برخی افراد گمراه اغلب ادعا می‌کنند که برخی جنبه‌های شیوه زندگی اسلامی دیگر برای مردم پذیرفتنی نیست و با نیازهای زندگی امروزی سازگار نمی‌باشد.

It is often alleged by some misguided people that some aspects of the Islamic way of life are no longer acceptable to people nor in line with the requirements of modern life.

آنان می‌افزایند که برخی از احکام اسلامی در اصل برای نسل‌های گذشته وضع شده‌اند و از این رو اهداف خود را از دست داده و به محدودیت‌های ارتجاعی بدل شده‌اند که مانع پیشرفت می‌شوند و آن را به تأخیر می‌اندازند.

They add that some Islamic traditions were originally laid down for past generations and, therefore, have exhausted their ends and have become reactionary restrictions which obstruct and delay progress.

آنها اغلب چنین سؤالاتی مطرح می‌کردند:

They would frequently ask such questions:

«آیا شما همچنان بر ممنوعیت ربا پافشاری می‌کنید، در حالی که آن یک ضرورت اقتصادی اجتناب‌ناپذیر دوران مدرن است؟» «آیا شما همچنان بر جمع‌آوری زکات و توزیع آن در همان شهری که از آن جمع‌آوری شده اصرار دارید؟ زکات روشی بدوی است که با نظام مدرن حکومت‌داری ناسازگار است. افزون بر این، زکات ساکنان فقیرتر یک شهر یا روستا را خوار می‌کند، زیرا آنان را به این احساس می‌رساند که گیرندگان صدقه از شهروندان ثروتمندترند.»

"Do you still insist on prohibiting usury which is an indispensable economic necessity of modern times?" "Do you still insist on collecting Az-Zakat and distributing it in the same town where it is collected? Az-Zakat is a primitive procedure which is incompatible with the modern system of government, Besides, Az-Zakat humiliates the poorer inhabitants of a town or village by making them feel that they are recipients of charity from the richer citizens".

«آیا همچنان بر ممنوعیت نوشیدن مشروبات الکلی، قمار، آمیزش آزاد میان دو جنس، رقص، و داشتن معشوقه‌ها و عشاق پافشاری می‌کنید؟ اینها همه ضرورت‌های اجتماعی ناگزیری هستند که باید به‌عنوان بخشی از پیشرفت و توسعه‌ی عمومی پذیرفته شوند؟» درست است که اسلام ربا را حرام کرده، اما این درست نیست که ربا یک ضرورت اقتصادی باشد. در دوران جدید دو نظام اقتصادی وجود داشته‌اند که ربا را روا نمی‌دانند. هم اسلام و هم کمونیسم، هرقدر که در جنبه‌های دیگر با هم متفاوت باشند، ربا را ممنوع می‌کنند. کمونیسم توانست قدرت لازم برای اجرای آموزه‌های خود را به دست آورد، اما اسلام هنوز نیروهای خود را گرد نیاورده است. با این حال، اوضاع کنونی نشان می‌دهد که اسلام در مسیر قدرت‌یابی و احیا قرار دارد.

"Do you still insist on prohibiting liquor-drinking, gambling, free association of the sexes, dancing and having mistresses and lovers-all of which are indispensable social necessities which must be adopted as part of the general progress and development ?" It is true that Islam prohibits usury but it is not true that usury is an economic necessity. In modern times there have been two economic systems which do not permit usury. Both Islam and communism, however different they may be in other respects, prohibit usury. Communism managed to find the necessary power for enforcing its doctrines, but Islam has not yet mustered its forces. But the present circumstances indicate that Islam is on the path to power and revival.

هنگامی که حکم اسلام برقرار شود، نظام اقتصادی بر پایه‌هایی غیر از ربا بنا خواهد شد که نه ربا خواهد بود و نه ضرورتی اقتصادی. به همین ترتیب، روسیه کمونیستی نیز اقتصاد خود را بر اساسی بنا نهاد که ربا را کنار می‌گذارد.

When the rule of Islam is established the economic system will be based on foundations other than usury which will not be and economic necessity. Similarly, communist Russia laid down its economics on a basis which excludes usury.

بی‌تردید، ربا در دوران مدرن یک ضرورت اقتصادی اجتناب‌ناپذیر نیست. ممکن است برای جهان سرمایه‌داری ضروری باشد، زیرا سرمایه‌داران بدون آن نمی‌توانند وجود داشته باشند. با این حال، اقتصاددانان برجسته غربی ربا را تأیید نمی‌کنند و هشدار می‌دهند که این امر به‌ناگزیر به انباشت ثروت در دستان چند نفر خواهد انجامید. توده‌های مردم به‌تدریج از ثروت محروم خواهند شد و در نتیجه توسط افراد ثروتمندتر به بردگی کشیده می‌شوند. سرمایه‌داری غربی می‌تواند نمونه‌های فراوانی برای اثبات این حقایق ارائه دهد. باید به یاد داشت که اسلام، حدود هزار سال پیش از پیدایش سرمایه‌داری، ربا و انحصار را که دو ستون سرمایه‌داری هستند، حرام کرد. اسلام از سوی خداوند متعال نازل شد که می‌تواند همه نسل‌ها را یک‌جا بنگرد و می‌داند که ربا چه بدی‌ها، فاجعه‌های اقتصادی و دشمنی‌هایی را به بار خواهد آورد.

There is no doubt that usury is not an indispensable economic necessity in modern times. It may be necessary for the capitalist world because capitalists cannot exist without it. Nevertheless, leading Western economists do not approve of usury and warn that it will inevitably lead to the accumulation of wealth in the hands of a few people. The masses will be gradually deprived of wealth and consequently they will be enslaved by the richer people. Western capitalism could supply us with many examples which prove these facts. It is to be remembered that Islam prohibited usury and monopoly, the two pillars of capitalism about one thousand years before the existence of capitalism. Islam was revealed by God Almighty Who can review all generations at one time, and Who knows what evils, economic catastrophes and feuds will be brought about by usury.

ربا ممکن است در جایی که اقتصاد به کمک‌های خارجی وابسته است، یک ضرورت خفت‌بار باشد.

Usury may be a humiliating necessity where economy is dependent on foreign aid.

اما زمانی که اقتصاد اسلامی ما مستقل و استوار شود، روابط خارجی ما بر پایه تقابل آزادانه و متقابل استوار خواهد بود، نه بر پایه سلطه‌پذیری. در چنین حالتی، اقتصاد ما به اصول اسلامی‌ای راهنمایی خواهد شد که ربا را حرام می‌شمارد. آنگاه سایر جهان ما را نیرویی در حال توسعه و پیشرو خواهد دانست.

But when our Islamic economy is independent and well established, our foreign relations will be based on free mutual reciprocity but not on subjection. In such a case our economy will be guided by Islamic principles which prohibit usury. The rest of the world will then look to us as a developing and progressive force.

اما زکات، پیش‌تر گفته شد که آن صدقه‌ای نیست که به فقرا داده شود، بلکه فریضه‌ای است که خداوند مقرر فرموده و نیز حقی است که به دولت سپرده شده است.

As for Az-Zakat, it was previously pointed out that it is not a charity donated to the poor but an ordinance prescribed by God as well as a right entrusted to the state.

در این فصل به اتهامی می‌پردازیم که بر اسلام به سبب ماهیت محلی زکات وارد شده است، یعنی توزیع آن در همان روستایی که جمع‌آوری می‌شود.

In this chapter we shall deal with the accusation brought against Islam on account of the local character of Az-Zakat i.e. its distribution in the village where it is collected.

متأسفانه بسیاری از روشنفکران هر نظام وارداتی از غرب را با استقبال فراوان می‌پذیرند و آن را اوج تمدن می‌دانند، اما همان نظام، هنگامی که از سوی اسلام مطرح شود، نشانهٔ عقب‌ماندگی و ارتجاع تلقی می‌گردد.

It is to be regretted that many intellectuals will greatly acclaim and welcome any western imported system and treat it as the pinnacle of civilization but when the same system is advocated by Islam it is regarded as a symbol of backwardness and reactionarism.

ممکن است مفید باشد که به این «روشنفکران» یادآوری شود که نظام اداری در ایالات متحده آمریکا بر پایه تمرکززدایی مطلق استوار است. روستا یا شهر، واحدی مستقل از نظر اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است، در چارچوب کلی دولت و همچنین ایالات متحده. اکنون، شورای شهرداری هر واحد مستقل، مالیات‌های معینی وضع می‌کند که از مردم آن واحد جمع‌آوری شده و صرف امور آموزشی می‌شود.

It may be useful to remind such "intellectuals” that the administrative system in U.S.A. is based on absolute decentralization. The village or town is an independent economic, political and social unit within the general framework of the state as well as the United States. Now, the municipal council of each independent unit imposes certain taxes which are collected from the people of the unit and expended on the educational.

پزشکی، حمل‌ونقل و خدمات اجتماعی همان شهر یا روستا. اگر درآمدها بیشتر از هزینه‌ها باشد، مازاد به مقامات شهر یا به دولت ایالتی ارسال خواهد شد.

medical, transport, social services of the same town or village. If the Revenues are more than the expenditure, the balance will be sent to the authorities of the city or to the state.

از سوی دیگر، اگر درآمدها کمتر از هزینه‌ها باشد، مابه‌التفاوت توسط دولت پرداخت خواهد شد. شکی نیست که این نظام اداری بسیار شایسته‌ای است که تلاش‌ها را سازمان‌دهی می‌کند و همه خدمات را بر دوش دولت مرکزی نمی‌گذارد. از سوی دیگر، مقامات مرکزی نمی‌توانند نیازهای واحدهای کوچک‌تر را به همان شیوه‌ای درک کنند که مقامات محلی درک می‌کنند.

On the other hand, if revenues are less than expenditure the balance will be paid by the state. There is no doubt that this is an excellent administrative system which organizes the efforts and does not burden the central government with all the services. On the other hand, central authorities cannot understand the requirements of smaller units in the same way as the local authorities do.

ما از روشنفکران‌مان به‌خاطر ستایش بزرگی که نسبت به چنین نظامی ابراز می‌کنند، بسیار متشکریم. آنان فراموش می‌کنند که همین نظام، سیزده قرن پیش توسط اسلام بنا نهاده شده بود. مالیات‌ها توسط مقامات محلی هر روستا جمع‌آوری می‌شد و برای برآوردن نیازهای محلی صرف می‌گشت. مازاد درآمدها بر هزینه‌ها به خزانه عمومی مرکزی فرستاده می‌شد، یا در صورت کمبود، از آن قرض گرفته می‌شد.

Our intellectuals express their great admiration for such a system. They forget that this very system had been established by Islam thirteen hundred years ago. Taxes were collected by the local authorities of each village and were spent on the fulfillment of local needs. The balance between revenues and expenditure will be sent to or borrowed from the central Public Treasury.

در مورد توزیع زکات، پیش‌تر توضیح داده شد که در اسلام هیچ حکمی وجود ندارد که زکات تنها به صورت نقدی یا جنسی به مستحقان داده شود. می‌توان آن را به صورت خدمات آموزشی و درمانی به فقرا ارائه داد یا از طریق حمایت مستقیم از کسانی که به دلیل پیری، ناتوانی یا خردسالی قادر به کار کردن نیستند، به آنان رساند.

As for the distribution of Az-Zakat, it was previously explained that nothing in Islam provides that it should be distributed to the recipients in cash or in kind only. It may be distributed to the poor in the form of educational, medical services or by direct support of those who cannot work owing to old age, weakness or infancy.

اگر قوانین اسلام را بر جامعهٔ کنونی خود اعمال کنیم، تنها کاری که باید انجام دهیم این است که واحدهای کوچکتری ایجاد کنیم که امور محلی خود را در چارچوب مراکز منطقهای اداره کنند: کشور، جهان اسلام و کل جهان.

If we apply the rules of Islam to our present society we shall have to do no more than to establish smaller units which look after their own local affairs within the framework of the regional centers: the state, the Islamic world and all the world.

در مورد قمار، مشروبات الکلی و اختلاط آزادانه زن و مرد، اینها از سوی اسلام ممنوع شمرده شده‌اند، صرف‌نظر از حملات بی‌معنای پیشگامان به اصطلاح «مترقی». شاید یادآوری این نکته قابل توجه باشد که حتی در فرانسه، که کاملاً معتاد به مشروبات الکلی است، یک نماینده زن مجلس ملی اخیراً پیشنهادی برای ممنوعیت مشروبات الکلی به مجلس ارائه کرده است.

As for gambling, liquor and free association of the sexes-these are prohibited by Islam regardless of the silly attacks of the so called "progressive" pioneers. It might be significant to remember that even in France which is wholly addicted to liquor, a lady member of the National Assembly has recently tabled a motion for the prohibition of liquor.

اعتیاد به مشروب نشانهٔ یک بیماری اجتماعی یا فردی است. مشروب و سایر مواد مخدر تنها در جوامعی لازم می‌شوند که نابسامان‌اند؛ جوامعی که تفاوت میان طبقاتشان چنان زیاد است که برخی مردم در تجملات شهوانی زندگی می‌کنند که حس آنان را کرخت می‌سازد، و برخی دیگر در محرومیت مطلق به سر می‌برند که آنان را به جستجوی گریز از واقعیت و زندگی در دنیایی ساختهٔ خودشان وامی‌دارد. مواد مخدر و مشروب ممکن است در جوامعی که بر آنها ستم و استبداد حاکم است، یا در جوامعی که آزادی اندیشه با محدودیت‌های بسیار روبه‌رو است، یا در جوامعی که مردم درگیر تلاش برای امرار معاش‌اند، یا در جوامعی که مردم از سروصدای نفرت‌انگیز و هیولاوار ماشین‌آلات مدرن رنج می‌برند نیز گسترش یابد. اما این بدان معنا نیست که چنین بیماری‌های اجتماعی، اعتیاد به مشروب را توجیه می‌کنند. اعتیاد به مشروب نشانهٔ آن بیماری است. منطقی است که نخست بیماری اجتماعی درمان شود و آنگاه مشروب ممنوع گردد. درست همین کاری است که اسلام انجام داد. اسلام همهٔ بیماری‌ها و علل را که مردم را به اعتیاد به مشروب می‌کشاند، از میان برداشت؛ و تنها پس از آن نوشیدن مشروب را ممنوع کرد. تمدن مدرن غربی به جای انتقاد از اسلام، باید بیشتر بیاموزد که چگونه بیماری‌های معنوی از راه بازسازی اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فکری و جسمی درمان می‌شوند.

Addiction to liquor is a symptom of social or individual malady. Liquor and other narcotics are needed only by delinquent societies where the differences among classes are so great that some people live in licentious luxury which deadens their senses while others live in utter deprivation which drives them to seek and escape from reality, and live in a world of their own invention. Narcotics and liquor may also spread in societies dominated by oppression, tyranny or in societies where freedom of thought is subjected to many restrictions, or where people are obsessed by the struggle for earning a living, or where people suffer from the hateful and monstrous noise of modern machinery. But this does not imply that such social maladies justify addiction to liquor. Addiction to liquor is a symptom of the malady. It is only logical that the social malady should be treated before prohibiting liquor. That is exactly what Islam did. It wiped out all the maladies and causes which drove people to liquor-addiction; then and only then it prohibited liquor-drinking. Instead of criticizing Islam, the modern western civilization should rather learn how spiritual maladies are treated by economic, social, political, intellectual and physical reorientation.

در مورد قمار، لازم نیست زیاد وقت صرف کنیم تا نشان دهیم که تنها افراد کم‌خرد آن را تأیید می‌کنند.

As for gambling, we need not dwell at great length upon pointing out that only trivial-minded people would approve of it.

حالا بیایید به مسئله اختلاط زن و مرد بپردازیم، موضوعی که به کانون بحث‌های داغ و گسترده‌ای تبدیل شده است.

Now let us discuss the question of the association of the sexes-which bas become the centre of great arguments.

بسیاری از افراد سطحی‌نگر، اسلام را به سبب محدودیت‌هایی که بر ارتباط میان دو جنس قرار داده، به واپس‌گرایی متهم می‌کنند. آنان تمدن فرانسه را بسیار می‌ستایند، تمدنی که به دو دلداده اجازه می‌دهد در مکان‌های عمومی یکدیگر را در آغوش گیرند و آنگاه که در بوسه‌ای شورانگیز غرق می‌شوند، هر آنچه پیرامونشان است را فراموش کنند. هیچ‌کس مزاحمشان نمی‌شود؛ حتی مأمور پلیس نیز کنارشان می‌ایستد تا آنان را از گذرندگان محافظت کند. وای بر کسانی که از چنین صحنه‌ای ناخرسند باشند، زیرا خودشان مورد تحقیر قرار خواهند گرفت! برخی دیگر نیز زندگی به شیوه آمریکایی را بسیار می‌ستایند. به گفته ایشان، در آنجا مردم با خودشان بسیار صریح‌اند؛ آنان می‌پذیرند که جنسیت یک ضرورت زیستی است.

Many superficial-minded people accuse Islam of reactionarism on account of the restrictions it imposed on the association of the sexes. They express great admiration of the French civilization which permits a pair of lovers to hold each other in public places and for get all that is around when they are enraptured in a wonderful kiss. No one would trouble them, even the policeman would stand by to protect them from passers-by. Woe to those who resent such a scene because they themselves will be despised! Some others express great admiration for the American way of life. There, they say, the people are quite frank with themselves. They admit that sex is a biological necessity.

بنابراین آنان این را دریافتند و چنین نیازی را پرورش دادند. هر پسری دوست دختری دارد و هر دختری دوست پسری دارد. آنان بیشتر اوقات با یکدیگر همراه می‌شوند و برای پیک‌نیک بیرون می‌روند؛ جایی که خود را از بار مداوم شهوانی رها می‌کنند و به فراخوان جنسی پاسخ می‌دهند. آنان از چنین پیک‌نیک‌هایی چنان آرام بازمی‌گردند که می‌توانند خود را وقف درس و کار خویش کنند، به گونه‌ای که افزایش پیوسته‌ی رفاه و تولید را به بار آورد. به این ترتیب، کل ملت پیش خواهد رفت.

Therefore they recognized this and fostered such necessity. Every lad has a girl friend and every lass has a boy friend. They accompany one another most of the time and go out for picnics where they rid themselves of the persistent sexual burden and respond to the call of sex. They return from such picnics so relaxed that they can devote themselves to their studies and work in a way which will bring about an ever-increasing measure of prosperity and production. In this manner, the whole nation will be going ahead.

اما آن افراد سطحی‌نگر و کم‌مایه که چنان شیفتهٔ فساد اخلاقی غرب شده‌اند، این را فراموش می‌کنند که فرانسه در برابر نخستین حملهٔ آلمان تاب نیاورد. این کشور نه تنها به سبب فقدان آموزش و تجهیزات نظامی، بلکه همچنین از آن رو به زانو درآمد که ملتی بود بی‌هیچ میل به غرور ملی، ملتی که در فساد غوطه می‌خورد و از لذت‌های نفسانی فرسوده شده بود. مردم فرانسه می‌ترسیدند که برج‌های بلند پاریس و خانه‌های عیش و عشرت آن با بمب‌ها ویران شود. آیا این همان چیزی است که به اصطلاح روشنفکران از ما می‌خواهند؟

But those trivial and superficial-minded people who are so enthralled by the Western moral corruption do forget that France could not withstand the first German attack. It was brought to its knees not only for lack of military training and equipment but also because it was a nation without any desire for national pride, a nation which used to wallow in corruption and was exhausted by sensual pleasures. The French people were afraid that the tall buildings of Paris and its houses of pleasure might be destroyed by bombs. Is this what the so called intellectuals want us to do?

در مورد آمریکا، همین بس که به آمار آمریکایی استناد کنیم که نشان می‌دهد ۳۸ درصد دختران دبیرستانی باردار هستند. درصد بارداری در میان دانشجویان دانشگاهی کمتر از این است، زیرا آنان در استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری تجربه بیشتری دارند.

As for America, it is sufficient to quote American statistics which shows that 38 % of secondary school girls are pregnant. The percentage of pregnancy among university undergraduates is less than that because they are more experienced in using contraceptives.

بدون شک رهایی از بار شهوت هدفی ارزشمند است. اسلام به این مسئله توجه ویژه‌ای دارد، زیرا به خوبی می‌داند که مشغولیت به امور جنسی، تولید را کاهش می‌دهد و انسان‌ها را در دنیایی از شهوت محبوس می‌سازد که نمی‌توانند از آن رها شوند. اما یک هدف ارزشمند باید با وسایل ارزشمند تحقق یابد. نمی‌توان گفت که آلوده ساختن جامعه یا اجازه دادن به نوجوانان برای آنکه همچون حیوانات به یکدیگر هجوم برند، وسایل ارزشمندی هستند.

There is no doubt that getting rid of the burden of sex is a worthy goal, Islam pays great attention to this question because it knows very well that the preoccupation with sex will decrease production and confine people to a world of sex from which they cannot depart, But a worthy goal should be realized through worthy means, It cannot be said that polluting society or permitting teenagers to rush out on one another as animals are worthy means.

اگر برخی افراد گمراه به اشتباه گمان می‌کنند که تولیدات بزرگ آمریکا نتیجه فساد جنسی است، به آنان بگویید که این تولیدات صرفاً مادی‌اند و ممکن است به جایگزینی انسان با ربات‌ها بینجامند. اما در مورد ارزش‌های فکری و معنوی، نباید فراموش کرد که آمریکا سیاهپوستان را به بردگی کشید و آنان را بدترین رفتاری کرد که بشریت تاکنون به خود دیده است، و آمریکا از استعمار در تمامی نقاط جهان حمایت می‌کند. نمی‌توان میان انحطاط معنوی‌ای که در تسلیم شدن به شهوات حیوانی نمود می‌یابد و انحطاط معنوی‌ای که در استعمار و بردگی آشکار می‌شود جدایی انداخت؛ هر دو به نوعی از انحطاطی مربوط‌اند که ملت‌های واقعاً متمدن هرگز بدان فرو نمی‌غلتند.

If some misguided people wrongly believe that the great American production is an outcome of sexual corruption, let them know that it is a purely materialistic production which may result in man’s replacement by robots. As for intellectual and spiritual values, it should not be forgotten that America enslaves negroes and subjects them to the worst treatment ever witnessed by humanity, America supports the cause of colonialism in all parts of the world. It is impossible to separate the spiritual decline represented by submission to animal passions and the spiritual decline manifested in colonialism and slavery-both are related to a kind of decline to which truly civilized nations would not descend.

بی‌شک اکثر مردم این روزگار از همنشینی با زنان زیبا و خوش‌قد و قامت لذت فراوان می‌برند. این کاملاً درست است، زیرا چشیدن چند غذای گوناگون مطلوب‌تر از تکرار یک غذای واحد است! اما آیا لذت تنها هدف زندگی است؟ و آیا کسی انکار کرده که شهوات سرکش همواره مطلوب بوده‌اند؟ لذت‌های جسمانی و هوس‌های سرکش، کشفیات جهان غرب در قرن بیستم نیستند. یونانیان، رومیان و ایرانیان با چنین لذت‌هایی آشنا بودند و تا گوش در لذت‌های جسمانی غرق بودند. اما همین اعتیاد آن ملت‌ها به لذت‌های حسی بود که ایشان را از کوشش‌های جدی بازداشت و سرانجام، بی‌هیچ استثنایی، به پایان حکومت و سروری‌شان انجامید.

There is no doubt that the majority of people in these days derive great Pleasure from associating with beautiful and elegant women. This is quite true because tasting a number of dishes is more desirable than having to repeat the same dish! But is pleasure, the only goal in life? And has anyone denied that the wild passions have always been highly desirable? The pleasures of the flesh and the unruly passions are not the discoveries of the western world of the twentieth century. The Greeks, the Romans and the Persians had known such pleasures and were down to their ears in the pleasures of the flesh. But it was the addiction of the said nations to the sensual pleasures that distracted them from their serious pursuits and invariably brought about the end of their rule and supremacy.

اگرچه غرب دارای توانمندی‌های مادی قابل توجهی است (علم، تولید انبوه و هجوم دیوانه‌وار به سوی کار)، با این حال، اعتیادش به شهوات نفسانی او را به سوی سقوط جزئی سوق می‌دهد. اما اگر ما آن قدرت لازم را نداریم، زیرا اوضاع دو قرن گذشته به نفع ما نبوده است، چه سودی امید داریم از تسلیم شدن در برابر هوس‌هایمان به نام تمدن و پیشرفت، یا از ترس اینکه متهم به ارتجاع شویم، به دست آوریم؟ اگر ما در برابر شهوات سرکش خود تسلیم شویم، اوضاع ما هرگز بهتر نخواهد شد و همواره رو به زوال و انحطاط خواهیم بود. تمام آن "آزاداندیشانی" که از کنار گذاشتن سنت‌ها دفاع می‌کنند، جز دست‌نشاندگان استعمارگران نیستند.

Although the West has considerable materialistic potentialities (science, mass production and the mad rush to work), yet its addiction to sensual passions is leading to its partial downfall. But if we do not possess the necessary power because the circumstances of the last two centuries were not in our favor, what benefits do we hope to gain by giving in to our passions in the name of civilization and progress or for fear of being accused of reactionarism? If we submit to our unruly passions our circumstances will never improve and we shall always be deteriorating and declining. All those “free thinkers” who advocate the abandonment of traditions are but colonialist stooges.

استعمار این نویسندگان و متفکران را درک می‌کند و تشویقشان می‌کند، و می‌داند که آنان تا چه اندازه به اهداف شومش خدمت می‌کنند؛ از راه تباه ساختن اخلاق و آداب مردم و منحرف کردن علاقه‌های جوانان به دنبال لذت‌ها و هواهای نفسانی.

Colonialism understands and encourages such writers and thinkers and knows how much they serve its evil objectives by corrupting the morals and ethics of people and diverting the interests of the youth to the pursuit of pleasures and passions.

اکثر اوقات از زبان افراد گمراهِ بسیاری می‌شنویم که می‌گویند: به زنان در جوامع غربی نگاه کنید و ببینید که چگونه از صرفِ مادینه بودن به زنِ کامل ارتقا یافته‌اند. آنان به موجوداتی انسانی تبدیل شده‌اند که نقشی در زندگیِ اجتماعی ایفا می‌کنند. شکی نیست که زنان پس از پذیرفتنِ کارِ منظم و آمیختن با جنسِ مخالف، تجربه‌های تازه‌ای به دست آورده‌اند که اگر فعالیت‌هایشان را به نگهداریِ خانه و فرزندان محدود می‌کردند، هرگز برایشان فراهم نمی‌شد. اما بیایید این پرسش را مطرح کنیم: آیا چنین تجربه‌هایی چیزی به خودِ توانایی‌های زنان، به‌عنوان زن، افزوده است؟ یا اینکه برخی استعدادها را افزوده و برخی دیگر را کاسته است؟

We often hear many misguided people say: look at women in the Western societies and behold how they have been elevated from mere females to full-fledged women. They have become human creatures playing a role in social life. There is no doubt that women, after taking regular work and associating with the other sex, have had new experiences which could not have been available if they had confined their activities to looking after their homes and children. But let us ask this question: Did such experiences add anything to the capacities of women as such? Or did these add some potentialities while curtailing others?

دوباره می‌پرسیم: آیا چنین تجربیاتی چیزی به هستیِ انسان به‌طور کلی افزودند؟ یا تنها چیزی را افزودند و در عین حال جنبه‌های دیگر را محدود کردند؟

We ask again: Did such experiences add anything to human existence as a whole? Or did these merely add something while curtailing other aspects?

زن غربی دوستی خوب برای مرد شده است. او به ابراز علاقه‌ی مرد پاسخ مثبت می‌دهد و به خواسته‌های جنسی او واکنش نشان می‌دهد، و حتی برخی از مشکلات او را با او تقسیم می‌کند؛ اما دیگر همسر خوب و مادر خوبی نیست. گواه این موضوع آن است که میزان طلاق در ایالات متحده‌ی آمریکا به نرخ هولناک ۴۰ درصد رسیده است. در اروپا میزان طلاق اندکی پایین‌تر است، اما داشتن معشوقه و دوست پنهانی در میان افراد متأهل امری رایج است. اگر زن غربی همسر خوبی بود و می‌توانست در خانواده‌ای مستقر شود که تمام توجه خود را به آن معطوف کند، میزان طلاق در ایالات متحده این‌قدر بالا نبود و فرار از خانه در اروپا نیز امری رایج نمی‌شد. همچنین باید یادآور شد که زنان شاغل تجربه‌های لازم برای مادری خوب را ندارند. آنان نه وقت کافی و نه آمادگی روانی لازم را دارند تا از عهده‌ی وظایف مادری برآیند.

The Western woman has become a good friend to man. She accepts his flirtation and responds to his sexual desires, and she even shares some of his problems but she is no longer a good wife or mother. This is supported by the fact that the rate of divorce in U.S.A. has reached a monstrous degree of 40 %. In Europe, the rate of divorce is a little lower but keeping mistresses and lovers is a common practice among married people. If the Western woman was a good wife and could settle in a family to which she would devote all her care, the rate of divorce in U.S.A. would not be so high nor would the escape from home be a common practice in Europe. It should also be pointed out that working women do not have the experiences necessary for good mothers. They would not have the time nor the psychological aptitude to meet their obligations as mothers.

از سوی دیگر، جدا از لذت و خوشی، بشریت در کل از آمیزش آزادانه‌ی دو جنس تقریباً هیچ سودی نبرده است. بی‌شک نه آن چند زن که نماینده، وزیر یا رئیس اداره شده‌اند، و نه هزاران یا میلیونها زنی که در کارخانه‌ها، فروشگاه‌ها، میخانه‌ها یا فاحشه‌خانه‌ها کار می‌کنند، نمی‌توانند مشکلات جهان را حل کنند. آیا ممکن است زن جز با سخنرانی در پارلمان یا امضای دستورالعمل در ادارات، نتواند نقشی مؤثر در زندگی اجتماعی ایفا کند؟ هیچ کس نمی‌تواند بگوید زنی که فرزندانش را به شیوه‌ی درست تربیت می‌کند و جهان را با شهروندان نیکو بهره‌مند می‌سازد، نقشی برجسته در جامعه ندارد. زن ممکن است از تشویق در پارلمان یا تحسین در مجالس و خیابان‌ها سرمست شود، اما همه‌ی این‌ها در برابر خطر تحویل دادن نسل‌هایی بی‌مادر به جهان، نسل‌هایی که مهری را تجربه نکرده‌اند که خواهش‌های نفسانی شر را در جانشان خنثی کند، هیچ است. چنین مهری تنها از سوی مادرانی داده می‌شود که کاملاً وقف این وظیفه‌ی مقدس هستند.

On the other hand, apart from pleasure and delight humanity as a whole has almost gained nothing from the free association of the sexes. There is no doubt that neither the few women who have become deputies, ministers or heads of departments, nor the thousands or millions of them who work in factories, stores, public houses or brothels, could solve the problems of the world. Is it possible that a woman cannot play an effective part in the social life except by making speeches in parliament or signing directives in departments? No one can say that a woman does not playa prominent part in society when she brings up her children in the proper way and presents the world with good citizens. A woman may be intoxicated by ovation in parliament or admiration in salons and streets but all these are nothing when compared to the danger of supplying the world with motherless generations who have not experienced the love which neutralizes the evil desires in their souls. Such love is only given by mothers who are completely devoted to such a sacred duty.

درست است که نباید بر زنان سخت گرفت و با محروم کردن آنان از لذت‌های زندگی یا از ابراز هویت شخصی‌شان، بر ایشان فشار آورد.

It is true that we should not be too hard on women by depriving them of the pleasures of life, or of asserting their personal existence.

اما زندگی به ما—چه مردان و چه زنان—اجازه نمی‌دهد که به میل خود رفتار کنیم یا هستی خود را به هر شیوه‌ای که دوست داریم ابراز نماییم.

But life does not permit us-both men and women-to have our own ways or to assert our existence in the manner we like.

اگر ما آنقدر خودخواه باشیم که بدون هیچ حدی از خوشی‌های خود لذت ببریم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

What would happen if we are selfish enough to enjoy ourselves without any limits?

ما سیُخلَف توسط نسل‌های بدبختی خواهیم شد که بدبختی‌شان نتیجه خودخواهی و بزهکاری ما خواهد بود. به نفع زنان به‌عنوان یک جنس نیست که نسل‌های آینده بدبخت شوند، صرفاً به این دلیل که زنان یک نسل خاص لذت بیش از حد برده‌اند.

We shall be succeeded by miserable generations whose misery would be the outcome of our selfishness and delinquency. It is not in the interest of women as a sex that future generations may be miserable simply because the women of a particular generation have had excessive pleasure.

اسلام را نمی‌توان سرزنش کرد که به‌خاطر منافع همه نسل‌ها عمل می‌کند، بدون آن‌که نسلی را بر نسل دیگری ترجیح دهد؛ زیرا بشریت را زنجیره‌ای بی‌پایان از نسل‌های پیوسته به یکدیگر می‌داند. اما اگر اسلام همه‌گونه لذت‌ها را ممنوع می‌کرد، یا با تمایلات طبیعی می‌جنگید یا آن‌ها را سرکوب می‌کرد، آنگاه ممکن بود مورد سرزنش قرار گیرد.

Islam cannot be blamed for acting in the interest of all the generations without favoring anyone generation to others because it regards humanity as an endless chain of connected generations. But Islam might be blamed were it to prohibit all kinds of pleasures or fight against natural propensities or repress them.