«کجاست آن اسلامی که شما مسلمانان از آن سخن می‌گویید؟» این پرسشی است که بارها از ما می‌شود. کی تا به حال اسلام به شکل واقعی‌اش در زندگی به کار بسته شده است؟ شما همواره می‌گویید که اسلام نظامی آرمانی و برتر است، اما آیا هرگز در زندگی واقعی وجود داشته است؟ وقتی از شکل عملی آن پرسیده می‌شود، ناگزیر به دورانی کوتاه اشاره می‌کنید که زندگی پیامبر ﷺ و خلافت نخستین را در بر می‌گیرد، یا بهتر بگوییم به دو خلیفه‌ی نخست. شما همواره، به ویژه درباره‌ی عمر بن خطاب، می‌گویید که او تجسم آرمان‌های اسلام بود و او را با رنگ‌هایی درخشان به تصویر می‌کشید. اما وقتی درباره‌ی شرایط زندگی در دوران حکومت او پرس‌وجو می‌کنیم، جز «لایه‌هایی از تاریکی که روی هم انباشته شده‌اند» چیزی نمی‌یابیم: فئودالیسم، بی‌عدالتی، ستم، واپس‌گرایی و عقب‌ماندگی. شما ادعا می‌کنید که اسلام به ملت حق می‌دهد که در صورت کوتاهی حاکمان در انجام وظایفشان، آنان را مؤاخذه کند؛ اما جز در خلافت نخستین، کی مردم اجازه داشتند فرمانروایان خود را برگزینند، چه رسد به آنکه آنان را مؤاخذه کنند؟ همچنین می‌گویید که اسلام اقتصادی بسیار عادلانه و توزیعی منصفانه از ثروت را ارائه می‌دهد؛ اما کی، حتی در خلافت نخستین، تفاوت‌های میان مردم از میان رفت؟ شما می‌گویید که تأمین اشتغال برای همه‌ی شهروندان بر عهده‌ی دولت است؛ اما درباره‌ی میلیون‌ها بیکاری که گاه از گدایی زندگی می‌کردند یا به فقر و محرومیت مادام‌العمر محکوم بودند، چه می‌گویید؟ شما همچنین از حقوق زنان در اسلام سخن می‌گویید؛ اما آیا زن هرگز در واقع از این حقوق بهره‌مند بوده است؟ آیا این واقعیت ندارد که او هرگز نتوانسته این حقوق را به سبب شرایط نامساعد اجتماعی و اقتصادی به کار گیرد؟ شما از بالا رفتن معنوی انسان‌ها در نتیجه ترسشان از خدا و در پی آن برقرار شدن روابطی میان حاکمان و محکومان، میان طبقات گوناگون جامعه، بر پایه همکاری متقابل برای خاطر عدالت و فضیلت سخن می‌گویید؛ اما جز در دوره‌ای نسبتاً نادر، چه زمانی این بالا رفتن معنوی واقعاً مشاهده شده است؟

We are often asked: "Where is the Islam you Muslims talk about?” When was it ever applied to life in its true form? You are never tired of saying that it is an excellent ideal system but did it ever exist in actual life? If asked about its practical form you cannot but refer to a short period stretching over the life of the (Holy) Prophet and the early caliphate or rather the first two caliphs. You are never tired of saying about Omar bin Al-Khattab, in particular, that he was the embodiment of what Islam stood for; you depict him in the most resplendent colors but when we inquire about the conditions of life prevailing during his reign we find nothing but "layers of darkness one above another"-feudalism, inequity, tyranny, reactionarism and backwardness. You assert that Islam gives the nation the right to chastise its rulers in case they fail to carry out their obligations but when, except in the early caliphate, were the people ever allowed to choose their own rulers, let alone chastising them? You also say that Islam offers a very just economy with a fair distribution of wealth but when, even in the early caliphate were the differences among the people leveled? You tell us that it makes the providing of the employment for all its citizens incumbent upon the state, but what about those millions of unemployed who sometimes lived on begging or were otherwise doomed to a lifelong privation and poverty? You also speak about the rights of women in Islam but did she ever in fact enjoy these rights? Isn’t it a fact that she has never been able to exercise them because of the unfavorable socio-economic conditions? You talk about the spiritual elevation of men as a result of their fear of God and establishment of relations as a consequence therefore between the rulers and the ruled, between different classes of the community on the basis of a mutual co-operation for the sake of justice and virtue, but when, save in a comparatively rare period, was this spiritual elevation ever witnessed?

آیا این نظام هرگز مانعی در برابر حاکمان ایجاد کرد تا از تصاحب حقوق فقرا و گرفتار ساختن آنان به ظلم و ستم جلوگیری کند؟ آیا مانع شد که ایشان آزادی‌های مردم را زیر پا بگذارند و آنان را به خواری و تحقیر بکشانند؟

Did it ever provide a check on the rulers to prevent them from usurping the rights of the poor subjecting them to injustice and cruelty? Did it prevent them from trampling underfoot the liberties of the people and from exposing them to disgrace and humiliation?

«در حقیقت، شما از سرزمینی رؤیایی سخن می‌گویید که در جهان واقعیت وجود ندارد، و آن دورهٔ کوتاهی که این‌چنین به آن دل بسته‌اید، جز این چیزی را ثابت نمی‌کند که افرادی استثنایی بوده‌اند که کارهای بزرگی انجام داده‌اند که دیگران هرگز به آن امید نمی‌توانند بست. این یک استثناست، زیرا پس از آن هرگز تکرار نشد؛ آیا محتمل است که دوباره شاهد آن باشیم؟»

n fact you are talking about a dreamland which does not exist in the world of reality, and the short period of which you are so fond proves nothing beyond the fact that there were certain extraordinary persons who did perform mighty deeds such as others can never hope to do. It is an exception, for it was never afterwards repeated, for is it likely to be witnessed again".

این چیزی است که کمونیست‌ها و هم‌مسلکان آن‌ها ادعا می‌کنند. متأسفانه بسیاری از مسلمانان نیز طعمه‌ی این‌گونه تبلیغات شده‌اند، زیرا از تاریخ اسلام چیزی نمی‌دانند، جز آنچه اربابان استعمارگرشان به آن‌ها آموخته‌اند.

This is what tile communists and their like assert. Many of the Muslims too are unfortunately found to be a prey to this sort of propaganda as they know nothing about the Islamic history save that taught to them by their imperialist masters.

پیش از ادامه بحث، مایلیم تفاوت اساسی میان دو نوع آرمان‌گرایی را یادآور شویم: یکی آرمان‌گرایی محض که هیچ نمونه‌ای ندارد تا نشان دهد آیا در عمل امکان‌پذیر است یا با شرایط زندگی سازگار می‌شود، و دیگری آرمان‌گرایی‌ای که با شواهد تاریخی پشتیبانی می‌شود و ادعای آن این است که نه‌تنها می‌تواند در زندگی عملی به‌طور موفقیت‌آمیز به کار رود، بلکه توانایی هدایت مسیر زندگی را نیز دارد. با این مقدمه، پرسشی پیش می‌آید: آیا اسلام به‌خودی‌خود تنها یک آرمان ناکجاآبادی است که هیچ‌جا وجود ندارد و در این جهان قابل اجرا نیست، و بافت آن کاملاً از عناصر خیالی و تخیلی ساخته شده است؟ یا اینکه نظامی عملی برای زندگی است، اما لزوماً در همه دوره‌های تاریخ بشر به یک شیوه و با یک میزان موفقیت در زندگی به کار گرفته نشده است؟ آشکار است که میان این دو گونه آرمان‌گرایی تفاوت بسیار بزرگی وجود دارد. اگر اسلام مکتبی با ماهیتی کاملاً انتزاعی باشد، آنگاه دیگر هیچ امیدی به اینکه روزی با شرایط واقعی زندگی سازگار شود باقی نمی‌ماند، هرقدر هم که شرایط و اوضاع اجتماعی زندگی در آینده دستخوش تغییر شود. اما اگر نظامی عملی برای زندگی باشد و تنها شرایط بیرونی زندگی مانع کاربرد کامل آن شود، وضعیت کاملاً متفاوت است. در این صورت این امید وجود دارد که اگر و هنگامی که آن شرایط نامساعد تغییر کند یا به نفع آن شود، بتواند در زندگی تحقق یابد. کدام‌یک از این دو حالت درباره اسلام صادق است: نخستین یا دومین؟

Before proceeding further we would like to stress a basic difference between a pure idealism with no instance to show that it is practicable or applicable to conditions of life, and an idealism such as is fully attainable with historical evidence to support its claim that it cannot only be successfully applied to practical life but is also fully capable of directing its course. As such, the question that crops up is: is Islam by its very nature merely a Utopian ideal that exists nowhere, nor is capable of being practiced in this world, its whole texture being fabricated out of purely imaginary and fictitious elements, or is it a practical system of life but may not necessarily be applied to lire with equal success or in similar manner during all the periods of human history? Evidently, there is a very great difference between these two forms of idealism. If Islam be an ideology of a purely abstract character, then there is no longer any hope of its ever being applicable to the actually conditions of life howsoever great a change the social circumstances and conditions of life might undergo in future. But if it is a practical system or life and only the external conditions or life intervene in the way or its fullest application, then the case is quite different. In such a case there is every hope that it might be materialized in life if and when these unfavorable conditions of life change or become favorable to it. Which or the two cases is applicable to Islam, the former or the latter?

پاسخ به این پرسش روشن است، چنان‌که جای تردید زیادی درباره‌اش نیست. این‌که اسلام یک بار در تاریخ بشر به‌طور کامل اجرا شده است، بی‌هیچ شکی ثابت می‌کند که نظامی عملی برای زندگی است که انسان می‌تواند آن را به کار بندد یا بپذیرد. همچنین ثابت می‌کند که پایه‌اش امری خیالی یا ساختگی نیست. انسان‌ها همان‌اند که پیش‌تر بوده‌اند، و در سرشت انسانی، به خودی خود، هیچ دگرگونی‌ای رخ نداده است. از این‌رو، آنچه یک بار رخ داده، ممکن است باز و باز دیگر رخ دهد.

The answer is not far to seek as the matter is so clear that there can hardly be two opinions about it. That Islam has once been already fully applied in human history proves beyond any doubt as to its being a practical system of lire that is fully capable of being practiced or adopted by man. It also proves 1hat its basis is not an imaginary or a fictitious one. Men are what they were or have been before, there being no change in the human nature as such. Therefore what happened once might happen again and again.

مدرن‌گرایان پیشرو می‌گویند که تکرار آن امکان‌پذیر نیست و بنابراین احیای اسلام کاری بیهوده است. اما آیا می‌توانیم از ایشان بپرسیم: آیا می‌خواهند بگویند که انسان در آغاز اسلام به چنان قله‌ای از کمال اخلاقی رسیده بود که بشریت دیگر هرگز نمی‌تواند به آن اوج‌ها دست یابد؟ ایشان این موضع خود را چگونه توجیه می‌کنند، با توجه به ادعای خودشان مبنی بر اینکه بشریت پیوسته در حال پیشرفت است و همواره به جلو گام برمی‌دارد؟

Modern progressionists say that it cannot re-happen and, therefore, Islamic revival is a hopeless task, but may we ask them if they want to say that man in the early days or Islam had attained to such a high pinnacle of moral perfection as humanity is unable to regain those heights ever again? How do they justify this stand of theirs in the face of their own claim that humanity is constantly advancing forward and ever marching ahead?

اینکه چرا مانند خلافت صدر اسلام، جز یک بار در آغاز و پس از آن در دوره‌های بسیار کوتاه و پراکنده‌ای در تاریخ مسلمانان، مانند دوران خلافت عمر بن عبدالعزیز برای نمونه، دیده نمی‌شود، پرسشی است که به بررسی دقیق این مسئله نیاز دارد. با این حال، پاسخ آن به‌روشنی بر صفحات تاریخ نقش بسته است؛ خواه به صورت پدیده‌ای محلی که در جهان اسلام مشاهده شده، و خواه به صورت حقیقتی جهان‌شمول که در سرگذشت زندگی بشر نمودار گشته است.

The question as to why the like of the early caliphate is not seen in the subsequent history save once in the beginning and later on during the extremely short periods scattered here and there in Muslim history, such as the reign of Omar bin Abdul Aziz for example, calls for a close study of the problem. Its answer, however, is clearly imprinted on the pages of history, either in the form of a local phenomenon witnessed in the Islamic world or as a universal truth exhibited in the life-history of mankind.

ما در این زمینه ناگزیر باید به این دو واقعیت اشاره کنیم:

We needs must in this respect refer to the following two facts:

ابتدا باید گفت که جهشِ بزرگی که بشریت با یاری اسلام برداشت، و ژرفای عمیقی که اسلام آن را از اعماق آن به بلندای والای پالایش اخلاقی‌ای رساند که در خلافت آغازین شاهد آن بودیم، پدیده‌ای بود که نمی‌توان آن را بر حسب قوانین عادیِ فیزیکیِ زندگی تبیین کرد؛ بلکه معجزه‌ای بود از میان آن همه معجزات دیگری که اسلام بر روی این زمین پدید آورد. اما این امر تنها پس از سال‌ها آماده‌سازی و دگرگونیِ کاملِ اخلاقیِ آن قهرمانان بزرگ اسلام ممکن شد؛ کسانی که این معجزه بزرگ را هم در وجود خود و هم در تمامِ رفتار زندگی‌شان نمودار و متجسم ساختند.

Firstly, the great leap that humanity strode forward with the help of Islam and the deep abyss from the bottom of which Islam lifted it to the lofty heights of moral refinement witnessed in the early caliphate, was a phenomenon such as cannot be explained in terms of ordinary physical laws of life; it was rather a miracle out or the so many other miracles brought about by Islam on the face of this earth. But it was made possible only after years of preparation and a thorough moral reorientation of those great heroes of Islam who exemplified and embodied this great miracle in their persons as well as in their whole conduct in life.

لیکن اسلام دنیا میں اس قدر تیز رفتاری سے پھیلا کہ تاریخ کی پہلے یا بعد کی مختلف تاریخی تحریکوں میں اس کی کوئی مثال تقریباً نہیں ملتی۔ یہ اسلام کا ایک اور معجزہ ہے جسے کسی مادی یا معاشی تعبیرِ تاریخ کے ذریعے سمجھانا مشکل ہے، جیسے کہ کمیونسٹ اور مادہ پرست انسانی تاریخ کی توجیہ کرنے کے عادی ہیں۔ تاہم اسلام کے اس تیز رفتار پھیلاؤ نے بہت سی ایسی قوموں کو اپنے دائرے میں داخل کر لیا جو اسلام کی حقیقی روح سے پوری طرح واقف نہیں تھیں، اور نہ ہی وہ اس کے سماجی و معاشی اور سیاسی نظام کی حقیقی اہمیت کو سمجھتی تھیں۔ افسوس کہ اس زمانے کی مسلم حکومتوں کے لیے ممکن نہ تھا کہ ان نومسلموں کی عقیدتی تعلیم یا اخلاقی تربیت کا وہ انتظام کریں جو عرب کے ابتدائی مسلمانوں کو حاصل تھا۔

But Islam spread with such a lightning speed in the world that there is hardly any parallel to it in the history of the different historical movements either in the earlier or in the subsequent periods. This is just another miracle brought about by Islam that is hard to explain through any materialistic or economic interpretation of history such as with which the communists and the materialists are wont to explain away human history. This speedy propagation of Islam, however, brought into its fold very many nations who were far from being fully acquainted with the real spirit of Islam, nor did they understand the real significance of its socioeconomic and political system. Unfortunately, it was not possible for the Muslim governments of the time to arrange for the doctrinal instruction or moral education of these converts such as was given to early Muslims of Arabia.

در نتیجه، امپراتوری اسلامی گسترش یافت و شمار پیروان نیز فزونی گرفت، اما اصول و تعالیم اسلامی هرگز راهی به دل این گروه‌های بزرگ نو‌مسلمانان نیافت. فرمانروایان دیگر از افکار عمومی هراسی نداشتند و در همان حال احکام اسلام را زیر پا می‌نهادند. آنان آزادی‌های مردم را غصب کردند و ایشان را به انواع ستم گرفتار ساختند، چنان که تاریخ امویان، عباسیان، ترکان و مملوکان بر آن گواه است. در نبود افکار عمومی‌ای که به‌درستی شکل گرفته و آگاه شده باشد، آنان به‌آسانی می‌توانستند اسلام را بازیچه قرار دهند و حقوق مردم را غصب کنند.

Consequently, the Islamic empire expanded and the number of the believers also multiplied but Islamic principles and teachings never found way into the hearts of these large hosts of converts. The rulers no longer feared public opinion while trampling underfoot the commandments of Islam. They usurped the people's liberties and subjected them to all forms of injustice as is known by the history of the Ommeyeds, Abassides, Turks and Mamlukes. In the absence of a well-formed and educated public opinion they could easily treat Islam as a plaything and usurp the rights of the people.

ثانیاً، آن پیشرفت بزرگی که اسلام در زندگی بشر پدید آورد را نمی‌توان پدیده‌ای مادی یا طبیعی نامید، زیرا اسلام در یک جهش بزرگ، بشریت را از ژرفای پست بردگی و رعیت‌گی به بلندترین و آرمانی‌ترین مرتبه عدالت اجتماعی رساند، مرتبه‌ای که بشر تاکنون تحت هیچ نظام اجتماعی دیگری که آزموده است آن را تجربه نکرده است. اسلام او را از سلطه هوس‌های سرکش رهانید و به والاترین قله‌های کمال اخلاقی برکشید، کمالی که در تمامی گستره تاریخ بشر نظیرش دیده نشده است.

Secondly, the great advancement that Islam effected in human life cannot be termed as a physical or a natural phenomenon, for in one great leap it raised humanity from the lowest depths of slavery and serfdom to the highest and most ideal state of social justice yet experienced by mankind under any other social system it has so far tried. Islam freed it from the dominance of unruly passions and elevated it to the highest realms of moral perfection ever witnessed in the whole range of human history.

اسلام بود که مردان را در دوره نخست آن به این بلندای شگفتانگیز اخلاقی رساند، زیرا نیروی معنوی که در شخصیت پیامبر گرامی ﷺ و یارانش نمود یافت، نیرویی فوقالعاده بود. همین نیرو انسانها را به سطحی بسیار فراتر از آنچه معمولاً میتوانستند به آن دست یابند برکشید و آنان را به کارهای بزرگی واداشت که تا حد معجزه شباهت داشت. اما هنگامی که این تکان عظیم فروکش کرد، مردم از آن حالت متعالی اخلاقی و معنوی پیشین به وضع سابق خود بازگشتند، هرچند دستکم جرقهای از نور الهی هنوز در ایشان باقی ماند. این صفحات تاریخ، که به این نور الهی روشن است، همان چیزی است که ما در این رساله میخواهیم به هموطنان خود نشان دهیم. اما این بدان معنا نیست، چنانکه برخی به نادرست پنداشتهاند، که برای ایجاد کوچکترین تغییری در زندگی عملی، مانند آنچه اسلام پدید آورد، حضور دائمی خود پیامبر ﷺ و یارانش ضرورت دارد، زیرا آنچه سیزده صد سال پیش در جهان مناسبات سیاسی و اقتصادی معجزه بود، اکنون به برکت تجربههایی که بشریت یا خود جامعه مسلمانان در طول قرنها کسب کردهاند، کاری شده است که انسان برای انجام آن کاملاً توانمند است.

It was Islam that made men win these surprisingly lofty moral heights during its early period as the spiritual force exemplified in the personality of the Holy Prophet and his Companions was an extraordinary one. It was this force that raised men to a plane far higher than they could ordinarily attain and made them perform mighty works very much akin to miracles. When, however, this mighty impulse ebbed away the people reverted to their former state from their erstwhile sublime state of moral and spiritual existence, although they still retained a spark at least of the divine light. It is the pages of history illumined by this divine light which we intend to point out to our fellowmen in this treatise. But this does not mean, as some people have wrongly assumed, that it requires the constant presence of the Prophet himself and his Companions to bring about even the smallest change in practical life such as was effected by Islam, for that which was a miracle in the world of politico-economic relationships thirteen hundred years ago, has now, thanks to the experiences gained by mankind or by the Muslim community itself over the centuries, become a task for the performance of which man is fully equipped.

بنابراین اگر بخواهیم اسلام را با شرایط زندگی امروز تطبیق دهیم، با در نظر گرفتن آن تعالی اخلاقی که در زندگی مسلمانان نخستین نمود یافته بود، لازم نیست با همان سرعت شگفتانگیزی پیش برویم که تاریخ آغازین اسلام را مشخص کرده است؛ زیرا تجربیات گوناگون و پیشرفتهایی که بشر از آن زمان تاکنون به دست آورده، ما را پیش از این به آن قله رفیع آرمان اسلامی بسیار نزدیکتر ساخته است. در نتیجه، دستیابی به این آرمان بسیار آسانتر شده و تلاشی که برای آن لازم است نیز بسیار کمتر دشوار است. چند نمونه از زندگی امروزی ممکن است برای روشن ساختن درستی آنچه گفتیم کافی باشد.

Therefore if we should want to apply Islam to the modern conditions of life making due allowance for the high moral excellence exemplified in the lives of the early Muslims we would not have to move forward at the miraculously high speed such as characterized the early history of Islam, for the various experiences and the progress since made by man have already brought us much closer to the lofty pinnacle of the Islamic ideal. Its achievement has, as a consequence thereof, become much easier, the effort required also being far less arduous. A few examples from the modern life may suffice to illustrate the truth of what we have said above.

امروزه بیشتر ملت‌ها حاکمان خود را از طریق انتخابات عمومی برمی‌گزینند و همچنین حق دارند در صورتی که در ادای وظایف خود نسبت به مردم کوتاهی کنند، آنان را معلق یا برکنار نمایند. اما این چیزی جز کاربست نوین یکی از ویژگی‌های مهم نظام حکومتی اسلام نیست که بیش از هزار و سیصد سال پیش توسط اسلام پایه‌گذاری شد. بی‌تردید این در عصر خلفای ابوبکر و عمر ﷺ یک معجزه بود، اما در این دنیای مدرن ما چنین نیست؛ اکنون تحقق آن کاملاً در توان ماست، به شرط آنکه صادقانه بخواهیم آن را در زندگی خود به اجرا درآوریم.

Most of the nations in the modern times elect their rulers through general elections and also have the right to suspend or dismiss them if they should fail in discharging their obligations towards the people. But this is no more than a modem application of an important feature of the Islamic system of government that was instituted by Islam more than thirteen hundred years ago. Surely this was a miracle in the age of the caliphs Abu Bakr and Omar, but not in this modem world of ours; its realization is now completely within our means provided we should honestly wish to enforce it in our lives.

زیرا اگر ما بتوانیم آن را از انگلستان یا آمریکا بگیریم، چرا نتوانیم آن را به نام اسلام نیز بپذیریم، به ویژه هنگامی که آن از پیش در اسلام وجود دارد؟

For if we can take it from England or America, why cannot we as well adopt it in the name of Islam, especially when it is already therein Islam?

و سپس مسئلهٔ تضمین نیازهای اساسی کارکنان توسط دولت مطرح می‌شود.

Then there is the question of guaranteeing the basic needs of its employees by the state.

همچنین در این باره، پیامبر ﷺ فرمانی صریح دارد که به همهٔ کارمندان دولت باید نیازهای اساسی‌شان تأمین شود. همین فرمان بود که کمونیسم در قرن بیستم به اجرا گذاشت، با آنکه اسلام پیش‌تر، بی‌آنکه به دیکتاتوری پرولتاریا متوسل شود، چنین کرده بود؛ دیکتاتوری‌ای که کمونیسم بدون آن نمی‌توانست. اگر امروز تمایل داریم که نیازهای اساسی کارمندان دولت را تضمین کنیم، چرا به‌جای تقلید از کمونیسم، از راه اسلام پیروی نکنیم؟

About this too there is the explicit commandment of the Prophet (peace be on him) that all employees of the state shall be provided with their basic needs. It was this very commandment that communism carried into effect in the twentieth century notwithstanding the fact that Islam had already done so without resorting to a dictatorship of the proletariat such as communism could not do without. If we are inclined today to guarantee these basic needs to the state-employees, why should we not follow the lead of Islam rather than imitate communism?

بنابراین مسئلهای که در تحلیل نهایی با آن روبهرو هستیم، به این پرسش بنیادین خلاصه میشود: آیا یک نظام اجتماعی-اقتصادی و سیاسی مشخص قابلاجراست یا نه؟ این تنها معیاری است که به کمک آن میتوان قابلاجرا بودن یا نبودن یک نظام را درست سنجید. با نگاه از این زاویه درمییابیم که نظام زندگی اسلامی در واقع نظامی عملیاست، زیرا نخستین نظامی بود که عملاً در زندگی انسان بر روی این زمین به کار بسته شد.

Thus the problem we are dealing with in the final analysis crystallizes into the fundamental question: Is a particular socio-economic and political system practicable or not? This is the only criterion whereby the practicability or otherwise of a system can be judged aright. Judging from this standpoint we find that the Islamic system of life is in fact a practical system of life, for it was the first system ever practically applied to human life on the face of this earth.

هیچ حقیقتی در آنچه کمونیست‌ها و پیروان آنان می‌گویند نیست که زندگی مدرن بر پایه‌ای علمی بنا شده، در حالی که اسلام نظامی است مبتنی بر هواهای نفسانی و نیات خیرخواهانه. اینکه این سخن کاملاً نادرست است، از این امر دانسته می‌شود که شریعت اسلامی، برای نمونه، اصلاً بر احساسات یا عواطف انسان‌ها استوار نیست.

There is no truth in what the communists and their camp-followers say that the modern life is raised on a scientific foundation while Islam is a system based on passions and pious intentions. That this is absolutely false may be realized from the fact that the Islamic law, for instance, does not at all rest on the feelings or emotions of men.

به همین ترتیب، خلفای نخستین نیز تصمیمات خود را بر آرزواندیشی یا نیات افراد استوار نمی‌کردند، هنگام مشورت با شوراهای خود یا جستجوی تفسیر و کاربست حقوقی از احکام اسلامی.

Similarly, early caliphs did not rest their decisions on wishful thinking or the intentions of men when conferring with their councils or seeking some legal interpretation and application of Islamic law.

حقیقت این است که اسلام تنها بر قانون تکیه ندارد. بی‌شک قوانین گوناگونی را تدوین می‌کند، اما نخست می‌خواهد انسان‌ها را از درون تربیت کند تا اگر و هنگامی که قانون اجرا شود، نه تنها از ترس بیرونی حکومت، بلکه بر اساس ابتکار اخلاقی درونی خودشان، با میل و رغبت تسلیم آن شوند. بی‌تردید این بزرگ‌ترین دستاوردی است که تاکنون بشریت در عرصه سیاست به دست آورده است. با این حال، قانون همواره وجود دارد، هرچند تنها هنگامی به آن استناد می‌شود که مصلحت عمومی آن را ایجاب کند. در چنین مواردی، بدون توجه به خواست مردم، با چنان قاطعیتی اجرا می‌شود که عثمان خلیفه گفت: «خداوند آنچه را که قرآن باز نمی‌دارد، با قدرت حکومت باز می‌دارد.» برخی نویسندگان، در حالی که استدلال می‌کنند احیای اسلام ناممکن است، ادعا می‌کنند که مردانی مانند عمر هر روز متولد نمی‌شوند؛ شخصیت‌هایی مانند او استثنا هستند و در تاریخ به ندرت دیده می‌شوند. اما چنین استدلالی خود نشان‌دهنده فقر اندیشه آنان است. زیرا آنچه برای اجرای قانون اسلامی به آن نیازمندیم، شخصیت عمر، آن انسان نمونه‌ای که اسلام پرورش داد، نیست، بلکه قوانین و سنت‌های قضایی‌ای است که او بر جا گذاشته است. برای مثال، عمر فرمان داد که دست دزد بریده نشود، اگر احتمال آن برود که او بر اثر نیازهای اقتصادی یا اجتماعی بیرونی به این کار وادار شده باشد. قطعاً این سنت قضایی لزوماً به حضور مردی مانند عمر برای اجرا در زندگی عملی نیاز ندارد، زیرا این سنت چیزی جز تفسیر یک اصل بنیادین فقه اسلامی نیست که حکم می‌کند در مواردی که ماهیت آن مشکوک است، باید از اجرای کیفر پرهیز شود. هیچ مانع بیرونی یا درونی‌ای بر ما نیست که به سبب نبودن عمری در میان ما، نتوانیم آن را در زندگی عملی خود اجرا کنیم.

The fact is that Islam does not rely on law alone. It no doubt frames various laws but it first of all wants to civilize human beings from within so that they would willingly submit to the law if and when it is enforced not only because of any outside fear of the government but because of their own moral initiative from within. Undoubtedly, this is the most excellent achievement so far gained by mankind in the world of politics. But still the law is there all the time although it is invoked only when the general good calls for it. In such cases it is enforced without any regard whatsoever of people to such an extent that caliph Othman said: "God restrains with authority that which is not restrained by the Qur'an." Some writers while arguing that the revival of Islam is impossible allege that men like Omar are not born every day; personalities like him are exceptions and not met with frequently in history, But such a line of reasoning betrays their own barrenness of thought, For, it is not the person of Omar-the typical man produced by Islam that we stand in need of for the enforcement of the Islamic law but rather the laws framed or legal precedents left behind by him. Thus, for instance, Omar ordered that the hands of a thief shall not be cut in case there is a possibility of his being driven to it due to some external economic or social exigency. Surely, this legal precedent does not necessarily call for the presence of a man like Omar to apply it to practical life, as it was nothing but an interpretation of the basic principle of the Islamic jurisprudence which lays down that in cases of doubtful nature the legal punishment should be avoided. There is no external or internal check upon us such as due to which we may not be able to enforce it in our practical life just because there is no Omar amongst us.

به همین ترتیب، عمر این حکم را مقرر کرد که حاکم کاملاً مجاز است مازاد ثروت ثروتمندان را بگیرد و میان فقرا توزیع کند، همان‌گونه که امروزه برای نمونه در انگلستان انجام می‌شود. برای اجرای این قانون در انگلستان به یک عمر نیاز نبود، و همین خود دلیلی کافی است بر عملی بودن آن در جهان امروز. این حکم او نیز بر اصل شناخته‌شده قرآنی درباره ثروت استوار بود: «تا آن (مال) میان توانگران شما دست‌به‌دست نگردد» (حشر: ۷). عمر همچنین حق دولت را برای بازپرسی از ثروتی که فرمانداران گرد آورده‌اند اعلام کرد، تا معلوم شود از کجا به دست آمده، آیا مال خودشان بوده یا از اموال عمومی اختلاس شده یا از راه نامشروع به دست آمده است. این رویه امروز در جهان معاصر تقریباً به عملی جهانی تبدیل شده است، هرچند البته اکنون در میان ما عمری وجود ندارد. او همچنین قانون وضع کرد که از کودک سرراهی باید دولت نگهداری کند و هزینه‌های او از بیت‌المال پرداخت شود، زیرا او را نمی‌توان مسئول گناه والدین دانست یا رها کرد تا به خاطر آن رنج ببرد. اروپا و آمریکا سرانجام در قرن بیستم با وضع قوانینی در این زمینه به این امر اعتراف کردند، و این باز نشان می‌دهد که از نظر اجرا و عملی ساختن قانون، حضور یک عمر ضرورت ندارد. ما به عمر نیاز داریم نه فقط به این سبب که شخصیتی برجسته بود، بلکه به این سبب که او برجسته‌ترین فقیه دوران آغازین اسلام است و علاوه بر این، عمیقاً با روح و فهم اسلام آمیخته بود. و اما زندگی شخصی او، پیروی از آن برای ما سودمند است، زیرا به ما کمک می‌کند به مراتب بالاتر هستی برسیم و برای همه مسلمانان آینده الگویی والا و بزرگوارانه فراهم می‌آورد. اما حتی اگر در پیروی از الگوی شخصی او ناکام شویم، پایبندی ما به قوانینی که او وضع کرده است ممکن است در زندگی عملی کفایت کند، زیرا همین قوانین ما را قادر می‌سازد که روی پای خود بایستیم، نه اینکه صرفاً قوانین و قانون‌اساسی‌های وارداتی از سرزمین‌های بیگانه را تقلید کنیم یا بی‌چون‌وچرا از آنها پیروی نماییم.

Similarly, Omar laid it down that the ruler was fully authorized to take of the excess of the rich people's wealth and distribute it among the poor as is nowadays being done, for instance, in England. It did not need an Omar to enforce this law in England which is sufficient to prove its practicability in the modern world. This ruling of his was also based on the well-known Qura'nic principle concerning riches: “In order that it may not (merely) make a circuit between the wealthy among you” (Iix : 7). Omar also enunciated the right of the state to institute an inquiry about the wealth amassed by the governors with a view to know as to whence they had acquired it, if it was their own or misappropriated from public funds or gained through unlawful means. This has also become almost a universal practice in the contemporary world, although there is, of course, no Omar here among us, He also made it a law that a foundling shall be looked after by the state and his expenses defrayed from the public exchequer, for he could not be held responsible or left to suffer for the sin committed by the parents, Europe and America at last recognized this by framing laws to that effect in the twentieth century, which again shows that so far as the enforcement or the application of the law is concerned the presence of an Omar is not inevitable. We need Omar not just because he was a man of towering personality but because he is the most outstanding legist of the early period of Islam besides his being so deeply imbued with the spirit and understanding of Islam, As for his personal life, we may follow it with benefit, for it helps us to ascend to higher planes of being and affords the Muslims of all times to come with a sublime and noble example to follow. But even if we fail in following his personal example, our observance of the laws enacted by him might suffice in practical life, for these would enable us to stand on our legs and not merely imitate or follow blindfoldly the laws and constitutions imported from foreign lands.

یک سوءتفاهم بزرگ دیگر نیز درباره اسلام رایج است. گفته می‌شود که اسلام هرگز جز در دوران نخستین خلافت، به‌طور کامل در این زمین برقرار نشد. درست است که اسلام جز در مدت کوتاه خلافت عمر بن عبدالعزیز پس از دوران نخستین خلافت، هرگز به شکل حقیقی خود اجرا نشد؛ اما این به هیچ وجه به آن معنا نیست که اسلام، به‌عنوان یک دین و یک نظام زندگی، پس از دوران خلافت از میان رفته باشد. در سال‌های بعد، تنها حکومت بود که از دیدگاه اسلام، به‌طور جزئی یا کلی، دچار تغییری بیمارگونه شد. بقیه جامعه همچنان به روح اسلام پایبند ماند. جامعه هرگز تقسیم مردم به «دارا» و «ندار»، یا به ارباب و بنده را نپذیرفت. بلکه همه آنان در یک برادری جهانی متحد بودند و کار و ثمرات آن را با یکدیگر تقسیم می‌کردند.

There is also still another great misunderstanding prevalent against Islam. It is said that Islam was never fully established on this earth save in the early caliphate period. It is correct that Islam was never enforced in its true form except during the short period of Omar bin Abdul Aziz after the early caliphate; yet it does not at all mean that Islam as a religion and a system of life had ceased to exist after the caliphate period. In the subsequent years, it was the government only that had suffered a morbid change from the point of view of Islam partly or totally. The rest of the society remained as Islamic in spirit as ever. It did never recognize the division of the people into the 'haves' and 'havenots' nor into masters and salves. Rather they were all united in a universal brotherhood sharing with one another the labor as well as the fruits thereof.

قانونِ سرزمینِ اسلام در همهٔ بخش‌های مختلفِ جهانِ اسلام همواره حاکم بود. مردم هرگز، آن‌گونه که در اروپا رخ داد، به رحمِ اربابانِ فئودال رها نشدند. سنت‌های اسلامی زنده ماند و این را می‌توان در تاریخِ جنگ‌های اسلام با دشمنانش دید. نگاهی به جنگ‌های صلیبی، به‌ویژه در روزگارِ صلاح‌الدین ایوبی، برای قانع کردنِ انسان به درستیِ گفته‌های بالا کافی است. رفتارِ مسلمانان در اجرای توافق‌های بین‌المللی‌شان، حتی در دوره‌های متأخرِ تاریخشان، کم‌تر از این نبود و والا و باشکوه بود. عشقشان به دانش و احترامشان به تمدن، جهانِ اسلام را به پناهگاهِ محبوبِ همهٔ جویندگانِ راستینِ دانش و هنر بدل کرد. همین مشعلِ دانشی بود که اسلام برافروخت و سرانجام تمامِ اروپا را شعله‌ور ساخت و آن را در راهِ پیشرفت و توسعه به پیش راند.

The law of the land of Islam always ruled supreme in all the different parts of tile Islamic world. The people were never left to the mercy of feudal lords as happened in Europe. The Islamic traditions lived and these may be witnessed in the history of wars of Islam against its enemies. A perusal of the crusades, particularly during the days of Salah-ud-Din Al-Ayubi, may suffice to convince one of the veracity of the above Statement. The conduct of the Muslims in carrying out their international agreements even during their latter history was no less sublime and glorious. Their love for knowledge and regard for civilization made the Islamic world a favorite haunt of all true seekers of knowledge and arts. It was this torch of knowledge lighted by Islam that finally set ablaze the whole of Europe and made it march ahead on the path of progress and development.

به‌طور خلاصه، اسلام آن‌گونه که این واژه در غرب معمولاً با بار تحقیرآمیز به کار می‌رود، یک نظام «آرمانی» به معنای غیرعملی نیست. بلکه نظامی کاملاً عملی برای زندگی است که پیش‌تر یک بار توسط بشریت آزموده شده است. بشریت، به‌عنوان یک کل، اکنون می‌تواند آن را با همان موفقیتی بپذیرد که سیزده قرن پیش پذیرفت؛ زیرا تجربه‌های به‌دست‌آمده از آن زمان تاکنون، بشر را به تحقق آن بسیار نزدیک‌تر کرده است. از سوی دیگر، این کمونیسم است که به حق می‌توان آن را صرفاً یک آرمان‌گرایی بیهوده نامید، چراکه تاکنون هیچ کاربرد عملی موفقی از آن در زندگی انسان‌ها دیده نشده است. به گفته‌ی کسانی، مرحله‌ی کمونیسم واقعی هنوز به دست نیامده است؛ جهان بیشتر به‌طور پیوسته به سوی آن مرحله‌ی آرمانی در حرکت است.

In short, Islam is not an ideal system in the derogatory sense this term is commonly understood to imply in the West. It is rather a perfectly practical system of life that has already been once tried by humanity. Mankind as such can adopt it now with as much success as it did thirteen hundred years ago thanks to the experience gained since, for it has brought mankind much closer and nearer to its realization. On the other hand, it is communism which may rightly be dubbed as a mere idle idealism with no successful practical application of it so far to human life. The stage of real communism, we are told, has not yet been attained: the world is rather steadily moving towards that ideal stage.

هنگامی که تمام جهان تحت کنترل یک دولت کمونیستی جهانی قرار گیرد و تمام ثروت به‌طور مساوی میان همه شهروندانش توزیع شود، آنگاه مرحلهٔ واقعی کمونیسم تحقق خواهد یافت. آنگاه جنگ طبقاتی میان «دارندگان» و «ندارندگان» برای همیشه از میان خواهد رفت، زیرا توزیع نابرابر ثروت تنها علت این جنگ طبقاتی است.

When all the world shall be brought under the control of a single world communist state and all wealth distributed evenly among all its citizens, then will the real stage of communism be attained. Then the class-war between the 'haves' and the 'have-nots' shall be done away with once for all as it is the uneven distribution of wealth that is the sole cause of this class warfare.

این آرمان‌شهرِ کمونیستی یک یوتوپیاست که هرگز در این جهانِ واقعیت تحقق نخواهد یافت. این تصور به قلمرو توهم تعلق دارد. فرض‌های بنیادینش، یعنی اینکه انسان‌ها هرگز نمی‌توانند به‌طور مصنوعی در داشتن ابزار تولید مشابه با یکدیگر برابر شوند، و اینکه تمام نبردهای طبقاتی با توزیع یکسان ثروت میان همه مردم پایان خواهد یافت، و اینکه بشریت جز از راه جنگ میان طبقات پیشرفت نمی‌کند، همگی بی‌پایه و نادرست‌اند. این تصور آرمان‌گرایی‌ای است که تنها ابلهان را می‌تواند مجذوب خود کند. این تصور از مادی‌گرایی سرچشمه گرفته و، از قضا، ادعا می‌شود که بر اصول علمی و حقایق زندگی استوار است.

This communist dreamland is a Utopia such as would never be materialized in this world of reality. It belongs under the realm of delusion. Its basic assumptions that human beings can ever be artificially made equal in possessing similar means of production and that all class war shall come to an end when and if wealth is distributed evenly among all the people and that humanity cannot progress except through interclass warfare, are altogether baseless and untrue. It represents an idealism such as can fascinate the fools only. It originated out of materialism and, ironically enough, is supposed to be based on scientific principles and facts of life.