کمونیست‌ها و نیز برخی از کسانی که جان و اندیشه‌شان مسحور استعمار شده است، می‌کوشند اسلام را متهم کنند که توده‌های مردم را به زندگی وابسته به صدقاتی که ثروتمندان می‌دهند سوق داده است. این اتهام نادرست از این باور اشتباه سرچشمه می‌گیرد که زکات، صدقه‌ای است که ثروتمندان از سر لطف و میل خود می‌بخشند. در رد چنین اتهاماتی باید میان زکات و صدقه تفاوت گذاشت.

The communists as well as some of those whose souls and thoughts were enthralled by colonialism try to accuse Islam of letting the common people lead a life of dependence on the alms given by the rich. This false accusation is derived from the mistaken belief that Az-Zakat is an alms obligingly donated by the wealthy people, In refuting such accusations we should distinguish between Az-Zakat and alms.

صدقه داوطلبانه است. نه قانون می‌تواند آن را تحمیل کند و نه فرمان حاکم. اما زکات حکمی است که قانون آن را مقرر کرده است؛ حکومت باید با کسانی که از پرداخت زکات سر باز می‌زنند بجنگد، و اگر آنان بر این امتناع پافشاری کنند، حتی ممکن است آنان را بکشد، زیرا در آن صورت مرتد به شمار می‌آیند. گفتنی نیست که چنین چیزی درباره صدقه رخ نمی‌دهد، زیرا صدقه کاملاً به وجدان خود ما واگذار شده است.

Charity is voluntary. It cannot be imposed by law or by order of the ruler. Az-Zakat, on the other hand, is an ordinance prescribed by law; the government must fight those who refuse to pay Az-Zakat and may even kill them if they persist in such refusal, because they would then be considered apostates. It is needless to say that nothing of the sort will happen with respect to charity which is completely left to our own conscience.

از نظر مالی، زکات نخستین مالیات منظم بود که در جهان وضع شد. پیش از آن، مالیات‌ها بر اساس هوس حاکمان تعیین می‌شد. گرفتن این مالیات‌ها تحت تأثیر نیاز فرمانروا به پول برای رسیدن به جاه‌طلبی‌های شخصی‌اش قرار داشت. بار مالیات معمولاً بر دوش فقرا بود نه ثروتمندان، و بسیار اوقات مالیات‌ها تنها از توده مردم گرفته می‌شد. اسلام جمع‌آوری مالیات را سازمان داد و حداکثر درصدی را تعیین کرد که در شرایط عادی نباید از آن فراتر رفت. مالیات بر ثروتمندان و طبقات متوسط وضع می‌شد، اما فقرا از آن معاف بودند.

From the financial point of view, Az-Zakat was the first regular tax ever imposed in the world. Before that, taxes were imposed according to the whims of rulers. The exaction of such taxes was affected by the ruler's need for money to achieve personal ambitions. The burden of taxation used to fall on the poor rather than on the rich and very often the taxes were collected from the common people alone. Islam organized the collection of taxes and prescribed a maximum percentage which may not be exceeded in ordinary circumstances. Taxes were imposed on the rich and middle classes but the poor were exempted.

باید در نظر داشت که اسلام مقرر می‌کند که درآمد حاصل از زکات باید توسط دولت، و نه توسط ثروتمندان، میان فقرا توزیع شود. به این معنا، زکات مالیاتی است که توسط دولت جمع‌آوری و توزیع می‌شود. بیت‌المال در اسلام همان نقشی را دارد که وزارت دارایی در دنیای امروز دارد؛ یعنی درآمدهای عمومی را جمع‌آوری کرده و میان خدمات عمومی گوناگون توزیع می‌کند. دولت از کسانی که نیازمند می‌شوند، چه به سبب ناتوانی از کسب معاش و چه به دلیل کمبود امکانات، حمایت و سرپرستی می‌کند، اما نمی‌توان گفت که دولت این کار را از سر نیکوکاری انجام می‌دهد یا چنین کمکی برای دریافت‌کنندگان تحقیرآمیز است. هیچ کس نمی‌تواند بگوید که کارمندان بازنشسته‌ای که از دولت حقوق بازنشستگی دریافت می‌کنند، یا کارگرانی که از طرح‌های تأمین اجتماعی بهره‌مند می‌شوند، احساس گدایی از ثروتمندان دارند. همین سخن درباره کودکان بی‌سرپرست و سالمندانی که توان کسب معاش ندارند نیز صادق است. هیچ کس نمی‌تواند بگوید که غرور چنین افرادی هنگامی که دولت از ایشان حمایت کرده و به آنان کمک می‌رساند، جریحه‌دار می‌شود. دولت به سبب تکالیف انسانی خود ملزم به انجام چنین اموری است.

It should be borne in mind that Islam prescribes that the proceeds of Az-Zakat should be distributed among the poor by the state and not by the rich people. In this sense, Az- Zakat is a tax collected and distributed by the state. The Public Treasury under Islam is the counterpart of the modern Ministry of Finance which collects public revenues and distributes these among the various public utilities. The state supports and looks after those who become needy-through inability to earn their living or due to the insufficiency of their means-but it cannot be said that the state does that out of charity or that such help is humiliating to the recipients. No one can say that retired officials who receive pensions from the State or that workmen who benefit from social security schemes feel like begging from the rich. The same thing can be said of helpless children and aged people who cannot earn their living. No one can say that the pride of such people is hurt when the state supports and extends aid to them. The state is bound to do such things by virtue of its human obligations.

دولت‌محور بودن تأمین اجتماعی نظامی مدرن است که بشریت پس از تجربه‌های تلخ و تاریخی طولانی از بی‌عدالتی اجتماعی به آن دست یافت. یکی از افتخارات اسلام این است که این نظام را در زمانی مقرر کرد که اروپا در تاریکی اجتماعی به سر می‌برد. با این حال، برخی از افرادی که شیفته نظام‌هایی هستند که از غرب یا شرق وارد شده‌اند، همان نظام‌ها را متهم به پسرفت و عقب‌ماندگی می‌کنند، اگر این نظام‌ها از سوی اسلام پذیرفته می‌شدند.

Social security by the state is a modem system which humanity managed to adopt after bitter experiences and a long history of social injustice. One of the glories of Islam is that it prescribed the said system at a time when Europe lived in social darkness. Yet some people who are charmed by systems which are imported from the West or East, accuse the same systems of regression and backwardness if they had been adopted by Islam.

باید خاطرنشان کرد که اگر شرایط زندگی در سال‌های آغازین اسلام ایجاب یا تحمل می‌کرد که فقیران زکات را شخصاً و به صورت نقدی یا جنسی دریافت کنند، هیچ‌یک از احکام اسلام تصریح نمی‌کند که این شیوه تنها راه توزیع زکات است. بنابراین، هیچ چیز در اسلام مانع استفاده از وجوه زکات در ساختن بیمارستان‌ها و مدارسی که مردم از آن‌ها بهره ببرند، یا در تأسیس تعاونی‌هایی که می‌توانند زندگی مردم فقیرتر را آسان‌تر کنند، یا در احداث کارخانه‌هایی که اشتغال دائمی برای افراد بسیاری فراهم می‌آورند، نیست. به بیان دیگر، درآمد زکات را می‌توان در قالب خدمات اجتماعی پرداخت کرد. تنها کسانی که به سبب بیماری، پیری یا کودکی ناتوان‌اند، حق دارند زکات را به صورت نقدی دریافت کنند، اما دیگران می‌توانند آن را در قالب اشتغال یا خدمات اجتماعی دریافت کنند.

It should be pointed out that if the circumstances of life in the early years of Islam necessitated or tolerated that the poor may personally receive Az-Zakat in cash or in kind, nothing in the provisions of Islam Prescribes that the aforesaid method is the only way for the distribution of Az-Zakat. Therefore, nothing in Islam prevents the use of Az-Zakat funds in building hospitals and schools from which people may benefit or in the establishment of co-operative societies which can make life easier for the poorer people or in the Construction of factories which provide permanent employment for many people. In other words, the proceeds of Az-Zakat may be given in the form of social services. Only those who are incapacitated through illness, old age or childhood, are entitled to receive Az-Zakat in cash but others may receive it in the form of employment or social services.

علاوه بر این، جامعهٔ اسلامی نباید شامل افراد فقیری باشد که کاملاً وابسته به الزکاة زندگی کنند.

Besides, the Islamic society is not supposed to comprise any poor people who might live in complete dependence on Az-Zakat.

یادآوری این نکته خوب است که جامعهٔ اسلامی در دوران عمر بن عبدالعزیز به مرحلهٔ ایده‌آلی رسید. زکات جمع‌آوری می‌شد، اما گردآورندگان زکات کسی را نمی‌یافتند که آن را بپذیرد، یا فقیرانی که بتوانند زکات را میان آنان توزیع کنند. بیایید به سخن یحیی بن سعید، گردآورندهٔ زکات در دوران عمر بن عبدالعزیز، گوش دهیم: «عمر بن عبدالعزیز مرا برای جمع‌آوری صدقات به آفریقا فرستاد. صدقات را جمع کردم و سپس به دنبال فقیران گشتم تا آن صدقات را میان ایشان توزیع کنم، اما هیچ فقیری نیافتم، و کسی را هم نیافتم که آن را از من بپذیرد، زیرا عمر بن عبدالعزیز مردم را بی‌نیاز کرده بود.»

It is good to remember that the Islamic society reached an ideal stage during the age of Omar bin Abdel Aziz. Az-Zakat was collected, yet the Collectors could not find anyone who would accept it or any poor people among whom they might distribute it. Let us listen to what was said by Yehia bin Said, a Zakat Collector under Omar bin Abdel Aziz: "Omar bin Abdel Aziz sent me to collect alms from Africa. I collected the alms and then looked for the poor to distribute the alms among them but I found none, nor did I find anyone who might have accepted these from me for Omar bin Abdel Aziz had enriched the people".

بدون شک، هر جامعه‌ای به احتمال زیاد شامل افراد فقیر و نیازمند خواهد بود.

There is no doubt that every community is likely to include poor and needy people.

بنابراین باید قانونگذاری لازم برای مواجهه با چنین مشکلی انجام شود. باید در نظر داشت که اسلام پیوسته جوامع تازهای را با درجات گوناگون ثروتمندی به خود متصل میکرد. طبیعی بود که قوانینی وضع شود که به تدریج به سوی آن مرحلهٔ آرمانی که در دوران حکومت عمر بن عبدالعزیز وجود داشت، رهنمون شود.

Therefore necessary legislation should be made to face such a problem. It should be borne in mind that Islam constantly attached to itself new communities with different degrees of richness. It was only natural that legislation should be made which would help to lead gradually to the ideal stage which existed under the rule of Omar bin Abdel Aziz.

صدقات آن اموالی است که ثروتمندان به‌صورت داوطلبانه برای رضای خدا و کمک به دیگران می‌دهند. اسلام صدقه‌دادن را تأیید و به آن ترغیب کرده است. صدقات به شیوه‌های گوناگونی باید پرداخت می‌شد:

Alms are the properties which the rich voluntarily give for the sake of charity. Islam approved and encouraged almsgiving. Alms were supposed to be given in various ways:

با حمایت از والدین و خویشاوندان، و کمک به نیازمندان به‌طور کلی. این امر ممکن است به شکل اعمال نیک یا سخنان محبت‌آمیز نیز باشد.

by supporting parents and relatives, and helping the needy in general. It may also take the form of good deeds or kind words.

هیچ کس نمی‌تواند بگوید که با بزرگواری نسبت به خویشاوندانمان، احساسات آنان را جریحه‌دار می‌کنیم یا به غرورشان توهین می‌کنیم. چنین بزرگواری نسبت به خویشاوندان، نتیجه‌ی محبت، همدلی و مهربانی است. هنگامی که به برادرت هدیه‌ای تقدیم می‌کنی یا به افتخار خویشاوندانت شامی ترتیب می‌دهی، آنان را تحقیر نمی‌کنی و کینه یا نفرت آنان را برنمی‌انگیزی.

No one can say that being generous to our relatives hurts their feeling or insults their pride. Such generosity to our relatives is the outcome of affection, sympathy and compassion. When you present a gift to your brother or give a dinner in honor of your relatives you will not be humiliating them or arousing their malignance or hatred.

همچنین، کمک‌های عینی که به نیازمندان داده می‌شود، تابع همان احکامی است که زکات را در صدر اسلام اداره می‌کرد. شرایط زندگی در آن زمان، بخشیدن کمک‌های عینی را روا می‌داشت و اسلام چنین کمک‌هایی را وسیله‌ای شرافتمندانه برای یاری رساندن به نیازمندان و گرفتاران می‌دانست. در اسلام هیچ حکمی وجود ندارد که صدقات باید تنها در یک شکل داده شود. صدقات می‌تواند به صورت کمک به انجمن‌ها و سازمان‌هایی داده شود که خدمات اجتماعی ارائه می‌دهند. زکات می‌تواند به‌عنوان کمک به هر دولت اسلامی‌ای داده شود که برای اجرای طرح‌ها و برنامه‌های خود به منابع مالی نیاز دارد. اسلام بر این باور است که تا زمانی که فقیران وجود دارند، دولت باید با هر وسیله‌ای بکوشد زندگی آنان را راحت‌تر کند. افزون بر این، جامعه اسلامی قرار نیست فقط از مردم فقیر تشکیل شده باشد. هنگامی که دولت اسلامی به آن مرحله آرمانی که یاد شد برسد، بسیاری از مردم ممکن است به صدقات نیازی نداشته باشند، همان‌گونه که در زمانی به زکات نیاز نداشتند. در چنین حالتی، هم زکات و هم صدقات برای خدماتی تخصیص داده می‌شود که برای هر جامعه‌ای اهمیت بسیار دارد، یعنی نگهداری از کسانی که به هر دلیلی نمی‌توانند کار کنند.

As for the gifts in kind which are given to the needy, they are subject to the same prescriptions which governed Az-Zakat in the early days of Islam. Circumstances of life at the time tolerated the donation of gifts in kind, and Islam regarded such gifts as honest means to help the needy and those in trouble. Nothing in Islam prescribed that alms should be given in one form only. Alms may be given in the form of donations to societies and organizations which provide social services. Az-Zakat may be given as an aid to any Islamic state which needs funds for the execution of its schemes and enterprises. Islam maintains that as long as there are poor people, the state should try by all possible means to make their life more comfortable. Besides, the Islamic society is not supposed to comprise only poor people. When the Islamic state reaches the abovementioned ideal stage, many people may not be in need of alms just as they at one time did not need Az-Zakat. In such a case, both Az-Zakat and alms will be allocated for services that are of great importance to every community i.e., looking after people who are unable to work for any reason whatsoever.