همواره گفته شده است که نگرش جوامع غیرمسلمان نسبت به حکومت اسلامی مسئله‌ای حساس و ظریف است که بسیاری از مردم از بحث درباره آن پرهیز می‌کنند، از ترس آنکه میان مسلمانان و غیرمسلمانان اختلاف و کشمکش پدید آید.

It has always been said that the attitude of non-Muslim communities towards Islamic rule is a critical and delicate question which many people hesitate to discuss for fear of causing dissension between Muslims and non-Muslims.

بیایید با مسیحیان شرق اسلامی صریح باشیم و این پرسش‌ها را پیش‌رویشان بگذاریم:

Let us be frank with the Christians of the Islamic East and put to them these questions:

از حکومت اسلام از چه چیزی می‌ترسند؟ آیا از متون مقدس اسلام می‌هراسند یا از شیوه‌ی اجرای آن‌ها؟

What do they fear from the rule of Islam? Are they afraid of the holy texts of Islam or of the manner of their application?

در خصوص احکام، می‌توان به قرآن کریم استناد کرد: «خداوند شما را از کسانی که با شما در دین نمی‌جنگند و شما را از خانه‌هایتان بیرون نمی‌کنند، باز نمی‌دارد که با ایشان نیکی کنید و با عدالت رفتار نمایید؛ زیرا خداوند عدالت‌پیشگان را دوست دارد» (سوره ممتحنه، آیه ۸)؛ و «طعام اهل کتاب برای شما حلال است و طعام شما برای ایشان حلال است».

As for the provisions, we may quote the Holy Qur'an: "God forbids you not, with regard to those who fight you not/or (your) Faith nor drive you out of your homes, from dealing kindly and justly with them: For God loveth those who are just" (Ix : 8); and "The food of the people of the Book is lawful unto you and yours is lawful unto them.

(حَلَالٌ لَّكُمْ فِي النِّكَاحِ) بِمَعْنَى: زَنَانِ پَاکدَامَن از مؤمنان، نه تنها، بلکه زنان پاکدامن از میان اهل کتاب (مائده: ۵)

(Lawful unto you in marriage) are (not only) chaste women who are believers, but chaste women among the people of the Book" (vi: 6).

ما باید به قاعده‌ی کلی در فقه اسلامی نیز اشاره کنیم: «آنان همان تکالیف و حقوقی را خواهند داشت که ما داریم».

We should also refer to the general principle in Islamic jurisprudence: "They shall have the same obligations and rights as we".

متون مقدس اسلامی مسلمانان را به رفتار مهربانانه و منصفانه با غیرمسلمانان فرمان می‌دهد. جز حقوق و تکالیف مربوط به عبادت، آنان در همه حقوق و تکالیف دیگر مربوط به زندگی اجتماعی و حقوق شهروندی با مسلمانان برابرند. افزون بر این، ایمان اسلامی می‌کوشد پیوندهایی را که غیرمسلمانان را به مسلمانان متصل می‌کند استوار سازد، از جمله دیدار از آنان و خوردن غذای ایشان، همان رسمی که میان دوستان نزدیک معمول است.

The Islamic holy texts enjoin Muslims to treat non-Muslims in a kind and fair manner, Apart from the rights and obligations involving worship, they are equal to Muslims with respect to all other rights and obligations related to social life and the rights of citizens. In addition, Islamic faith strives to strengthen the links connecting the non- Muslims to visit them and to eat their food, which is the custom of close friends.

علاوه بر این، اسلام با اجازه دادن به ازدواج میان مسلمانان و غیرمسلمانان، که قوی‌ترین پیوند اجتماعی است، تلاش می‌کند تا رابطه میان آنان نزدیک‌تر شود.

Moreover, Islam tries to make the relationship grow closer by permitting intermarriage, the strongest social bond, between Muslims and non-Muslims.

در مورد کاربرد عملی متون مقدس اسلامی، بهتر است به یک مسیحی اروپایی استناد کنیم که نمی‌توان او را به تعصب یا پیش‌داوری متهم کرد: سر تی. دبلیو. آرنولد در کتابش «تبلیغ اسلام»: «اینکه زور عامل تعیین‌کننده این گرویدن‌ها نبوده است را می‌توان از روابط دوستانه‌ای که میان اعراب مسیحی و مسلمان وجود داشت دریافت. خود محمد ﷺ با چندین قبیله مسیحی پیمان بست و به ایشان وعده حمایت داد و آزادی انجام آیین‌شان را تضمین کرد و برای روحانیان‌شان، برخورداری بی‌مزاحمت از حقوق و اقتدار دیرینه‌شان را ضمانت نمود» (صص.

As to the practical application of the Islamic holy texts we had better quote a European Christian, who cannot be accused of bias prejudice, Sir T. W. Arnold in his book "'The Preaching of Islam": "That force was not the determining factor in these conversions may be judged from the amicable relations that existed between the Christian and the Muslim Arabs. Muhammad himself had entered into treaty with several Christian tribes, promising them his protection and guaranteeing them the free exercise of their religion and to their clergy undisturbed enjoyment of their old rights and authority" (pp.

47-48).

47-48).

او ادامه می‌دهد:

He goes on to say:

از نمونه‌هایی که پیش‌تر ذکر شد، از مدارایی که مسلمانان پیروز در قرن اول هجری نسبت به عرب‌های مسیحی نشان دادند و نسل‌های بعدی نیز آن را ادامه دادند، بی‌شک می‌توان چنین نتیجه گرفت که آن قبایل مسیحی که اسلام را پذیرفتند، آن را با انتخاب و اراده‌ی آزاد خود پذیرفتند.

"From the examples given above of the toleration extended towards the Christian Arabs by the victorious Muslims of the first century of the Hijrah and continued by succeeding generations, we may surely infer that those Christian tribes that did embrace Islam, did so of their own choice and free will" (p.51).

هنگامی که لشکر مسلمانان به دره اردن رسید و ابوعبیده در فحل اردو زد، ساکنان مسیحی آن سرزمین به عرب‌ها نامه نوشتند و گفتند: «ای مسلمانان، ما شما را بر رومیان ترجیح می‌دهیم، هرچند آنان هم‌کیش ما هستند، زیرا شما نسبت به ما وفای عهد بیشتری دارید، مهربان‌ترید، به ما ستم نمی‌کنید و حکومت شما بر ما بهتر از حکومت آنان است، چراکه آنان اموال و خانه‌های ما را غارت کرده‌اند» (ص ۵۵).

"When the Muslim army reached the valley of Jordan and Abu Ubaydah pitched his camp at Fihl, the Christian inhabitants of the country wrote to the Arabs, saying: "O Muslims, we prefer you to the Byzantines, though they are of our own faith because you keep better faith with us and are more merciful to us and refrain from doing us injustice and your rule over us is better than theirs, for they have robbed us of our goods and our homes" (p. 55).

او همچنین به ما میگوید:

He also tells us:

در چنین حال‌وهوایی بود که در سوریه، در جریان لشکرکشی سال‌های ۶۳۳ تا ۶۳۹ میلادی، اعراب به‌تدریج ارتش روم را از این ایالت بیرون راندند. و هنگامی که دمشق در سال ۶۳۷ میلادی با پذیرفتن شرایط صلح با اعراب، الگویی ارائه داد و بدین‌ترتیب از غارت و دیگر شرایط مساعد برخوردار شد، سایر شهرهای سوریه نیز در پیروی از آن شتاب کردند.

"Such was the state of feeling in Syria during the campaign of 633-639 in which the Arabs gradually drove the Roman army out of the province. And when Damascus, in 637, set the example of making terms with the Arabs, and thus secured immunity from plunder and other favorable conditions, the rest of the cities of Syria were not slow to follow.

امّا شهرهایی چون حِمص، رَقّه و هیرپولیس و دیگر شهرها با عربها پیمان بستند و بدین ترتیب خراجگزار ایشان شدند. حتی بطریق اورشلیم نیز شهر را بر همان شرایط تسلیم کرد. ترس از اجبار مذهبی از سوی امپراتور بدعتگذار، وعدهٔ مدارای مسلمانان را جذابتر از پیوند با امپراتوری روم و حکومتی مسیحی جلوه داد، و پس از نخستین وحشتهایی که از گذر ارتش مهاجم پدید آمد، دگرگونی عمیقی در احساسات به سود فاتحان عرب پدیدار شد» (ص. ۵۵).

Emessa, Arethusa, Hieropolis and other towns entered into treaties whereby they became tributary to the Arabs. Even the patriarch of Jerusalem surrendered the city on similar terms. The fear of religious compulsion on the part of the heretical emperor made the promise of Muslim toleration appear more attractive than the connection with the Roman Empire and a Christian government, and after the first terrors caused by the passage of an invading army, there succeeded a profound revulsion of feeling in favor of the Arab conquerors" (p. 55).

این دلیلی است که یک عالم مسیحی درباره اسلام ارائه کرده است. پس ترسِ مسیحیان از حکومت اسلامی چیست؟

This is the evidence given by a Christian scholar on Islam. What is it then that the Christians fear from Islamic rule?

شاید مسیحیان از تعصب مسلمانان بیمناک باشند. اگر این درست باشد، به نظر میرسد که آنان هیچ تصوری از معنای تعصب ندارند. در ادامه چند نمونه از تعصب را ذکر میکنیم.

It may be that the Christians are afraid of Muslim fanaticism. If this is true, it seems that they have no idea of what fanaticism is. Here are a few examples of fanaticism.

دادگاه‌های تفتیش عقاید که کلیسای مسیحی تأسیس کرده بود، در درجهٔ نخست با هدف نابودی مسلمانان اسپانیا برپا شدند. این دادگاه‌ها مسلمانان را به شیوه‌ای هولناک شکنجه می‌کردند که پیش از آن بی‌سابقه بود. مردم را زنده‌زنده می‌سوزاندند، ناخن‌هایشان را می‌کندند، چشمانشان را کور می‌کردند و اندام‌هایشان را قطع می‌کردند. این شکنجه‌ها برای آن اعمال می‌شد که مردم را وادار کنند دین خود را تغییر دهند و یک کیش مسیحی خاص را بپذیرند.

Courts of inquisition set up by the Christian Church were primarily meant to exterminate the Muslims of Spain. The said courts tortured Muslims in a monstrous way which had never been experienced before. People were burnt alive, their finger nails were pulled off, their eyes were put out, and their limbs were amputated. This torture was inflicted in order to force the people to change their religion and adopt a particular Christian creed.

آیا مسیحیان شرق اسلامی هرگز چنین رفتاری را تجربه کرده‌اند؟

Have the Christians of Islamic East ever suffered such treatment?

کشتارهایی برای نابودی مسلمانان در اروپا انجام می‌شود: یوگسلاوی، آلبانی، روسیه، یا در کشورهایی که تحت سلطه اروپا هستند، مانند شمال آفریقا، سومالی، کنیا، زنگبار و در کشورهای دیگر: هند و مالایا. چنین کشتارهایی گاهی به بهانه پاکسازی صفوف و گاهی برای حفظ صلح و امنیت صورت می‌گیرد.

Massacres are carried out for the extermination of Muslims in Europe: Yugoslavia, Albania, Russia or countries under European rule such as North Africa, Somalia, Kenya, Zanzibar or in other countries: India and Malaya. Such massacres are staged sometimes on the pretext of the purgation of ranks and sometimes for the maintenance of peace and security.

یکی دیگر از نمونه‌های برجسته، وضعیت مسلمانان در اتیوپی است که پیوندهای تاریخی، جغرافیایی، فرهنگی و دینی دیرینه‌ای با مصر دارد. جمعیت این کشور ترکیبی از مسلمانان و مسیحیان است. با این‌که مسلمانان بین ۳۵ تا ۶۵ درصد از کل جمعیت را تشکیل می‌دهند، حتی یک مدرسه نیز وجود ندارد که در آن آموزه‌های اسلامی یا زبان عربی تدریس شود.

Another significant example is the treatment of Muslims in Ethiopia which has ancient historical, geographical, cultural and religious links with Egypt. It has a mixed population of Muslims and Christians. Although Muslims account for 35 %-65 % of the total population there is not a single school where Islamic faith or Arabic is taught.

مدارس خصوصی‌ای که مسلمانان با هزینهٔ خودشان تأسیس می‌کنند، با مالیات‌های سنگین و مشکلات گوناگونی روبه‌رو می‌شوند که منجر به تعطیلی آن‌ها می‌گردد و کسانی را که به فکر گشایش مدارس جدیدی هستند، دلسرد می‌سازد. به این ترتیب، آموزش اسلامی به شیوهٔ آموزشی ابتدایی و بدوی محدود می‌ماند.

Private schools which the Muslims open at their own expense are subjected to exorbitant taxes and inconveniences which lead to their closing and disheartening those who may think of opening new schools. In this way, Islamic teaching is confined to a primitive way of teaching.

تا همین اواخر، درست پیش از تهاجم ایتالیا، مسلمانی که نمی‌توانست بدهی‌اش را به طلبکار مسیحی خود بپردازد، توسط مسیحیان حبشه به بردگی گرفته می‌شد. آن مسلمان دستگیر، فروخته و زیر چشم دولت شکنجه می‌شد.

Until very recently-just before the Italian invasion-a Muslim who could not -pay a debt to his Christian creditor was taken in slavery by the Ethiopian Christians. The Muslim was caught, sold and tortured under the governments sight.

بدیهی است که حتی یک مسلمان هم در کابینه یا در هیچ پست کلیدی وجود ندارد تا نماینده یک‌سوم جمعیت باشد.

It goes without saying that there is not a single Muslim in the cabinet or in any key post to represent the one-third of the population.

آیا مسیحیان جهان اسلام تاکنون چنین رفتاری را تجربه کرده‌اند؟ و آیا آنان حاضر به پذیرش رفتار متقابل بودند؟

Have the Christians of the Islamic world ever experienced such a treatment? Would they accept reciprocal treatment?

این واقعاً تعصّب افراطی است۔

That is real fanaticism.

کمونیست‌ها معتقدند که هستی واقعی انسان اساساً هستی اقتصادی است. اگر چنین است، آیا مسیحیانی که در کشورهای اسلامی زندگی می‌کنند هرگز از حق کسب و تصرف در مال یا اندوختن ثروت محروم شده‌اند؟ آیا هرگز به سبب اعتقاد دینی‌شان از حق تحصیل علم، ورود به خدمات دولتی یا ترفیع به مناصب عالی دولتی محروم گردیده‌اند؟

The communists believe that the real existence of man is essentially an economic existence. If so, have the Christians living in Islamic countries ever been denied the right to acquire and dispose of property or to amass wealth? Have they ever been denied, on account of their religious belief, the right to have education, to join public service or promotion to higher public posts?

از نظر وجودِ معنوی و اخلاقی باید تأکید کرد که مسیحیانی که زیر حکومت اسلامی زندگی می‌کردند، هرگز هیچ شکلی از آزار دینی را تجربه نکردند، جز در مواردی بسیار نادر که استعمارگران بریتانیایی به منظور ایجاد تفرقه و منحرف کردن اذهان پدید آوردند. گفته می‌شود که تحمیل جزیه بر غیرمسلمانان نتیجهٔ تبعیض دینی است. بهترین رد این اتهام بی‌پایه در سخنان تی. دبلیو. آرنلد نهفته است که می‌گوید: «از سوی دیگر، هنگامی که دهقانان مصری، با وجود مسلمان بودنشان، از خدمت نظامی معاف شدند، به جای آن مالیاتی بر آنان نهاده شد، همان‌گونه که بر مسیحیان نهاده می‌شد».1

As for the moral and spiritual existence, it should be stressed that the Christians living under Islamic rule have never been subjected to any form of religious persecution with the exception of the very rare incidents engendered by the British Colonialists for the purpose of sowing dissension and diversion. It is alleged that the imposition of tribute on non-Muslims is the result of religious discrimination. The best refutation of this baseless accusation lies in the words of T. W. Arnold, who says:- "On the other hand, when the Egyptian peasants, although Muslim in faith, were made exempt from military service, a tax was imposed upon them as on the Christians in lieu thereof".1

همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، جزیه بر مردان بالغ و توانا وضع می‌شد، در برابر خدمت نظامی‌ای که اگر مسلمان بودند از آنان خواسته می‌شد؛ و بسیار قابل توجه است که هرگاه قوم مسیحی‌ای در ارتش مسلمانان خدمت می‌کرد، از پرداخت این مالیات معاف می‌شد. این موضوع درباره قبیله الجراجمه، قبیله‌ای مسیحی در نزدیکی انطاکیه، صادق است؛ آنان با مسلمانان صلح کردند و به شرط آن‌که از پرداخت جزیه معاف باشند و سهم مناسب خود از غنیمت را دریافت کنند، وعده دادند که هم‌پیمانان آنان باشند و در نبرد در کنار ایشان بجنگند.2

"As stated above, the jizyah was levied on the able-bodied males, in lieu of the military service they would have been called upon to perform had they been Musalmans; and it is very noticeable that when any Christian people served ill the Muslim army, they were exempted from the payment of this tax. Such was the case with the tribe of al- Jurajimah, a Christian tribe in the neighborhood of Antioch, who made peace with the Muslims, promising them to be their allies and fight on their side in battle, on condition that they should not be called upon to pay jizyah and should receive their proper share of the booty".2

از این رو روشن است که وضع جزیه نتیجه هیچ‌گونه تبعیض دینی نیست. حقیقت این است که جزیه بر همه کسانی وضع می‌شد که در خدمت نظامی شرکت نمی‌کردند، صرف‌نظر از باور دینی ایشان. در این باره شایسته است به آیه شریفه زیر اشاره شود:

From this it is clear that the imposition of tribute is not the result of any religious discrimination. The truth is that the tribute was imposed on all those who did not take part in military service regardless of their religious belief. It would be useful to refer in this respect to the following Holy verse:

با کسانی که به خدا و روز بازپسین ایمان نمی‌آورند، و آنچه را خدا و فرستادهٔ او حرام کرده‌اند حرام نمی‌شمارند، و به دین حق نمی‌گروند، از میان کسانی که کتاب به ایشان داده شده است، بجنگید تا با دست خود و در حالی که خوار شده‌اند جزیه بپردازند. {وَقَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّىٰ يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَن يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ} (توبه: ۲۹)

"Fight those who believe not in God nor the Last Day, nor hold that forbidden which hath been forbidden by God and His Apostle, nor acknowledge the Religion of Truth (even if they are) of the People of the Book, until they pay the Jizyah with willing submission and feel themselves subdued" (ix : 29).

باید توجه داشت که این آیه به غیرمسلمانانی اشاره دارد که با اسلام می‌جنگند. این آیه شامل غیرمسلمانانی که در کشورهای اسلامی زندگی می‌کنند نمی‌شود.

It should be pointed out that this verse refers to non-Muslims who wage war against Islam. It does not apply to the non-Muslims living in Islamic countries.

در پایان باید هشدار دهم که بذرهای اختلاف میان مسلمانان و غیرمسلمانانی که در کشورهای اسلامی زندگی می‌کنند، هم از سوی استعمارگران و هم از سوی کمونیست‌ها کاشته می‌شود. شیاطین کمونیست با هر گروه بر اساس آرزوهای خاص آن گروه سخن می‌گویند. به طبقه کارگر می‌گویند: «اگر کمونیسم را بپذیرید، همه کارخانه‌ها را به شما واگذار خواهیم کرد»، و با دهقانان که سخن می‌گویند، به آنان وعده زمین می‌دهند. با فارغ‌التحصیلان بیکار که گفتگو می‌کنند، می‌گویند: «اگر کمونیست شوید، شغلی متناسب با مدارک تحصیلی‌تان به دست خواهید آورد».

In conclusion, I should like to warn that the seeds of dissension between Muslims and non-Muslims living in Islamic countries are sown by colonialists as well as by communists. The communist devils address each community in accordance with its particular aspirations. They address the working classes saying, "If you adopt Communism we shall hand over all factories to you" while speaking to peasants, they promise to give them the lands. On talking to unemployed graduates they say, "If you become communists you will get the jobs that fit in with your qualifications".

درباره جوانانی که از سرکوب جنسی رنج می‌برند، کمونیست‌ها به آنان جامعه‌ای آزاد وعده می‌دهند؛ جامعه‌ای که در آن هر کس بتواند بدون دخالت قانون یا تسلیم شدن در برابر سنت‌ها، هرگونه که دوست دارد عمل کند.

As for the youth suffering from sexual repression, the communists promise them a free society, where every one can act as one likes without intervention by law or subjection to traditions.

کمونیست‌ها به مسیحیان این‌گونه خطاب می‌کنند: «اگر کمونیسم را بپذیرید، اسلام را نابود خواهیم کرد، دینی که میان مردم به‌خاطر دینشان تبعیض قائل می‌شود.» اما «سخنی بزرگ است که از دهانشان بیرون می‌آید؛ آنان جز دروغ نمی‌گویند» (کهف: ۵).

The communists address Christians in the following manner: "If you adopt communism we shall destroy Islam, the religion that discriminates among people on account of their religion." But "it is a grievous thing that comes from their mouths as a saying, for, what they say is nothing but falsehood" (xviii: 5).

نمی‌توان گفت که اسلام به خاطر دین، میان مردم تفاوت قائل می‌شود، زیرا اسلام حقوق اساسی را بدون هیچ تمایزی به همه انسان‌ها اعطا می‌کند. اسلام همه مردم را بر پایهٔ صرفاً انسانی گرد هم می‌آورد و در عین حال آزادی مطلق آنان را در پذیرش دینی که برمی‌گزینند، تحت حمایت و نگهبانی خود تضمین می‌کند.

It cannot be said that Islam distinguishes among people on account of their religion because Islam confers the essential rights on all people without any distinction. Islam brings all people together on a purely human basis and at the same time guarantees them absolute freedom to adopt the religion of their choice, under its own care and protection.

علاوه بر این، از آنجا که مسیحیان شرق نیز مشتاق حفظ پیوندهای تاریخی خود با مسلمانان و حمایت از منافع مشترکشان هستند، امیدواریم که به این تبلیغگران یا مخالفان گوش ندهند.

Besides, as the Christians of the East are also anxious to retain their historical links with Muslims and protect their mutual interests, let us hope that they would not listen to these propagandists or dissenters.