چه کاری در ادامه باید انجام دهیم؟ - اسلام، دینِ سوءِ برداشت‌شده | Quran Course

چه کاری در ادامه باید انجام دهیم؟ - اسلام، دینِ سوءِ برداشت‌شده | Quran Course

0% read · 3 min left

اسلام، دینِ سوءِ برداشت‌شده Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

چه کاری در ادامه باید انجام دهیم؟

What Next?

by Muhammad Qutb3 min readViewed 172 times

برای تحقق آرمانی که اسلام پیش روی ما قرار می‌دهد، ما باید چه کاری انجام دهیم؟

What ought we to do for the realization of the ideal Islam sets forth before us?

با فرض اینکه اسلام بهترین نظامی است که بر روی این زمین یافت می‌شود، و اینکه موقعیت تاریخی، جغرافیایی و بین‌المللی ما نشان می‌دهد که اسلام تنها وسیله‌ی ما برای بازیابی عزت، رهبری و عدالت اجتماعی در این جهان است، پرسش این است که راه تحقق ایدئولوژی اسلامی در جهانی که با آن دشمنی دارد، و در حضور حاکمان دیکتاتوری در برخی سرزمین‌های مسلمانان که با آن حتی شدیدتر از دشمنان خارجی‌اش می‌جنگند، کدام است؟

Granted that Islam is the best system to be found on this earth and that as our historical, geographical as well as international position shows, Islam is our only means to regain honor, leadership and social justice in this world, the question is whither lies the way that leads to the realization of Islamic ideology in a world hostile to it and in the presence of the dictatorial rulers in some Muslim lands who fight against it even more furiously than its enemies from abroad do?

آری، راه کدام است؟ ما چه باید بکنیم؟ پاسخ این است که تنها یک راه برای دستیابی به هدف اسلامی وجود دارد، همان‌گونه که همواره برای همه جنبش‌هایی که در تاریخ بشر پدید آمده‌اند چنین بوده است، و آن در یک واژه این است: ایمان.

این همان ایمان بود که به مسلمانان صدر اول یاری رساند؛ و تنها نیرویی است که می‌تواند نسل کنونی ایشان را یاری دهد. موضع و جایگاه امروزِ ما به‌عنوان مسلمانان ذره‌ای با موضعی که مسلمانان نخستین اتخاذ کردند تفاوت ندارد. آنان تنها دسته‌ای اندک بودند، اما برآن شدند با دو تا از نیرومندترین و مغرورترین دولت‌های آن روزگار بجنگند: امپراتوری روم در سمت چپشان و ایران در سمت راستشان. هر دوی این دشمنان از نظر نیروی انسانی، ثروت مادی، فنون جنگ، دانش نظامی و همچنین بینش سیاسی بسیار برتر از ایشان بودند. با این حال، معجزه بزرگ رخ داد و آن دستهٔ اندک مسلمانان، در کمتر از نیم قرن، هم بر قیصرها و هم بر کسرای‌ها چیره شدند. سرزمین‌های پهناورشان را که از اقیانوس هند تا اقیانوس اطلس گسترده بود، تصرف کردند. این معجزه چگونه رخ داد؟

It was this very faith that helped the early Muslims: it still remains the only force that can help their present generation. Our stand and position today as Muslims is not in the least different from that taken up by the early Muslims. They were just a handful of men but were out to fight against two of the most powerful and proud states of that time, the Roman Empire on their left and the Persian to their right. Both of these adversaries were far superior to them in men, material wealth, art of war, military science as well as political insight. But despite this the great miracle happened and the handful of Muslims overpowered both the Caesars as well as the Kosroes in less than half a century. They captured their vast territories stretching from the Indian Ocean to the Atlantic. How did this miracle happen?

از سوی دیگر، می‌بینیم که دسته‌ای اندک از رزمندگانِ برانگیخته‌شده‌ای که مجموع نیرویشان حداکثر به صد نفر نمی‌رسید و دسته‌های یورش شبانه‌ی آنان هرگز بیش از شش یا هفت نفر در هر بار نبودند، چنان رهبرانِ امپراتوری‌های پیر و فرسوده را آشفته کردند که ترجیح دادند کشور را به آن دسته‌ی اندک واگذارند تا آنکه با آنان بجنگند و آنان را شکست دهند. این گروهِ وفادارِ جنگجویان سلاح‌های مرگبار نداشتند؛ توپخانه‌ی سنگین، جنگنده‌های جت و زرهپوش‌ها را در اختیار نداشتند. آنان با تپانچه، تفنگ و سلاح‌های معمولی می‌جنگیدند، اما سلاحی همراه داشتند که بسیار کشنده‌تر از آنچه دشمنانشان در اختیار داشتند بود: ایمان! روحِ آن دسته‌ی اندکِ نخستین مسلمانان در وجودشان جاری بود؛ در راه خدا می‌جنگیدند، یا کافران را می‌کشتند یا خود به دست آنان کشته می‌شدند. به همین سان بود که در برابر چنان نیروی برتری پیروز شدند.

On the other hand, we find that a handful of inspired fighters whose total strength did not exceed a hundred men at the most and whose nocturnal raiding parties never included more than six or seven men in a party at a time, so perturbed the leaders of senile old empires that they preferred leaving the country to those handful of men rather than conquer them. This faithful band of warriors did not possess deadly weapons; they did not have heavy artillery, jet-fighters or the armored corps. They fought with ordinary revolvers, guns and rifles but they had with them a weapon far deadlier than what their enemies possessed: they possessed faith! They had in them the spirit the early handful of Muslims had, fighting in the way of God killing the non-believers or themselves getting killed by them. That is how they succeeded against such heavy odds.