally, the world with the shadows of war still hanging over it cannot but turn towards Islam-the only way to establish and maintain real peace on this earth.

عصرِ اسلام، در یک معنا، تازه آغاز شده است و نه پایان یافته؛ این نیرویی فرسوده نیست، بلکه نیرویی زنده و پویاست. آیندهٔ آن به همان اندازه درخشان است که گذشتهٔ تاریخی بزرگش شکوهمند بود، آنگاه که چهرهٔ زمین را روشن کرد، در زمانی که اروپا هنوز در تاریکنای قرون وسطا راه خود را با دست جستجو می‌کرد.

The era of Islam has in a way just started, not ended; it is not a spent force, but a living dynamic force. Its future is as bright as its great historical past is glorious when it illumined the face of the earth at a time when Europe was still groping its way in the dark recesses of medievalism.

قال الله تعالى في القرآن الكريم: «وَالَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْكِتَابَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ فَكَاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْرًا وَآتُوهُم مِّن مَّالِ اللَّهِ الَّذِي آتَاكُمْ» (النور: ٣٣).

The Holy Qur'an states: “And such of your slaves as seek a writing (of emancipation), write it for them if ye are aware of aught of good in them, and bestow upon them of the wealth of Allah which He hath bestowed upon you" (xxiv: 33),